LS Diary

LSD klein

This was absolutely an interesting read!
Being my fourth book, it was the first time I repeated a formula I had used earlier on; the diary.
My first diary was Dutch American Diary, and LS Diary was originally meant as an attempt to log down, analyse, and hack, my struggle to publish DAD.
And (just like DAD) to do something productive with my feelings for yet another unavailable man.

LSD starts with my “panda year”; a celibate year which started to show serious cracks around Christmas and fully goes down the drain early 2013. LSD ends with a break-up, which every diary writer will immediately recognize as a natural ending. Unless you’re totally heartbroken and you need the diary to keep you together and write on. But that was nowhere near the case here. I was fine with things ending.

LS Diary Chapter 1-8

LS Diary Chapter 9-16

The next book is a Dutch diary, that starts three months after LSD ends.
It’s called De Candystop.

I will start editing tomorrow, and publish the first part (or more likely; the first half) of De Candystop Sunday January 22, 2017.

LS Diary. Chapter 9-16 (The End)

In chapter 1-8 of LS Diary we met the protagonist (that would be me), who has stopped having sex. Most likely because she has an obsession with death and disease and simply stopped mating. She calls it her Panda Year. 
The only one who gets under her porcelain skin are young dark men, the most recent one being Rafael. She goes to his performance and ends up half naked on stage.

9 A Christmas Carol

Main characters         

Lauren – yoga teacher, blogger, cougar
Sasha – bartender
Roxy – Lauren’s friend dating back to high school
Rafael – performing artist. Lauren’s idol.

First scene

(Snowy night. An old classy brick building, windows lit and decorated for Christmas, revealing an empty cafe, and SASHA and TICKET BOOTH GUY talking (inaudible) inside. LAUREN, wearing a white long woolen coat, blue beanie, and black leather high heeled boots, approaches the entrance and tries the door.)

(walks up, smiles, and unlocks the door)
Hi! Yes, we’re open.

(pounding her boots clean)
I know, I called in advance. You were supposed to open 10 minutes ago.

(SASHA holds door open for LAUREN. The moment he closes it behind her front of building slides away)

(tapping a chalkboard sign, with text and an arrow)
Everybody waits next door, at the real cafe.

(placing coat over a stool at the counter)
You’re not exactly selling it. I’ll have a cappuccino.

We only have regular. Still want to stay?

Told my friend I’d wait here. I’ll have tea.

(makes tea)
Look at it this way; it saves you a run around the block. All that milk that you’re now not having.

Are you lecturing me on my calorie intake?

Ouch! I take it it’s been a while!

As a matter of fact yes. But how do you know?

Well technically, I was talking about you getting lectured.

(sound of door, ROXY greets TICKET BOOTH GUY off stage. SASHA and LAUREN listen to loud footsteps)

(to SASHA, but looking to right of stage)
I’m Lauren. I teach yoga.

(to LAUREN, but also looking to right of stage)
I’m Sasha.

(ROXY enters stage)

(ROXY and LAUREN kiss. Other people come in. The scene is played with Jazzy music, and inaudible whispered talking. A few tables fill up. SASHA takes orders, waits tables and brings glass of hot water/ tea for ROXY. Music fades.)

(inspects tea bag)
Look, he gave me green tea. People always misjudge me. I don’t drink all that herbal-y shit.

My fault. I told him I teach yoga. He rounded you off to my side.

Should have told him I’m an accountant.

(picking up a foil wrapped cookie from ROXY’s saucer)
At least he gave you a cookie.
(raising her voice and making eye contact with SASHA)
I did not get a cookie with my tea.

(looking up and smiling)
That’s right. You are not getting anything sweet from me.

(turning to ROXY, as if SASHA is not still listening)
Ow…they’re so cute at that age!
(looking boldly at SASHA)
Poor liars though.

(to SASHA, pointing out LAUREN with a twitch of her head)
She’s not having sex for a year.

(LAUREN hops of her chair, collecting her things)

(To ROXY, but with a friendly face to SASHA)
He knows about Rafael. And me being in love. Come. We have a show to catch.

(Cafe stage disappears.)


(RAFAEL stands behind a microphone at the left of the stage. He sings a romantic song about his girlfriend. A line of chairs, acting as an extra first row. LAUREN and ROXY sit all the way to the right.)

Second scene

(The bar, people forming groups, ordering drinks and walking off and on stage again. Rafael is the center of attention. Everything is moving fast forward, loud music melts with speedy talking. An unintelligible mix of highly energetic chatter. LAUREN and ROXY sit at the end of the bar)

(LAUREN crosses the cafe, passes RAFAEL’s party, walks off the stage, back on, and returns to her place at the bar)

(ROXY and LAUREN get ready to leave. SASHA makes inviting gestures, offering to stay. ROXY and LAUREN kiss each other goodbye. ROXY walks off the stage)

(Half of the people, including RAFAEL, leave the stage. Music fades. Dialogue becomes clear again.)

Is it true you only fall in love with dark men?

(rolls eyes)
Last few years anyway.

And Rafael….he’s not buff or anything. Used to carry quite some extra weight.

Flaws make people special. Do you have flaws?

(shakes head, like shaking off the question)
Did you go up to him? Rafael knows you’re here right?

Rafael has a girlfriend.

He an artist. Not the Dalai Lama.

He left. Guess we’ll never know.

(looking stunned at the remaining party from RAFAEL)
(SASHA disappears at the back of the stage. Then returns)
He’s not backstage either. Damn. I wanted to talk to him.

He stood you up as well. That does make me feel better. Can I have a coffee?

Sorry. Cleaned the machine. Besides, you don’t like my coffee.

(represses yawn)
The wine is making me sleepy.

(SASHA and LAUREN’s hands move closer on the bar. She takes his hands, and he slowly walks around the bar to her side. Without losing the connection.)

(SASHA and LAUREN looking in each other’s eyes, their hands still intertwined)

Your hands are cold, but they’re nice. You’re nice.


(SASHA and LAUREN nearly kiss, they linger, postpone, and let their lips touch without tongue. Soft music starts to play. He smells her hair, she offers her neck. The last visitors leave, leaving money at the bar. Their first passionate kiss is after all the pausing and lingering. Cluttering at the door. Lights are turned off. Only a pale blue light remains, like moonlight from outside. Music is turned down abruptly)

(voice from off-stage, followed by sound of door closing)
Wear rubbers!

Final scene

(An empty theater stage, full and plain lighting. A line of chairs, acting as an extra first row, is now empty. Lauren is standing on the spot were Rafael sang his song. Dreamily, she stares to (her own) chair at the first row.)

(Light is dimmed to red. LAUREN holds a hand above her eyes and peers to the technician booth)

(shouting into the dark audience)
Are you moderating the lights for me?

(entering the room from the back end of the audience, as if leaving the technician table, carrying blankets, wine and glasses. He speaks after having made his way down)

(SASHA lays out blankets, LAUREN pours the glasses, and they take off their shoes and sit down, on the floor and blankets, at the center of the stage.)

(holding his glass)
Should we make a toast?

(tipping her glass to his)
To imperfect love! Although your love making is perfect. Where did you learn?

I’ve been really sick. Teaches you to slow down.

(Music starts. What SASHA tells to LAUREN is inaudible. Her face turns serious, she kisses, speaks. He undresses her, she undresses him, down to their underwear. Her skin is pale, his is sun-kissed. A large rough scar runs across his body. It lights up white. LAUREN kisses, caresses and rubs it, over and over.)

(LAUREN sits on SASHA ‘s lap, her legs wrapped around his waist. They hug, rock back and forth, kiss, and stare in each other’s eyes. Music softens.)

This is … wow…. The way our hearts beat together, and we breathe together. Like you’re God or something.

God? Don’t flatter me. You’re rejecting me, just like other men.

(biting her lip)
Maybe in Spring, God could be first?

(SASHA, hands around LAUREN’s butt, draws her closer, thrusting forcefully. Passionate kissing. Music: The Flower Duet from Delibes Lakmé)

10 Carpe Diem

Saturday December 22, 2012

I did it.
When Sasha and I parted, after two more make-out sessions with our coats already on, had we been wearing polyester it would have caught fire, he left me with his phone number, and hints to next times and future dates. But the emotion I had when Sasha then disappeared, never to be heard from again, was surprise and amusement. Not despair. Not anger. Sasha was the best lover I had since Nathan, four years ago. But I wasn’t the same woman as I was then. I’m not even the person I was four weeks ago. I’m colder, harder. My heart doesn’t melt that easily anymore.
Yet Sasha reignited desires to give in, let go, and to be loved. Or to be stamped on if that was to be my fate. We made out with three-lined conversations that were filled with anticipation, wonder, and rhythm. Just like Nathan had four years ago. Sasha enhanced pleasure by naming what he felt, what he saw, what he liked, and what he was dying to do to me. I was with someone who could match me, who thrived at intimacy levels that crushed other men. Sasha and I were of the same kin.
But after we parted and he left my message unanswered I knew one thing: we were not the only one of our species. There was at least one other female. And she got cheated on very recently.

Sunday December 23

YES! Thank you God!
After all those years of not publishing Dutch American Diary, and this blog of painstaking analysis of my resistance, I finally received the missing link. The secret ingredient and catalyst that got me to work promptly.
I will publish Dutch American Diary not as a single volume, but with this (blog) LS Diary as a supplement.

Dutch American Diary
extended edition

 Dutch American Diary is a rounded off story, but the book will be more interesting with this recent diary added.

Monday December 24

Called my mother, who I had not spoken since December 5 at the poetry-battle-also-known-as Sinterklaas. Our family takes the celebration of Sinterklaas very seriously. It took me four rounds of shopping and two days of rhyming to come up with over twenty presents, all accompanied by a rhyme or a song. Popular rhyme topics were; yoga, panda year, erotica and when am I finally finishing my book. Recurring themes for all; Sinterklaas as womanizer, and jokes at the expense of Islamic Zwarte Piets and Catholic Sinterklaas, on which all members of my family are sworn to secrecy.
After already informing my mother on my crush on celebrity Rafael when we were enjoying our Novena weekend away (her comment on Rafael’s picture on the back cover of his book: “Obviously!”), I gave her the update.
1. After an eternity, or two eternities, Valentino and Benjamin are finally out of my head. Rafael must have kicked them out.
2. I had an encounter with bartender Sasha, but kept my panda vows.
“Oh so you didn’t sleep with the Sasha? I thought you did, because you said his lovemaking was so good.”
I can’t say “we just kissed” after having been physically entangled for hours, rubbing, caressing, admiring. Talking, sharing, exploring. “Just kissing” sounds like something you do in the sand box with your 5 year old neighbor boy. And even at that age I preferred playing doctor.

Wednesday December 26

There is a scene in Fight Club, where Helena Bonham Carter has taken too many drugs. Drowsily, she looks at Brad Pitt, suggesting she’ll die or fall into a coma if she would pass out:
“You’re going to have to keep me up aaaalllll night.”
That’s how I felt after Christmas Eve, with best friend Marieke, Christmas’ Mega Brunch with full and extended family, and second day of Christmas dinner with the aunties. On the train home my head was pounding painfully, which was inevitable after the four wine I had. Yet I still suspected the white and dark chocolate fondue. With marshmallows. Mango. Strawberries. Cherries. I feared falling asleep at the train, and kept awake by drowsily staring at my own reflection in the window. If I would fall asleep it would be the end of it. Or I would wake up in a country where I didn’t speak the language. I regretted not having a Brad Pitt with yellow rubber gloves to keep me awake all night.  Which is the closest I have come to regretting my panda year, so far.

Thursday December 27

This year, I acquired my own yoga studio, turned 40, struggled to finish my book Dutch American Diary. And thought a lot about death and what to do with it. First my Godfather suddenly died. Another uncle had been hospitalized already and couldn’t be informed about the tragic loss of his youngest brother. My aunt heard she could no longer be treated. In a few months two brothers and the sole sister of my late father, died. They were buried in the days around New Year, and Easter.
With these deaths within our close-knit family, mortality became a biggie for me. I already know people my age too, who are battling cancer. It is very likely I will one day have to make a decision what I prefer: death or treatment.
Giving up control in return for hope, or choose the certainty of death.
And I thought I had made my choice. I wouldn’t run, nor look away, no matter how death came. I didn’t lose my fear of death, but I realized that getting treatment wouldn’t bring me closer towards overcoming or accepting my fear. So I made my plan: I will discard screening and enjoy life, including all years my body will hide illnesses from me. And when time comes, I will hopefully be ready to face and accept death, and learn the last spiritual lessons life holds for me.

I really thought I nailed it. Until Sasha came along, and his shirt came off.
It was dark, a small rough cut caught my eye. I let my fingers trace it, and as my eyes started to focus the full length of the scar became clear. Sasha told me about an invasive treatment. This young body would have died a long time ago, had he refused treatment. A medical team had stretched the boundaries of their abilities to save him. And here he was. His warm skin against mine, his heart beating under my hands, and his breath in sync with mine. I was having the most intimate, cherished night in years, with someone who wouldn’t be alive, if he had shared my line of reasoning. 

11 Girl Gone Wild

January 2013

“That looks funny,” I conclude, inspecting Louka’s bowl of soup next to my bag of fries-a-la-table.
Louka looks keen to dig into the pea sludge.
“Fantastic huh? Not that smooth shit.”
For the past months we have been taking each other to our favorite hang-outs. Louka now knows where they serve the best bitterballen, and I know where all graduates flirt. Louka has fallen for the furry charm of the cafe with the cat, and I worship the photo model at his coffee house.
“Our friendship ends the moment you relapse to wild jungle sex and black cocks,” Louka warns me.
“When does your panda year end?”
“March nine. And stop turning me on.”
I have reached my goal to forget Valentino and Benjamin. And being celibate was definitely appealing compared to fucked and dumped by still-suffering-his-karma Samuel, definitely has its charm.
“I will be good though,” I assure Louka.
The fries with mustard mayonnaise barely leave me time to talk.
“No more bad guys for me.”
“Oh come on! You’re not the type for friendly men.”
I think about the few men with who I made real love. A tender sweet union. And they weren’t all virgins.
“Friendly men can play rape me a little, right?” I beg.
But I see his point. There is a reason I like unreasonable, hot-headed, commitment fearing escape artists who lead double lives. It’s the same reason I don’t fall in love with the sweet ones.
“I’m in love with Marieke. She’s nice,” I try.
“All platonic. Doesn’t count,” Louka insists.
We finish our meal discussing commitment, anal sex, and the seductive quality of mustard mayonnaise. Louka receives a message. A girl wants to practice Greek with him.
“Lucky devil. You should respond that the desire is entirely mutual.”
We pay and Louka throws a glance at my shopping list.
“A fitted sheet? I need a new duvet. Just out of curiosity -where do you buy such a notepad?”
It is a pink paper with flower and angel embellishment.
“All bedding is on offer at Hema. Want to come?”
The snow slashes our faces, but we refuse to put on a scarf or a cap for fifty meters. After a few minutes of Hema Louka is standing next to me again, carrying a four-season duvet. I study the empty shelves.
I touch the parcels.
“Only single. Red. Singles only. And this one is for kids.”
“That’s way too sweet for you,”   Louka hands me a blue fitted sheet in the right size.
“I love sweet,” I sigh.
“But in March I will turn into the whore of Babylon. Everyone thinks that anyway.”
“Step up and own it,” Louka says.
On the escalators, moving down again.
“We are ending our date between the sheets,” he chuckles.
“Let’s see who is the first to get them dirty!” I answer.
Two child breeding shoppers going up throw me distorted looks.
“If I win, it’s the end of our friendship though,” I sigh.
“Not so quick!”   Louka objects. “I said cocks. Plural. And it must be really dirty. No stories even a Greek could pull off.”
Outside his phone beeps. The girl got the joke.

12 Superstar

February 2013

This is not a good time to be late. In fact, this would be the only time, where I could benefit from my short menstrual cycle. The relief of not being pregnant would outweigh the general annoyance that my body is eating a way through its bag of eggs like there is no tomorrow. Only a paper-thin layer of rubber between anxious semen and my fertility.
And not once, nor merely one night of passion, no. Two rip-your-clothes-off evenings. Two take-me-harder-make-me-come nights. Two love me like you mean it mornings. A day of 4,5 hours train and 4,5 hours sex. And one lewd act in a parking garage. The latter being the only thing that will not get me pregnant.
All those years of being single I was fine using just condoms, but had the intention to get an extra layer of protection du moment those crazy wild times come when you find a mutual love. Not just because you have sex so often, but also because if it would go wrong, it would be gruesome to abort something that belongs to him. It would have his dark hair, his brown skin, his wide nose. I don’t want to get rid of a baby version of a man who already made me throw myself at him exclaiming:
“You’re so adorable! Like a big brown baby boy!”
It would kill off our love and my sanity.

Thursday February 28
One month anniversary

“Even I don’t date at Burger King. See you at the entrance of the station.”
Jax had been playing with his phone when I spotted him, other hand tucked away in the pocket of a velvet-trimmed overcoat. His hand was smooth, like a teenager’s. We greeted with a kiss, he was my height. A whiff of a familiar scent blended with his last filter cigarette.
“There’s a cafe across the street.”

A chilly January drizzle, his light leather shoes avoided the puddles. He opened the door for me. Rugs on tables. Two bored personnel members and 15 customers, in different stages of not being served.
“Both on the couch right?”   I informed him.
We ignored the chair and squeezed ourselves in the corner of the bench. First his coat, then him, me, my coat, and at my feet the O’Neill bag, of which he would conclude on our third date that it most likely held my life. He got the waitress with us, and smiled so sweetly at her while placing our order, that her irritation about his demanding attitude vanished. Blushingly, she repeated our order if she got it right. Jax folded his arms after she left.
“It’s just 48 hours after I added you on Facebook,” I said.
Jax was the older cousin of a friend.
“Yes. And you told me I had a week to prove myself. Am I on schedule?”
“I might still kick you off day 7,”   I warned.
“Don’t get too comfy.”
He granted me a smile.
“I’m already comfortable. You’re taking down my wall.”
I shrugged.
“I’m not doing anything. If I was, you’d know.”
He drank black coffee with enough sugar to bake a cake with. We both ate a toasted sandwich with ham and cheese. He would pick up a whopper before going to his car, I would buy a chocolate croissant for on the train.
Jax’ kiss took me by surprise. The last time a man beat me to that moment, we were not even eligible to vote yet. He folded his arms back after a minute of soft, gentle French kissing. “You’re going to evaluate me. That kiss will score me an extra point.”
I was flabbergasted in a most pleasant, rock my world and then me, way.
“I may even keep you on Facebook.”
My yoga classes pulled on me from one side of the country, and his clients needed him from the other. We broke up our date and made out on the pavement in that cold drizzly city that was neither his nor mine, but halfway. As Jax predicted, I evaluated him, nibbling on my croissant. Rated his destructive eating habits, against his loyalty; his flirtatious behavior to his sex appeal, I gave points for minimizing drinking and eliminating screwing around, and even more points for doing both of those things extensively when he was working in a bar. Until I realized in shock that I liked his bad habits as much as the positive ones.
I just got my period. No baby. Plus one since I don’t want children. But so many points off because I could have had even more of him to love.

13 Masterpiece

Wednesday April 17, 2013

My passport expired. In 2008 I showed its ghastly portrait picture to my then best friend Lara.
“You look…..scared.”
I had wrapped up a year of dating men that were old, unavailable, or unreliable and some lethal combination of the three, and was still living with my ex on a less than steady income. Of course I was scared. Yesterday’s portrait looked friendly, open, and blushing. Providing they really have the new document ready before Paris, everything couldn’t be better.
In 2010 I wrote a post describing my ideal man. Jax is that hardworking, dark, ambitious man I ordered with the Universe. Sturdy and my height, like Nubian Prince and my idol Raphael. Asian, like The Virgin and Valentino. Rough and judgmental, like Samuel, and the matching thirst for strong sex. Like Valentino, Jax worked in bars in his early twenties, with a fervor for sleeping with its clientele. Jax is like Benjamin, a cold hearted, sharp dressed professional. For three months now, I get all the dark men I longed for, wrapped up into one: Jax.

Thursday April 18

Instead of weights (more accurately, skipping one fitness session after the other) I started walking. Instead of yoga (drawing up complicated hour long sessions and doing zero seconds of them) I read books. Instead of not-working on a Real Project (a book, a business plan, a revamped website) I write these entries and play house. I even started ironing my clothes. And loving it.
Why did I spend my whole adult life planning things that apparently, I don’t want to do?
When there are so many lovely things that I do enjoy?
Why row your boat upstream when going with the flow will bring you to the ocean? Hour long bed time calls with Jax won’t help me lose weight. Afternoon naps won’t result in a good book cover. Home cooked meals won’t bring me fortune. But neither did years of planning, inconsistent exercise and failed dieting.
In 2005 I reached my maximum. The era of eating whatever I wanted came to an end, capping the scales at nearly 70 kilos. I stayed away from our (my ex’s/ then boyfriend and mine) monster cookie jar and started cycling on my home trainer that I had already bought during my college years. I had considered ditching it every time I was moving and had to pull the heavy thing up 3 flights of stairs, or every time it was blocking doorways, and taking up a lot of space. But in 2005 the pain of having dragged it from house to house paid off. I started using it. Often. And in 5 months I lost 10 kilos.
I bought a new home trainer this year when my scales were threatening to make me fat again. But after putting it together, and testing it, I took it apart again and sent it back. It was completely dysfunctional. Instead of buying a new, maybe more expensive model, I made my peace that 2013 was not going to be a rerun of the 2005 Miracle. Clearly God had other plans. And then Jax came on my way and instead of turning thin, I gained. My breasts got bigger, my face started blushing, my abs remained feminine and strong, and my new rounder hips still fit into my size 8 jeans.
In 2013, it was okay to be a real woman.

Wednesday May 1
International Worker’s Day

I know these gargoyles. December 2008. Nathan had broken up with me and in drizzling gray Paris the pain was sinking in. I lingered at the sandy park behind the cathedral. There wasn’t enough rain to make the demons spit. Gypsies were pulling pranks with a ring, forms you had to fill in, or demanding more money after you gave some to one of their children. The Seine looked muddy, as if the primitive fishing tribes were still populating a marshy Île de la Cité.
Today, museums and department stores are closed, leaving this area with gift shops and cafes swarming with tourists. After days of sun, which I visited Disneyland, discovered the romantic locks of Canal Saint Martin and walked the streets described by Henry Miller, clouds are pulling together over the medieval streets. When I cross the streets to the familiar grounds of Nôtre Dame, it starts to pour.

14 Gang Bang

And then I discovered
It couldn’t get worse
You were building my coffin
You were driving my hearse
Bang Bang, shot you dead
from MDNA by Madonna

Monday May 13, 2013

Middle of the day the doorbell rang. In bed, not expecting anyone and with no intention of getting the door, I feared Mr. Stalker had found a new way to bother me. It rang a second time. My phones were switched off, like usual when I take a nap. The letter plate rattled.
Louka has pointed out that prank ordering pizzas is usually done by someone who can watch them being delivered at your door.
“I’ve tweeted and blogged about my stalker,” I said. “Which must have been equally gratifying for him.”
I decided to not give my stalker this satisfaction anymore. I didn’t tweet or blog about a threatening email that shocked me, spare ribs delivery after midnight, and the countless other times I received prank orders. Always two or more in a row. Fucking bastard. Hope they cut your penis and hang you by your balls, you motherfucker. I didn’t write how I am now on a first name basis with the neighborhood police officer filing all my reports, and visited every cafeteria, pizzeria, and Döner shop. I self-requested to be on the Black List of every food delivery in town.
“Let’s order pizzas!” I joked to Jax, last time I was with him.
“I can’t do that at home!”
Curious, yet worried my stalker had found a loop hole in my defenses, I got out of bed and went to the door. A business card in the letter flap with beautiful handwriting.
“Panda must be in bed! Kisses J.”
Jax! Probably visiting a client in my area, and decided to drop by. My phone seemed to take ages to unlock. Jax answered, turned around, and was at my door before I was dressed.
“I finally have you welcoming me in bathing robe,” he smiled.

Thursday May 16

I canceled my MRI appointment. This is NOT a brain problem. The pains that have been moving through my body for years, the swollen glands and now the numbness in my face that earned me a referral to a neurologist.
“Your complaints are very common,” she said. “But let’s do an MRI of your brain to make sure. Although nine times out of ten, the scan won’t tell us anything about what’s going on.”
Not going to do it.
“Do you still want a second consultation with the doctor?” the assistant asked when I canceled.
“Please. But in a few months. And I want to be tested on Lyme’s.”
Scheduled for August.

Monday June 3

Day 18 of my menstruation, and HALLELUJA it stopped! Pulled out my new contraception Nuvaring four days ago, at the two week anniversary of my period. You start your first ring on day one of your menstruation. And nowhere in the brochure does it say that this may cause your menstruation to turn into a month long blood bath. Out with the Nuvaring. Not going back on the pill either. Those condoms will just have to pan out.

Tuesday June 4

Inspired by my pending test for Lyme, by my facial numbness and pains in my jaws, I have started to switch to healthy habits. Today I peaked! Didn’t watch TV. Studied and practiced yoga. Kept my glasses off all day. If my eyes can heal, I can heal. Had two health smoothies, one clay sandy solution with the woolly name “hail earth”, and countless combinations of fresh mint/ ginger/ cinnamon/ green tea. I also had a daily latte and chocolate, because I decided that was health food too.

Wednesday June 5

On the rise! Literally. Got out of bed at 6, owning those first few hours of the day. No TV. No internet. Brewed my magical four ingredients tea, a green smoothie for breakfast, engaged in some soothing ironing, meditative yoga, a long shower, self-massage and will wear a whole clean set of clothes now every day (this will also ensure plenty to iron every morning, no doubt). Had the controversial idea to recreate my desk area: now I’m sitting crossed legged on the floor with my computer on a low table. Good for hips, spine and most of all: mood. I’m not creating health, but happiness. And I am good at it.

Monday June 10

I suppose one day shouldn’t matter. Not if you’ve wasted hundreds. Didn’t do yoga either, nor went outside for a breath of fresh air. Skipped drinking my clay, my wheatgrass juice, aloe vera and even my cacao banana almond milk smoothie. The latter because I was too lazy to go buy groceries. I got up at six only to reminisce all day about how I am now really, really, going to publish my book. I even decided the afternoons were the best time for me to do it, since this task would keep me from regressing back into afternoon napping. But then when I found myself napping at 4 pm, instead of behind my pc, I realized this was too much to ask. Publishing was something that would only be feasible with pajama days, early morning abuse of social media and countless coffees.

When overcoming years of resistance, one should not try to drink wheat grass at the same time. I just made that one up.

Dutch American Diary had a promising start, when on a Sunday morning Spring 2010, an Australian woman rang the studio bell half an hour before class. She was new. Could she join?
“I’m so happy I found a class in English,” she said after I let her in.
“I’m so happy I found my language editor,” I smiled back at Jacqueline. She looked as if I had just invited her to my sex dungeon.
The following months she edited the story of me hitting it off with guys half my age, falling into the hands of a flesh eating American, and my best friend Lara screwing me over. I published it as a blog that summer and was determined to make a paper version. Yet never did. I even had a party in 2012 for my 40th birthday which was supposed to be a book party, but turned into a book marker party instead since that was the only thing I managed to get printed that day. Jacqueline and I have even stopped talking about it. All the hours she put in, the classes she has stopped taking, or the work she did on covers I never used. We are friends despite it. And next week Jacqueline is migrating back, and the option of receiving her help is leaving with her.

Friday June 14

Pakistani? Arab? Like most at Jacqueline’s potluck going away party, the woman with the luxuriant hair and the olive skin was a native English speaker. The Eastern beauty arrived with a gay giant. At the beginning of the evening, he and I shared fantasies about Ian Somerhalder. We were both still ignorant of his best girlfriend throwing fatal glances at me.  After the Tiramisu, he started to ignore me, ensuring there was at least five meter and a group of talking expats between us. I planned on breaking into a conversation to inform Jacqueline I was leaving, when Princess Jasmine suddenly addressed me.
“You know Nathan and Lara right?”
I coughed my wine into the sink, at the sound of their names spoken out loud.
“I heard they’re back together again,” Cleopatra said when I wiped my mouth clean. Nathan, the promiscuous American who cheated on a girlfriend-of-Arab-descent, this girlfriend, with me and 37 random other business contacts, beer buddies and exes. Cleo finds Nathan’s lewd text message, throws him out, half a year later I find out he’s fornicating Lara, my best friend. EX best friend. What had started with one man failing to keep his pants on, ended in three women calling each other whore. At least for my part.
In a quiet corner of the kitchen we sat down and talk about our shameful past. Nathan’s loose morals. The sheer impossible task of getting over him. Lara’s betrayal.
“I’m sure Lara misses you,” Cleo said compassionately.
“May she rot in hell,” I toasted.
To us. To love. May Nathan rot in hell. May Lara give him herpes. The Giant offered a refill and asked what we are having.
“We’ll drink anything,” Cleo assured him.
“The only one I ever had so much fun drinking with was Lara,” I confessed.
Cleo smiled. “Well, Nathan did always have superb taste in women.”

15 Love Spent

Frankly, if my name was Benjamin,
We wouldn’t be in the mess we’re in.

from MDNA by Madonna

Friday July 12, 2013

Weekend didn’t start off with my night at Jax. I had already packed my bag, showered, dressed up nicely and was leaving a clean house, a freshly made bed, half a pie  and a little note to Marieke, who was going to look after the cats.
“Oh, and Willem is not eating properly, his gums must be infected again.”
And the moment I was drawing a smiley with it, I wondered what in my right mind I was thinking to let somebody else take care of a sick cat. I am lucky if the gum treatment I resumed will do the trick, and I don’t need to take him to the weekend vet. So I cancelled Jax.
“Of course Panda should stay home,” he responded promptly.
“I hope Willem recovers soon!”
It’s almost midnight and Willem has tricked me into giving him half a can of meat, and I saw him stealing dry food from Max, which is different to his. I’m pretty sure Willem is not in excruciating pain.

Sunday July 14
9.00 a.m.

Usually Willem wakes me up too early, but apparently his gums are still bothering him (or I overfed him, returning half-drunk from the city) because today I could sleep in. Since I’m dating Jax and Jacqueline left the country, I rarely go out, and now that I did, I found myself thinking of Valentino on every street corner, bar, and at the sight of every man his age who believed he was good looking. And I thought: “Valentino has more beauty in his left nipple, than you carry around in your whole body.”

10.30 a.m.

Still remember tonight’s dream of Valentino vividly. It was a party at someone’s home, there were beds, people cuddled up with three or four, trying to sleep. Some people were flirting. Valentino and I were put together in the same bed, with a third person. Patiently, without talking to each other at any point, we waited for the lights to dim and the people to fall asleep.

Monday July 15

Went to the city with Damian yesterday night, hoping to find some closing on me having wet dreams about Valentino.
“Unfulfilled desires!” he concluded after my dream report and praise over Valentino’s unprecedented beauty.
“Good luck with that one honey.”
Instead of checking out the new Dutch publishing options at Brave New Books, I spent the day tweeting with Rafael, chatted with two exes on Facebook, and invested hours writing an erotic story. Posted it to my blog. A solo woman, roaming the forest, camping alone, building a fire, and devouring a roasted chicken by the light of the full moon. Rawr!

Tuesday July 16

Visited my great-aunt, the one I had Christmas dinner at. Since she moved into a hospice I visit her biweekly instead of twice a year. Took Dutch American Diary with me on the train to edit. I can’t believe I once was so heartbroken over Nathan. Sucker. Goes for him too :D

Baby Harteveld
Thursday July 25       

Today started with breakfast, coffee and a surprisingly pleasant yoga practice, flowing from pose to pose, care-free, not aiming for weight loss or more muscles. I wondered if I could captivate this moment, bottle its magic, and how a little sip of it would enable me to always enjoy such an elegant work-out.
Yesterday I turned 41. Just like the royal baby, son of Kate and William, I didn’t have a name at first. In my case because my parents had been so certain I was a boy, they only had a boy’s name. Camiel. That name that would have every fetus demand a prenatal sex change. I received a holiday birthday card from my sister from France, and a card from my mother with a photo from my play tree in Africa. My great-aunt (the one who prefers solitude, not the one in the hospice) sent me a yoga chick lit, and I already identified with the owner of the small studio on the back cover. Too bad she has children and a husband who is a self-absorbed jack-ass.

Marieke came over for coffee, homemade cherry pie and I got a yoga book I wanted. In the afternoon Jax arrived, excusing himself for being late because he had picked a fight at the square. He and Marieke saw each other for the first time, and I just knew that Marieke would not like him. She’s on my team, the peaceful vegetarians who use public transportation. She’ll remember the time when Jax argued with me over wanting to see Tour de France every day, that he insists that I serve him meat, or that he kills any animal that is not a pet, whereas Marieke saves even mosquitoes and I have evacuated maggots from my kitchen after the tropical temperatures had turned my trash bin into a breeding spot. Marieke is loyal. I can forgive Jax, but she never will. Just as she still corrects me when I remember something odd, striking or amusing about Lara:
“Oh, you mean that whore.”
“I think it’s stupid you call her Panda,” Marieke expressed her annoyance about my cute nickname.
“Real pandas don’t have sex.”
Jax shrugged:
“She calls me Buddha Baby when most people just call me arrogant.”
Marieke rolled her eyes to indicate she would be one of those.
I made them pancakes and Marieke pointed out to Jax powder sugar was not an appropriate topping for a savory pancake.
“I would like another pancake,” she entered the kitchen.
“Providing Panda does not bake it in the bacon pan.”

Saturday July 27

More erotic dreaming. Benjamin and I were finally together, he looked young, like the singer from a Dutch band who I went to see at a free music festival yesterday, with Roxy. I know their music but it’s his real life beauty (sleek half long hair, deep brown eyes, and caramel skin) that lifts me out of day dreaming. Didn’t think of running into Valentino, even though I know he has visited this festival in the past. My slipper broke and I walked to my bike barefoot. The sand was cool under my feet, the dark asphalt warmed them. I felt joyful as a fairy. Am now soaking my foot in baking soda trying to get a glass splinter out.  Taking the 9.00 a.m. train to Jax.

16 Falling Free

Saturday July 27, 2013
First train back

His shirt. I still have last week’s T-shirt that Jax wore once, and then gave to me to sleep in. He must still have mine as well. Because of the heatwave neither one of us wore it. And after today, neither one of us will.
We started the habit of shirt swapping after the first night we slept together. Originally, our third date was going to be a walk on the beach, a bite to eat, and we would have a whole day to enjoy each other’s company and figure out how to work around me being a panda and him being a man. But because of a funeral we had to change our plans, and the only alternative was a Sunday night. I would have to sleep over.
Having met Jax twice, and impressed with his classic clothing and strong minded confidence, I tried to assess him on the two hour train trip. It was still an unfamiliar route. I thought about M50, a man with a condo, cash, and a career in the Mossad. At least that was in the end the most logical explanation for his closed-off behavior and the irregularities in his background and identity. Luca. Not a rich photographer, but he reserved his real emotions for others just the same. You’re not in love Lauren, it’s infatuation. By the time I broke things off with Luca and M50 I had written off older men for good. I preferred the generation who was still in diapers when I was in high school. They were not easier to deal with, nor of higher moral standard, but their beauty and enthusiasm were worth the effort and the heart break on my part. Jax was a smart dressed business man, with a sexual rep sheet that I could barely handle with my ever lurking phobia for STDs, but he was also just in his early thirties and called me every night to put me to bed. There was only a slim chance sex would turn care bear Jax into a middle aged narcissist.
I thought about oral-sex-only with Jonathan and Nathan. Jonathan had licked life back into my troubled teenage body, after a former boyfriend wanted too much too fast. And Nathan had wood me, given me all the excitement and romance I longed after a 14 year relationship with someone I would still love to have as a brother. Nathan was no brother. Neither was Jonathan. Both were untrustworthy, promiscuous assholes for whom I kept longing long after our sexual fluids had dried up. Oral sex, the one I looked forward to having with Jax in my remaining panda weeks, had amplified my desire. An ocean of sexual potential waiting to be enjoyed, and then they walk out on you.
I realized having “just” oral sex had the potential to turn Jax into a Nathan or a Jonathan, and have me mourn over him for years.
I texted Jax that I had changed my mind about staying a panda. We were going to do it. And I would see to it that every sexual desire was fulfilled, every need met and that before things ended, the ocean of love was emptied out, down to the last drop.
I hope my effort to thoroughly enjoy Jax the past six months will pay off.

Second train back

“This was the most awesome relationship ever, and this is the best break-up ever,” I sobbed.
Neither one of us had woken up with the idea of ending things today. I brought salted licorice, cinnamon candy and a Harry Potter dvd. Jax had picked up fresh pastry, soft white buns, and the car smelled of warm sausages he bought for me. He was never hungry before noon, but knew that after a train trip I would welcome pork more than anything. Even the sex we had, half an hour before I cried my eyes out thinking about how good it had been, was an intimate way to let the idea ripen that one day we would have to let each other go. It wasn’t break-up sex. There was still a part of us that had not given up, that didn’t think about him wanting to start a family, our work 200 kilometers apart, and how to merge his dog with my cats. I like change. Going for kids at 41 is cool. Moving house from the city to the sea, and becoming a yoga teacher there, sounds like the beginning of an HBO series. And maybe I could even overcome my repulsion to share a house with a partner. But altogether I dread the prospect of becoming an out of work last chance mother, with an absent husband and fighting pets. I would crash from being a potential Carry Bradshaw to a definitely desperate housewife. And Jax felt equally troubled at the idea of staying my weekend lover till the end of time. There was no way out, without one of us sacrificing happiness.

Our conversation had started enjoying a sausage bun, over a broody acquaintance showing interest in him. Jax admitted that although he held no romantic feelings for her, it made him realize he didn’t know where he stood. Should he say he was single or in a relationship?
“When did these thoughts start?” I asked, suddenly aware that our nightly calls had vanished.
“Weeks ago,” he answered. Jax and I progressed to the couch.
“I don’t want you to stop looking for your Misses,” I swung my legs over his lap.  “You’ve had this dream of your own family all your life.”
“But how?” he asked. “I don’t see myself dating another woman as long as we’re together.”
I agreed that was not a safe scenario.
“Or I’ll go Bellatrix Lestrange on both of you.”
We smiled, laughed, kissed and he stubbed out his cigarette;
“Let’s go to bed.”
Jax went to the bedroom with the dvd and candy, and I took my bag to the bathroom. I still smiled at the sight of the spotless sink, shiny tiles and the neatly folded towels he had laid down for us. A stack of washcloths for my post-sex rituals, removing the condom and cleaning him. I freshened up and undressed in the guestroom.
“Oh, that looks good,” Jax looked up from screen and remote to approve of my body, new underwear or maybe both. I slid under the sheets and snuggled up against him. With a happy sigh he placed the remote on the night stand and turned onto his side. His hard dick brushed my thigh, but he pulled me closer without his usual brazenness and kissed me. The delightful Zwitsal scent blended with fresh cigarette, and my limbs eagerly wrapped around his smooth robust body.
“Do you have to have children?” I begged at the thought of giving up this affectionate lover.
“Can’t you leave that to others?”
Jax chuckled in my neck.
“Would you change?” he returned the question.
“For me?”
I took an unsettling deep sigh.
“Listen, I think I may have kept a few things from you. How much do you know about Benjamin?”
Ten minutes later Jax knows all about Benjamin, Valentino, and that he’s not the only one whose thoughts have run astray the last few weeks.
“I don’t know if I’ll ever outgrow them,” I conclude.
“They’re part of who I am.”
My voice is firm and strong, like I’m standing up for civil rights instead of defending a complete lack of character. And Jax kisses me in that bold, demanding manner. My scalp tingles, my spine shivers and in my belly a warm liquid spreads to my groin and floods to my heart. My hand reaches for his dick, the same moment I feel his fingers on me. We unite, deeply, and his eyes keep asking me if I’m okay, tuning into my needs. The orgasm comes with overwhelming joy, exactly like the first time we were together. Maybe that should have told me it would be the last.

The face of God that stands above,
Pouring over hope and love,
That all of might and life and limb,
Could turn around a love again.
When I let loose the need to know,
Then we’re both free, free to go.


Falling Free by Madonna

This is the final chapter of LS Diary (2012-2013)
My next book is the Dutch diary De Candystop. I will publish the first part Sunday January 22.
Here you can find the overview of all my work that is temporarily available for free.



LS Diary. Chapter 1-8

Only days from Trump being installed as president, it is nostalgic to read about that night Obama got elected president for the second time. And to think we thought that Mormon politician with his magical underwear would be a disaster. When our faith in politics has been so much further stretched today.
Same nostalgic feeling when reading about me being in love with dark men, usually at least a decade younger than me. Who would have thought that I would sell my heart and lower regions to a guy in his forties. I certainly didn’t.

When editing this first part of LS Diary, I recognized 2012 was a tough year for me. Death and disease seamed to be omnipresent, no matter which way I turned. I don’t think it was a coincidence I stopped having sex. It’s a natural response in times of uncertainty. I simply stopped mating.

For the past two years I ve had a lover, and consider myself happy and lucky in the field of love and relationships. He’s my age, but since the millennials all started growing beards being a cougar stopped being fun anyway.

I’m no longer ill, sex-less or otherwise depressed. 2017 definitely feels better. Although I seriously doubt all this health and happiness would make the same interesting read.

~LS Harteveld


 You arrived with a woman your own age and were seated at the only available table, right next to us. Stoically, you started to peel off your coat and smiled at me.
“Hi, how are you?”
Your voice was still clear. Unharmed by three years of beer drinking, late nights and other crimes of student life. Your skin was smooth, and still that remarkable blemish free caramel color. Like a Milan fashion model after Photoshop. I stuttered “I’m fine” or “Your hair is different” or “I still love you” and in response to whatever it was that I managed to say, you replied:
“Yes, it’s a lot shorter.”
The half long hair was gone.  A short cut parted to the side, every hair in place. Your eyes, deep dark, eyebrows black and sharp. I couldn’t hear a word my colleague said. I watched her mouth moving and waited for it to stop.
“Yes, you’re absolutely right.”
I reassured her, although I had no idea what she had said, nor remembered what we had been talking about for hours.
“But I have to leave now. And I really mean now.”

1 Fckd

September 20 1985, I was born. Their first and only child. A blend of German, French, Canadian, African, Chinese and Dutch blood. Almost 40 years ago. Almost half a century. That is more than I can handle.              
[from Fretz 2025 by Johan Fretz]

October 2012

I don’t read books. Just as I don’t go on holidays, attend weddings, or engage in anal sex. My interest in other people is limited to my work, friends, family and Twitter. And even within 140 characters some manage to ruin a good relationship. There are exceptions though. Sometimes a book slips through, and wins me over despite my reluctance. The same way that enough lube, an interesting guest list and someone who takes care of my cats, can persuade me to do other things. Right now that book is 2025; describing the life of a performing arts student, who finds his calling at a protest against government budget cuts on culture. He inspires his peers with a visionary speech on the future of The Netherlands. By 2025 he is admired by the whole country and runs for office. Johan Fretz is both author and main character and has started toying with the idea of going into politics in real life as well.
“No, not yet. I’m only 26.”
Johan explained to the Casanova talk show host on a late night show who once made the mistake of admitting to how many he slept with.
“I’m nowhere near ticking off those 200 women.”
Which would take Johan less than a year if he didn’t have a girlfriend. But aside from that lie, I bought his story. Figuratively and literally. I was seduced by his youth, struck by the green hoodie contrasting with the light brown complexion, enchanted by the unusual superiority in his voice, by his book and by every clip You Tube could cough up. Here was a man, 13 years younger than me, successful in the only area I’ve failed year after year: publishing my book and going public with it. And he looks like Benjamin. Benjamin; the boy I once wanted, the life I admired, and the spirit who always appeared in my life when things were about to get rough. Johan Fretz, son of Jan Fretz and Virginia Brouwn, hit me like a truck.

Thursday November 1

It was tempting to cycle to the police station after opening the yoga studio, and spend my morning filing a report. I’m glad I resisted. Instead of getting all worked up about my identity being stolen, not getting a good night’s sleep because I was haunted by possible future pranks and violations, I chose to ride home and sit behind my desk instead. I’ve been looking forward to NaNoWriMo; National Novel Writing Month!
Or NaNoPuMo – Publishing month. Since I am aiming for a published novel, rather than writing a new one.
Or NaNoPaMo – Panda month. I am experimenting with friendships with men, to give my year sans sex some warmth.
When it comes to sex I wish I was a man. First you get a chance to hunt something down, you start following her, sneak closer, court her like a peacock, and then chase her down to her bedroom. When you finally shoot your fangs into her luscious flesh, your ego is bigger than Napoleon’s and your cock is harder than a Peruvian prison. However – to be on the receiving end of this is deadly for your libido. I’m pretty good at selecting partners, but a good specimen is rare. The majority are the testosterone intoxicated single males I described, the rest are usually past their use by date, gay, married, a drug user, or all of the above.
And that is before I narrow them down to those reminding me of Benjamin.
At yoga training last weekend, the teacher advised me to start having friendships with men, instead of viewing them as potential partners.
“It will make you a more lighthearted date, when you take sex out of the equation,” she promised.
Since sex had been absent from all calculations for over 7 months, her suggestion was actually an upgrade for me. So yesterday, I had my first panda date. The tweet flirt knew perfectly well that he was not my type, and that I was sexually unavailable “until the asparagus season”. He was a simultaneous dater yet ensured me he did not have a harem. As a token of friendship I consistently referred to his partners as “the one not being part of your harem”. He admitted to having made mistakes in his life, and warned me:
“I don’t have sex on a first date, nor on a second. I take it slow, to ensure she understands what I can offer, and what I can’t. After being stalked, you learn to be more careful.”
On my way home, high from my first afternoon of platonic dating, I planned my night. Yoga! Cleaning! Writing! For a panda I was dangerously energetic. Then the doorbell rang. I could more or less discard the first delivery – just like I had months ago. With the second delivery, my good spirits were gone. And with the third, fear and adrenaline poisoned my blood, and I started making a shortlist of who was doing this to me.
I’m not registered yet for London Book Fair 2013 and declined an interview for a national magazine because they demanded my picture. I write but keep it very small, and seem forever incapable of finishing my goddamn book. I am not famous, nor known as an author, and for the first time I am unsure if I ever want to be.
I am a 40 year old, celibate, yoga teacher, and I have a fucking stalker. 

2 Come again?

Don’t turn it into soup
Friday November 2, 2012

“Want to come over tonight?” Jacqueline texted.
“I made a new soup you haven’t tasted.”
Jacqueline could have invited me for celery sticks and re-heated pizza and I still would have sprinted downtown, but her soup is fabulous. I’m strongly opposed to the can-be-eaten-without-teeth food group, but Jacqueline never processes it. The cilantro leaves swirl around big chunks of freshly grilled fish. The yellow corn hooks up with the spinach leaves. She will sprinkle olive oil over it last minute, or serve it with half a lime for you to squeeze. Her soup would bring me back to life on my deathbed, even if it were just because of the copious amounts of ginger that she uses. After dinner we lounged with The Voice of Holland and she made me coffee, so I could still write tonight. She asked why the show didn’t have a Dutch name, and immediately recognized a New Zealander in a contestant who spoke (I thought) perfectly good Australian.
“Oh no, it’s in the iii. We say six and kiwis say sucks.”
When she got her Skype call from Australia, I kissed her goodnight and left.
With the Twitter date last Wednesday, and a drink after my yoga class yesterday, it looked like I would have my third panda date in three days tonight – with Michael. We started chatting and he would contact me about today. But of course he didn’t. Just like in June when he failed to answer at what time we would meet to have sex under the bridge. And bailed out of a FB chat when we were at the my-house-or-yours stage. I actually thought Michael would be a little more enthusiastic, now that I was officially celibate, since he’s always seemed determined to not have sex with me.

From the East
Saturday November 3

 A doctor tells me my heart is failing, my immune system has committed suicide or my breasts are breeding two egg-shaped tumors that are about to hatch.
“I appreciate that you’re offering a treatment,” I sigh. “But I know when it’s time to leave the party.”       

 From LS Harteveld’s still to be written plan of death.    

 Boy, I hope death doesn’t come any time soon, because I’m so not ready. I worried myself through the night, painful glands in my armpit, but it wasn’t the pain that kept me awake. It was the realization that the older I get, the more aversive I become of medical interventions such as transplantation, chemo, radiation and any surgery that involves cutting my ribs or messing with my spine. Postponing death by accepting invasive treatments is like breaking down something that is best swallowed whole. Johan, not the writer but a student in my yoga class, joined me for a drink after class and said my view on this was similar to the first 100 pages of the Tibetan Book of Living and Dying. I was very proud of myself for having come up with the same wisdom as this Tibetan spiritual leader. But I was awake for half the night, haunted by my own mortality. Pretty sure Sogyal Rinpoche doesn’t have that.
Around noon I went to the airport to welcome my best friend Marieke. My strong teddy bear girl, Siamese twin, love of my life, had left me for a gruesome five weeks and two days, for a holiday in India.
“Lauren, you look like you’re the one who just traveled 20 hours and 3 time zones.”
“I’m more than ten years older than you,” I replied.
“And I have been stalked, while you were doing yoga in an ashram. I’m allowed to look like shit.”
Prank calls. Hostile emails. Phony orders placed in my name. After two sleepless nights in one week I acknowledge 2012′s eerie incidents are a reason I’m not finishing my book. I just can’t see myself going public with my work when even as an unknown writer, I’m drawing negative attention towards myself. It was again Johan, a recovering expatriate who travels between the UK and The Netherlands, who pointed out that I was using English as a language barrier, in the truest sense of the world. The whole world speaks English, but from my 7 million fellow citizens, 6.9 won’t read this if I use the English language. An American talk show. The London Book Fair. Cleavage shots for British FHM. I could strip naked for Alaska and still be perfectly safe.
I estimate there are only 100.000 Dutch people who read blogs and novels in English. And as long as I stay away from Pauw, Witteman and Matthijs, even they will not be able to find me. 

3 Substitutes

...but above all, she reminds me of Mila.
[from Fretz 2025 by Johan Fretz]

Hips don’t lie
Sunday November 4, 2012     

Gained a kilo from yesterday’s Welcome-home-I-missed-you-like-crazy lunch with Marieke, which included me making an infinite amount of baby muffins with my pink muffin maker. Today, she suggested it might be healthy for us to get a breath of fresh air. It was drizzling though, and it looked like the sun would set at 16.00.
“Okay. Coffee and a brownie?”
We met at our favorite coffee bar, where they have a big red cat and male owners, father and son. I had a toasted sandwich and carrot cake. On my way back I made a stop at my sister’s and donated all left-over baby muffins to her and her family. If I didn’t have to teach tonight, I would fall into a food coma now. I’m writing just to stay awake.
Heidi from Twitter said she admired me for this panda blog. I accepted her compliments on my writing, but assured her that not having sex was not something I needed to be admired for.
“I’ve only just made it official. I’ve been living without sex for 8 months. Effortlessly.”
And I’ve already done this before. I’m an experienced panda.
The first time celibacy happened I failed to notice until I was already in my 11th month. Then, 72 hours short of my panda year, I met a big black man named Samuel. And that was the sensual, steamy, shivering end of it. Four times over. Sadly enough he didn’t stay to see the year through. It must have been me. I was in love. No wonder he ran. Or at least that’s what I thought. But a couple of weeks back I reconstructed it. A great night? A very strong sexual connection? And yet he never returned and responded with explosively angry emails when he I told him I was in love? My fault? My big panda ass! Samuel had a girlfriend and was cheating. In retrospect I’m certain of it. I thought I had forgiven him, and was curious as to how he was doing. Or maybe I just hoped to hook up, and find out if my suspicion about him and his past extracurricular activities had been correct. He wasn’t hard to find, and wasn’t doing well. It was bad. Really bad. Like the kind of stuff that you wouldn’t wish upon your worst enemy. But it also proved that I was right; he had been cheating. And I couldn’t help but feel he got exactly what he deserved.

Oral obsessions
Monday November 5 

The first years after I quit smoking, I would still smoke in my dreams. The moment I realized I had quit and shouldn’t be smoking, I would panic. Tonight’s was the same. I was in a post-coital cuddle with a brown man, a 40-ish cross between Benjamin and the lead singer of a local band (and sexiest Dutchman alive). My lover was telling a very amusing story, and I drooled at the thought of his cock still being so close to me, so available. I went down on him. He was surprised and laughed that I was so eager. Just like Samuel had. Then I realized I was in my panda year and shouldn’t be having sex. I couldn’t believe I had been so brainless and had forgotten I was celibate. My bed partner would leave, just like Samuel had. I just knew he would. And I would be hurt. If only I had kept my resolutions…. Still half-asleep I could see his alluring cock, hear the friendly tone of his voice. I rubbed my fingers to remember the texture of the strand of gray hair on his temple.
The cravings haunt me in a dream, just like the cigarettes did 15 years ago. Oral sex. A dark man. And someone my own age. In short: I want Benjamin. I wonder if this whole celibacy thing really doesn’t come down to one thing. And that thing is married, overseas and unavailable.

4 Kingdom Come

It is the 6thof July 2025, Election Day. In twelve hours I will know if I am the next prime-minister of the Kingdom of The Netherlands.
[from Fretz 2025 by Johan Fretz]

Wednesday November 7, 2012

By morning the most powerful nation on earth could be run by a man who believes in magic underwear and the planet Kolob. All the more reason to enjoy a last good night’s rest. Woke up early though, six a.m., and checked Twitter on my mobile. Hallelujah! Obama had won! The Mormons are right about one thing; there is a God. And he’d delivered us from evil. I watched Obama’s victory speech in jammies with toast in my mouth and tears in my eyes. Four more years.
“I can’t believe nobody mentions that guy is hot,” I had shared with my yoga class back in 2008.
“That’s because he’s a man,” a student had answered promptly.
“Instead they call it charisma.”
Four more years of charisma.
As I expected, or hoped, Johan Fretz was invited to a daily show for an analysis of that speech that had warmed the cold of heart, wheeled over the skeptics and made all others fall madly in love again.
“It was more mature than four years ago,” Johan nailed it in the first minute.
“This speech was more subdued, yet it had gained in richness.”
Johan had brought an old copy of Time with Obama on the cover.
“I bought this in 2006 at the airport, on my way back from 6 months in South America. I’m less idealistic now than I was then. Aging does that to us all.”
His awareness of aging was one of the reasons his book Fretz 2025 got to me. But how could someone in his mid-twenties, know how I feel? What I regret? What I miss about being young and what I love about being older? I felt plain, and predictable and feared the only thing giving me color was my weakness for young dark men.
Every time I see a dark man, whether in real life or on TV, I draw back, and wearily inspect him through my eyelashes. Are my heart or other regions dancing, missing beats, or making any unwelcome rhythmic movements? Usually the coast is clear, allowing me to keep at least some self-esteem. This was also the case with Johan when he gave a speech at a protest; when he commented during the elections; when he published his book. Johan had made multiple appearances in popular TV shows. By the time he surprised me wearing that green jumper, my body responded in full shock! He had caught me with my eyes wide open.
There are drawings that hide two pictures; a psychological trick. Once you discover the naked woman in the man’s brain, or the young woman in the witch’s hair, you can never go back to not seeing it. The moment Johan was introduced wearing that green hoodie, I saw Benjamin. Who is the reason I had been peeking through half shut eyes in the first place. And now I can’t go back.
Four years ago, in 2008, a student entered my class. I was a yoga teacher in my mid-thirties, a happy single. Benjamin was a name from the past, married and beyond my reach. My student, Valentino, was brown, and the same age as Benjamin and I had been. It was the start of my renewed longing for Benjamin and of me falling in love with younger men. Two things I was very ashamed of. Now, four years and one unpublished book about this later, I’ve come to terms with my sexual preferences. I’ve unraveled my resistance to publishing but when it comes to Benjamin I still feel raw. This ghost from my past has returned to me in my dreams, in a student and now in a writer! That is as flaky as believing Jesus will start his New World Order in Missouri.

5 Purgatory

That night we fucked each other for real for the first time, unconditionally and uncivilized. It was hard yet in sync and rhythmic. Instinctual like a dance. We passed each other sentences that emanated from pure lust and passion.
[from Fretz 2025 by Johan Fretz]

hursday November 8, 2012

Why couldn’t I wait until after my last workday? Or after the weekend away with my mother? Why did I read the last three chapters of the Johan Fretz’ novel tonight? The grief that had been accompanying me from the first page, had become a companion. Not an easy one, but one that I got to know better and better.
At first, grief was aging. Then grief was regrets. Grief became a childhood, a first love, a father who was sick. And in the last chapters grief had blossomed into Benjamin, and was the earth shattering sex we never had. Morphed into the windy grave of my father, about who I had never written. Mirrored the career I would never have because I was unable to let my past go. I cried myself through the last three chapters and on the last page, grief was gone. It was just me, and tears, and a lot of snot, still don’t know where that came from. Or comes from. Since the crying has started again.
This novel has dislodged hidden grief and lets my life pass by me. I need to find out what the fuck is wrong with me. 

First of the nine
Monday November 12                              

Marieke came over for magic bean soup (Jacqueline’s recipe) and to collect chocolates and hugs for taking care of my cats last weekend. She was however deeply worried when she heard about the spiritual journey my mother and I had decided upon this weekend: Novena, nine days of spiritual practice. I had picked up a Novena book at a medieval church, the first tourist stop we made on Saturday morning. My mother said Novena had already been outdated when she was raised a Catholic, but the thought of kick starting out spiritual quest, appealed to her.
While stumbling through ink-dark limestone mines, cycling over the Roman stone roads, gaping at the remains of a pre-historic fish, and enjoying countless excellent meals, we talked about the loss of three siblings of my late father, in less than a year. And I told her about friends of mine who were making life or death decisions at a shockingly young age. Our own bodies were turning on us: aching, swelling, falling. Fear of physical decay and death had been immobilizing both my mother and me, from the inside out.
“We’ll go to the Chapel of Mary,” my mother announced.
I went for a swim in the hotel pool and noticed I looked hot in a black bikini. Which was almost as soothing as my laps in the warm pool. After a massive breakfast at a cafe, we visited the church. The entrance hall was a humongous dome, pitch black from soot from all the candles. Like going through the gates of hell before you find light in the chapel. We lit candles for my father and his deceased brothers and sister, and walked through the dark church with her golden statues. In the basement, the part of the church that was already there in Roman times was now a shop. I found a brochure of Novena. My mother agreed nine days sounded doable. But nine days of what? The official Novena prayers to Mary were not an option. Neither one of us liked them.
“You’re going to read Tibetan Book of Living and Dying AND the Last Lecture?”
Marieke worried, when I told her what my Novena practice was.
“You’re going to get depressed of so much death.”
“I also do yoga, twice daily!” I protested. Without adding “while thinking hard and deep about my own mortality.”
It’s 23.00. My yoga mat is waiting for my first evening Novena yoga practice. My armpits and glands are hurting worse than they have all day. If this is not clearing up soon, I’ll be praying to the Mother of Jesus soon enough.

Panda in pain
Tuesday November 13                              

Barely slept due to the pain. By morning my jaw was on a 60 minute nerve alarm, I found a swollen gland behind my ear, my wrists complained when I even looked at a computer and my upper arms started to disconnect themselves from my shoulders. Or at least that’s what I think they were doing. Like my dormant RSI discovered a Lyme virus to team up with. Maybe it’s from having a week off. I miss hours of yoga a day because I don’t instruct my classes. I remember flaunting to everybody my “whole body was hurting” over the holiday season last year. But aside from making sick jokes about it, I can’t remember how or what I was suffering from. And I can’t look it up because thanks to an amateurish re-installment of my computer, by a professional yes thank you, I lost all data from the past year. Including my diaries. So in case you wonder why this diary is a blog, and posted instead of nourished in secret, until it is ready? It is so that I don’t lose it. On my death bed I can still read how my body has been subject to decay since the Obama years.
Two days into Novena, I now agree with Marieke: thinking about death is depressing. Even the twice daily practice of yoga when you are worrying, is as soothing as keeping your finger against a hot stove. Next to the holiday-from-teaching explanation for me feeling blue, there is a second one as well: lack of men. Late 2010; I wasn’t feeling well and opened a Twitter account. Suddenly lots of men started giving me attention. A young comedian. A famous writer. A witty 19 year old. Within hours I felt better. I shared this epiphany with my students:
“I was deprived of male attention. Shallow problems require shallow solutions.”
Male attention doesn’t seem to work this time, I have even stopped dreaming about sex. Yesterday, my panda date from a few weeks back, pointed out that my friendship dates didn’t include the men I would usually fall for.
“They are all 40+ Caucasians. You’re a bored cougar. Not a celibate panda.”
I agreed and posted a new tweet, raising the bar a bit.
Until I’ve been properly tempted by a Tyson Beckford, Morris Chestnut, or Johan Fretz, my celibacy has not been tested. And male attention is not going to benefit me.

6 The final RT

Wednesday November 14, 2012

Clicked to Twitter. Checked messages. Opened emails. Wrote three opening sentences for this diary entry, which I all deleted. I thought I knew what I wanted to write after my trip today: A homage to my mother’s side of the family, describe where I spent my weekends with my grandparents, and honor my two remaining great-aunts. Yet all I feel are worries about the great-aunt I visited. And I can’t share it, or won’t. Can’t make myself write that down.
Maybe it is the lack of men, sex and triviality that presses so heavily onto me. I feel overburdened at the first signs of human suffering. The only drama I can still digest are HBO series or Elmo being turned down by Oscar. I always thought not having sex was a good thing, and would turn me into a more profound and loving person. But I feel half dead, with the other half looking for something sharp, high, poisonous or loaded. If I don’t find a lighter tone of life, my aunt will need to start worrying about me when we see each other again at Christmas.

Saturday November 17            

Joyful, young, carefree, and excited! Thursday I had a panda date, with Louka a guy about my age. He was funny, sexy and warm, and it turned out we had attended the same college, and studied the same courses. I enjoyed that there was sexual tension, and at the same time I now fully appreciated my celibacy: it gave a clarity and a freedom I had never experienced with dating before.
Friday I went to the city with my gay best friend, Damian. We almost got picked up by two men. We didn’t notice their greedy looks and passes until it was already time for our beauty sleep.
“I can’t believe we walked out. I could be having sex with three men right now!”
“Oh, just two darling,” he kissed me goodnight.
“And you would have to share.”
Today I saw my mother, my cousins and other relatives at an exhibition of my late aunt. The time with my family and my two dates, brought comfort, happiness and inspiration, whereas my “Yoga Novena”, my resolution to meditate and do yoga twice a day, stranded after a few days with a dull mind, a messy house, and a feeling of failure. I’m typing this, still wearing today’s clothes and a bathing robe because I just can’t keep myself warm even though I’ve warmed the room to 21°C. Next to my table on the floor are half a loaf of bread, an apple, a banana, 1 kilo cereals, the Johan Fretz novel, my calendar, unopened mail, and everything else that was either on my desk, in today’s bag, or on my doormat. On my desk I still have the block with notes for this post, a dirty coffee mug, a magazine with Johan Fretz interview. In the sink? Dishes. On the kitchen top? More dishes. My house is clogged by clutter and I sport a dingy bag lady-look. If I my goal is to feel good I should choose housekeeping over yoga. Personal care over writing. Company over solitude. I’m going to clean my house, clean myself, and play with my cats. And whatever I was going to share with you about how I have reluctantly admitted being in love, and may finally see Johan Fretz in real life, will just have to wait.

The things we love
Monday November 19

My aunt was my father’s only sister. Raised on a farm, she wasn’t allowed to study and sentenced to housekeeping, working the land and milking the cows. As an adult she became a prank-loving mother, a loyal wife and a well-respected artist. From the three siblings of my father that we buried this year, she is the one whose memories are so wildly vibrant, that I still can’t believe she died. Yesterday, her two daughters and her husband organized the first exposition of her work since her death. The small atelier was transformed into an exposition space, but still held the original furniture and the whole studio carried her signature way of arranging things. Refurbished antiques with personal memorabilia in them, color- and size sorted panels, dark gray walls, white ceiling, and spotlights highlighting the misty-pale paintings. The opening day of the exhibition was crowded, well catered, and a lot of our family members were there. It was a very inspiring afternoon, seeing her magnificent work and my family again. Multiple cousins asked me how the book was doing. Oh yes, the book.
One of the reasons I started this new diary November 1, was because I wanted to unravel why I wasn’t finishing Dutch American Diary. I have the test copy here at home, waiting for my review. Have had that for over two months. A novel from Johan Fretz (27) sparked some severe self-reflection. He started writing his novel, a year after I finished my draft version, and his was written and published within 18 months. He is on TV age 27, I fear the media at 40. He’s fast, I’m slow. Unless we’re going to compare headstands, or our Sanskrit, he’s winning by knock out.
And the self-reflection worked: I realize now that I’m not ready to promote my work in the Netherlands. Not in the man’s magazine that requested an interview this summer. Not in the two TV shows Johan Fretz visited. I prefer the stability of being an anonymous yoga teacher. I already have one stalker who reared his head again this Halloween. Yes, I filed a report, eventually. I can publish Dutch American Diary now that I know what my boundaries and priorities are.
The exhibition from my aunt’s work has revealed a second thing: I’m not happy with my current cover. It’s not me. I’m going to customize it into a diary. Put my handwriting on it, stick pictures to it, and wrap it with a string. And get help from Jacqueline or another graphic designer to get it right.
So that’s solved: I can finish Dutch American Diary now. It may need more work, and be more expensive than I initially thought, but it will get done.
The second reason I used Johan Fretz’ novel as a starting point was my embarrassing response to seeing Johan on TV. OMG Johan looks so much like Benjamin! That sweater! Skin tone! The arrogance, the success! At the exhibition a perceptive cousin asked if I was in love with Johan, and I said yes. Yes, I am. And I’ll probably see him next Friday at a party. I already knew I had missed a step in maturity, when I got all over the moon when Brad Pitt reached out and touched my hand. Eight years later and apparently I am still not over my celeb crushes. I even develop new ones.
This is the end of part 1 from my diary. If I resume writing it will not be about Johan. I will not mention his book, his real name, or read his tweets anymore from this day on. In 1991 there was a boy named Benjamin, now a successful and married man, somewhere far away. And there is a new man who reminds me of him, who I will see this Friday, and at a theater show in December. Maybe the temperature will drop, words will be cold, and glances will be formal. It could be neutral, awkward, or surreal. Or maybe I’ll break and finally feel the pain named Benjamin, forgive myself for the mistakes I made, and be able to feel for who this love was, that had no place to go but here in this blog. I’ll write about what happened, and without explanation I will introduce this man with a new name: Rafael.

7 Hello and goodbye

Saturday November 24, 2012
04.00 at night

In the dark, dancing, belly of the theater I met him, Rafael; Writer, performing artist, occasional DJ and the man who reminded me so strongly of Benjamin.

Sex magic
Sunday November 25

You can write your final letter, clear out his stuff from your cabinet, wipe his number from your phone, or drift from bed to bed, desperate to forget. But ultimately you can’t force detachment. But yesterday, when Daphne and I evaluated the night, our men, and our shared history, I realized that after the blow of emotions when running into my crush-on-you yoga student at lunch, two months ago, I was now healed. Valentino’s name at the breakfast table didn’t hurt anymore. It’s three years ago to the day that we ended up in bed, and in the past few weeks, somehow, I must have finally let go. Was this also feasible for Benjamin? We I explored my options. She suggested that my crush may have actually survived, because we were not seeing each other. He was a flawless fantasy, that didn’t leave room for him to be insensitive or even human.
“You need to see Benjamin, then you can let go.”
“Or we fuck it up, and I’m a home wrecker,” I explained my mixed feelings about setting up a date. But we came up with an alternative.
At night, I cleared out my bedroom, put an orchid at the side table, a scented oil burner and candles, cleaned myself spotless, and put on a 25 euro red string. I was going to be with Benjamin in my head. I wondered if I should turn the fantasy sour, make Benjamin slightly cruel (which I have every reason to believe he can be), but decided against it. It could unfold in whatever way. Within seconds after installing myself I heard light footsteps on the stairs, and smiled. My smallest cat Max waited next to my bed, and I just knew the big helpless look on his face: Do I have to jump all the way up onto the bed by myself? Before I had decided if Benjamin was my age or younger in the fantasy, before anything happened behind the MarieJo string, Max had landed on the blankets, meowed, and was poking his face near mine. He needed me to lift the blankets so he could cuddle up against me and joyfully massage my naked belly with his razor sharp claws.
This morning Daphne texted me that I had left a bottle of shower gel from a French perfume house in her shower. A feminine scent. She had not been able to control herself and had used it.
“It’s soo seductive! I promise I won’t touch it again!”
It was the brand Benjamin, a metro sexual avant la lettre, had used back in the days. Like all black men I came to know later, he was very keen on hygiene and smelled so nice. I had always remembered the brand, and after repressing the urge to buy a bottle for years, I had finally given in six months ago. And that bottle was now in her bathroom.
“Yes, please keep it for me!!” I wanted to text back.
I had the ambition to detach myself from Benjamin, about who I had been blogging and fantasizing for years, yet couldn’t even part with a bottle of shampoo.

2nd entry at Sunday November 25

I ran out of favors with God. After granting me a lovely weekend with a perfect meeting with Rafael, within the boundaries of his monogamy and the general awkwardness of meeting someone from TV, my luck just ran out. I had lunch with Louka at the manly cafe where they have the cat. When we left Louka admired me cuddling the cat goodbye. It had been sleeping next to me on the couch.
“He’s probably going to sleep here all day,” he said.
“Unless there are kids,” I answered. “Then he walks out, pouting if everybody can leave their fucking kids at home.”
And guess what? There was a perfectly well behaved family with sweet kids right behind me.
Shame is a strange emotion, but I’m happy it was today, and not Friday when I met Rafael, that I fell from grace.
Two months ago – encountering Valentino. That was the last time I felt like this. Your breath draws back and your heart leaps forward. My emotions just spilled all over the dance floor. Rafael was leaning against the wall behind the DJ table, wearing a blue hoodie. He was alternatively checking his phone, and looking around. The sparsely lit room made his dark eyes even bigger. His frame had the perfect hugging size.
“Oh my God! He’s small!” Daphne exclaimed.
She is over 1 meter 80.
“I’m hungry,” I declared.
There was no food at the party, so we left and sat at the nearest MacDonald’s. French fries and tea. I was brooding over how I was going to address him, when Daphne complimented me on the poised arrogant way I was eating my fries.
“This is sexier than anything you could say. You should put some in your bag for later.”
When we got back inside, it was still the first DJ. I bought us mojitos and Daphne arranged two bar stools. My back was towards the DJ corner.
“Warn me if Rafael is standing behind me,” I asked her. “I don’t want to make a fool of myself.”
Ten minutes later she said the code word. I tried to continue the conversation, best I could, but she kept staring.
“He keeps caressing that woman through her hair. You’re sitting next to his girlfriend.”
I suppressed the urge to start banging my head against the table.
One hour later. Rafael was DJ-ing. We had new chairs. I was unsure how to proceed. My choices were interrupting him when he was working, speaking to him when he was with his girlfriend, or let the whole thing pass and wait until the show in December. I had not made a conscious decision but felt how I hopped off the bar stool, said “I’m going in” and crossed the dance floor.
A blue T shirt. I saw he was softer around the waist than I thought. It invited touching. He was holding his headphones down and talking to his co-DJ. His hands were friendly. He turned around and smiled.
“I know you right? From Twitter?” said the man who had written the book that had moved me to tears, and had made me fall in love by looking like Benjamin. As planned, I introduced myself thoroughly. I was keen to take away any eerie feelings that a stranger was writing about him. This blog. A private message announcing my presence that night. A handful of tweets from a few weeks back. He didn’t reveal how much he had read. But apparently Rafael knew enough to thank me for all the compliments I had given him. We talked about his show in December that I would attend. All in all it was maybe three minutes.
Since then I have realized that Valentino is finally out of my heart after three years. And despite the cat-averts-sacred-ritual, I also feel released from the presence of Benjamin. Daphne can keep that bottle of perfumed shower gel.
Rafael and I said goodbye, see you in December.
My heart was light and happy, and at the same time I felt burdened by a daunting task. I had to find a way to end this. Rafael is not meant to be in my life. He has a girlfriend, he didn’t ask for this, and I definitely do not need, wish for, or plan to survive, another hopeless love.
I have to do with Rafael what I was unable to do with Valentino and Benjamin for years; Let. Him. Go.
And I prefer to do it before December.

8 Fasting

Black Book     
Wednesday November 28, 2012

I made a list of all the men I was in love with, since reaching singlehood at mid-thirty. Ten. Some lived around the corner, some existed mainly in my head, but ultimately, nine of them are gone. Amor finit. I even fantasize about how I could run into Valentino and just talk to him in a normal way, ensuring him that we’re cool, and that my emotional days are behind me. Nine down, one to go. Once I beat this final crush, on Rafael, I will be completely free.

Thursday November 29

I recently told someone I had a panda year, and her response was:
Single sex had always been a suboptimal arrangement. An uneasy mixture of either too much love or too little, too much expectations or not enough. The sex wasn’t bad, but everything around it was awkward. I cut it back to zero. And now that I’m also detoxing from the men I fell in love with, I’m throwing out all the pointless, wasted, emotions, along with it.
Final panda months. Love detox. Winter. By the time it’s March, the part of me that ever loved a liar, cried for a cheater, or longed for an unavailable man, will have starved, been cleared out or will be stone cold dead.

Friday November 30

When I was in my twenties I had a lucid dream what I would be like when I was in my late thirties. I saw an independent woman, in a hotel room, the floor and the bed scattered with photos made in Africa. Maybe I was a professional photographer, or maybe they were prints of photos my father took when we lived there. I was happy and calm. It was warm, I was wearing short jeans and a white shirt, and letting someone in who had knocked the hotel door.
I have someone to focus on, to fall in love with, and to finish my work for: the young me. She would have loved the diary, and my erotica. She would definitely not approve being in love with unavailable men. It hit me that not having sex with Benjamin when I was young, was no “mistake”. It was a wise and controlled decision. I also forgive myself for not recognizing that I was in love with him. Even if I had known my true feelings, not having sex may still have been the best option available. I have to stop blaming it on poor decision making in my college years. The young me deserves a lot credit than I gave her.
Intend to make the younger me proud. I’m committing to six days a week of writing, yoga and fitness. The Twitter fasting (that I started Sunday night late) is also paying off. I feel more centered, calm, and compassionate.
The young me reminded me of an important lesson. My best relationship, with Jeroen, was never intended or expected to work out. I was convinced that, once we quit our other relationships and would start having sex, our passion would die out in a month or two. Mini-me loved the idea of finally being single, after breaking up with a youth love after 3 years. I didn’t want another man. Yet Jeroen stayed 14 years instead of two months. I never got to be single.
In adult singlehood, those men in my head have kept me from enjoying what I really like: solitude. I’m solitary yet being in love makes me want to be with someone else! It’s not just spoiling things for myself, but also for others. I have neglected tasks, friends, and hobbies. And I would steal his time, his heart, his attention for my own pleasure, and would rob him from another woman when given the chance.
I did that with Jeroen.
We fell in love but were still in relationships. Both of us waited for months for the feelings to disappear. When they didn’t, we gave in. On the outside it looked very clean, neither one of us cheated, but I knew I made Jeroen fall in love the moment I started getting feelings for him. It was my fault. Real love means wanting that other person to be happy; but falling in love makes us selfish. We desire to own the object of our affection.
From now on I intend to keep any being-in-love reserved for men who are available for two months of sex. And this time I’ll make sure it’s thorough.

Hen night
Saturday December 1

 One more cigarette. A final night of binge eating. Or in my case: one more time indulging fully into Rafael. There was a series of him traveling the world, which I had not seen. He and a friend visited 30 countries and posted it all on video. Theoretically, there was a chance watching it would help me to get over him. Maybe he slept in boxers with mating bunnies. Or was a bad drunk. But of course brown Rafael looked absolutely lovely in every shot, he was at home from Bangalore to Peru. As opposed to his friend who looked exactly how I would have looked: out of place, skin burned and overheated. Life with Rafael: he’s cool with everything, and you’re the one with red cheeks standing next to him. Or the one with diarrhea after an Indian meal, skin burn on the first day of summer and malaria when he finally talks you into going further south than Saint Tropez.
The last episode was in Iceland. Suddenly I was struck by his friend casually shaking his blond bangs out of his steel blue eyes. He was prancing around in a rocky landscape and a knitted sweater, as if he was starring in a whiskey commercial. Rafael on the other hand was hiding deep into his parka, looking visibly cold and out of his element.
If I ever get into a relationship with a brown man, we’re moving to fucking Reykjavik.

he second (and final) part of LS Diary will be posted Sunday January 15. Check the overview for all my books that are currently online for a limited time. 


22 Erotische Verhalen – alle verhalen

22 kleinHet is wonderlijk deze verhalen weer te lezen. Toen ik ze schreef vond ik ze al goed. Maar nu, belast met de vederlichte taak ze te redigeren, zag waarom. Waarom ze intrigerend en sensueel bleven terwijl ik zo ver ging. De lezer en mezelf meenam naar wat slechts een enkeling wil kennen. En soms ging ik nog verder, over de grens.
In die verhalen, met dat contrast, zag ik duidelijker dan ooit die ene kwaliteit. Een emotie die zo overvloedig door de donkerste passages stroomde dat je je tong kon uitsteken om de zilte druppels op te vangen.
Het ingredient dat mijn verhalen fascinerend maakte, en dat me er jaren na dato weer inzoog en vasthield, was liefde.

deel 1 
Naima’s Verlangen
Lang geleden

deel 2
Geen Onderwerp
Een Verloren Wedstrijd
Was getekend
De Vreemdeling
Twee vrouwen
De Weg Terug

deel 3
De Opdracht
Twee mannen
Deo Volente

Bijna alle verhalen werden geschreven in 2011 en 2012, met twee uitlopers ervoor en een paar erna. “Miguel” is geschreven in 2009 maar toen nooit afgemaakt, waarschijnlijk omdat ik toen nog niet de ervaring had die daarvoor nodig was. En dat bedoel ik puur literair ;)
22 Erotische Verhalen kent maar één autobiografisch verhaal hoewel het ik- en Lauren personage wel meerdere keren voorkomen.
Na 22 Erotische Verhalen heeft mijn erotica een vervolg gekregen toen ik in 2015 een relatie kreeg met mijn minnaar Big.
Deze Engelstalige erotica komt in boek 8, Big.


22 Erotische Verhalen – deel 3 (slot)| vroege lezers editie

Ik ben acht boeken aan het publiceren en “22″ is het NSFW stuk van mijn oeuvre. Deel 3 is…. tja… it’s where everybody gets raped I guess! Ha ha ha. Behalve het eerste verhaal (De Opdracht) en het allerlaatste (Herbeleefd). Die twee verhalen zijn supersweet.
Deel drie is ook waar de verhaallijnen net als in de erotica van Anais Nin, in elkaar vlechten. Als een duister maar romantisch seks sprookje. Bonuspunten voor wie weet naar welk verhaal het slotverhaal terugverwijst. Er is helaas geen geldprijs aan verbonden ;)


De Opdracht

Alsof haar hart en schoot tegelijkertijd openden, naar buiten keerden om hem te bereiken; de jongen die glimlachend opkeek van zijn schoolwerk terwijl zijn vader de nieuwe huishoudster voorstelde. Maria wist dat ze zich niet hoefde te schamen. Niet voor het leeftijdsverschil. Niet voor het gapende verlangen deze jongen aan te raken. De Don zou deze emoties goedkeuren en haar het extra geld laten houden. Toch schrok ze. Ze murmelde “meneer”, boog haar hoofd, maakte een buiging. Door haar verwarring miste ze zijn naam. Dons woordenstroom viel betekenisloos over haar heen.
“Om 6 uur Paco wakker maken, de rest weet hij zelf.”
Hij liet haar zien waar zij zou slapen. Een lavendelblauw behang, een oude secretaire, een nieuw eenpersoonsbed.
“De kast heb ik leeggemaakt.”
Het weer was grauw. De regens veranderden de oprijlaan in een donkerrode modderpoel, en de verwilderde struiken sloegen hun felblauwe bloemen uit over het pad. De Don manoeuvreerde zijn witte Mercedes stapvoets door de diepe plassen, en verleende voorrang aan een magere bejaarde met een bos hout op zijn hoofd.
Ze klopte en riep zijn naam. Geen antwoord. Toen ze binnen ging, staarde Paco haar aan vanaf een reusachtig bed midden in de kamer. Leunend, zijn ellebogen diep in het matras, zijn blote rug in een golf tot zijn billen die net onder het laken verdwenen. Ze lachte zo sereen mogelijk en sloot happend naar adem de deur. Toen Paco beneden kwam, in een nieuw donkerblauw schooluniform, vroeg hij haar te stoppen hem meneer te noemen.
“Vanmiddag komt mijn neef, oké?”
Maria kneep door haar schort haar bovenbenen fijn.
Je zou niet zeggen dat ze familie waren, en wellicht waren ze dat ook niet. Paco’s haar was glad, halflang, wat de zachte trekken in zijn gezicht nog vrouwelijker maakte. Diego had grove krullen en een stoppelbaard. Diego praatte weinig. Maria hoorde altijd Paco’s hoge stem, waardoor ze wist dat er gezelschap was. Met Diego erbij bleef Paco de hele middag in de keuken. De twee verhuisden na het eten naar de keukentafel, lieten haar eindeloos limonade bijmaken, terwijl zij de afwas deed en klusjes verzon om te blijven.
“Denk je dat ze het met ons zou willen doen?” fantaseerde Paco hardop over haar seksleven.
Diego begroef zijn gezicht op zijn armen.
“Wat? Dat kan toch?” plaagde Paco, en keek met gespeelde verontwaardiging naar Maria.
“Diego schaamt zich! Wat doen we daar aan?”
Maria tikte Paco bestraffend tegen zijn bovenarm, en wreef de denkbeeldige pijn weg. Haar hand zoog zich vast aan de sterke schouder onder het klamme linnen.
Op dagen dat Diego er niet was, was Paco minder vrijpostig. Hij vroeg haar gezelschap, maar praatte over school of, als ze aandrong, over de meisjes die Maria aan de telefoon kreeg. Ze moest altijd zeggen dat Paco er niet was. De maagd (die nu geen maagd meer was). Sofia. Paula. Losse veroveringen die in het weekend waren verschalkt en wanhopig probeerden zijn aandacht te krijgen.
“Wist je dat Diego een nieuwe motor heeft?” veranderde hij van onderwerp toen ze een hysterisch huilend meisje aan de telefoon had afgepoeierd.
Is Paco gelukkig? Gaat het goed op school?
Elke vrijdag, terwijl hij zogenaamd naar biljetten zocht in zijn portemonnee, vroeg de Don dezelfde vragen. Verstrooid, alsof hij verontrustende antwoorden niet aan zou kunnen en zwijggeld gaf.
 Wees lief voor hem. Hij mist zijn moeder. Hij is een jongen als alle andere.
Waar het riante salaris voor was, zei de Don nooit expliciet. Noch vroeg hij naar de aard van hun relatie.
De droogte kwam en Paco werd stiller, de telefoontjes hielden op en hij verloor zijn interesse in Maria of haar maaltijden. Toen de Don thuiskwam zonder het vertrouwde gestommel van muziek op de eerste etage, vroeg hij aan Maria waarom zijn zoon niet thuis was. Er blonk wanhoop achter de strenge bril.
“Ik zal kijken wat ik kan doen,” antwoordde Maria.
Ze had een sterk vermoeden waarom Paco zijn levenslust had verloren.
Diego was niet moeilijk te vinden, maar Maria was blij toen ze de rode motor op het adres in de voor haar vreemde wijk zag. Ze vroeg zich af of er een dienstingang was, maar liep het trapje op en belde aan bij de witte hoge voordeur. Een grijzende negerin deed open en vroeg haar te wachten. Diego’s begroeting was formeel, maar toen ze alleen waren vroeg hij naar Paco, en liet haar vertellen waarvoor ze kwam.


De vlinders in Paco’s buik fladderden onwennig, alsof ze niet wisten of ze stierven of vlogen. Kom thuis na school, ik heb een verrassing. Maria had niets losgelaten maar haar hand door zijn haar gehaald en hem een geruststellende kus op de wang gegeven. Het huis was stil, ook in de keuken, en hij liep door naar haar kamer. Op de deur hing een A4 met een rood hart. Er klonk muziek, gegiechel, een bonk tegen de muur. Hij voelde een glimlach in zijn stijve kaken komen.
Maria’s slanke taille leek nog kleiner in Diego’s grote handen. In het tentje van hun laken keken ze elkaar aan toen ze de klik van de deur hoorden. Hun lach verstomde, blik versmolt en ze zoenden. De golf van verlangen overviel haar, en toen hij binnendrong zag ze Paco vanuit haar ooghoeken.
“Vergeef me,” prevelde ze.
En nu gaf hij haar een geruststellende kus.
Paco’s hand op haar borsten, Diego nog in haar. Maria’s lichaam verscheurde in tegenstrijdige verlangens. Ze rilde toen ze Paco’s lichaam tegen het hare voelde. Hij reikte over haar heen, zijn hand op Diego’s stotende billen. Diego gromde, stootte harder, en wierp zijn zware arm over Maria, naar Paco. Ze voelde Diego’s orgasme in zich, Paco’s harde pik nu fel tegen haar billen, en met de brandende laatste stoot van Diego, sloot haar hart. De jongens susten en veegden haar tranen, maar wisten dat er geen troost was.



Hete tranen gleden langs Sterre’s gladde wangen en druppelden op het kussen. Ze hield haar benen open. Wijder. Zoals hij had geëist, fluisterend, dwingend. Gruwelijke beelden van wat haar straf zou zijn als ze zou weigeren, haar vermoeide benen los zou laten. Het bekken zou kantelen waardoor zijn pik haar baarmoeder niet meer kon bereiken, en het meedogenloze stoten op zou houden. Die gruwelijke beelden maakten dat ze volhield. En huilde. Een wanhopige stroom tranen.

“Hoi, ik ben Sterre.”
Het ranke meisje kwam voor hem tot stilstand. Het was windstil, maar het strand was nog fris. Joggers en loslopende honden ver langs de waterlijn, na honderden meters droog los zand. De driepoot van zijn reflectiescherm vocht voor grip.
“De visagist is er nog niet. De kleding ook niet.”
Patrick stuurde haar met zijn bestelling naar een nog dichte strandtent, en kneep zijn groene ogen samen tegen het felle licht over de duinen. Ze hadden nog eerder moeten beginnen.
Het zand spatte op in Sterre’s slippers, zwiepte bij iedere stap op haar gevoelige huid. In elke hand een beker ijskoffie. Een styliste sprak in plat Haags verder met Patrick, terwijl ze rommelde door een rek badpakken en topjes.
“Jij bent bikiniklaar?”
Ze richtte onverschillig het woord tot Sterre.
Voor er antwoord kwam duwde ze een cobaltblauw setje in de handen van het jonge model.
“We beginnen zo snel mogelijk,” bulderde Patrick geïrriteerd.
De wind stak op en rammelde vervaarlijk aan het mobiele kleedhok.
Een half uur later nam Sterre plaats voor zijn camera, de handdoek zat met haringen in de grond verankerd. Sterre’s ogen keken waterig de lens in, vanachter een zorgvuldig masker van make-up.
“Spreid je benen Sterre.”
De wind droeg het bevel en de grijns naar haar handdoek. De visagiste annex styliste zat verderop, in de open bestelbus, in de luwte van de laadruimte. Haar benen bengelden, geur van een sigaret waaide in Sterre’s neus neus.
“Spreid je benen,” herhaalde Patrick, harder.
De styliste nam een telefoontje aan, en verplaatste achteloos haar zonnebril naar haar neus. Langzaam kwam Sterre in beweging, direct begon het klikken van de camera. Een applaus en bevel tegelijk. Een onzeker model in bikini, een shoot waar niemand zin in had. Het was een opdracht zoals alle anderen en de steek van geilheid in zijn lendenen overviel hem. Een spagaathouding. Een spreidzit. Hij praatte haar door zijn oude turnhoudingen heen.
“Misschien is dit jaar iets yoga-achtigs wel leuk.”
De klant was koning. Ook als die klant een muisgrijs postorderbedrijf was, waar iedere laatste euro werd wegbezuinigd.
Terwijl zijn camera de ongelukkige Sterre vastlegt, ingehuurd op haar balletervaring, ziet hij zichzelf. Jong, veelbelovend. Liggend op een uitgerolde mat, de coaches spreidden zijn benen, zoals ze het altijd hadden gedaan. Maar steeds vaker, pijnlijker, intensiever. Een strijd met het oprukkende testosteron dat zijn spieren verkortte en zijn pik stijf maakte. De vernedering en geilheid, voor altijd versmolten. Na een jaar gaven ze het martelen op.
“Uw zoon heeft er de bouw niet voor.”

Ze hoort zijn stem niet door haar snikken, realiseert zich niet dat hij uit haar is gegaan. Zakelijk pakt hij haar handen en strekt de slanke lichtbruine armen uit boven haar hoofd. Haar vrouwelijke vingers grijpen de metalen spijlen. In de stilte van haar huilen kijkt ze hem aan. Blauwe ogen. Verwachting van pijn. Hij streelt de binnenkant van haar dijen. Drie gouden ringen, waarvan één om zijn duim. Op de buitenkant van zijn duimen beginnen kleine haartjes te komen. Zijn vingertoppen strelen het open gepijnigde kutje. Hij sist in de stilte. Hij duwt met één hand op iedere dij. Het kutje verwijdt. Zijn grip verhardt, klauwende vingers in haar vlees. Hij richt zich op, zijn gewicht perst de benen naar het matras. Het huilen is weer begonnen. Patrick vertraagt, voor de ingang. Zijn grote pik, het kutje open. Hij dringt voor de laatste keer bij haar naar binnen, sluit zijn ogen om de lange uithalen van haar huilen beter te horen. Hij slaat ieder detail van deze herinnering op, en duwt, leunt, perst tot de knieën het matras raken, en ze zijn naam smeekt.
Hij komt klaar, opent zijn ogen en kijkt haar in afschuw aan. Haar benen blijven liggen, vastgepind. Alsof zijn handen nog altijd hun dwingende werk doen.



Het toestel plakte van het bier. De lens knarste toen hij de groothoek eraf draaide. Patrick ontvette de gladde delen en blies met een kwastje en een bus zuurstof het zand weg, dat tot iedere groef was doorgedrongen. Het tentdoek klapperde en Marcel stak zijn rode gezicht de iglo in.
“Pat, ik ga terug. Die backstagepas is rond. Effe kijken of ik die Trent nog krijg.”
Patrick knikte naar Marcel. Jonge hond. Geen enkele opleiding afgemaakt maar bloedfanatiek. Trok interviews los bij artiesten die op voet van oorlog met de pers leefden. Patricks tiende keer hier. Hij zette de fik in zijn Marlboro en zoog de rook naar binnen. Met de sigaret diep tussen zijn vingers geklemd, maakte hij zijn schoonmaakklusje af.
Het VIPgedeelte was armoedig. Patrick nam nors zijn koffie aan en stevende af op een grote zitzak. De schaduw onder de boom zag er aanlokkelijk uit. Een roodharige vrouw met volle borsten glimlachte naar hem, zonder het gesprek met haar vriendin te onderbreken. Ze was minstens 30. Patrick glimlachte terug, zijn pik wipte op. Zijn beringde vingers wreven over een korte, grijnzende baard. Hij plofte neer in de zak piepschuim.
“Laat me raden, niet je eerste keer?”
Ze zat gehurkt voor hem. Haar ogen waren even groen als de zijne.
“Voor eerste keren zijn wij te oud.”
“Nee. Voor jou ben ik te oud,” concludeerde ze.
“Jij jaagt op de hertjes.”
Ze knipte haar vingers rakelings voor zijn gezicht.
“Bloeden ze beter….?”
Traag liet ze haar hoofd schuin zakken. Patrick slikte zijn geilheid weg, en negeerde de beweging in zijn broek. Het woord bloeden zoog zich vast aan het groen van haar ogen. Ze knipperde, giechelde, en veerde licht als een elfje omhoog.
“Geef me je telefoon maar. Je hebt nu toch geen tijd.”
Ze scrollde behendig door het menu en gaf hem in een mum van tijd terug.  “Ik sta op de camping. De U van Ulva.”
De “i” was smakelijk rond, en de “a” had een korte, Oost-Europese klank.
Het begin van de optredens schoot hij foto’s bij het grote podium, maar ondanks de glimp van Ulva (zonnebril, dansend op spa rood) die hij daar opving, bleef hij bij zijn plan zich op comedy en literatuur te concentreren. Bekende gezichten van tv, die zich wentelden in de stroom van alternatieve muziek waar ze nu deel van waren. Amsterdam in de polder. Het laatste optreden op het grote veld liep op zijn eind, Patrick bestelde een cola tic en stuurde een sms naar Ulva. Een ram op zijn schouder.
“Drie keer raden wie ik net heb geïnterviewd?”
Marcels wangen waren nog vuriger dan in de middagzon.
Rond één uur trof hij Ulva bij een kampvuur, in een rode hoodie. Ze was bezig een halve kip te verorberen.
Ze stak een pootje zijn kant op en zette een fles Grolsch aan haar mond, die glom van het vet. Na haar maal vouwde ze het papier in het plastic tot een prop. Ze trok een vies gezicht toen hij haar een sigaret aanbood.
“Waarom zit je helemaal hier?”
Patrick zwaaide met zijn sigaret naar de donkere weilanden. Hij had twintig minuten gelopen en was niemand tegengekomen.
“Dadelijk ga je me er op wijzen dat glas verboden is.”
Ze dronk het onderste uit de fles en duwde de beugel erop.
Quod licet Iovi, Patrick.”
Voldaan zakte ze achterover op haar ellebogen en staarde in het vuur, de blik zelfingenomen en gelukzalig.
“Beloof me dat je alles geeft.”
In haar ogen danste het vuur. De slang in zijn broek kronkelde, haar blik flitste naar zijn kruis. Ze lag op haar zij, hij ook. Hun kus was eenvoudig, gelijkwaardig. Ze legde haar been over zijn heup. Zijn pik wreef tegen haar aan en ze gromde.


Haar adem stokt, iedere zoen zweeft tussen ons, voor hij vervliegt. Ik word in haar capuchon gezogen, bedwelmd door het kleine driehoekje blote huid bovenaan de rits van haar vest.
“Hou niets tegen,” fluistert ze weer.
Haar hand pakt de mijne en leidt hem naar boven, haar keel klopt warm in mijn palm. Ze werpt me een onderdanige blik toe en ritst langzaam het vest open. In de opwinding over haar naaktheid verslapt mijn greep.
“Maak je broek open.”
Mijn stem is vastbesloten, ze doet wat ik zeg. In het flikkerende licht van de vlammen trekt de glimlach nog één keer over haar gezicht.
“Nu de mijne!”
Ze volgt ook dit bevel op. De weke kuilen onder haar kaak geven mee met mijn vingers als ik loslaat en haar hoofd naar beneden dwing, naar mijn pik. Ze draait haar billen mijn kant op, ik stroop de broek af. Ik schok van genot als ik haar mond om mijn pik voel. Het ritmische strelen en zuigen houdt aan terwijl ik haar been door haar spijkerbroek haal. Ze gaat over me heen zitten, glad en zout.


Zijn warme tong vult mijn kut, zijn pik mijn mond. Hij dwingt niet meer, hij biedt zich aan. Zoals ik me ook aanbied. Ik laat hem uit mijn mond glijden, zwaai mijn been terug, en kruip bij hem vandaan. Met een woest gebaar graait hij mijn kant op, en werkt me tegen het gras. Ik grom, spartel en duw mijn heupen omhoog. Hij dringt binnen en ik hap naar adem. De grote hand in mijn nek pint me neer, terwijl de tweede stoot in me neerdaalt. Een kreet van pijn en vreugde tegelijk.


Twee mannen

Wesley had al drie keer een eerstejaars verleid, en in september een Creoolse “neef” tijdelijk kost en inwoning gegeven. Toch voelde Luciano ook nu jaloezie, omdat er een ander was onder zijn dak. Onder hun dak. De zak koffiebonen kraakte toen hij de schaar erin zette. De koffiemachine roffelde. Ieder geluid overstemde het weinige dat er te horen viel. Het was minuten geleden dat de stemmen verstomden.
Hij vroeg zich af waarom dit meisje Wesley vertrouwde. Via een vriendin? Of was het de Hugo Boss waarmee hij direct van tafel de stad in was gegaan? Luciano twijfelde hoeveel koppen hij wilde maken. Toen hij de melk door de luidruchtige stomer haalde klonk er een korte gil, die overging in onderdrukt gejammer.
Sterre kneep haar tranen in het kussen. Haar benen lagen zo wijd als de afgestroopte spijkerbroek toeliet. Wesley maakte sussende geluidjes terwijl hij haar in een houdgreep hield en de egaalbruine onderrug bewonderde. Hij streek over de zonnige billen en glimlachte toen hij het vocht voelde bij de ingang. Ze huilde toen hij langzaam een vinger naar binnen stak. Hij sleepte de vochtige vinger in en uit, met één oog op de deur. Luciano kwam binnen zonder kloppen. Sterre draaide haar gezicht op een betraande wang. Luciano knielde, veegde een blonde lok uit haar bibberende mond en kuste haar warme hoofd terwijl hij koortsachtig zocht wat te doen. Wesley keek geconcentreerd tussen haar benen en wrikte. Luciano vloekte naar Wesley bij Sterre’s crescendo.
“Ze is nat.”
Wesley zette onverstoorbaar zijn beweging voort.
“Wesley. Je moet echt stoppen.”
Geïrriteerd haalde Wesley zijn hand weg.
“Ik zeg ’t je, ze wil het.”
Hij kneep keurend in de stevige zongebruinde billen van Sterre, stond op van het verende bed en liep de gang in. Luciano koos de rand, liggend naast Sterre, die snotterde en zich excuseerde voor “deze shit”. Ze sjorde haar broek omhoog met onduidelijke analyses over hoe ze het zover had laten komen. Ineens nam haar uitgelopen mascara Luciano op. Van zijn halflange zwarte krullen tot de gladde leren laarzen die op de glimmende zwarte sprei lagen.
“Ben jij de huisgenoot?”

Languit op de bank, enkels strak over elkaar. Battlefield 3 spatte door de geluidsboxen. De controller schokte in Wesley’s vuisten. Meestal knikte Wesley wel, of zei hij “thanks”, of “lekker ding”, als Luciano hem iets bracht bij het gamen, maar nu landde de dubbele espresso zonder welkom op de brede leuning. Geruis van de waterkoker. Sterre had om thee gevraagd. Hij voelde haar aanwezigheid door de voorkamer, achterkamer, over de bar naar de grote keuken waar ze aan de tafel zat. Luciano en zij kletsten over Lucifer, die met zijn kop het kattenluik niet open wilde duwen. Zo te horen zat de kitten bij Sterre op schoot. Wesley voelde de erectie onder zijn spelende handen en richtte de aandacht op het scherm.
“Dag, ik ga weer,” zei de aai van Sterre.
Maar Wesley was in Iran om een peloton mariniers te ontzetten.
 Kan Lucifer het luik al vinden? Ha ha ha
 Ben in de buurt. Bakkie doen?  
De xoxo smsjes van <3 <3 Sterre leidden tot regelmatige bezoekjes, en hulp van Luciano voor haar huurgeschil. Luciano maakte op zondag vegetarische paëlla. Sterre nam een toetje mee van de Albert Heijn. Een wekelijks ritueel. Wesley’s stilzwijgen was inmiddels vervangen door grappen waarin hij hen lovebirds noemde. Soms vertrok hij voortijdig, alsof Sterre’s luchtige toenadering fysiek pijn deed. Als hij midden in de nacht thuis kwam was hij dronken, neukte Luciano te hard, en rolde af in een beschuldigend zwijgen.

De koopavond druilde. De grijze stenen glommen in een miezer die maar niet feestelijk wilde worden. Sterre stapte uit het kleine café en botste tegen de imposante wollen herenjas van Wesley. Een vlaag eau de toilette streek langs haar neus, handschoenen los in één hand, Ici Paristas in de andere. Het gloeide warm tussen haar dijen toen ze zich op haar tenen uitstrekte, en de gladgeschoren bruine wang kuste.
“Het staat er weer,” knikte Wesley in de richting van het reuzenrad.
Hun eerste zoen. De introductieweek. Ze was Wesley in een kroegje, dat ze later niet meer terug kon vinden, tegen het lijf  gelopen. Ze voelde haar slipje vochtig plakken en deze keer had ze niet gedronken. Gebiologeerd, haar ogen in trance op de glimmende rode cabines, stapte ze de markt op. Een kort rukje aan de warme hand van Wesley. Hij betaalde de kaartjes. Een jongen met twee stukjes van zijn voortanden deed het deurtje achter hen dicht en lachtte toen ze bij de grote neger op schoot klom. Ze protesteerde niet. Tranen welden op toen hij haar broek naar beneden trok, terwijl ze op haar knieën zat, maar ze stak haar heupen naar achteren en gromde toen ze zijn vingers in zich voelde. Ze hoopte dat hij een condoom gebruikte, maar meer nog dat hij haar zou neuken. Dat de gruwelijke uren dat hij haar negeerde beloond zouden worden. Ze zei “God ja” en “Fuck wat lekker”. Haar tranen vielen op het goedkope zwarte leer.


Deo Volente

 Nee, Wesley! Niet Paco. Niet Paco. Niet Paco.
De gipswand naast zijn hoogslaper zei “niet Paco”. De benauwde meter tussen het bed en het plafond zweeg “niet Paco”. Zijn adem, opgejaagd door nachtmerries die hij was vergeten, smeekte “niet Paco”. De woedende arrogante kop van Wesley doemde op voor de muur.
“Paco wants me to rape him. He’s begging for it. Just like you were!”
Wesley had Engels gesproken omdat Paco erbij was. En ondanks dat er geen greintje spijt viel te bespeuren in Wesleys agressieve houding, was Lars nog steeds opgelucht dat zijn geheim eruit was. Rape. Het had een naam. Een naam die in de hoge keuken van het oude studentenhuis was uitgesproken, en was gehoord door hem, door Wesley, en door Paco die in een rode hooggesloten jurk met afgesneden mouwen op de keukenbank zat. Met de slanke gespierde armen die onder de outfit uitkwamen was het een treffende Michelle Obama-imitatie.
Toen de laatste gasten hun slaapzak opzochten of naar huis gingen, had Paco Wesley uitgelaten. Met zijn jurkje opgeschort zat Paco op de gangkast. De grote neger tussen zijn benen. Hand onder zijn jurk die hij er weer uit haalde. Een “nee”. Maar een “nee” met een belofte. Lars voelde zijn gekrenkte trots door het bier heen.
Hij werd voor de tweede keer wakker. De deur van zijn kamer viel in het slot. Lars wierp een blik over de bedrand. De make-up had zwarte schaduwen om Paco’s ogen achtergelaten. Zijn zwarte lokken waren nat naar achter gekamd, en hij droeg een groot badlaken om zijn borst geknoopt. Het gezicht van Paco stond net zo serieus als gisteren in de keuken. Een uitdrukking die Lars in vier maanden nog nooit eerder had gezien. De valse nicht met zijn hoerige gewoontes hield voor één keer zijn bek. Paco knoopte de handdoek los. Zijn slappe pik schommelde toen hij de trap van de hoogslaper beklom. Zonder zijn hoofd te bukken kroop hij in het bed. Net zo groot als de meiden. Gracieus gleed Paco onder het dekbed, manoeuvreerde een arm onder een kussen en nestelde zich op zijn zij naar Lars toe. De letters van zijn tatoeage liepen op de kop over de gladde huid van de vrouwelijke oksel tot aan de elleboog.
“What does it mean?”
Lars’ stem klonk alsof hij van een ander was. Paco meets the Mona Lisa. Een vrije hand pakte die van Lars. Lars staarde verdoofd terug. Hij sloot zijn ogen voor hij de kus van Paco ontving.
De mond was zacht. Zachter dan van een vrouw. Zachter dan van een meisje. Uitgelokt door de afwezigheid van iedere agressie of lust, likte Lars de volle lippen van Paco, en kreunde toen Paco antwoordde. Zelfs de tong smaakte koel. De zware adem, kreun, verlangende mond van Lars nam terug. Duwde terug. Zijn één meter negentig schoof tegen Paco. De jongen gleed op zijn rug en voelde de pik van Lars tegen zijn lies porren. Hij opende zijn benen. Lars’ grote geslacht wreef door de boxer heen, tegen de veel kleinere blote Paco. De gladde koele voorhuid van Paco zat helemaal over zijn eikel, terwijl Lars zijn voorvocht al voelde vloeien. De slanke gespierde benen om hem heen, de sereen glimlachende Paco nog steeds onder hem. Handen kneedden over zijn boxer. Een glimlach kuste Lars’ verbaasde wangen.
“Paco… please.”
Lars worstelde zijn short naar beneden en trok de hand van Paco op zijn pik. Hij sloot zijn eigen hand om de erectie van Paco.
 Het verlangende kloppen van een andere pik in zijn hand. Het afgelegen strand bij het meer in de avondzon. De Kroatische leeftijdsgenoot met de diepbruine huid.
Lars’ orgasme mengde zich met de herinneringen. Paco’s gekreun was onvolwassen, en het geslacht nauwelijks groter dan wat hij op die vakantie in zijn handen had gehad. Lars opende zijn ogen. Zijn grote hand om Paco’s pik. Het sperma kon elk moment over de platte buik spuiten. Bij de aanblik van de eerste golf kon Lars zich niet meer beheersen en nam Paco in zijn mond. De smaak van sperma, de geur, de herinneringen. De sensatie van de eikel in zijn mond.  Lars likte Paco schoon. De jongen liet zijn vingers spelen door het blonde korte haar.
Buiten de slaapkamer bleef alles hetzelfde. Paco met zijn plagerijen en divagedrag speelde met verve de rol van outsider in het dispuutshuis. Lars bleef door zijn reputatie als vrouwenversierder boven iedere verdenking verheven. Ze hadden in de zolderkamers. Niemand zag het als Paco ’s ochtends de verkeerde deur binnenging of uitkwam. Paco’s zachte mond die hem pijpte. Het harde taaie lichaam van Paco dat zo gewillig meegaf in iedere omhelzing. Als de klik van de deurklink uitbleef, wachtte Lars uren in bed in de hoop dat Paco zou komen.  De woorden “Wesley” en “rape” waren nog nooit meegelift. De vernederende herinneringen brandden in afwezigheid van Paco.
De regen sloeg tegen de dakkapel, en Paco liet zichzelf met een zacht klikje binnen. Lars grijnsde vanaf de bedrand en kriebelde de natte kruin. Bij de stralende glimlach van Paco kreeg Lars zijn erectie. Badlaken op de grond. Vliegensvlug klauterend de ladder op en onder het dekbed dat Lars al open hield. Warme zoenen. Paco rolde onder, Lars op. Tussen de ontvangende benen van Paco voelde hij zijn eikel tegen de kont van Paco aan. Ontdaan verschoof Lars de vochtige eikel weer veilig tegen de lakens. Hij prevelde een excuus.
“I think it’s time.”
Paco sprak langzaam, terwijl hij Lars aan bleef kijken.
“I brought condoms and I want you to do it.”
Lars voelde zijn pik steigeren tegen Paco’s dij, zoende hem, en liet zijn vingers tussen de billen van Paco glijden. Hij stak zijn vingers naar binnen en voelde Paco kronkelen, wensen, openen.
“Where are they?”
De woorden schor en gehaast.
Zijn harde pik stond tegen zijn buik aan. Het condoom knelde. Paco was na het omdoen op zijn rug gaan liggen, zijn huid stak af bij de witte lakens. Hij wachtte. Het pulseren van zijn pik, van zijn bekken deed Lars nu al duizelen.
“Turn around,” gebood hij Paco.
Het tengere egaalbruine lichaam van Paco draaide zich om, spreidde zijn benen, en legde zijn polsen op zijn rug. Lars greep ze, spreidde Paco’s billen, en drong binnen. Paco schreeuwde en Lars voelde de opwinding nog dieper in zijn lendenen toen hij de pijn van Paco’s gezicht aflas. Met een sadistische grijns trok hij Paco’s bovenarmen achter zijn rug naar elkaar toe, en stootte dieper in de protesterende kreun. De letters van de tatoeage lazen van boven naar beneden.
De kont van Paco was strakker dan welke vrouw dan ook. Het harde lichaam onder hem kon tegen een stootje en was zijn gelijke. Paco schreeuwde en had pijn maar zou straks in zijn armen klaarkomen. Lars liet Paco los en boog zich over zijn geliefde. Hij kuste de gladde wang, de vrouwelijke wenkbrauwen, de tranen in de volle zwarte wimpers. Zijn laatste stoten waren langzamer terwijl hij sidderend terugtrok en weer naar binnen gleed.
Eén gelukzalige glimlach verspreidde zich over twee jonge gezichten.



Miguel was een Argentijn die voor onbepaalde tijd in Nederland woonde. Zijn appartement lag op de hoek van twee drukke straten. Onder en boven hem woonden andere mannen. Net als hij werkten zij in goedbetaalde banen, bij vooraanstaande multinationals, en kwamen ze iedere avond thuis in een luxe studio. Ieder met een kleine maar complete keuken die nauwelijks werd gebruikt. Een parketvloer waar ze hun onderbroeken op lieten slingeren. En een internetaansluiting waar ze porno mee keken. Als de bewoners elkaar tegenkwamen in het lichte trappengat groetten ze elkaar. Een knikje. Niemand wist de nationaliteit van de ander, of welke taal hij sprak. Eens per week werden alle studio’s schoongemaakt. Maria, een Poolse vrouw die uitstekend Nederlands sprak, verloste de kamers van de troep. Van omgevallen bierflesjes en schrale lucht. De ramen vlogen open, de stofzuiger ging aan, en ze zong mee met Christina Aguilera op haar MP3. Op dinsdagavond, als de mannen thuiskwamen, waren de appartementen schoon. Vlaagjes allesreiniger met bloemengeur dwarrelden door de kamers, voordat ze door gebrek aan zuurstof weer neersloegen op het witte vloerkleed, de blauwe sprei en de lichte meubels. Daarnaast kwam er met regelmaat een blonde Servische, Eva. Ze waste het ontbijtbord van Miguel, gooide natte handdoeken in de wasmand en trok de gordijnen dicht als de winterdag geëindigd was.
“Welcome home,” zei Eva, als ze op haar weg naar buiten Miguel tegenkwam.
En Miguel knikte. Hij wist niet dat deze service niet was inbegrepen. Eva leende de sleutel van Maria en kwam alleen bij Miguel.
Het was vrijdagmiddag. Eva deed haar gebruikelijke ronde in het huis van Miguel. Het kleine beetje schoonmaakwerk was bijna gedaan. Nog even het bed rechttrekken en dan kon ze zich wijden aan waar ze voor kwam: de sfeer van het beloofde land. De eerste keer had ze een schoonmaakdienst van Maria overgenomen, en in dit appartement een envelop met grote, vreemde postzegels gevonden. Haar vingertoppen gleden over de exotische achternaam en haar blauwe ogen knepen samen om de minuscule letters in de zegels te ontcijferen. Alsof ze betoverd werd. Daarna kwam ze iedere week terug. Ze kon bijna het woestijnzand horen knarsen onder de lichtbruine leren laarzen onder het bed. De sneeuw van de Argentijnse bergen zien smelten in de zware zwarte jas. De scherpe Argentijnse zomerzon voelen branden bij de stapel biefstukken en ijskoude Heineken in de koelkast. Miguels appartement was een ansichtkaart, een reisgids. En Miguel zelf een levende belofte van een broeierig continent dat ze nooit had gezien.
Het bed lag niet open. Meestal hingen de dekens en lakens vanaf hun instoprand tot op de grond. Alsof Miguel open en naakt op het bed sliep, als een hond, zonder dekens of beschutting. Het beddengoed lag tot over de helft. Eva trok het los, zodat ze het opnieuw kon instoppen. En toen zag ze het bloed. Midden op het bed. Haar beweging bevroor. Ze liet het laken terugzakken, stevende naar de badkamer en opende de pedaalemmer. Een lege deodorant. Tissues. Geen condooms vandaag.
De deur vloog open en Miguel kwam de kamer in. De deur sloot met een harde klap.
“Go away,” blafte Miguel.
Wat zelfs voor zijn doen onbeleefd was. Zijn lichtbruine ogen stonden op onweer. Regen had zijn donkerblonde lokken aan zijn wangen geplakt, een baard van een paar dagen. Aan zijn slaap een droge snee geronnen bloed. Een verwilderd dier.
“I said, go away,” herhaalde Miguel.
Hij gooide zijn sleutels op het aanrecht en trok zijn jas uit. Miguel was eind twintig maar zijn stem klonk nu onverbiddelijk.
“I want you out.”
Adem snoof door zijn neus. Hij schudde natte krullen weg voor zijn ogen.
Eva wist niet wat ze eerst voelde. De adrenaline? Het bonken van je slapen, je hart. De hitte in je bovenbuik. Of was er eerst de opwinding? Ze was vochtig geworden van Miguels ruwe woorden. En Eva glimlachte even om haar eigen blindheid. Al die maanden was het niet Argentinië waar ze naar verlangde. Het was deze man. Miguels agressie vulde de kamer.
“Or else?”
Eva keek op. Miguel kneep zijn ogen samen. Hij werd hier in Nederland nooit tegengesproken. Mensen meden hem soms, maar niet dit. Zijn ogen volgden Eva, die langzaam naar het bed liep.
“Or else you are going to hurt me?”
Ze spreidde ze het laken open. Het bloed kleurde zwart in de slechte verlichting.
“She was a whore,” siste Miguel bijna onhoorbaar.
“You paid her?”
Ze deed alsof ze niet wist dat Zuid-Amerikanen ongeveer iedereen behalve hun eigen moeder een hoer noemden.
“She gave me a blow job, and then wanted to fuck her,” zei Miguel.
Hij staarde naar de besmeurde lakens.
“She said she was a virgin.”
“You took a virgin?” vroeg Eva, dit keer met licht afgrijzen.
“A vir-gin?”
Langzaam schudde Miguel zijn hoofd.
“That- ”
Hij wees naar het bed en toen naar zijn hoofd.
“Is my blood. She stopped me.”
Miguel had nooit de bedoeling gehad het meisje te verkrachten of te ontmaagden. In Argentinië komt orale seks na het neuken, als een stel elkaar goed kent. Toen dit meisje hem had gepijpt, maar daarna weigerde, had hij willen nemen waar hij recht op had en hielpen haar “nee”, het tegenspartelen en de tranen niet. Een scherpe dreun met haar ring tegen zijn slaap had hem wakkergeschud. Ze greep haar spullen bij elkaar, en hij had zich daas verontschuldigd. Misselijk van wat hij was geworden. Maar ook geil. Haar droogte onder zijn vingers. Hij dronk de hele koelkast aan bier leeg om te vergeten hoe haar strijd hem had opgewonden.
“I am not afraid of you.”
Eva sprak de woorden langzaam terwijl zij naar het licht liep. Miguel zag nu pas hoe mooi ze was. Stevig. Groot. Met haar 1,80 iets kleiner dan hij. Zwijgend stonden ze tegenover elkaar. Eva’s sluike haar glansde.
“I’m not afraid,” herhaalde het lichtgebruinde gezicht met de heldere ogen.
“I’m not going to hurt you,” huiverde Miguel.
Zijn opwinding was duidelijk voelbaar. Zijn pik hard.
“You hurt women all the time,” zei Eva.
“You like it.”
Het was waar. Hij wist precies wat een vrouw nodig had om opgewonden te worden, hoe hij haar zacht kon openen. De woorden en de tijd waarmee ze gewillig werd. Maar hij genoot meer van ruw, snel, pijn. Op de dagen dat zijn bloed kolkte, hij wilde vechten, zijn agressie kwijt moest; op die dagen meed hij vrouwen. Gisteravond was een ongeluk. En één dat hij nooit meer mee wilde maken. Zolang hij maar niet aan die overweldigende geilheid dacht, toen hij op het punt stond tegen haar wil bij het meisje binnen te dringen.
“You are right,” zei Miguel.
“I like hurting women.”
Deze waarheid verraste hem meer dan Eva. Ze had al lange tijd geen vriendje meer gehad. De meeste jongens boeiden haar niet. Ze voelde zich groot en lomp onder hun zwakke ledematen. Te geil onder hun verwarde geest. Eva wilde vuur en passie, en dat hadden Nederlandse mannen niet. Pas nu ze Miguels rauwe woede zag, voelde ze het gemis van de afgelopen maanden. Eva sloop dichterbij, haar lippen streken over de ruwe wang van Miguel.
“What are you waiting for,” fluisterde ze.
“I know you want to.”
Een golf van opwinding, begeerte en agressie stuwde in Miguel. Hij greep haar armen en wierp haar tegen het aanrecht. Haar stuit bonkte tegen de harde rand. Eva hapte naar adem en voelde zijn gezicht in haar hals. Ze rook de regen in zijn haar. De lichte alcoholadem van zijn roes.
“Don’t make me.”
Zijn stem was schor. Zijn harde pik duwde fel door hun kleren heen.
“I don’t want to be like this.”
In zijn polsen brandden de nagels van het meisje, in zijn oren galmde haar gegil. De geilheid van gisteren zich mengde zich met vandaag.
“Tell me your name,” zei ze zacht.
“Miguel,” fluisterde hij.
Ze proefde de naam op haar tong.
“I am Eva.”
Zijn adem golfde in haar nek, als een wild beest dat zichzelf probeerde te beheersen. Zijn gewicht onverminderd hard tegen haar aan.
“Miguel?” fluisterde ze.
“Just stop when I say stop.”
Met een grom maakte Miguel zich los. Hij keek haar aan en knikte. Met zijn volle gewicht tegen haar aan zoende hij de mond, bezegelde de belofte, en zij begroette zijn tong, spreidde haar benen en ontving zijn ruwe omhelzing. Hij tilde haar op en liep met haar naar het bed. Hij gooide hun beider lichamen op het bed en samen verloren ze zich in een lange zoen. Toen draaide ze met een ruk haar hoofd af. Haar knie bonkte tegen zijn heup.
“Get off me!” spoog ze.
Miguel grijnsde. Hij greep haar heupen en keerde haar met een felle draai op haar buik. Voordat ze zich kon verdedigen greep hij haar broekrand en trok hem naar beneden.
“No!” gilde Eva.
Haar slipje schuurde in haar vlees. Miguel rukte haar spartelende benen tot over de bedrand. Haar billen omhoog. Knieën werkeloos gebonden door haar jeans.
“You are wet,” constateerde Miguel.
Zijn vingers streken vluchtig langs de ingang. Eva glimlachte met haar ogen dicht. Toen sprong ze op, een stuk over het bed heen. Haar buik over het bloed van de vorige avond.
“Don’t you touch me!”
Ze trapte hard in zijn buik, terwijl ze zich om haar as draaide. Hij dook woest op haar, perste één hand tegen haar borst, en stak twee vingers in haar. Haar geilheid vochtig tegen zijn hand. Gulzig spreidde ze haar benen.
“Miguel… I want you so bad.”
Snel schopte ze haar schoenen uit, zijn vingers nog diep in haar. Jeans viel op de grond. Slipje uit. Zij haalde zijn harde pik uit zijn broek. Toen trok hij zijn vingers uit haar, dwong haar weer op haar buik en trok haar spartelend naar zich toe. Hij zette zijn pik voor de ingang en stootte in één keer naar binnen. Ze onderdrukte een grom in het matras, haar handen klauwden de lakens.
“Hurt me again.”
Ze draaide haar hete gezicht uit het matras. Haar lange haar vurig om haar hoofd. Hij kromde zich over haar heen en stootte zijn volle lengte in haar. Hij hoorde haar kreet van pijn. En het huilen van alle vrouwen waarbij hij zijn zelfbeheersing had verloren. Geen “stop”. Hij hoorde geen “stop”, perste zijn vingers in haar vlees, en stootte opnieuw.
“Ow! It hurts,” schreeuwde Eva nu.
Haar lichte ogen vol tranen. Opnieuw stootte hij genadeloos. Haar hele lichaam schreeuwde het uit van de pijn.
“Stop! Please……..”.
Miguel liet zich over haar heen vallen. Hij rustte uit op haar sterke rug. Zijn naderende orgasme trok langzaam weg. Ogen dicht. Adem regelmatiger. Nu pas rook hij haar.
“Vanilla…” zei Miguel. “You smell like vanilla.”
En hij kuste haar betraande wang.
Bijgekomen van hun eigen passie en fantasieën ontwarden ze hun lichamen. Zijn zachte pik gleed uit haar. Hij treuzelde met zijn half afgetrokken jeans. Zij met haar T-shirt. Moesten die uit of aan? Eva schudde even met haar lange haar en kleedde zichzelf helemaal uit. Zonder toestemming te vragen kroop ze in het bed. Miguel volgde. Het meisje lag op haar zij en hij lepelde zichzelf erachter. Zo vielen ze in slaap.
Miguel en Eva spraken weinig. Als zij “stop” zei moest hij stoppen. Dat was alles wat ze van elkaar moesten weten. Zij mocht hem schoppen, slaan. Hij perste haar dijen open en nam haar snel en hard. Direct als ze binnen was, ‘s nachts als ze sliep, of ‘s ochtends als ze uit de douche kwam. Het was voor allebei even nieuw. Maar net als die eerste keer, kwam het “stop” altijd. Ze kon nooit alle pijn verdragen. De fantasie van zijn binnendringen, waardoor ze al geil was op weg naar hem toe, kon haar nooit voorbereiden. De pijn ontwaakte haar uit haar roes.
Na de playrape was ze altijd uitgeput. Viel ze bijna in slaap. Soms likte hij haar. Liet hij haar geil worden, totdat ze haar kreunen nauwelijks meer kon onderdrukken. Dan nam hij haar. Ondiep. Met haar benen bij elkaar. En duwde hij zijn vingers tegen haar kutje zodat ze klaar kwam samen met hem. Een slapend prinsesje dat teder werd genomen door haar prins. Maar meestal was hij ook te moe om opnieuw te beginnen. Hun geslachten ruw, armen en benen vermoeid van de strijd, en vielen ze in een slaap vol vervormde dromen. Maar altijd als ze “stop” zei en het neuken werd afgebroken, bleef ze hunkeren alles te ondergaan wat Miguel haar aan wilde doen. Een onstilbaar verlangen zich over te geven.
Op een dag kwam Eva weer langs. Ze liet zichzelf binnen. Miguel lag in bed.
“Hello beautiful,” vleide hij haar.
“How are you?”
Beduusd liep ze de donkere kamer in.
“No sex today?” vroeg ze.
Miguel lachte.
“Today I make you suffer.”
De televisie speelde cartoons. Hij liep bloot naar de koelkast voor een biertje.
“Why don’t you join me in bed?”
Zonder haar antwoord af te wachten opende hij ook een flesje voor haar en zette het aan haar kant van het bed. Mokkend trok ze haar kleren uit en ging naast hem liggen. Haar mond floot verveeld op het flesje.
“Are we not having a good time?’ zei Miguel plagerig.
Eva zuchtte diep.
“I don’t like this.”
“Then tell me………” zei Miguel.
“What would you like?”
“Sex,” mokte Eva nog even door.
Miguel schudde zijn hoofd. Zijn tong maakte een klikkend geluid.
“Nope. Not that easy.”
“Why not?” zeurde Eva.
“Because today you have to work for it.”
Eva keek hem niet-begrijpend aan.
“I am going to make you suffer,” verklaarde Miguel.
Bij het woord suffer drukte ze haar benen tegen elkaar.
“I hope you make me suffer a lot!” glunderde ze direct.
Weer het klakkende geluid.
“Nope. This is a special kind of suffer. Just for you.”
Eva fronste. Ze dacht heel diep na.
“Okay,” gaf ze zich gewonnen.
Ze zette de Heineken terug en ging op haar rug liggen.
“Let the suffering begin!”
De tv ging uit. Miguel ging bij haar onder de dekens liggen. Leunend op één arm bestudeerde hij haar lichaam. Zijn vingers gleden over haar gewelfde buik. De kleine blonde haartjes op haar venusheuvel.
“Eva,” sprak hij gewichtig.
“Today you have to say exactly what you want me to do.”
“Take me,” zei Eva.
Miguel onderdrukte een lach.
“No. Tell me how you want to be touched. Or licked. And tell me how it makes you feel. Or you don’t get anything.”
Eva rilde, maar maakte nog geen aanstalten mee te spelen.
“For example you can say: “I want you to kiss my belly, Miguel.””
Miguel bracht zijn mond naar beneden en kuste haar onderbuik, bovenbuik, een cirkelend spoor van kusjes. En hij maakte koerende geluidjes alsof het zijn hoogste genot was en hij er uren mee door kon gaan. Onder hem werd Eva’s lichaam ongeduldig.
“Miguel, I want you to…..”
Ze kwam niet uit haar woorden. Haar benen en buik reikten naar Miguel en haar vingers strengelden in zijn haar, maar de woorden bleven hangen. Onverstoorbaar vervolgde Miguel zijn kusjesregen. Ze gooide een been over zijn schouder, haar geslacht open. Ze duwde zijn hoofd naar beneden, maar hij weigerde. Kuskus op haar blonde buik. Ze plaatste haar andere hiel op zijn schouder en probeerde hem naar beneden te schoppen. Kuskus op haar navel. Er brandden tranen in haar ogen.
“Miguel!” perste ze.
“Yes, beautiful?’ vleide hij weer. “What is it?”
“Don’t do this!” beet ze hem toe.
Haar gezicht liep rood aan van frustratie.
“Do what, Eva?”
Hij koesterde zijn oor tegen haar buik alsof hij ging slapen.
“I could be with you like this forever Eva…”
Hij zuchtte verrukt.
“Touch me!” gebood ze.
“Where Eva?”
Ze greep zijn hand en wreef hem tussen haar benen. Miguel trok terug.
“You have to say it. Where do you want me to touch you?”
Frustratie werd tranen. Gekwetst trok Eva zich terug op haar zij.
“I cannot do this.”
Miguel lepelde zich achter haar. Ze stak haar hand tussen haar benen en wreef er tegenaan. Zacht maar beslist trok Miguel haar hand weg.
“Not allowed. You have to ask me to do it.”
Eva perste haar benen tegen elkaar.
Wanhoop in haar stem.
“Just ask.”
Miguel sprak rustig, maar zijn hand klemde nu als een bankschroef om haar pols.
“Touch my pussy.”
Ze brak.
“Please touch my pussy, Miguel.”
De klem om haar pols ging weg. Miguel streek de haartjes. Eva draaide op haar rug en spreidde haar benen. Langzaam gleden zijn vingers tussen de natte schaamlippen tot aan de ingang. Hij tastte de ingang af. Onder zijn vingers bewoog Eva haar bekken en kantelde het omhoog.
Miguel kuste haar oor. Eva knikte. Miguels vinger gleed door het natte gleufje.
“Say….” zei hij rustig.
“Inside Miguel,” antwoordde Eva.
En op het moment dat hij twee vingers in haar stootte duwde ze haar heupen gretig naar hem. Haar adem versnelde onmiddellijk. Ze schoof onder Miguel en zoende hem. Hij zoende terug. Snuivend stortte zijn mond zich op de hare. Hij trok zijn vingers gehaast uit haar en nam haar diep. Ze hijgde en kreunde woorden waar met moeite “Miguel” en “God yes” in te herkennen was.
“Stop!” riep ze ineens.
Hij had de volle lengte van zijn pik nog niet gebruikt maar deed wat ze vroeg.
“What is it?” vroeg hij.
“Did I hurt you?”
Ze schudde haar hoofd en beet in haar trillende onderlip.
“Miguel……..I need something.”
Haar kutje spande en ontspande. De golven van emoties op haar gezicht masseerden zijn pik.
“I want you to….”
Vragend rustte zijn pik nog steeds in haar. Toen keek ze hem strak aan. De wanhoop van geilheid die niet bevredigd was. Een waas in haar ogen.
“Ignore me when I say stop, Miguel.”
Hij knikte. Heel langzaam. Hij hoorde haar geschreeuw al. Hij kon in gedachte haar wanhopige spartelingen voelen. Zijn maag kneep zich samen maar zijn pik werd nog harder en hij schoof dieper in haar.
“Are you sure?”
Hij moest zijn eigen stem even horen. Nog een moment had hij nodig. Het beest dat hij was begon zich al te roeren. Er zou geen weg terug meer zijn. Ze knikte. Het branden in haar moest stoppen. Dat eeuwige verlangen dat altijd gesmoord werd in zijn diepe stoten, maar nooit helemaal bevredigd. Hij liet zijn vingers tussen haar billen glijden. Ze huiverde. Hij huiverde.
“Have you ever…..?”
Zijn stem was schor. Ze schudde haar hoofd. Rillend las hij haar antwoord van haar lippen. Ze had het laatste gezegd dat ze wilde zeggen. Hij trok zijn pik uit haar. Terwijl ze zich op haar buik draaide hield hij haar blik zo lang mogelijk vast. Haar vuisten grepen het kussen vast en ze begroef haar gezicht.
Miguel nam nooit een vrouw van achteren. Hij kon een vrouw al nauwelijks gewoon neuken zonder haar pijn te doen. Er waren grenzen. Een grens die nu met haar billen omhoog en haar hoofd in het kussen voor hem lag.
Hij tilde Eva’s gespannen lichaam iets op en schoof een koel kussen onder haar buik. Ze verborg haar gezicht nog dieper. Het blonde kutje tussen haar benen. Het vocht. Hij vingerde haar terwijl ze gromde. Toen spreidde hij met zijn andere hand de plooitjes rond haar anus en bracht een natte vinger in haar kont. Nat. Vlug. Eva spartelde even, maar alleen met haar voeten. Haar heupen stak ze zelfs nog iets verder omhoog. Ze spande zich onwillekeurig, zijn vinger werd afgeknepen. Hij trok hem uit haar en knielde tussen haar dijen. Zijn pik tegen haar aan. Hij wachtte niet tot ze weer ontspannen was, maar drong binnen. Het was zo strak dat hij duizelde van geilheid. Zijn ogen dicht, uitgesteld genot. Nog heel even en hij zou zien wat hij alleen kende van pornofilms en van zijn eigen fantasieën. Hij opende zijn ogen. Eva’s onderrug holde als een kat. Haar spieren golfden. Tussen haar hoog geheven billen stond alles strak. Zijn grote handen op haar stevige billen, zijn duimen duwden vlak bij haar anus. Zijn pik tot net na de eikel erin. Hij greep haar heupen vast, en trok ze fel naar zich toe. Haar kreet kwam door het kussen heen voordat ze haar hoofd draaide zodat ze zeker wist dat hij haar hoorde.
“No! Stop!”
Tranen op haar wangen. Schrik in haar lichtblauwe ogen. Hij klemde zijn volle gewicht op haar. Een grote arm greep om haar schouder. De andere om haar middel.
“Please no……”
Ze jammerde toen hij haar nog wijder duwden. Vastgeklonken in zijn omhelzing kwam de tweede stoot.
“Come with me,” beval Miguel.
Zijn schuivende vingers gleden uit tussen haar schaamlippen. Hij verloor. “Eva… come now!”
Zijn bekken trok samen, het orgasme bulderde, kreunen echoden in zijn hoofd. En dan niets.
Een auto die start. De koelkast die aanslaat. In het trappenhuis galmt een vermoeide tred. Haar hart klopt dof en snel onder zijn oor. Hij is ogen die knipperen, oren die horen. Zijn tong trekt droog weg. Met een uiterste krachtsinspanning pelt Miguel zijn klamme wang van de stille spieren, zijn oor van het dof kloppende hart. Eva voelt een koele bries over haar rug. De blonde lokken woelen, draaien om. Lichtblauwe ogen staren verward.



Massief en spiegelend, maar met grillige ronde vormen waardoor de verdiepingen zweefden boven het verzengende asfalt. Geblindeerde auto’s en hoekige four-wheel drives schoten als hagedissen onder het gebouw en flapten hun kaarten langs beveiligers. Auto’s die voor de supermarkt kwamen passeerden met een babbeltje. Een onopvallende BMW reed de kelder in.
Massief en zwart, met olieachtige kringen in het matte glas. De schaduwkant van het gebouw lag tegen het volgende rayon en wierp zijn koelte over het gescheurde asfalt en ruziënde taxichauffeurs. Stapels tapijten, roedes vol lederwaren, en platte rollen stof, uitgestald tot diep in de desolate kelder waar de politie iedere ochtend de daklozen uitveegde. Een witte taxi stootte langs een walmend vuurtje met gebraden vlees en een vrouw sloeg vloekend de deur dicht. Witte blouse, een witte sjaal om haar haar. Een zonnebril verborg lichtgrijze ogen.
Hij stapte in de lift, die ondanks de luxe vloerbedekking en glimmende houten lambrisering om de paar seconden schokte en met een klap tot stilstand kwam op de verdiepingen. Alsof hij zich op het laatst bedacht. Drie early shifters stonden bij hem in het logge ding. Niemand stapte uit bij crèche of Spa & Health. In de grafieten gangen fluisterde een fonteintje. Uit de kamers kwam een kabbelende bedrijvigheid. Hij groette de strakgeklede secretaresses en tijdens het koffie pakken viel zijn oog op een geboortekaartje. Hij informeerde naar de bevallen medewerkster en keek naar de deur tijdens het antwoord. Een ruis kondigde haar komst aan. De ogen nog vermoeider dan gisteren en haar sjaal nog los om haar hals, het glanzende haar erover gedrapeerd. Ze groette beleefd de secretaresses voor ze hem aankeek en vroeg of ze hem kon spreken.
Ze nam het zware grijs van de vloerbedekking in zich op en klikte de spotjes aan. De kamer verschoot lichter. Het bloedrode bruin van haar bureau, het nachtpaars van de fauteuils. Het had weken geduurd voordat ze zich realiseerde dat er geen zwart was, met uitzondering van het landschap in zwarte inkt waarvan iedere kamer er één had. De gekleurde ramen spiegelden een koperen stad. Hij klopte tegen de deurpost en glimlachte op de drempel. Ongekreukte schoenen. Een soepel pak. De slapen een spoortje grijs waardoor de negroïde structuur zichtbaar werd.
“Je laatste dag.”
Het was een constatering. Ze knikte.
“Wat heb je nodig?” vroeg hij.
Hij sloot de deur achter zich en wachtte. Ze leunde rillend tegen de muur, de ragfijne sjaal strak over haar schouders getrokken.
“We hebben alles geprobeerd en het werkt niet.”
Haar stem was hees, van flirten was geen spoortje meer. De blouse zat los om haar bovenarmen, alsof ze zelfs daar was afgevallen de afgelopen weken. Haar groeiende breekbaarheid deed hem meer dan welke seksueel uitdagende opmerking die ze ooit had kunnen maken. Ze raakte hem omdat zij op haar leek. Haar, van vroeger. Zij, die jaren voordat hij dat deed was doorgegaan met haar leven, een ijshockeyer was getrouwd en hem nog wekelijks treiterde met blozende Facebookfoto’s. Maar dan gebroken, hanteerbaar en hier. In het hete verre land waar hij had gehoopt alles te vergeten en waar nu een bibberende herinnering hem dolend aankeek.


Ze gunde het zichzelf hem op te nemen. De man die hem niet was, maar er zoveel op leek. Ze mocht zich laven aan zijn aanwezigheid, die ze na vandaag weer zou moeten missen. Zoals ze al een half mensenleven had gedaan.
“Je handen. Weet je dat het dat was?”
Zijn blik ging naar de beker, middelvinger en ringvinger door het oor gestoken, waardoor hij de kop omvatte.
“Toen je hier naast me stond. Precies die van hem.”
Hij herinnerde zich niet meer welk excuus hij had gevonden om naast haar stoel te gaan staan en haar laptop te gebruiken terwijl zij nog zat, maar wel hoe zijn heup haar bovenarm raakte en ze met ingehouden adem was opgeschoven. Pas na een halve dag kwam haar bericht dat als hij het nog een keer in zijn hoofd zou halen “tegen haar aan te schurken”, ze zich niet nog een keer zou beheersen.
“Soms bid ik dat hij in leven blijft,” zei ze. “Dat is het enige. Stay alive.”
Ze had geen foto’s van hem, alleen een herinnering aan een hotelkamer waar ze nog één keer sprakeloos samen waren geweest. In elkaar verstrengeld door lust en verdriet. Een herinnering die nu werd ingekleurd met de warme stem die zijn beker wegzette. Zijn trouwring tikte tegen het porselein.
“Waar heb je spijt van?” vroeg hij.
Ze schudde haar hoofd en keek naar buiten. De tranen rolden onopgemerkt.


Zijn woorden glijden onder al mijn goede voornemens, en strelen iedere vezel die mist, verlangt en wanhoopt. Ik vouw mijn sjaal nog dieper om me niet huilend in zijn armen te storten. Als een magneet trekt mijn blik terug naar de slanke man, de wijze ogen, de hoge jukbeenderen. De gladde wangen een lichtbruin fluweel, alsof de tijd is vergeten hem te verouderen. Hij komt in beweging, slow-motion nadert degene die ik wil met bijtende vurigheid.
“Deur op slot.”
Ik vind rust in mijn onverwacht stabiele stem, die verantwoordelijkheid neemt.


De tranen versnellen naarmate ik dichterbij kom, en het kleine postuur vouwt zich in mijn armen, de snik nestelt tegen mijn revers. Ik druk haar hoofd tegen me aan, pers mijn ogen dicht. In een wanhopige kus op haar haar, zie ik de blonde kinderen. Ze hebben zijn grote krullenbos. In hun moeder herken ik de dwaze pupillen van mijn vroegere geliefde. Nog steeds verdoofd en beneveld. Mijn troosten gaat over in het strelen van het warme haar, en ze ontspant de klauwen, gruwelvuisten, uit mijn colbert en steekt ze eronder. Ik voel de warmte door mijn overhemd. Ik kus het zoute vocht van haar verdriet. Ze sluit haar ogen en prevelt:  “Het doet zo’n pijn”
Ik zeg: “Noem me bij zijn naam.”
Ze glimlacht en antwoordt: “En mij bij de hare.”


Ze recht gelukzalig haar rug en staat in volle lengte voor hem. Ze veegt de sjaal af, die landt om haar hakken, en haar gezicht licht op terwijl ze de naam noemt die altijd in haar geest is maar nooit op haar lippen.
Hij slaat haar plezier verbaasd gade, de geprezen handen op haar magere heupen en zijn duimen tegen het zachte vlees van haar buik. Ze schatert als hij haar noemt bij de naam, die hij droomt, nooit zegt. Haar eenvoudige ik hou van jou ontroert hem. De blije glimlach kust hem en hun tongen strelen speels. Haar ademkreuntjes snel en hijgerig, het puntje van haar kleine neus kriebelt zijn statige rechte. Ze schuurt haar schaambeen tegen hem, een plagerige stoot, en hij zet de volle lippen tegen haar smachtende kreun. Haar tong geeft mee, en ze laat zich tegen de tafel duwen. Knoopjes van haar door hem, van hem door haar. Ik ben zo blij met jou. Wat ruik je heerlijk. Ik heb je zo gemist. Ze zeggen dezelfde zinnen, herhalen elkaars nooit uitgesproken woorden. Bewonderen het onbekende lichaam dat ze op moesten geven. Na de eerste naakte kronkelende omhelzing, gevlochten ledematen en het roekeloze tongen, haperen hun monden in een nieuwe behoefte: Ik wil je proeven. In een korte worsteling laat hij haar winnen en ze hurkt neer. Ze sluiten hun gedachten voor de ander op het moment dat ze zijn pik in haar mond neemt. Haar slag is langzaam en regelmatig en ze trilt haar keel om zijn eikel. Het snelle orgasme slikt ze goedkeurend door, en ze likt tot de laatste druppels.
Ze ligt op het donkere gladde hout van de tafel, haar benen open en zijn volle lippen kussen het vocht. De topjes van zijn vingers onderzoeken de ingang. In een vier keer herhaalde please en een venijnige krab maakt ze duidelijk dat ze net zo ongeduldig is als de vrouw die hij probeert te vergeten. Hij veert op en buigt naar haar protesterende mond. Druktemaker. In een lange tongzoen trekt hij haar omhoog. Voorhoofden tegen elkaar, ze staren naar hetzelfde. Het schouwspel van zijn pik, vibrerend voor haar. Zo graag. Na de eerste centimeters vinden ze elkaars blik weer. Een naamloze ontmoeting.
Ze zit nog steeds op de tafel, hij koesterend tegen haar aan. Hun orgasmes zijn overgegaan in een stille omhelzing.
“Dat het niet anders kon,” zegt ze. “Daar heb ik spijt van. Net als nu.”


Dit was het laatste deel van 22 Erotische Verhalen. Mijn volgende boek is LS Diary.
Ik zet deel 1 t hier zo spoedig mogelijk online, en ook op Twitter en Facebook.

22 Erotische Verhalen – deel 2 | vroege lezers editie

Heetste dag van t jaar! Ik ben mijn acht boeken aan het publiceren en “22″ is het NSFW stuk van mijn oeuvre. Deel 2 bevat meer ruige seks dan deel 1, dus langzaam gaat de temperatuur omhoog.. Maar wat me eigenlijk het meest opvalt, nu ik dit jaren na dato redigeer, is met hoeveel liefde de verhalen geschreven zijn. En dat je dan echt alles erotisch krijgt.
Dus oordeel zelf.

Geen onderwerp

De vale ochtendzon en mijn hongerige kater maakten me wakker. Ik glimlachte. De lange nacht had mijn geheugen in slaap gesust, en alleen de roes van geluk was achter gebleven. Ik wist niet meer van de emails. Niet meer van het neuken. In omgekeerde volgorde dreven de herinneringen omhoog. Mijn knieën krampachtig tegen je flanken en mijn billen weerloos in je handen. Langzaam liet je me over je pik zakken.
“Shhh. Ontspan maar,” tilden je handen me iets omhoog.
Je stootte opnieuw. Ik onderdrukte mijn kreet schuilend tegen je borst.
De herinneringen gingen terug.
Een halve maan, wit tegen de hemel. Het natte, donkere dekbed. Ik hoorde de stilte van mijn snikken en de vraag die je onbeantwoord liet. Nu wist ik nog niet of jij ook wel eens verdriet had in bed. Ik voelde mijn lijf, omgekeerd. Mijn haren los tussen je dijen, mijn mond zoog aan je pik en tussen mijn benen de onverzadigbare hitte van je tong. Mijn vocht droop langs mijn buik. Je pik groot en onrustig in mijn hand, mijn mond ontvangend in je schoot.
Ik lag op mijn rug, ik was bloot.
Er was een man in mijn bed. Een man die vreemd voor me was, maar die me zoende, kusjes die hem tot mijn kutje hadden gebracht. Zijn stevige handen duwden mijn knieën uit elkaar. Kou streek langs mijn vocht. Verlegen schoof ik omhoog, zijn ogen tussen mijn benen, en hij hield mijn heupen vast. Het duurde eindeloos, en mijn verlegenheid prikte tot tranen. Toen voelde ik zijn vinger, die zacht tussen mijn lipjes streelde. Hij zei lieve woordjes die ik niet hoorde. Mijn stem was schor toen ik hem smeekte naar binnen te gaan.
Ik zat achter de computer en er was een jongen, ergens in Nederland.
Hij schreef me, waarom wist ik niet. Hij had geheimen, welke vroeg ik niet meer. Zijn verlangen zat gevangen in woorden, in alinea’s die hij snel typte, gretig. Je vergat de tijd als je het las. Je vergat wat je buiten die woorden, buiten de seks, met elkaar had. Op hun eigen imperfecte manier waren ze het enige wat er toe deed.


Er waren verklaringen, studies. Geleerden die vertelden over plantages en symbolen, een slavenverleden gekerfd in het geheugen van zowel wit als zwart. Maar Lauren kende geen enkele mythe, behalve die ene, waar elke blanke haar naar vroeg: of het met de afmeting te maken had.
“They come in all shapes and sizes,” antwoordde ze.
Zich baserend op n=2 en haar logisch verstand.
“Ik knap altijd af op vrouwen zoals jij,” antwoordde de afgewezen blanke man op de chat.
De duivel in haar lach. De nieuwe identiteit voegde zich naar haar blanke schouders, naar de welvingen van haar buik en haar gladde venusheuvel. Ze hoorde de Afrikaanse naam in haar hoofd, plakkerig als honing, met klinkers die misten waardoor er in het midden een scherpe stilte viel. Ze had nog twee uur om haar huis op te ruimen.
De sneeuwvlokken dwarrelden als een tedere douche tegen de donkere nacht. De straatlantaarn piekte de lucht in, ver boven Lauren’s besneeuwde huisje.
“Gelukkig is het niet heel koud ofzo,”  waren zijn eerste woorden.
Zijn donkere gezicht viel weg onder de muts en zwarte capuchon. Ze manoeuvreerde haar fiets en Albert Heijn tassen de krappe gang in.
“You’re such a baby,”  kuste ze zijn koude wangen.
Haar bevroren neus rook zijn vertrouwde geur nog niet. Hij hield het gesprek gaande vanaf de bank, met zijn voeten tegen de verwarming in plaats van op de koude keukenvloer. Zijn tour door Europa met vrienden. Wat er zo leuk was aan Japan. Hij memoreerde zomervakanties waarin hij meeging met zijn ouders, waarna de honger en armoede hem tot de herfst achtervolgden. De stress van zijn tentamens. Zijn Onmogelijke Ex.
“Volgens mij ben jij anders dan andere mannen,”  zei ze.
Hij ontkende en pakte de kop chai aan, met hete melk.
“Moet het eten nu nog 45 minuten in de oven?”
Ze zou van hem nooit risotto leren maken.
Lege borden. Uit de bak Mona brownietoetje staken twee afgelikte lepels. Weer een smsje van een vriend. Waar hij bleef.
“Wil je nog een kop thee voor je weggaat?”
Ze verzamelde de vaat, dralend aan zijn kant van de bank. Hij trok haar langzaam op zijn schoot, zodat ze haar handen leeg kon maken. Ze omhelsden. Ze kuste het korte kroeshaar, en hij haar decolleté. Hun geluidjes waren sabbelend, tevreden. Kusjes op haar gezicht, zijn gezicht, zoenen op de mond, droog, de lippen gesloten. Zijn handen masseerden haar billen. Hij gaf geen zoenen die haar verwarden, waar ze in verdwaalde. Het afknijpen van de strakke jeans was niet te harden. Het beperkte elke beweging en alles wat ze wilde voelen. Geen seks. Geen seks. Maar ze vroeg hem of de kleding uit mocht die haar pijn deed.
“Ik kan dat wel aan,” kleedde hij hun uit.
Haar ogen dronken de chocoladebruine huid die onder zijn winterkleding vandaan kwam. Hij duwde haar, nog steeds in trance,  zacht achterover, zijn boxer over haar minuscule string. De zucht leek uit haar tenen te komen, toen zijn forse lichaam het hare bedekte. De herinnering aan een slanke koele man smolt onder de warmte.
Het kant van het slipje. Het zijde van zijn boxer. Haar vocht doordrenkte alles en de begeerte stuwde naar haar tenen, naar haar kruin. Wiegend op zijn schoot. Weerloos op haar rug. Zijn duim en vingers sloten om haar blanke hals.  Hij domineerde, streelde, zoende. Zijn erectie streek, plaagde, daagde haar uit.
“Wat wil je dat ik doe?” bracht ze uit, hangend in een draai die ze niet begreep.
“Niets, genieten,” draaide hij haar verder op haar buik.
Ze stak haar heupen omhoog voor ze de gladde pik tussen haar billen voelde.  Ze kreunde, overweldigd door lichamelijk verlangen. Er was zelfs geen echo van de bedwelmende fantasieën. Zijn hand over haar slipje, de kloppende venusheuvel.
“Wat zei je? Ik kon je niet verstaan.”
2009. Bloed. Handdoek. Nieuwe lakens. Weer nieuwe lakens.
“Ik moet vandaag ongesteld worden.”
En terwijl ze sprak schoof zijn hand achter de string. Ze voelde een onomkeerbaar “ja” toen zijn vinger naar binnen gleed. De pik dringt binnen en vult zonder pijn. Ze hapt naar adem. Hoe heeft ze dit kunnen vergeten. Hij verandert slechts één keer van positie, een kleine aanpassing. Ze zoent de volle lippen, grijpt zijn brede schouders, verbaast zich bij elke blik over de schoonheid van zijn donkerbruine huid bij haar blanke. Hij fluistert. Als ze klaar kan komen, moet ze dat doen.
Minuten liggen. Hij valt bijna in slaap. Het lome wakker worden en hij kleedt zich aan om weg te gaan.
“Ik vond het niet makkelijk, de eerste keer seks na mijn ex,” zegt hij.
“Voor jou is het beter zo. Mij kende je al.”


Grijze ogen. Haar donkere wenkbrauwen piepen nog net onder de dikke rand van de muts vandaan. Het oud papier in de hal klappert in de ijzige december wind.
“Hoi, ik kom voor de locatie. Voor Playboy.”
Handschoenen trekken de witte sjaal iets naar beneden.
“Ik ben Lauren.”
Zij is groter dan hij, maar zij draagt hakken. De donkere jongen steekt zijn hand uit.
“Wat een mooie naam.”
Krachtig veegt ze haar laarzen en neemt een grote stap over een omgevallen doos.
“Zouden Nederlandse ouders ook eens moeten doen.”
“Ik heet gewoon Heemskerk hoor.”
Zijn glimlach heeft de volheid van zijn moeder.
“Je ziet er wat koud uit.”
Muts af, sjaal los. De lange slippen van haar jas beklimmen de afgetrapte treden.
“Woon jij hier, of ben je het model?”
Ze schudt haar haar uit.
“Ik woon hier. Jan is mijn oom.”
De afwas staat in grote stapels in de gootsteen. De Senseo warmt op en Joel wast twee mokken af.
“Ik had iemand van Playboy verwacht.”
Ze laat haar stem luchtig klinken.
“Moet jij me de locatie laten zien?”
“Ik wil een dubbele, jij ook?”
Hij ververst de pads en duwt nog een keer. Het zeil van de keuken is grauw aan de randen, de naden gescheurd en piekend. Bij het fornuis liggen drie verdwaalde aardappelschijfjes.
“Dus hier kan ik straks op mijn knieën gaan zitten,” constateert Lauren pinnig.
“Die vloer is nog harder aan een beurt toe dan -”
Ze verslikt zich. Hij kijkt op van zijn koffies. Haar jonge giechel vermengt zich met zijn grijns.
“Kun jij mooi ons vloertje dweilen.”
Hij reikt hij haar de Forever Friends mok.
“Mevrouw de cougar.”
Zijn vingers raken haar vingers. Om de mok valt een stilte. Traag beweegt ze, pakt de mok met twee handen aan. Haar vingers om zijn pols, nagels langs zijn huid. Zijn palm gestreeld als hij langzaam terugtrekt.
Handtas tussen wetbundels en laptop. Haar jas over zijn ochtendjas aan de deur. Ze drinken koffie op de bank met een minuscule strook Ikea tussen haar en zijn dijbeen.
Hij slaat zijn lange zwarte wimpers op.
“Ik begrijp het niet.”
Haar adem stokt als ze zijn mond voelt. Haar lip trilt. Hij zoent haar wimpers, likt haar neus. Als een kat schuift ze haar gezicht tegen hem aan, likt hem terug, ontvangt zijn warme tong. Beweeglijk vlecht ze haar lichaam om hem heen, streelt zijn armen, glijdt onder het shirt. Buikspieren golven onder haar hand.
“Uit,” gromt ze.
Je bent zo…

Haar handen kneden spieren, haar ogen drinken zijn huidskleur. Na ieder kledingstuk vlijt haar blanke huid zich tegen zijn donkere. Ze streelt zijn pik. Hij is hard door de dunne zachte stof.
“Zullen we naar boven gaan?” vraagt hij.
Lauren’s rondingen wiegen voor zijn gezicht als ze op de hoogslaper klimt. Hij gooit een tasje van de Etos op het dekbed. Het dak zit een krappe meter boven hun zoenen.
Ze kreunt als hij haar vingert, trekt haar knieën hoger, tilt het dekbed op.
“Ik wil je zien.”
Haar dijen blank, zijn huid donker. Hij gebruikt een vinger extra als ze haar benen wijder doet.
Hij op zijn rug.
Allebei houden ze hun adem in als zij de dunne boxer van zijn heupen laat glijden. Ze kust de koele voorhuid, voordat ze hem terug duwt met haar lippen. Haar tong likt langs de schacht omhoog, iedere keer als ze haar hoofd terugtrekt. Zuigend, strelend. Haar vrije hand pakt condooms. Met de steigerende pik in haar keel klemt haar mond de basis. Ze ritst een verpakking open, laat hem uit haar mond glijden en negeert een protesterende kreun. Haar handen vaardig.
Ze kijken elkaar aan als ze op hem gaat zitten en hem helemaal in zich neemt.  Ze leunt behoedzaam over hem heen. Een arm om haar rug, een hand op haar billen. Hij zet zijn voeten in het matras en stoot krachtig in haar. Ze kreunt en hapt naar adem in zijn hals.
Hij kneedt haar billen. Zij likt zijn huid. Tussen de stoten door zoenen hun monden hongerig. Hij rolt haar op haar rug. Haar benen klemmen gulzig om hem heen. Snelle stoten, ondiep. Hij tilt zich iets hoger en laat haar kijken naar haar buik, zijn buik. Het stoten van zijn pik. Een blos verspreidt zich over haar borsten, langs haar hals. Hij voelt haar knijpen, schokkend, en stoot dan dieper. In een omhelzing komen ze klaar. Zij kreunt alsof ze moet huilen. Hij kust haar ogen.
Ze liggen stil op hun zij, om elkaar heen, naar elkaar toe.
Zij is de eerste die spreekt.
“Ik begrijp het nog steeds niet, maar dank je wel, Joel Heemskerk.”
Ze lachen.
“Jan had gezegd dat je zou komen,” zegt hij.
“Die shoot is niet hier. Maar ik kan wel vragen of ik je model mag zijn.”

Een verloren wedstrijd

Zijn loop is asymmetrisch, gehaast, alsof hij nog ergens naar toe moet. Hij tast onder het harde plastic van zijn schouderpads. Zijn gezicht verbijt zich in de schmink van de strepen. Het speeksel in zijn mond. De rochel van zijn adem. De lage gang perst al zijn geluid naar hem terug. Dan rolt het gejuich vanaf het veld de catacomben in. Euforisch stampen duizenden voeten boven zijn hoofd. Met zijn gezonde schouder ramt hij de deur van de kleedkamer open. Zijn heup beukt tegen de klink, net naast de heuppadding.
Hij bijt bloed in zijn lip. Tranen frustreren zijn ogen. Onwillekeurig werpt hij nog een laatste blik de gang in. Zijn vloeken sterven op zijn lippen.
Haar ronde heupen donker tegen het licht van de ingang. Snelle deinende pas. De zwarte schim wordt zwierende schaduwen, worden blonde lokken, een onberispelijk witte blouse. In de kanten rand van haar bh zit een roze borduursel.
“You’re staring at my tits,” merkt ze op als ze voor hem staat.
“You usually hide it better.”
Haar lange strakke wimpers waaieren uit in de hoeken, waardoor haar ogen nog verder uit elkaar lijken te staan. Met een autoritair knikje geeft ze aan dat hij de deur blokkeert.
Met veel au en gevloek trekt hij het shirt uit. Ze bevrijdt hem uit de bescherming om zijn borst, gespt, ritst, trekt het harnas uit. De geur van zweet vergezelt zijn bewegingen. De harde bank is laag en klein. Haar vingers onderzoeken zijn gespannen spieren, schuren het zand over zijn huid, en glijden over de rode plek die glimmend schoon is. Hij kreunt als ze onder zijn schouderblad voelt.
“It’s not dislocated,” brengt hij uit, en proeft het bloed in zijn mond.
“I don’t like it when somebody fucks with my investment,” antwoordt ze.
Zijn blik dwaalt over de koude vloer van de kleedkamer. Het denim rond haar dijen schampt langs zijn been.
“You should shower. You’re getting cold.”
Ze doet een stap achteruit en gaat zitten. Hij trekt zijn schoenen uit, sokken. Twijfelend blijven zijn duimen hangen op de broekrand. Hij reikt in zijn broek naar het beschermende foam.
 Wisselende tongen van cheerleaders die zijn ballen likken.
Neuk me. De zachte diepte van zijn vriendin. Kale natte kutjes waarin zweet en geil zich mengen met de kruidige geur van sauna.

Iedere scene klettert uit elkaar op de harde tegels tussen hun verbaasde gezichten. Ze knijpt haar ogen samen. Haar blik speurt over het jonge gezicht. De glanzende bruine spieren. De snel ademende buik. Haar voeten glijden uit haar pumps. Geruisloos staat ze op en sluipt over de tegelvloer. Vlak bij hem houdt ze stil  en ruikt langs zijn huid. Haren kietelen zijn hals. Ze strijkt langs zijn ademloze borst, kust de ademloze hals. De gladde lijn van zijn kaak totdat hij teder terug zoent, één hand twijfelend op haar bil. Ze lacht en duwt de hand diep achterlangs tussen haar benen, zijn middelvinger over de strakke naad van haar jeans. Hij gromt, trekt haar naar zich toe, perst zijn erectie tegen haar aan. Ze zoenen bedwelmd van geilheid, met hongerige tongen. Haar hete huid siddert onder zijn lippen en haar volle borsten stralen roze en warm. Ze likt zijn zoute spieren. Hij stroopt de broek van haar heupen, knielt naakt aan haar voeten. Hij helpt haar uit de laatste kledingstukken en hij zet haar benen verder uit elkaar. Zijn hand streelt langzaam, tergt de binnenkant van haar dijen. Hij zoent de blonde venusheuvel, ze onderdrukt een kreun als zijn tong haar vocht raakt. Ze grijpt hem voor houvast als hij twee vingers in haar steekt.
Hij zit. Haar hoofd in zijn schoot. Mmmmm, spint haar mond. Zijn vingertoppen verkennen haar haar en ze vangt de handen om haar achterhoofd. Aarzelend trekt hij haar mond dieper over zijn pik. Mmmmm, slaat ze haar ogen op. Hij grijpt, stoot, stoot opnieuw. Zij omhelst hem in het diepste van haar keel terwijl hij kreunt in zijn eigen ritme.
Ze zit op de harde bank met haar benen wijd. Hij zit voor haar, zijn knieën op de scherpe voegen. Zijn erectie hard naar voren tegen de ingang. Haar brede diepliggende ogen kijken hem eindeloos aan. Zijn bruine ogen zwijgen. Heel langzaam glijdt zijn pik in haar. Ze wendt haar blik af en slikt. Dan kijkt ze hem aan om nooit meer weg te willen kijken.

Was getekend

Dita kon niet aan Nederland wennen, ze was altijd onrustig. Ze ging op de fiets naar de Hogeschool, at taart van de Hema en kende een paar woorden. Goedemorgen. Eet smakelijk. Prettige avond. Dita’s ouders waren diplomaten en ze was opgevoed door haar oma in Barcelona, die haar stijfgestreken kleren aantrok. De bloesjes en rokjes waren zo strak dat de harde stof haar kinderhuid irriteerde en ze tot ergernis van haar oma haar kleren uittrok. De meisjes uit Dita’s klas benijdden haar schone, stralend witte bloezen en haar prachtige dikke haar. En hoewel ze zich sinds haar kleutertijd niet meer op school had uitgekleed, waren haar vrouwelijke klasgenootjes het nooit vergeten en pestten ze haar dat ze een diertje was. Alleen haar zigeunervriendje, een potig ruw kereltje dat twee stukjes van zijn voortanden miste, speelde graag met haar. Ze schikte zich naar haar lot, en reisde toen ze oud genoeg was haar ouders achterna. Na een jaar vertrokken zij, weg uit Noord-Europa, en lieten Dita achter.
Het was nog niet eens zeven uur. Helen, de frêle hospita van begin veertig waadde zich in het donker door de gang naar de badkamer. Ze douchte, smeerde zich in met bodylotion, en trok een setje wit ondergoed aan met bloemen in zachte poederpastels. Haar dure ondergoed was slechts één van de vele dingen waarin de Française in haar zich liet zien. Ze maakte het af met een wit hemdje met spaghetti bandjes en een randje kant. Toen ze de badkamerdeur opende zag ze Dita bloot uit haar kamer komen. Dita’s huid had een lichte honingkleur. Haar lichaam was slank maar met stevige ronde vormen, alsof het uit zandsteen was gehouwen. De huid glansde in de slecht verlichte gang. Dita’s borsten waren klein en de tepels zacht alsof een interne hitte ervoor zorgde dat ze niet hard konden worden. In Dita’s schouders, armen en benen golfden spieren onder een zacht laagje vrouwenvlees. De ogen van Helen gleden over dit jonge lichaam en hielden stil tussen haar benen.
“Dita!” riep de Française.
“You don’t shave!”
Het schaamhaar van Dita was vol en donker. De Spaanse wierp een blik naar beneden. Haar ogen waren nog dik van de slaap en haar mond stond een stukje open.
gIt is natural, right?” concludeerde ze.
Haar “r” was rond en voor de “i” zat bijna onhoorbaar een “g”. Gedachteloos gleden haar vingers door de haartjes.
“Sometimes, when boy asks.. ”
Ze nam niet de moeite de zin af te maken.
“But David don’t mind.”
David was de minnaar van Dita. Meerdere keren per week kwam de jonge Italiaan ’s avonds langs en hoorde Helen ze vrijen. Helen’s vorige huursters hadden nooit een seksleven. De kleine slaapkamer met de twijfelaar, nauwelijks groter dan een eenpersoonsbed, was voor hen prima geweest. Maar door Dita was er het kreunen van David en het zwoegen van de oude planken. Als David er niet was, hoorde ze voor het slapen gaan het zachte zuchten van Dita die masturbeerde.
Op een dag kondigde Helen aan voor een paar weken naar Frankrijk te gaan. Ze vroeg of Dita bezwaar had als er een jonge vrouw kwam.
“She can have my room,” zei Helen.
“It’s only for a few weeks.”
gI don’t mind,” haalde Dita haar schouders op.
Ze was niet iemand die zich veel aantrok van de aanwezigheid van anderen.
De maand daarna vertrok Helen en meldde de nieuwe bewoonster zich om acht uur ’s ochtends aan de deur. De etiketten van de intercontinentale vlucht wapperend in de gure Hollandse wind. Dita hielp de vrouw binnen en flanste een ontbijt in elkaar terwijl de nieuwe bewoonster haar bagage naar boven bracht. Zwijgend zaten de twee vrouwen tegenover elkaar. Kopjes thee dampten. De nieuwe bewoonster keek onderzoekend naar een beschuit met hagelslag die op haar bordje lag. Dita keek op haar beurt nieuwsgierig naar haar nieuwe huisgenoot. De vrouw was donker en dun. Een Afrikaanse met de jukbeenderen van een fotomodel. Haar westerse kleding stak af bij haar donkere handen en gezicht. Dita herkende onmiddellijk de toewijding waarmee de lichtroze blouse gestreken was.
“Don’t that irritate skin?” vroeg Dita, terwijl ze haar handen over de mouw van de stof liet gaan.
De zwarte ogen van de Afrikaanse spuugden vuur.
“You think we all run around naked?”
Verschrikt sloeg Dita haar handen voor haar mond.
“No! Of course not!”
Maar haar Engels was niet goed genoeg om uit te leggen wat ze bedoelde, en Edda, de Afrikaanse, was niet in de stemming om te luisteren.
Een aantal dagen leefden de vrouwen langs elkaar heen, slechts beleefdheden uitwisselend. Goedemorgen. Slaap lekker. En Dita liet zien hoe de wasmachine werkte.
Op een dag kwam Dita thuis van haar werk. Edda was niet thuis en Dita maakte eten voor zichzelf. Haar ogen dwaalden af en toe naar het bureau van Helen, dat sinds de komst van Edda begraven was onder stapels paperassen, zakken drop en een laptop. Toen Edda na het eten nog niet thuis was, kon ze haar nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Langzaam liet ze de mappen door haar handen glijden. Unicef rapporten. Een Engels rapport van het Nederlandse Ministerie van Volksgezondheid. Ze opende een willekeurige map. Plaatjes van verminkte vagina’s. Besnijdenis. Daarom was Edda hier. Ze sloeg de gruwelijke vondst dicht, onwillekeurig gleed haar hand tussen haar benen. Ze begon te huilen en kroop op de bank.
“Why are you here in the dark?’ informeerde Edda, terwijl ze het licht aanklikte.
Dita’s grote ogen keken haar aan. Het zout van tranen opgedroogd op haar wangen.
gI saw the pictures,” antwoordde ze.
“On your desk. They are so bad.”
Edda knikte.
“That’s why I do my work. Because they are bad.”
“You too?” vroeg Dita.
“This is not about me,” zei Edda, die haar tas begon te doorzoeken.
“Yes, but you have that too?” vroeg Dita, die niet begreep dat Edda de vraag bewust  onbeantwoord had gelaten.
Edda zuchtte.
“Yes, me too.”
“Let me see,” zei Dita.
Edda greep een gordijn en trok het dicht. Stof slingerde door de kamer.
“I want to,” zei Dita.
“It is ugly,” bleef Edda weigeren.
Dagen, nachten en beleefdheden gingen koeltjes voorbij. In de laatste week van haar verblijf kwam Edda in een donker huis. Dita’s jas en schoenen slingerden bij de kapstok. Ze keek of Dita weer in het donker zat te huilen maar de bank was leeg. Opgelucht trok ze haar jas uit. Toen viel haar oog op de tafel. In het midden lag een roze briefje.

Dear Edda,
I am sorry you are angry. You are not ugly. Please let me see you.
I promise I will not touch if you don’t want. I will wait in bed.
Please don’t be angry with me.

En onder de zakelijke kleding, onder het strakke gezicht, smolt het topje van Edda’s woede, en voelde ze het verdriet van Dita. Dita, die huilde om het verdriet van een ander. En Edda, onmachtig haar eigen lijden te voelen, huilde nu voor Dita. Ze ging naar boven. De kamer was donker. Het dikke dekbed bedolf de kleine Dita.
“You came,” zei de berg met dekens.
Ze knipte een lampje aan en klom uit bed. Zwijgend keek Dita hoe Edda zakelijk haar broek los maakte en naar beneden stroopte. De Afrikaanse ging op de rand van het bed zitten. Haar broek laag.
“Better lie down,” zei Dita.
Toen Edda op bed lag, trok Dita de schoenen en sokken uit, en de broek en het slipje.
“Blouse off too,” rilde Dita.
“Not good for skin.”
In een wit hemdje lag Edda op bed.
“I am going to look, yes?” zei Dita, die op de bedrand was gaan zitten.
“You shave,” glimlachte ze.
“Muslim habit,” antwoordde Edda.
Toen trok ze haar knieën op en liet ze open vallen. Enkels gekruist. Een gladde venusheuvel opende zich. Oude sneeën en sneetjes. Grove dikke stukken. Kleine gaatjes alsof iemand met een naald geprikt had. En op het serieuze gezicht van Dita kwamen tranen. Haar vingers raakten de littekens. Edda rilde.
“Edda………….” huilde Dita.
“Can I touch, please?”
“You already are,” zei Edda droog.
Vederlicht bevoelde Dita de schaamlippen. De littekens waren te droog en te ruw om te strelen.
“You need honey,” zei Dita.
“My grandmother told me.”
En weg was de Spaanse. Toen ze terugkwam staarde Edda daas voor zich uit.
“They are old,” zei ze bedachtzaam.
“I am scarred for life.”
“I want to,” schoof Dita de donkere benen weer wijder.
Ze smeerde de honing op het ruwe geslacht van Edda, maakte kleine cirkels van boven naar beneden, langs de littekens die eerst schaamlippen waren naar de ingang. Na een paar cirkeltjes doopte ze haar vinger opnieuw in de pot.
“Have you been with a man?” vroeg Dita.
Edda schudde haar hoofd.
“That is not for me.”
Ondanks de aanrakingen van Dita toonde Edda geen enkele opwinding. Haar benen lagen open alsof ze bij de dokter was. De dokter in Nice, die alle ontstekingen van de besnijdenis had moeten behandelen. Verschillende dokters. Zusters. Artsen in opleiding. Edda’s vagina was niet meer van haar. Het tweede rondje was afgelopen. Dita had de hele buitenkant nu twee keer gehad.
“Can you have orgasm?” vroeg Dita.
Edda schudde weer haar hoofd. “No. It is gone.”
“Maybe inside?” probeerde Dita, die over haar verdriet heen was en geïnteresseerd het gewonde lichaamsdeel onderzocht.
“May I?”
Edda haalde haar schouders op.
“You must close eyes,” zei Dita.
“And think of a really nice boy.”
Met een glimlach om haar mond deed Edda wat haar werd opgedragen. De onschuld van Dita werkte aanstekelijk.
“He must really nice,” zei Dita.
“Otherwise it doesn’t work.”
Edda dacht aan een jongen uit haar dorp die haar waterton droeg, en zelfs hielp haar haar te vlechten. Usman was een jaar of veertien geweest, toen zij het dorp ontvluchtte.
“Think of being with a boy. And he is touching you,” vervolgde Dita haar eenvoudige instructies. Toen voelde Edda de warme mond van Dita tegen de venusheuvel. Edda’s ogen vlogen open.
“You must keep eyes closed,” zei Dita zacht.
“Boy is kissing you.”
En Edda’s ogen gingen dicht. Ze voelde alleen nog het likken van Dita. Zorgvuldig gleed ze langzaam naar beneden en weer terug naar boven. De honing weg. Speeksel en adem verkoelden het zachte vlees.
“Boy touches you very gently,” zei Dita.
En toen bracht ze voorzichtig een vinger naar binnen. Edda kreunde. Haar benen klemden maar Dita hield haar dijen open. De warme tong duwend aan de buitenkant. De kleine vinger onderzoekend in haar, in en terug. Iedere keer als de vinger terugtrok, tot vlak bij de ingang, hield Edda haar adem in alsof ze vreesde dat de vinger haar alleen zou laten. Maar hij kwam altijd terug. In een kleine curve, duwend in de richting van haar schaambeen. En in die golvende stuwende beweging, voelde Edda hoe ze vochtig werd. Eerst de binnenkant. De kleine vinger gleed steeds makkelijker naar binnen.
Dita bracht een tweede vinger in. In een golf verspreidde het vocht zich aan de buitenkant. Door het littekenweefsel sijpelde sap, vocht op de plaatsen waar eens haar schaamlipjes zaten. Met lange halen likte Dita het op, en duwde haar tong breed tegen de hele buitenkant. Haar tong krachtig tegen het levenloze weefsel van de clitoris die was weggesneden. Cirkelend, breed, toegewijd, en de twee vingers die in en uit gleden, met het ritme dat ze voelde diep in Edda.
Het kreunen van Edda veranderde in schreeuwen, in huilen. In stoten waarbij Dita moeite moest doen om niet weggeduwd te worden. En toen voelde Dita het diepe schokken, strak om haar vingers heen. Een golf van vocht langs de vingerkootjes naar buiten geperst. Helder vocht in haar mond, op haar lippen. En de ontspanning van Edda, die trillend haar benen dicht wilde doen. Voorzichtig trok Dita haar vingers uit het natte kutje.
“You have bled,” stelde ze vast.
Bloed op haar vingers en een veeg bij de ingang. Edda sloot haar benen, en krulde zich huilend op met haar handen diep tussen haar benen. Troostend sloeg Dita haar armen om haar heen.
“Is natural,” wiegde ze.
gIt is only natural.”

De Vreemdeling

Zijn lange postuur vult haar kleine hal.
“Kun je het zien?” zegt hij laconiek.
Ze kijkt op van de bobbel in zijn spijkerbroek. Zijn zwarte haar in dikke lokken. Hij draagt zijn bril en Armani spijkerbroek.
“Ik heb liever dat u gaat,” zegt ze.
Hij glimlacht en grijpt haar arm terwijl hij zijn gezicht in haar hals duwt.
“Hollen,” fluistert hij, en draait zich om naar de voordeur.
Haar hakken vliegen de trap op, blijven haken, de deur valt in het slot. Een langgerekte schaafwond trekt over haar onderarm, en ze schreeuwt. Hij stort zich op haar, perst haar tegen de trap, tot haar knieën, heupen, kaken bezwijken onder zijn gewicht. Zijn vrije hand grijpt haar geschaafde arm. Zijn harde pik wrijft door hun kleren.
“Stop is stop.”
Weer zijn fluistering. Haar lip trilt, een eerste traan biggelt over haar wang. De stevige greep om haar bebloede arm perst de pijn weg. Hij kust haar op haar wang. Waterig kijkt zij hem aan, ze knikt met haar ogen. Een ogenblik is zijn jonge gezicht er. Dan rukt hij haar omhoog, ze schiet langs hem en landt vol op haar buik. De bovenste tree perst de lucht uit haar longen. Ze huilt in de witte vloerbedekking terwijl hij ruw haar rok omhoog trekt. Hij streelt haar billen, tussen de billen. Zwijgend. Zijn klap komt toch nog onverwachts. Ze gilt. Hij slaat opnieuw. Ze verbergt haar gezicht en bijt in haar eigen onderarm. Haar rug schokt bij iedere slag. Zijn hand staat wit en rood op haar blanke billen. Ze hoort zijn rits open gaan, en hij nestelt zijn warme pik tussen haar dijen.
“Ik ga je diep en hard neuken,” belooft hij.
“Maar eerst ga jij aan het werk. Hup!”
Met een ferme tik jaagt hij haar naar de slaapkamer.
Ze zit op haar knieën, zijn pik bij haar gezicht. Ze neemt hem in haar mond en legt haar hand om de basis van de gladde schacht.
“Geen trucjes.”
Hij haalt haar hand weg.
“Helemaal in je mond.”
Ze omarmt zijn smalle heupen, en hij draait zijn handen in haar blonde haar. Zijn tempo ligt hoger dan normaal, met lange diepe stoten achter in haar keel.
Ze ligt op haar rug, haar rok opgeschort, nylon kousen tot halverwege haar open dijen. Een slipje droeg ze niet.
“Jezus, wat ben je lekker nat.”
Zijn vingers hard en ruw in haar.
“Eens kijken hoe geil je bent voor mij.”
Hij duwt een extra vinger erin, en ze schreeuwt fel. Hij stoot. Bij iedere beweging die hij maakt kreunt ze, totdat geilheid en pijn ieder besef verdrijven van wat hij doet en ze schokkend klaarkomt. Dan verliest ze het bewustzijn.
Voorzichtig trekt hij zijn vingers terug uit haar bewegingloze lichaam. Ze kreunt en beweegt haar heupen weg. Ze heeft haar ogen nog dicht als hij tussen haar benen plaatsneemt en zijn pik in één keer in haar stoot. Getergd schiet ze omhoog en klampt zich aan hem vast. Haar binnenste open en rauw. Instinctief slaat ze haar armen en benen om hem heen, wat de pijn alleen nog maar verergert. Haar opgeschorte rok klemt haar buik. Met een lange haal trekt hij zijn pik er uit.
“Uitkleden jij.”
Zijn dure overhemd hangt los over de voorkant van de jeans, en hij blijft onverminderd hard terwijl hij haar gadeslaat. Haar sieraden moet ze omhouden.
Ze zit op handen en knieën, hij zit achter haar en leunt over haar heen. Hij grijpt een kussen en duwt het onder haar. Hij trekt haar armen onder haar weg. Met een verschrikt gilletje landt ze met haar billen omhoog. In een snelle beweging draait hij één arm op haar rug. Zijn vrije hand vingert hij haar. Even valt ze uit haar rol, en opent haar benen verder. Hij glimlacht en maakt haar van achter nat met haar eigen vocht.
“Je dacht toch niet dat je al klaar was?”
Hij draait haar arm nog strakker op haar rug. Ze jammert in het kussen maar duwt haar billen hoger. De eerste stoot doet pijn, de tweede ook. Hij steekt zijn handen onder haar armen door, grijpt om haar schouders. Zijn rug kromt over haar heen bij iedere stoot.
“Nee, niet doen!”
Ze jammert in het kussen. De stoten volgen elkaar sneller op. Hij zakt weg in zijn eigen genot en hoort haar niet meer. Het orgasme doet hem duizelen. Uitgeput ligt hij op haar. Nog verbonden.
“Je zei toch geen stop?”
Zijn stem is droog en ongerust.
Ze ligt als een theelepeltje voor hem. Zijn pik zacht en warm tegen haar billen. Zijn stugge spijkerbroek strengelt om haar blote benen. Hij gaat verliggen, zijn armen iets losser om haar heen. Zijn adem zwijgt in haar nek. Een koude rilling trekt door haar rug.
“Ik zal de komende tijd niet veel meer kunnen komen,” zegt hij.
“Het is het einde van het jaar, dan heb ik het altijd heel druk.”
Zijn jonge stem is feilloos luchtig, zonder een spoor van emotie. Ze draait zich om, speurend naar een blik van herkenning.
“Jij zei zelf toch ook dat je weinig aan schrijven toekwam,” voegt hij eraan toe.
Ze draait terug en blijft verdoofd liggen in zijn armen terwijl haar keel zich dichtschroeft. Haar hart bonkt doffe harde slagen.
“Ik ga douchen,” zegt ze flink.
“Ga je mee?”
Het water is warm, en haar handen verweekt, maar haar lichaam blijft koud. Aarzelend voelen haar vingers haar geslacht, de beurse ingang en de gladde binnenkant. Zorgvuldig maakt ze het schoon. Met een vingertopje douchegel wast ze haar anus. Haar vocht en zijn vocht spoelen weg. Ze huilt als ze haar borsten streelt, haar buik. Ze koestert de schaafwond op haar arm. Wankelend komt ze de douchecel uit. Op de grond ligt een gebruikte handdoek. Ze raapt hem van de tegels, en duwt hem tegen haar gezicht. Haar schreeuwen worden gesmoord in de natte stof. Het ruikt naar hem.

Twee vrouwen

Het was half mei en Lauren sliep alleen maar. Soms kwam ze haar bed uit om les te geven of deed een poging te sporten, omdat ze een maand geleden had bedacht dat ze die laatste kilo’s voor haar 39e verjaardag kwijt zou kunnen zijn. Drie dagen na dit goede voornemen was er de nacht met Samuel. Ik wil je op alle manieren waarop twee mensen elkaar maar kunnen willen. Zes neutrale DM’s in tien dagen en drie kribbige e-mails zonder aanhef waarin Samuel haar erop wees dat hij het druk had en ze niet zo moest zeuren. Lauren zocht haar bed weer op. Vanaf de yogamat keek de kleinste kater haar beschuldigend aan en zei piep. Ze trok de deken over haar hoofd.
Morgen..  Morgen was het zaterdag en ze wist nu al dat de moslimjongen waar ze mee had afgesproken in rook zou opgaan voor hun eerste date. Dat de batterij van zijn telefoon leeg zou zijn, en hij er “niet aan zou denken” haar te mailen vanaf een andere telefoon. Of dat hij met een smoes zou antwoorden als zij rond etenstijd zou sms’en of ze elkaar nog gingen zien. Ze zouden elkaar niet zien, zoveel was zeker. Lauren zag ze namelijk nooit, moslims. Zelfs niet als het rechtenstudenten waren. Zelfs niet als de vonken er online vanaf spatten. Zelfs niet als ze al jaren moskeevrij waren. En zeker niet als ze liefdesverdriet had en ze behoefte had aan een grappige, luchtige moslimjongen.
Juist dan niet.

Voordat ze de deur uitging checkte Hassnae haar mail. Haar uitgever vroeg iets over een column. Dit Was het Nieuws wilde haar in de show. Een maagd van 20 vroeg haar om raad. Hassnae checkte haar timeline op Twitter voor ze afsloot.
Na jou nooit meer een ander. Niet alle wensen komen uit.
De tweet van Lauren stond bovenaan.
“Gaat alles wel goed met jou?” stuurde Hassnae haar een privébericht.
Ze waren elkaar weleens tegengekomen in de hammam waar je geen badkleding hoefde te dragen. Lauren was zo’n vrijgevochten Hollandse die haar vrijages aan de grote klok hing.

De mist dempte alles. De weinige fietsers spookten door de stad. Koopmannen hielden zich stil tussen verlaten kramen.  Voor het gesloten badhuis stond een groepje vrouwen.
“Mijn horloge loopt voor,” glimlachte Hassnae.
Haar man lag thuis te slapen.
“Ik heb het koud,” zei Lauren bij wijze van groet.
Klokslag tien uur openden de deuren.
 “Je hoeft geen nieuwe condooms te kopen,” zei hij toen zij vroeg welk merk hij het fijnst vond.
“Daar zorg ik voortaan voor.”
 De krappe ontvangsthal lag direct aan de straat. Iedereen sprak Arabisch. Of Berbers. Of iets anders dat Lauren niet verstond en dat haar ook niet interesseerde. Ze beet op haar lip. Er was geen pinapparaat en iemand had geen contant geld bij zich.
“Willen jullie een massage reserveren?” vroeg de jonge moslima toen ze eindelijk aan de beurt was.
Lauren keek geïrriteerd naar Hassnae bij het woord jullie.
“Gaat alles wel goed met jou?”
Hassnae’s stem verstoorde het monotone geruis van water. Verstoorde het eindeloze bonken van haar geest en het onbedwingbare huilen naar het mozaïek. Met kinderlijke handen veegde Lauren in haar ogen en schudde haar hoofd toen ze zich omdraaide.
“Is het Samuel?”  vroeg Hassnae.
Er brak een lach door het masker van misère.
“Queen Hassnae leest mijn blog!”
De lach schalde met het verdriet tussen de tegeltjes.
Douchen. Zwemmen. Stomen. Weer douchen. Het ging over modder. Het ging over zeep. Over hammams, strings van de Zeeman, en seks met onbesneden mannen.
“Ik ken alleen mijn eigen man,” knipoogde Hassnae voordat ze een pot scrub achter de balie stal.
“Ik ben stout met andere dingen.”
De twee vrouwen wasten, scrubten en ontweken de andere gasten terwijl ze van ruimte naar ruimte kletsten.
“Volgens mij is de mijne anders dan vroeger.”
Lauren wierp een vluchtige blik tussen haar benen. Ze sloeg de slippen van de badjas dicht en pakte haar muntthee.
“Maar ik denk dat je in een gelukkig kutje niet moet knippen. Zo’n rejuvenation is uitgesloten.”
“En dan hebben we nog niet eens kinderen gehad,” concludeerde Hassnae.
Ik wil je kind.
Een slag van pijn trok onaangekondigd over Lauren’s gezicht. De slok in haar mond weigerde te slikken. De tranen die een uur lang door grapjes buiten de deur waren gehouden rolden onstelpbaar over haar wangen. Ze merkte niet dat ze een hand voor haar mond sloeg en de andere diep in haar schoot drukte. De badjas kromp ineen.
 Niet een kind. Ik wil jouw kind. En ik wil niet eens kinderen.
Ik ben bijna 39 en ik wil niet eens kinderen maar ik wil jouw kind.
 Lauren lag loom, haar benen open. Ze huilde in het spotje aan het plafond terwijl ze de zachte vingers van Hassnae over haar onderbuik voelde. Koele aanrakingen waar geen verdriet aan kleefde. Geen vuur van passie waar ze zwanger van kon worden.
“Hassnae, wil je me aanraken?” vroeg Lauren.
Ze tilde haar hoofd op en keek de Marokkaanse aan. De vingers van Hassnae gleden zacht naar binnen. De twee buikjes lagen tegen elkaar aan. De blondine fluisterde. Hassnae giechelde achter haar ravenzwarte lokken.
“We zijn twee vrouwen, dan telt het niet,” zei Lauren.
En ze duwde de dijen van de veel kleinere Hassnae plagerig uit elkaar.
“Je bent een sletje,” lachte Hassnae.
“On a mission.”
Lauren streelde de gladde heuvel en liet haar vingertoppen nieuwsgierig tussen de schaamlippen van haar vriendin glijden. Ineens stopte ze.
“Hassnae, mag ik dit doen? Je bent toch een soort van maagd.”
Ze bleven in de hammam die middag. Zo discreet mogelijk en als andere gasten binnenkwamen groetten ze en trokken een neutrale plooi over hun gelukkige wangen.
“Jullie mogen wel in de massageruimte,” zei het meisje van de balie.
“Met z’n tweetjes dan.”
“We gaan zo naar huis,” zei Hassnae.
De man van Hassnae kwam er nooit achter wat zij deed met haar vriendin. Of waarom zijn vrouw ineens zo avontuurlijk was geworden. De keren dat Hassnae en Lauren afspraken bleven beperkt tot hun uren in de hammam, en een losse nacht als Hassnae vrij had. Lauren hield haar buik nooit meer in, en wilde net als vroeger geen kinderen. Hassnae genoot van de vreemde fantasieën en penetraties die Lauren iedere keer voor haar bedacht. En ze deden het op alle manier waarop twee vrouwen elkaar maar kunnen willen.


Haar koffie ververste zichzelf. De bekers stonden schoon in de kast. Soms herinnerde de in drieën gevouwen theedoek op de radiator haar eraan dat de jongen ook in het atelier was geweest. Hij sprak weleens als zij rookte terwijl de verf droogde. Iemand zou hem meer aandacht moeten geven. Lilith wierp een blik op haar schilderij. Het kunstlicht vervormde het relief van het blonde haar. De nachtblauwe achtergrond sloeg dicht. Haar blanke lichaam zweefde over het doek. Ze dacht erover om het spleetje iets open te zetten, en de binnenste schaamlippen groter te maken. Dat onschuldige spaarpotje irriteerde haar al de hele serie. Sloom begon ze zich aan te kleden. Het opgekrulde stringetje. De klamme spijkerbroek. De sokken en de dunne sweater plukte ze tussen de hete verwarming vandaan. Ze knipte de verdwaalde spotjes uit, haar ezel werd zwart. Het glazen plafond gaf alleen nacht.

De Senseo pruttelde in het keukentje, en de jongen vloekte. Gestommel. Op zijn knieën voor de gootsteen haalde hij een nieuwe vaatdoek uit een pakje van tien.
“Ik wist niet eens dat ik dat had,” begroette ze hem.
Haar kaken protesteerden tegen de glimlach.
De ogen van de jongen lichtten op.
“Luister, ik kan dit niet,” gaf ze het op.
Afwezig kleedde ze zich uit. Ze spreidde de trui over het koude krukje voor de ezel. Turend naar haar doek nam ze de koffie aan zonder te bedanken. Joss Stone zong reggae. Mick Jagger zong mee. Zijn vinger gleed over het dichte kutje.
“Ik vind hem mooi zoals hij is,” zei de vinger.
“Misschien werk ik vandaag wel aan de lucht.”
Neuriënd veegde haar kwast de hemel schoon van sterren. Ze danste en haar lippen zongen geluidloos mee met de laptop. De geuren uit de keuken vulden het grote atelier. Hij zette een schaaltje knoflookbrood op de kruk en hield een ochtendjas voor haar open.
“Ik kan het niet meer aanzien.”
“Zo’n oude vrouw!”
Maar ze lachte en klemde haar penseel tussen haar tanden, gooide het pallet van hand tot hand toen ze de jas inschoot.
“Het is de hele dag al koud hier.”
Ze knikte en stopte het knapperige brood in haar mond. Goedkeurend smakte ze naar het schilderij.

Haar bord pasta rustte in haar kleermakerszit.
“Serranoham! Er zit ham in!” riep ze.
“En mozzarella,” antwoordde hij niet zonder trots.
“Ik maak mijn tortellini iedere keer weer anders.”
Lilith’s wangen hadden een gezonde blos, en ze nam nog een slok rode wijn.
“Hoe heet je eigenlijk? Of heb ik dat al eens gevraagd?”
Koffie op maandag en dinsdag. En sinds kort op woensdag en vrijdag een diner. Lilith begon oog te krijgen voor de ritmes van Ian. Op zaterdag schilderde ze op creamcrackers en sigaretten. Op haar oude laptop speelde de muziek die Ian voor haar achterliet. Als de zon scheen verliet ze het lichte atelier voor de weekend drukte van het park. De man in de kiosk van het park vroeg of ze hier nieuw was.

“Wil je blijven eten?” vroeg Lilith.
Ian’s lange ledematen kwamen overeind op de bank. Bestuursrecht viel open op zijn sweater. Hij leek iets te willen zeggen maar slikte het in. Een grijns trok over zijn heldere ogen.
“Oké! Wie ben je? En wat heb je met Lilith gedaan?”
Hij smste een vriend dat hij niet kwam roeien en bood aan boodschappen te doen. Ze vroeg om een fles bubbels omdat het schilderij af was.
De borden met de frittatakruimels stonden op het witgeschilderde kistje. Het stof op de grote stompkaarsen was niet zichtbaar. De vlammetjes flakkerden onder de wilde bloemen in een omgespoelde kwastenpot. Lilith stak twee sigaretten aan en reikte er één naar Ian. Hij staarde naar het doek, dat in het licht van de spotjes tot geelblauw negatief wegtrok.
“Je hebt het kutje vaak overgeschilderd.”
Zijn blauwe ogen keken haar nu aan. Ze haalde haar schouders op.
“Ik lijk wel een baby daar.”
Ian legde zijn sigaret weg en ging voor haar zitten. Ze protesteerde niet toen hij haar broek open maakte. Ze tilde haar heupen op met dezelfde onverschilligheid waarmee ze zich uitkleedde als ze begon met schilderen. De tepels door haar grijsblauwe T-shirt werden hard toen Ian haar dijen uit elkaar duwde. Ze schrok van de aanraking. Ontspande van de streling. Zuchtte toen hij minutenlang niets anders deed dan strelen. Hij stond op en pakte een schone kwast uit haar kast. De duivelse grijns op zijn gezicht was er weer. Vrijmoedig opende Lilith haar benen nog wijder en keek hem uitdagend aan. De haartjes van het kwastje waren harder dan gedacht.
“Het prikt,” merkte Lilith op.
“Typisch zoiets wat lekker lijkt en het niet is.”
Hij draaide het kwastje om en plaatste het stokje met het puntje naar boven tussen de lippen. Hij wiebelde het open.
“Zacht, het hout voelt zacht,” zei Lilith.
Met zijn vingertoppen spreidde hij haar ingang en duwde het puntje naar binnen. Onmiddellijk verkrampte zij.
“Ik kan dit soort dingen niet. Je komt er toch niet in.”
Ze lag op haar rug met Ian voor de bank en zijn tong tussen haar benen. Het likken van haar warmte; ze sloot haar ogen. Het zoenen van de kleine clitoris in de stevige heuvel; ze kreunde. Het cirkelen van de tong en de vinger die binnendrong; fel trok ze zijn hoofd naar zich toe.
“Geef me meer,” zei ze.
Hij opende zijn broek en viste een condoom uit zijn broekzak. Ze glimlachte en keek verwachtingsvol tussen haar benen. De eerste twee kootjes van zijn middelvinger en wijsvinger.
“Het past echt…”
Ze schoof omhoog alsof ze ineens besefte in welke positie ze daar lag en voor het eerst haar naaktheid wilde bedekken. Ian hield zijn vingers in haar. Zijn “Ssst” klonk als een bevel.
Hij schoof haar verbaasde lichaam terug naar de rand en zoende haar. Ze likte terug, hapte en nodigde zijn tong uit diep in haar mond. Haar enkels vouwden zich om zijn heupen, haar armen om zijn schouders. Hij zette zijn geslacht voor de ingang en duwde naar binnen. Hij schrok van haar reactie en nog meer van zichzelf toen hij opnieuw stootte met een vurig verlangen weer die strakke, paniekerige reactie te voelen. Haar kutje dat hem eruit wilde. Ze keken elkaar aan. Haar schreeuw stond nu in zijn ogen. En zijn sadistische genot in de hare. Ze zeiden allebei “sorry” en wisten allebei dat het niet meer nodig was.
Onder de bloemen zwerven twee bleke condooms. Het kwastje balanceert op het bord tussen de vieze vorken. Ian zit op zijn knieën. Het opgedroogde vocht. Het bloed. Met een vel vochtige keukenrol dept hij haar.
“Je bent een beetje schraal, maar verder oké.”
Ze rilt.
Hij pakt de grote spiegel en zet hem tussen haar benen. Hij houdt haar lippen open. Ze knikt tevreden.

De Weg Terug

Adele zingt Someone like you door de open ramen naar buiten, een zomerse wind waait naar binnen. Lilith plet de sigaret tegen het blauwe glas van de asbak, en blaast de laatste rook in een fel straaltje naar buiten. Geërgerd neemt ze het atelier op. Stofdeeltjes dwarrelen door de lucht. Opgedroogde penselen en besmeurde paletten bij de schildersezel. Kussens zwerven in het bed met zijn sperma. De halve fles wijn verzacht niets. Met de adem in, stroopt ze de dekbedhoes af en gooit het over de houten vloer van zich af. Ze pakt de schone lakens en steekt haar neus in de wasverzachter. Is ze blond? Is zij wel jong? Bruut klappert ze met het grote dekbed, en laat het in een frisse wolk naar het bed zweven. Het ergste is gedaan. Bevrijd snijdt ze het doek van de latten, en propt het gespierde naakt in de vuilnisbak.
Over de afwas doet ze een half uur en twee theedoeken. Ze maakt schoon, gooit weg en sorteert de post van de afgelopen dagen. De schok scheert voorbij aan het bewustzijn. Ze merkt niet dat ze haar adem inhoudt en haar gezicht afwendt. Haar trillende handen klemmen een dun tijdschrift vast. Op de cover poseert een uitdagende dertiger met slordige blonde lokken. Het spleetje tussen de ronde tanden geeft hem iets gulzigs.

“Je woont dus nog steeds in Maastricht.”
De simpele constatering is het einde van de plichtplegingen, die Adam toch al de keel uithangen. Hij leunt achterover in zijn terrasstoel, speurend naar een ober. Lilith’s getergde gezicht valt weg achter een grote Ray Ban en de laatste sigaret uit haar pakje.
“Ik hoorde dat je een ander had,” verbreekt ook zij de beleefdheden.
Adam’s lach is ruw en spottend.
“Ik ben helemaal nooit getrouwd geweest, ik heb zo vaak een ander.”
“Nee, toen het uit ging.”
“Jij ging verhuizen.”
De ober neemt de bestelling op en wijst Lilith de wc. Ze bedwingt haar tranen tot ze de deur achter zich dichttrekt.
Zij spreidt haar benen en hij streelt over het dunne jurkje, tegen de hitte van haar kut. Hij kreunt als zij de gulp opent en hem in haar hand neemt. Zijn hand onder de jurk, het slipje opzij. Hij verlangt naar hoe nat ze zal worden als hij haar vingert.
 “Neuk me, Adam. Dan zijn we ervan af.”
Hij heeft haar niet terug zien komen. Ook nu glimlacht of flirt ze niet. Blozend meisje. Spelend meisje. Ze staakten de seksspelletjes in het veld pas als de zon zo laag stond dat zijn moeder kwam zoeken.
“Ik zou hem niet eens omhoog kunnen krijgen.”
Het raakt haar als een baksteen. Zijn excuses en de verklaring dat hij homo is raken verstrikt in haar huilbui. Hij biedt aan naar haar huis te gaan. Ze kijkt op met een heldere glimlach, door haar tranen heen.
“Ik weet wel een plekje.”
Een locatie die zijn navigatie niet pakt. Eenrichtingsverkeer waar Lilith’s fiets nooit last van heeft. Allebei giechelen ze op weg naar verlaten wandelpaden en herkauwende Hooglanders. Ze springt met haar witte zomerschoenen uit de hoge bijrijderszit op de onverharde weg en rent het veld in, nog voor hij zijn spullen heeft gepakt.
Het hoge scherpe gras onttrekt hen aan het zicht, hun adem is nog zwaar van het stoeien. De lach vervliegt en ze staren naar elkaar. Hij zoent, haar geur is bedwelmend hetzelfde, en het ranke lijf voegt zich onmiddellijk om hem heen. Hun lichamen hervatten de herinnering. De zachtheid van haar borsten overvalt hem, net als de passie van haar zoen, en het kwetsbare zuchten als hij haar uitkleedt, voelt, likt. Maar elke keer als hij haar zachte hand voelt om zijn pik, duwt hij haar weg met een “sorry” dat geen recht doet aan de pijn in zijn borst en de kramp laag in zijn buik.
Naakt ineengestrengeld, haar lijf klein en licht tegen zijn grote blonde buik en borst. Het vocht op zijn vingers is al opgedroogd.
“Hoe lang wist je het al?” vraagt ze.
De eerste woorden na haar orgasme.
Bedachtzaam zoekt hij naar een antwoord. Zij legt een warme hand over zijn onderbuik. Hij schrikt, maar ze negeert het en werkt zich overeind, om ook haar andere hand erop te leggen.
Hij ligt op zijn rug en heeft alleen de hemel. Nooit kijkt hij naar het hoofd dat op en neer moet gaan in zijn schoot. Naar zijn buik die zacht en groot aanvoelt na haar eindeloze stroom strelingen, zoenen en geruststellende woorden, alsof het een puppy was. Van lichtblauw, naar oranje, naar roze, naar rood. Totdat de lucht overgaat in de nacht en purper wordt. Zijn kreun dempt in de kring van gras, zijn handen gaan door haar haren, strelen haar hoofd. De binnenkant van zijn ogen speelt de films van het speelse meisje opnieuw en opnieuw.
Het is dat, of de hemel.


 Ik schrik als Taeke opkijkt achter het raam. Ik heb staan staren. Hij beent het huis uit, een hond slaat aan, hij stormt met zwaaiende armen door de sneeuw op me af. Hijgend probeer ik weg te komen, mijn onervaren voeten glijden weg. Ik val op mijn wanten en hoor het ijs kraken. Met een zuigend geluid begint zich een plas te vormen, die rap dieper wordt. Mijn enkels bevriezen in een vreemde draai, mijn schaatsen haken vast. En voor het eerst hoor ik Taeke’s stem.

De hond piepte van zijn baasje naar de jonge vrouw en weer naar zijn baasje. Zijn gitzwarte nagels krasten opgewonden over de geblokte tegels van de hal.
“Het is goed jongen,” suste Taeke Blinksma.
Hij trok trok het dier aan zijn halsband om de deuropening vrij te maken.
“Het is Lalehan.”
“Iedereen noemt me nu Lola.”
Met een ferme stap trotseerden haar motorlaarzen de hoge drempel en ze dumpte een zware courier bag onder de kapstok. Op de Japanse cartoon stak een stoïcijnse vrouw haar hand op, karate-style.
“De werkplaats is links. In de uitbouw.”
De hond kwispelde met Taeke naar de keuken. De dakruiten gaven een hels licht, metalen constructies staken roerloos omhoog in de loods. Lalehan herinnerde zich het onheilspellende geluid als wind en regen de dijk teisterden en het lugubere geklingel van de beelden in zijn tuin hun aan de rand van het dorp tegemoet kwam. Ook haar klasgenoten leken er altijd flink de vaart in te zetten om zo snel mogelijk langs het huis te zijn. Lalehan’s pogingen meer te weten te komen over de blonde man, liepen op niets uit. Ze vroeg zich nu af waarom hij geen accent had.
Taeke duwde met zijn voet de deur open en gaf haar een kop Nescafe waar de hete damp vanaf sloeg.
“Ik zie je ouders ook nooit meer.”
Zijn helblauwe ogen hadden iets meer rimpels. In zijn haar zag ze een spoortje grijs.
“En nu ben je dus terug.”
Ze knikte. In haar buik ontrolde een slang, rekte zijn kop op, en stootte zijn staart tussen haar benen. Lalehan bloosde. Taeke zette zijn koffie neer. Ze keek naar zijn trui, zijn buik die dichterbij kwam. Haar adem versnelde en ze voelde zijn vingertoppen langs haar hals, haar kaak. Hij hief haar hoofd op en keek in het donkere bruin van haar ogen, met weer die langzame glimlach om zijn lippen. In gedachte hoorde ze zijn stem “meisje toch”, en verwachtte ze alleen weer die teleurstellende kus op haar voorhoofd. Maar nu zoende de glimlach haar en hij liet langzaam zijn tong naar binnenglijden toen ze antwoordde.

Hij bibbert ook. Net als ik. Mijn trillende ledematen verkrampen en maken het hem onmogelijk me uit te kleden. Alleen mijn schaatsen, die heeft hij kort na het wak uitgedaan zodat ik kon lopen. Hij vloekt en draait de douche open. Ik huil als hij zijn zware donkere kleren afpelt en in een natte hoop op de grond gooit. Mijn schouders. Mijn buik. Alles snijdt, drukt en rilt onder de ijzige deken van mijn kleding. Zijn lippen zijn blauw.
“Hup. Kleed je nou uit joh.”
Het water heeft zijn stem verzacht.
Mijn jammeren is ongecontroleerd, af en toe klappen mijn voortanden op mijn lip. Houterig begin ik me uit te kleden. Elke keer vol zelfmedelijden als een stuk stof mijn bevroren handen ontglipt, of een ledemaat wegschiet en ik me stoot in de kleine badkamer. Het volgezogen maandverband trekt in mijn onderbroek en ik overweeg mijn kleding weer aan te doen, en het huis uit te rennen.
“Ik ben ongesteld,” huil ik.
In de douchebak houdt hij de douchekop tegen mijn nek en schouders. Af en toe een jammerend spoor over mijn haar. Een grote pik hangt half voor hem uit en zwabbert mee terwijl hij ons beurtelings opwarmt met het water.
“Blijf zo lang je wil.”
Hij drukt de douche in mijn hand en hij stapt eruit. Ik huil niet meer.

Lalehan reikte op haar tenen. Taeke was nog groter dan haar Zweedse vakantievriend, haar basketbalscharrel, en de jongens van het techniekdispuut. De geur van koffie en de smaak van zijn laatste sigaret kwamen haar vertrouwd voor en ze voelde hoe de vreemde verlegenheid verdween. Hij was een man. Zij een vrouw. Ze gingen neuken zoals er zo vaak geneukt werd. Taeke tilde haar op, zij sloeg haar spijkerbroek om hem heen, en ze kreunden toen ze onmiskenbaar elkaar voelden door hun stugge kleding. Zoenend, verlangend, lieve woordjes fluisterend vonden ze hun weg naar boven. Haar rode laarzen vastgehaakt om zijn stevige taille. Hij liet haar los, op haar rug op het rommelige bed, en trok haar laarzen uit. Ze kwam tot zit en opende gulzig zijn broekriem en gulp. Hij volgde elke beweging en begon te kreunen toen ze zijn pik in haar mond nam. Minutenlang likte ze, zoog ze, trok ze hem af en streelde zijn ballen, terwijl ze tevreden geluidjes maakte. Ze stopte. Hij bracht haar hoofd terug en liet haar doorgaan tot hij klaarkwam. Taeke’s hand leunde zwaar op haar hoofd, ze schudde hem af. Hij knielde. De zoen hing in het ongewisse tot haar ergste boosheid wegzakte. Hij nam haar irritatie voor lief, kleedde haar uit. Ze schoot weg onder het dekbed maar toen hij erbij kwam rekte ze haar lichtbruine lijf naar hem uit en rolde bovenop hem. De kleine borsten torenden fier boven hem uit. Hij voelde haar vocht, haar hand reikte tussen haar benen naar zijn pik en met een stevige zwaai draaide hij haar op haar rug. Zijn enorme handen pinden haar polsen vast en ze trappelde ontevreden met haar benen. Haar vingers grepen in zijn blonde haar, toen hij haar likte. Hij befte met lange halen, één vinger in haar kut die hij op en neer trok op het ritme van zijn mond. Na haar tweede of derde orgasme smeekte ze hem te stoppen. Haar heupen trokken terug omhoog, weg van het brandende genot.

Hij legt de ochtendjas op de wasbak en laat me alleen. Ik droog me af en schrijd de trap af in de lange mantel. Ik hoor Taeke’s stem door de wanden. Hij zegt dat ik over een half uur thuis word afgezet. Als ik binnenkom hangt hij op. Ik sta vlak voor hem en staar naar zijn buik. Er gebeurt niets. Ik sla mijn armen om hem heen. De knuffel komt terug. Ik wrijf over zijn pik in zijn broek. Er volgt een kreun en een vloek.
“Niet doen,” zegt hij beslist.
“Eenentwintig moet je zijn. Dan praten we verder.”
Hij zoekt kleren die me allemaal te groot zijn.    

Ze is uitgeput, haar heupen zwaar. Loom zoekt ze haar heil in mijn armen. Ik strengel mijn benen tussen haar slanke dijen en ruik haar bedwelmende volle lokken. De hitte van haar kut tegen mijn been, en mijn pik steigert en smeekt.
“Vertrouw je me Lalehan?” vraag ik.
Terwijl ze nog nadenkt over het antwoord draai ik haar terug en trek haar benen op. Haar opgezwollen lippen staan open. Ik breng twee vingers in, en ze schrikt.
“Au of stop?” vraag ik haar.
De verwarring van haar jeugd trekt over haar wangen en haar handen grijpen in de lakens als ik mijn vingers langs elkaar beweeg. Ze opent haar benen wijder als ik ertussen plaatsneem. Haar grote ogen volgen iedere beweging en haar mond huivert alsof ze het woord “stop” al kan proeven. Ik werk mijn wijs- en middelvinger van de andere hand ook bij haar naar binnen, en ze klemt, opent en schreeuwt. Haar “fuck” vloekt bij de glimp van angst. Mijn vingers glijden uit haar en ik buig me over haar heen, met nog één blik op haar open geslacht, mijn eikel er al gretig voor. Ik kijk haar aan. Zachter, zachter. Lalehan praat het duidelijkst zonder woorden. Ik laat alleen mijn eikel bij haar naar binnen glijden. Haar lange zoen vertelt me alles wat ik wilde horen.


Deel 3 van 22 Erotische Verhalen zet ik ook op Twitter and my Facebook.

22 Erotische Verhalen – deel 1 | vroege lezers editie

Ola! Ik ben mijn acht boeken aan het publiceren. “22″ is het totale NSFW stuk van mijn oeuvre. Oftewel het beste stuk, as far as I m concerned. Het enige dat nog-nog-nog beter gaat worden is boek 8, Big. Daarin zijn de erotische verhalen autobiografisch. In 22 ook enkele! Maar Big is weer in t Engels, dus misschien wil je dat wel helemaal niet lezen.
Anyway- take it away, het eerste deel van 22 Erotische Verhalen.
En je bent gewaarschuwd.


De receptioniste tikt zijn naam en scrollt over haar scherm. Mijn tong trekt droog weg. De harde klank. De droge “g”. De zakelijke klinkers worden weggestoten door de poëzie van de voornaam die ieder groefje van mijn mond kent. Een vintage Facebook foto van een jaarclub. Witte tag bij een donkere jongen in de bekende jaarclubtrui. En ineens had de herinnering een achternaam.
Het tapijt is dun uitgelopen over de oude vloer. Vale plekken van alle voorgangers die hier een bed vonden, een plaats om te schuilen of de armen van een geliefde. Mijn buik staat strak, zenuwachtig. Ik kies voor de trap, in plaats van wiegend van voet tot voet in de stroperige lift te wachten. Zeven dagen vlogen er losse emails over en weer.
“Ben je trouw?” vroeg ik.
En ik mailde een voorstel zonder zijn antwoord af te wachten. De hotmail zweeg en ik dacht dat ik hem kwijt was. Zelfs mijn herinneringen gingen op zwart.
Het tocht fris door de gang. Een verlaten schoonmaakkar blokkeert de smalle doorgang. Uit een kamer klinkt muziek en een stofzuiger. Spierwitte vitrage danst de kamer in op de winterse bries. Nergens zijn de lakens zo lekker koud als in hotels. Het liefst zou ik alle bedden langsgaan, mijn wang tegen ieder vers kussen vleien.
“Zal ik een hotel boeken?” stemde hij in.
“Een goedkoop hotel,” antwoordde ik.
“Goedkoop en gehorig. Zodat we iedere kuch horen, en iedere stap in het trappengat. Dat herinnert ons eraan dat we niet praten.”
De deur lonkt op een kier. Met mijn blik strak naar de drempel laat ik mezelf binnen, zacht en stil, alsof het de kamer van een baby is. Een lichte klik draait het slot in de deur. De lange zwarte jas glijdt van mijn schouders, gladde voering langs mijn blote armen. Een stoel kraakt. Langzame stappen op de zuchtende vloer. Ik klem de hanger op de roede en sluit de kast.
Zijn vingertoppen verkennen mijn ellebogen en wekken de herinnering tot leven; dat ene moment in de douche. Ik had me net afgedroogd. Hij stond achter me en raakte mijn elleboog aan. De grenzen van mijn trouw en van onze afspraak, stonden op scherp. Hij streelt de blauwe aders waar ze bloedprikken. Zijn huidskleur steekt af bij Noord-Europa. Zijn handen glijden naar beneden.
Vingers strengelen in elkaar. Ik knijp zijn handen, en til ze op.
Hoeveel lichamen zijn door deze handen niet bemind! Ik had ze allemaal willen zijn. Iedere borst die hij heeft omvat, iedere buik die hij suggestief langzaam naar beneden heeft gestreeld, de broeksknopen en ritsen die hij voor een ander heeft geopend, de strings waar zijn handen achter gleden.
Zijn rechterhand. Ik lik de duim van de basis naar de top. Misschien gebruikte hij hem bij zijn eerste vriendinnetje, omdat ze het spannend vond en nog geen ervaring had. Als ze op haar rug lag, legde hij zijn hand over haar venusheuvel, terwijl hij haar ondiep bevredigde met deze duim. Ik lik de duim, aanbid de duim, en begraaf mijn gezicht in zijn lichte handpalm.
Zijn wijsvinger en middelvinger. Gezamenlijk lik ik ze van de basis naar de toppen. Mijn tong over de regelmaat van de kussens van de vingerkootjes. Altijd eerst één vinger. Als ze opent en zonder woorden om meer vraagt dan een tweede. Iedere vrouw had ik willen zijn. Dat alle penetraties van deze vingers voor mij waren. Ik lik nog steeds zijn vingers en fantaseer verder over iets dat ik niet kan vragen.
“Ben je wel eens met een man geweest?”
Maar zelfs in mijn fantasie antwoordt hij niet. Ik zie mijn lichaam tussen hem en zijn geliefde. Een driedubbel spiegelbeeld van begeerte.
Ik bijt in zijn pols, voor ik verder ga.
Zijn pink.
Ik lik lange halen van de basis naar de top, en neem de hele vinger even in mijn mond. Ik geef zijn handpalm een laatste kus voor ik naar die ene vinger ga, de laatste. Mijn twijfelende mond zuigt, ik sluit mijn ogen en voel een voorbode van de eenzaamheid van morgen. De ringvinger. Ik lik gebroken beloftes, en ril omdat hij het toestaat.
Ik leg zijn handen op mijn buik, de vingers met het speeksel koud, de andere warm. Ik rek naar boven, naar achter, naar de man die ik nog steeds niet heb gezien. Mijn buik maakt zich uitnodigend lang. Hij trekt een lijn langs de rand van de witte stof, en glijdt naar boven. Hij legt zijn handen over mijn borsten, voelt de tepels. Onze adem stokt. Langzaam knijpt hij. Harder, te hard. Niet uitkleden, niet neuken, niet bevredigen. De pijn van mijn tepels verdrijft de rest.
Ik breng mijn hoofd naar achter en ontvang zijn gezicht in mijn hals. Zijn lippen op mijn huid. Ik draai me om, gesloten ogen. Ik wacht op zijn mond. De eerste kus is met de lippen gesloten.
Gescheiden. Verloofd. Verliefd.
Mijn geest flitst terug in de tijd, dwars door de langste relatie van mijn leven, beukt door de millenniumgrens, naar de late zomer en het hete grasveld vol uitgelaten stemmen. De lange krullenbol met de babyblauwe ogen leunt ontspannen achterover. De slanke donkere jongen glimlacht vanaf een andere groep.
Ik lig op mijn rug op het hotelbed. Zijn gewicht op me, mijn benen slaan om zijn lijf. Mijn kleren verbergen dat ik nat ben, maar zijn opwinding voel ik er door heen. Stugge stof en naden straffen onze geilheid.
Een relatie met de blonde jongen. Mijn reputatie. Angst. Ja, ik had eindeloos veel redenen om geen seks te willen als we speelden, grenzen opzochten. Talloze redenen om dat wat als ontrouw telt, te vermijden. Net zoals hij ze nu heeft.
De blik in zijn ogen. Alsof hij wil praten, uit ons spel stappen omdat het hem teveel wordt. Ik maak onze omhelzing los en breng zijn rechterhand naar de riem. Samen openen we de gesp en broek. Achter het elastiek van zijn onderbroek sluit zijn hand verlossend.
Mijn vingers vlechten zich in zijn korte haar. Ik kus de kleine rimpeltjes bij zijn ooghoeken, streel de platte buik. Met een zucht begraaf ik mijn neus in zijn overhemd en snuif de nieuwe herinnering op. Voor de volgende 20 jaar.


Ze ligt met haar benen opgetrokken op ons bed, en smoort haar giechel met een wijsvinger die ze tussen haar tanden duwt. De harde klik van het pastelgroene doosje. De ring in mijn onervaren vingers. Haar blik volgt iedere beweging. Ze zucht als ik haar schaamlippen spreid en ze schuift onwillekeurig weg bij de koude veeg glijmiddel. Ik hoor in gedachten de kabbelende instructies van de arts en steek het pessarium naar binnen. Even zie ik zijn hand bij haar krullende schaamhaar. Als ik mijn vingers terugtrek zuigt haar kut mij naar binnen.
“We’re supposed to wait two hours.”
Mijn woorden rollen er kwaad uit, de herinnering aan de arts dreunt na. De vinger valt uit haar mond en ze perst haar lippen tot een streepje. Zoals altijd ontging mijn jaloezie haar. Achteraf waren die maanden op de militaire basis de gelukkigste, tot de oorlog uitbrak en ik werd overgeplaatst. Zij was inmiddels 18, maar mijn moeder nam haar in huis, en regelde een baan voor haar. Mannenwerk in de fabriek. Nog geen jaar later werd ze ontdekt door een fotograaf die toevallig langskwam. Mijn vrouw in badpak. Mijn vrouw in bikini. Ze drong door tot de buik van ons schip, altijd aan een ander eind van de wereld.
“There you go, officer.”
De oude Italiaan reikt een platte papieren zak aan door het krappe loket. Ingeklemd tussen de tijdschriften.
“Keep the change,” geef ik de dollar.
De man grijnst dankbaar voor zijn riante fooi en salueert tegen zijn uitgedunde krullen. Merry Christmas. Het grove papier glijdt door mijn eeltige vingers. De tien meter naar mijn auto leg ik met grote passen af. Ik gooi het pakje op de bijrijdersstoel en start de auto. Uit het zicht van de kioskhouder parkeer ik de Ford bij een bushalte en knip mijn alarmlichten aan. Het papier ritselt open en de grote filmster zwaait haar brede lach mijn auto in. Haar ogen zijn samengeknepen tot onschuldige maantjes.
Het sappigste uit Californië sinds de navelsinaasappel.
Onbetwiste liefdesgodin.
Alle varianten op haar maten.
Ik scan de tekst die haar aantrekkingskracht krampachtig probeert te verklaren, haar roze borsten al lonkend vanaf de rechter pagina. Mijn ogen flitsen drie keer heen en terug voor ik kijk. Ze is het echt.

De ventilators ploegen door de zware lucht. De serveerster strijkt met haar notitieblok over haar voorhoofd en herhaalt mijn bestelling voor ze hem opschrijft. Een vrouw met sluike zwarte lokken zoeft langs de andere kant van de ruit naar de ingang van de diner. Haar volle billen schokken heen en weer in strakke lichte jeans. Het is precies 1 uur als ze de deur openduwt. De lucht boven de parkeerplaats trilt. Ik staar. Norma duwt de zonnebril over haar glanzende pony naar achteren. Haar opgewekte glimlach lost op in een speurende blik langs de volle lunchtafels. Ze heeft een zweetplekje in haar witte blouse. Dan zwaait ze opgelucht en huppelt naar mijn tafel. Ik krijg een omhelzing, ze kletst in mijn oren. En met haar uitgelaten postuur nog bengelend aan mijn schouders is het enige wat ik kan bedenken hoe ik haar in het bankje krijg. Mensen kijken. Dadelijk wordt ze nog herkend. Ik zeg drie keer “ So good to see you too,” voor ze van me af is, en haar tas met een voldane zucht in het bankje gooit.
“It’s exactly one o’clock,” merk ik op.
“I thought you were notorious for being late.”
Bleekroze lipstick, zwarte eyeliner en lange zwarte wimpers. Ze lacht schalks terwijl ze in haar tas graait naar een zilveren koker.
“Why would I be late?”
En ze steekt een sigaret tussen haar lippen, terwijl ze haar zoektocht voortzet naar een aansteker. Weer die glimlach terwijl ze in een elegante zwier de sigaret tussen haar wijs- en middelvinger klemt.
“It’s not like I have to dress up as Marilyn Monroe.”
Ze lacht, en krult haar bovenlip een beetje op. De serveerster krijgt nog een glimlach mee, als ze komt voor de bestelling.
“What are you having Jimmie?” vraagt Norma.
Ze excuseert zich bij de serveerster omdat we nog geen keuze hebben gemaakt. Ze rolt haar pasta op een lepel.
“You’re not wearing your wedding ring,” flap ik eruit.
“Would you rather I did?”
Ze drinkt cola, terwijl ze me aan blijft kijken.
“I already wrote you in January,”  gooi ik haar voor de voeten.
“And I’m here now,” laat ze het rietje uit haar mond glippen.
“And I’m not wearing a wedding ring. Unlike you.”
Het kost me moeite mijn ring niet aan te raken, niet te draaien, niet te zuchten, niets uit te leggen.
“You’re a funny girl, Norma,” zeg ik.
Tot mijn ergernis constateer ik dat ik met mijn vingertoppen op het formica trommel.
Ze rijdt voor me en draait van Sunset af, de parkeerplaats op. Ik laat mijn auto achter en check in bij het Beverly Hills. Alsof we een overval plannen, een misdrijf. De adrenaline stuwt door mijn lichaam en tegelijkertijd is mijn geest euforisch helder. Of ik een tv wil? Of ik hulp wil met de bagage? Waar het ontbijt is. Over een paar uur zal ik de sleutel inleveren en liegen dat ik ’s avonds weer terugkom. Ik tel de dollars op de toonbank uit, en de klerk bergt mijn formulier op zonder de valse naam te lezen. Buiten voegt Norma zich met een uitgestreken gezicht bij me en steken we door naar de bungalows. Aan haar arm bungelt een forse leren tas. Ze stopt bij de frisdrankautomaat en koopt twee cola’s. De lage kamer is warm en de  lichtgroene gordijnen hangen muisstil voor de gesloten ramen.
“No airco,”  concludeer ik.
Ze stapt naar binnen, met een lijzige slag in haar heupen. Traag zet ze haar zonnebril af en vouwt hem op in haar handen terwijl ze tevreden rondkijkt.
“Let’s take a shower.”
Haar stem is lager, betoverend. Haar dromerige stemming vult de warme kamer. Ze stapt uit haar hakken en trekt aan de knopen van haar blouse terwijl ze naar de badkamer wiegt. De brede badkamerspiegel verwelkomt haar, de flappen van haar blouse los, witte glanzende bh met forse cups. Onze blikken kruisen elkaar plechtig in de spiegel, en haar zachtheid kaatst over naar mij. Wat is ze klein zonder hakken. Zo anders. Zo hetzelfde als al die jaren geleden. Ik kus haar, ik verwar mezelf, verslik mijn vingers in haar zwarte haren. Haar kirrende antwoord op mijn zoen.
“Please take the wig off,” zeg ik.
Ze lacht, maar als de pruik af is en ze haar platina krullen loswoelt, herken ik haar nog steeds niet. Mijn verlangen tiert als een razende dat ik minder moet denken en meer moet doen. Ik zoen haar opnieuw, en dit keer schuur ik mijn heupen tegen haar jeans als ze kirt. Trek ik de blouse over haar schouders als ze zucht. En verlos ik haar roze borsten uit hun stevige padding terwijl ze mijn naam zegt, in die hallucinerende toonsoort. Ik pak het lichaam uit, iedere bevrijde ronding beweegt wulps in mijn richting. Haar schaamhaar is blond. De bedwelmende geur ontneemt mijn laatste vermogen tot denken.
Het volle ronde lijf in mijn armen zweet, kreunt, maar onthoudt me haar orgasme. Ik schreeuw in de marteling van het terugtrekken, pak mijn pik over in mijn trekkende hand en voor de derde keer die middag spuit ik een lading over haar lichaam in plaats van in haar klaar te komen, samen met haar klaar te komen. Iedere stoot leek haar tot wanhoop te drijven, alsof ze verscheurd werd door verlangens die ik niet meer kon bevredigen.
Ze steekt twee sigaretten op en geeft er één aan mij, samen met een geopend flesje cola.
“You’ve known me all my life, Jimmie,” zegt ze.
Haar kunstmatig lage stem vloekt bij het ronde wulpse lichaam, dat warm onder de klamme lakens ligt.  Ik draai me naar haar toe en duw een hand onder mijn hoofd, leunend. Ik staar naar de ronde vormen van haar voorhoofd, haar kleine neus. Ze glimlacht, zonder haar bovenlip te krullen, maar tot halverwege haar tanden.
“I only knew Norma Jeane,” zeg ik. “I never knew you.”
De helderheid in mijn denken is terug, en ik registreer iedere laatste seconde.
“I never knew you, Marilyn.”

Naima’s verlangen

Het was begonnen toen Naima ziek was en Rachid iedere ochtend haar ijlende lichaam op de zij rolde. Hij schoof de meisjesboxer naar beneden die hij haar de avond ervoor na het wassen had aangetrokken. Zwijgend spreidde hij haar billen. Ze reageerde nooit op het koude puntje van de thermometer. Iedere dag 39 graden. Rachid zette yoghurtdrank en biscuitjes op het nachtkastje voor hij naar zijn werk ging.
Op vrijdag sloeg hij het gebed in de moskee over, en haastte zich direct naar huis. Lange bruine benen. Blote voeten met lichte nagels. In haar roze spaghettihemdje was Naima bezig haar koffer uit te pakken, die na de reis naar haar ouders geplunderd onder haar ziekbed was geëindigd. Strakke broeken, sokken, ondergoed in de kledingkast. Sjaals, tuniekjes en de T-shirts met lange mouw bleven in de koffer achter. Ze ritste hem dicht en schopte de koffer terug onder het bed.
“Ik voel me weer een stuk beter.”
Haar grote mond straalde. In haar ogen hing nog de hitte van haar verhoging. Rachid verschoonde de lakens toen Naima zelf haar douche nam. Ze sliep nog veel en ze gingen nog niet naar het strand.
Hij had zijn jas al aan, laptoptas al over de schouder, toen zij hem riep. De deur van de slaapkamer stond op een kier. Zijn vraag wat er was en de opmerking dat hij weg moest bleven onder de kapstok hangen.
Haar rug lag naar hem toe, haar ogen dicht. Weifelend ging hij op de bedrand zitten, kuchte een keer en legde zijn autosleutels naast de tissues. De thermometer lag weer in het medicijnkastje. Hij sloeg het dunne dekbed open. Zijn vingertoppen streken over de kuiltjes van haar onderrug. Ze droeg een kleine string die ze gisteravond niet aanhad toen ze naar bed ging. Samen met Naima hield hij zijn adem in en trok de dunne bandjes over haar heupen. Halverwege haar dijen. Kietelend langs haar knieholtes en haar slanke enkels. Over de wreven met hennarode bloemen. Hij legde de string naast zijn sleutels en spreidde haar billen. Ze trok haar knieën iets verder op. De plooitjes van haar anus. De rondingen van haar lippen. Rachid glimlachte bij de kleine haartjes die hij niet had weggeschoren de dagen dat hij haar waste. Hij streelde de haartjes, het gleufje van haar lippen, en duwde zijn vinger iets dieper. Ze was nat. Naima smoorde een zucht in haar kussen.
Iedere ochtend herhaalde zich het ritueel. Als ze ver bij de bedrand vandaan lag, ging hij achter haar liggen. Als ze al bloot was neukte hij haar direct, na een kleine inspectie of ze nat genoeg was. Als hij glijmiddel op het nachtkastje vond, vingerde hij haar uitgebreid, waarbij ze haar kronkelingen en haar kreunen ternauwernood onderdrukte.
Sindsdien kookte Naima iedere dag recepten die Rachid nooit eerder had geproefd. Ze ging niet meer naar vriendinnen, en kocht dvd’s die ze samen met Rachid keek. Als hij haar benaderde dan pijpte ze hem kreunend, op haar knieën voor de bank. Maar haar gemaakte geilheid vloekte bij de herinneringen aan de ochtend, met haar mond gevangen in een slapend zuchtje.
Als hij haar ‘s avonds nam en haar orgasme niet kwam, weggepoetst achter pornografisch gehijg, dacht Rachid aan de ochtend waarin haar hoogtepunt bleef hangen in onderdrukt kreunen en onuitgesproken verlangen. Rachid liet hun oude sekspatronen varen en stond ‘s ochtends ruim op tijd op. Hij maakte nooit de fout hun nieuwe manier van vrijen te bespreken.
De zon was al naar de andere kant van het huis verschoven maar de slaapkamer was nog steeds warm. De witte gordijnen hingen roerloos voor de open ramen. Ruziënde kinderstemmen op straat. Iemand wilde haar fiets niet delen. Rachid kwam schoon uit de douche, en Naima lag op bed. Het bikinibroekje zat los om haar billen. Het strikje van haar topje rustte tussen de egaal gebruinde schouderbladen. Ze bewoog niet. Zijn natte handdoek viel zacht op de grond. Rachid maakte het strikje op haar rug los, het strikje in haar nek. Haar zwarte haar voelde klam en koel aan. Daarna trok hij aan de koordjes met de kraaltjes op haar heupen. Haar billen waren wintercaramel, niet het diepe bruin van de rest van haar lichaam. Hij meende haar adem te horen. Op het kastje stond glijmiddel, maar dat kon nog van vanmorgen zijn. Rachid legde haar benen iets breder.
Het lichtblauwe touwtje zat helemaal tussen haar lippen. Zou ze vergeten zijn dat ze ongesteld was geworden? Wilde ze dat hij het eruit haalde? Vertwijfeld tuurde hij naar haar blote billen en streelde haar droge gladde lippen alsof zij het antwoord wisten.
Een minimaal knikje van haar heupen.
Rachid knipperde met zijn ogen, hield zijn hand stil, om er zeker van te zijn dat hij het niet had verbeeld. Maar haar lome lichaam zweeg als ervoor. Het knoopje in het touwtje was nog steeds droog. Rachid begon de welvingen van haar dijen te strelen. Kneedde haar billen. Legde zijn handen eroverheen en liet zijn duimen er tussen glijden. Hij masseerde stevig. Voor het eerst voelde hij hoe ze haar billen dwingend in zijn handen duwde. Het zachte vlees volgde zijn masserende bewegingen en ze kreunde toen hij zijn duimen naar haar anus liet glijden. Hij beet haar, zoende en likte haar voor hij het glijmiddel van het nachtkastje pakte. Met zijn rechterhand spreidde hij haar anus voor hij zijn linkerwijsvinger bij haar naar binnenduwde. Hij wachtte tot het ongecontroleerde knijpen ophield.
Laat je gaan.
Geef je over.
 Hij sprak zonder zichzelf te horen. In opperste concentratie duwde hij een tweede vinger naar binnen.
Rachid, ik durf niet.
Naima, ik ben het.

Rachid voelde haar verkrampen op haar eigen woorden, en weer ontspannen bij de zijne. Hij legde een kussen onder haar heupen voor hij in haar kwam.
Haar kreun van geilheid toen hij binnendrong.
Van pijn toen hij stootte.
Haar heupen kantelden, hieven, plakten tegen zijn stoten. Ze vermorzelde een kussen in een omhelzing tegen haar lichte borsten.
 Hij schoof zijn hand onder haar en voelde een ongekende hitte tussen haar schaamlippen. Hij duwde, cirkelde. Voelde haar vocht tegen zijn ballen. langs zijn vingers. Als haar heupen vroegen, gaf hij. Als zij zijn naam zei, fluisterde hij de hare. Diep in haar bekken spande alles samen, ze klemde haar dijen tegen hem aan. Een paar keer trok hij bijna helemaal terug, en gleed dan weer diep in haar. Hij voelde haar orgasme verlengen onder zijn stoten, onder zijn hand. Tot ze passief en zwaar stil viel onder zijn gewicht. Haar adem was snel en gejaagd. Haar hartslag galmde onder zijn klamme borst. Hij kuste de eerste tranen weg voor ze het laken raakten.

Lang geleden

“Tweehonderd,” zegt ze. “En dat is voor een half uur.”
Een hongerige grijns trekt over zijn gezicht.
“Ik wil alles met je doen. Hoe duur is dat?”
“Niet alles is te koop.”
Stiltes. Bedragen worden verhoogd, verlaagd. Onverstoorbaar zit hij op de bedrand, leunt achterover. Zijn handen duwen kuilen in de matras.
“Je moet van tevoren betalen.”
Traag komt zijn grote lijf in beweging. Hij pakt het colbert van de stoel, steekt zijn hand in de binnenzak, en telt uit een stapel wat hij nodig heeft. Het bed zucht als hij opstaat. Met drie stappen staat hij bij haar.
“Je gaat er lekker hard voor werken.”
Hij tikt de opgevouwen biljetten langs haar neus en schenkt een whiskey in voor zichzelf. Handtas op het kleine bureau, jas eroverheen. Ze legt twee condooms naast het nachtlampje. Rimpels trekken over haar voorhoofd en ze perst haar lippen samen.
“Waarom vroeg u naar mij?”
Haar gespannen blik strak op de sprei. In het gedempte licht glinsteren de naden. De man zet zijn glas naast haar condooms en komt achter haar staan. Haar schouders bibberen onder zijn aanraking. Hij streelt haar fragiele armen door de doorschijnende stof van haar mouwen. Zijn pik hard tegen haar billen.
“Hoe lang is het geleden?”
Hij graait de blouse uit haar rok en masseert haar buik. Hebberig.
“Vier maanden,” snikt ze. “Alstublieft….”
Hij streelt over de dunne witte streepjes aan de zijkant van haar platte buik.
“Je bent nu weer van mij,” zegt hij.
Knijpend, duwend, cirkelend glijdt zijn hand lager. Hij draait haar om. Nog voor ze oogcontact kan maken zit hij op zijn knieën voor haar. Geërgerd zoekt hij naar de rits. Ze schrikt als de rok bij haar enkels valt. Hij duwt zijn tong tegen het kant van haar slipje, trekt het stukje stof naar beneden. Haar stevige venusheuvel geeft mee onder zijn kusjes. Hij tilt een hak over het rokje, plaatst haar voeten wijder. Lichtroze nagels zoeken houvast in zijn asblonde haar. Ellebogen om haar heupen, grote handen houden haar vast, overeind, terwijl zijn tong zijn weg zoekt tussen haar dijen. Ze kreunt. Smekende, onverstaanbare woorden die op haar volle lippen blijven hangen. Hard trekken aan zijn haar.
“Je bent zo gespannen als een rietje.”
Hij streelt het dunne streepje schaamhaar.
De badmat onder zijn knieën is drijfnat. Bij iedere beweging van haar lichaam klotst het water over de lage badrand. Rommelig opgestoken haar, natte lokken plakken in haar hals. Haar tenen zoeken houvast op de kraan, en haar knieholte piept over de lage badrand bij elke beweging van zijn vingers. Zwaar ademende drijvende borsten. Zijn vingers dringen binnen. Heel even haar groene ogen, voor ze zich in zichzelf opsluit. Hij kijkt naar de gesloten zwarte eyeliner en glimlacht.
Hij droogt haar af. Achterkant. Omdraaien. Voorkant. Hij spreidt haar lippen en dept ertussen met een hoekje van de badstof. Ze is weer begonnen met trillen.
Zijn borsthaar tegen haar klamme borsten.
Hij duwt haar op haar rug in het midden van het bed. Zijn zoenen zijn dominant, haar polsen worstelen in de matras. Ze draait haar hoofd af, protesteert, schopt. Hij grijpt haar gezicht met één hand vast, en dwingt haar blik naar hem toe.
“Je gaat me nu pijpen.”
Zijn groene ogen houden de hare vast, vegen iedere uitdrukking van zijn en haar gezicht.
“Geen gespartel meer, geen gezeur. Desnoods doe je het huilend, maar je doet het.”
Het slanke lichaam is stil gevallen tegen het bed, hij laat haar los. Ze grijpt getergd haar eigen polsen, trekt weg als hij haar bovenarm grijpt, maar hij is te sterk. Ruw duwt hij haar hoofd naar beneden. Ze neemt hem in haar mond. Haar snikken schokken na in haar lippen, in haar tong, in haar ronde rug. Geknield als een snikkende geisha naast hem op het bed. Hij komt half omhoog, en aait behoedzaam over haar schouders, over de natte plukken in haar haar. Hij aait de kleine billen die in de kommetjes van haar voeten liggen.Het tempo van haar hand en mond kalmeren tot een regelmatige langzame slag. De eikel glimt met speeksel en verdwijnt als ze de volle lengte weer in zich neemt. Kleine tik tegen haar billen voor hij op zijn rug gaat liggen.
“Kom hier.”
Rimpels in haar voorhoofd.
“Ik durf het niet. Nog niet. Echt.”
Het manlijke gezicht grijnst zijn glimlach.
“Je hoeft het niet te durven, je hoeft het alleen maar te doen.”
De frons tussen haar wenkbrauwen is nog niet weg als ze haar heupen naar hem toe draait. Hij reikt zijn tong omhoog naar haar toe. Een schok door haar lichaam. De tong penetreert haar, likt haar. Af en toe gromt hij goedkeurend, of gebiedt haar beter te pijpen.
De tong gaat weg. Onderzoekende harde vingers. Ze kreunt als hij haar opent. Dan duwt hij haar dijen weg, trekt haar omhoog en zoent de tong die naar hem smaakt. Ze wil nog iets zeggen maar zijn eikel is al tegen haar aan. Hij stoot in haar. Ze siddert en bijt haar onderlip. De grote handen om haar hoofd dwingen hem aan te kijken. Maar het is niet meer nodig. De groene ogen vullen zich met prevelende woorden. In slow motion spreidt ze haar slanke benen en heft haar heupen naar hem toe. Hij verstaat de prevelende woorden, en stoot diep in haar.
Ze vraagt vergiffenis.


 Ik ga je iets vragen dat ik je niet mag vragen.     
Ook nu, tien lange, verwarrende dagen na haar toezegging kan hij nog terug. De smog en het laatste schemerlicht hangen als een zware deken over de stad. Het grote raam omhoog geschoven. Zijn dunne pantalon plakt aan de gladde verf van de brede vensterbank. Hij houdt het ijskoude bierflesje tegen zijn voorhoofd. Het ruime Victoriaanse appartement, de statige buurt. Zelfs het grote park dat achter hun huis begon had haar goedkeuring niet kunnen wegdragen.
“Een stad is geen plaats voor kinderen om op te groeien.”
“Het is vlak bij het ziekenhuis, ik zal meer tijd voor jou hebben.”
Ze slikte de leugen, werd zwanger. In het grote bed baarde zij hun zoon, twee jaar later hun dochter. Zomerkinderen. De deuren naar het grote terras stonden open zonder een briesje te vangen. Geen vroedvrouw. Die hebben ze hier niet eens. Hij kietelt zijn lichte handpalm met zijn vingertoppen.
Zacht gerinkel van de bel. Met een schok schrikt hij uit zijn herinneringen, op blote voeten naar de voordeur. De videobewaking filmt een zonnebril in opgestoken donkere haar. Vluchtig werpt ze een blik op de straat achter zich. Hij drukt op de knop met de sleutel.
De oude lift galmt door het marmeren trappenhuis. Met een glimlach schuift ze de traliedeur open. Hij glimlacht terug. Ze loopt langs hem het appartement in. Met haar hakken is ze even groot las hij, en ze ruikt naar l’Eau d’Issey.
“Tu es très belle.”
Hij schrikt van zijn eigen accent.
“Merci. But zyou don’t speak French.”
Gladde bruine borst door de v-hals van zijn overhemd, kort zwart haar, opgerolde mouwen, trouwring. Ze knikt.
“Would you like something to drink?”
Zijn stem is weer stabiel.
Koelkast met kindertekeningen. Morfine in de deur. Twee glazen en een fles champagne. Zij is op de loungebank gaan zitten. De psychedelische print van haar zomerjurk kleurt bij de schilderijen. Een doffe plop. Hij vangt de golf op met het glas.
“Thank you.”
Hij spreekt iets met haar door. Geeft haar een optie die ze weigert.
“I vant you. And it iz good for everybody.”
Dezelfde koele zakelijkheid als Juliette. Een steek van opwinding tussen zijn benen. Hij legt zijn hand op haar dij en streelt haar hitte. Hij zet haar glas weg voordat hij haar voorzichtig kust.
De geur van het parfum en haar jonge gezonde lichaam bedwelmen hem. Zijn begeerte zuigt haar mee. Ze zoenen gretig terwijl knoopjes open gaan, kledingstukken uit. Een zucht van verlichting als hun huid elkaar raakt. Haar rondingen en zijn hardheid op de grote loungebank.
“Your skin………you’re so beautiful.”
Hij streelt de sproetjes tussen haar schouderbladen. Zoent haar blanke buik. Schaamteloos opent hij haar benen, bewondert haar zachte heuvel, spreidt haar lippen. Ze kreunt als hij zijn vingers in haar brengt. Haar eerste orgasme. Ze kent zijn naam. Nog natrillend rolt ze op haar zij, haar benen opgetrokken. Hij zoent de zweetpareltjes op haar onderrug, daalt af, likt tussen haar billen. Haar moeheid verdwijnt als ze opnieuw zijn vingers voelt.
Zij voor hem op haar knieën. Haar heupen naar achteren en haar lange haar los over haar schouders. Ze voelt zijn ogen over haar lichaam gaan terwijl ze hem afzuigt. Soms raakt hij heel licht haar schouders aan, of veegt haar lokken uit haar gezicht. Ze steekt haar tong uitnodigend uit als hij klaarkomt. Roze blos op haar wangen.
Zijn lange lijf tegen haar aan, tussen haar benen. Zijn handen zijn overal, knijpen haar vlees. Zijn pik stoot naar binnen en ze kreunt, wil hem net zo graag als hij haar. Hij knijpt tot zijn handen pijn doen en haar billen beurs zijn. Orgasmen wisselen elkaar af. Zij zuigt hem als hij zacht is. Hij likt zijn en haar vocht uit haar. Zijn herinneringen vullen zich met geur, smaak, warmte. Als ze op haar buik draait, neemt hij haar van achter. Hij begraaft zijn neus in haar haar en huilt.
De witte loungebank, twee in elkaar gestrengelde lijven. Het paarse jurkje ligt op de grond in de felle ochtendzon. Het geluid van de eenzame nachtbus of taxi gaat over in het drukke verkeer van de nieuwe dag.


Deel 2 van 22 Erotische Verhalen zet ik ook op Twitter and my Facebook.