Bedtime Stories (2014)

BTS cover kleinOh Bedtime Stories!
A ten month long “correspondence”, although the messages Elliot sent me were not included.
Bedtime Stories reintroduces all popular characters, such as writer Rafael and his legendary mythical counterpart Benjamin.
Closing the Dutch American Diary trilogy, the 1991 story lines are finally tied together. With an extremely satisfying ending! Yup, sex.
Although not in a way anyone saw coming.

Bedtime Stories Chapter 1-9 

Bedtime Stories Chapter 10-19 (the end)

The next book is a Mirage, the epilogue to my threesome Dutch American Diary, LS Diary and Bedtime Stories.

I will start editing tomorrow, and publish it entirely Sunday February January 22, latest.
Check the overview for all my books that are currently online for a limited time. 


Bedtime Stories. Chapter 10-19 (the end)

10 Live to Tell

After writing Thursday’s Magnum Opus Lauren feels depleted. The arrival of a new young writer makes her wonder whether there are other ways to be an artist. Other than to work yourself into exhaustion.            

“I dare you read a book this weekend!”
Madonna, Friday April 11

Dear Elliot,

A home bound notebook, made from the pile of paper I used for the drafts: that’s all that remains from the 7 hours of writing and editing I did last Thursday. Seven! I  brought a print to the evening classes with me, and found all kinds of little errors. I came home and sat behind the computer, without making tea, without a bite to eat. Even the cats had to throw a tantrum and I still ignored them till an hour past their feeding time before I managed to get away from the screen.
Friday morning. After a restless and very short night (I slept with my Gruffalo mouse, Max the cat and a 1 a.m. print of the story), I made the last modifications. And then I knew it was done.  The world gained color, I could smile again, and suddenly I looked forward to both my crowded morning class as well as my peaceful quiet weekend.
I retrieved Thursday’s blog prints from my old paper tray. We Dutchies recycle everything: glass, plastic, potato peels. It is all disposed of separately, as if we live as Aeon Flux, Tank Girl, or in some other science fiction society with scarce resources. I made a notebook out of the prints. This way, every night when I made my to do list for the next day, I would be reminded of what I was capable of. A masterpiece. Eight pages of fluent storytelling in English, by no means my native language. I had passed the test.
Today I had a day out with a friend. Meeting point: a book store at a station. She was late, I was early and by the time she arrived I had spent € 30 on The Gruffalo (about a mouse who avoids being eaten by lying, bragging, and casting a shadow holding twigs in the moon light, making him look like a ferocious monster) and a debut novel from writer X (let’s call him Dani) in who I had no interest. Dani was not my type and he was linked to someone who is, one of my love interests Y. I will get back to a recent development with Y later.
First why Dani was a no go.
Let me get one thing out of the way: it had nothing to do with his writing skill. I don’t give a fuck about writing skill and am a sucker for coming of age debut novels from young men, so as far as content goes, Dani had everything I looked for in a writer. But it was how he was presented, and everything that happened before the book was there. For over a year the women’s magazines, tv programs, literary festivals and writer’s nights had been annoyingly fanatic in writing about him, inviting him, interviewing him, photographing him.
Now I don’t mind a little acknowledgement of how attractive someone is, but Dani was not my taste. Yes, I could see why he had been a model. But he was no match for Sam’s powerful presence nor for Rafael’s social skills. I felt a need to distance myself from the common held opinion that Dani was attractive. He was banned to my Never To Be Read pile. Deported to the Avoided At All Times list. And his connection to love interest Y (here in this blog under a different name) blew the last chance of ever reading him. Dani and his book were to be ignored.
But I had overestimated myself. I thought my resistance, made out of all magazines I didn’t buy, videos I didn’t watch, and events I didn’t visit, was strong enough to hold. I could pick the book up and just hold it, right?
I held my breath as I weighed the book, and touched the butt ugly cover with my fingertips as if I was expecting a violently allergic reaction to it. I inspected the back cover, the sleazy header and the tormented hipster photo. A pleasant haze of superiority tingled along my spine. The feeling of being unique. Parties, drugs, women. The first paragraph of text on the back cover was just as predictable as everything else about Dani. But then:
And there I went.
In the blink of two ill-fonted, poorly lay-out sentences, I suddenly sympathized with this man that I had banished. And aside from man-whoring Amsterdam, Dani had never done anything to deserve my disdain. He didn’t even know I existed, nor did he realize our connection through Y. And he had that one quality….. the one Sam has. Rafael has. Henry. Michael. And all the other writers that I may or may not have told you about:
The one thing I always fall for. Regardless of looks and despite a man being praised by women’s magazines that I despise.
Meanwhile the earlier mentioned love interest Y had cut me off. I stumbled upon circumstantial evidence of this, but it proved to be true. Reason being: his girlfriend felt threatened.
His girlfriend! The only contact Y and me have is distant and respectful, with a mutual understanding of where we’re at. And then his girlfriend still finds me threatening? My ego grew instantly. I think one of the reasons I was able to marathon write that extensive piece of prose Thursday was because of her larger than life vision of me. Apparently I was so powerful and irresistible that just reading my tweets could bring a man to ruin. I was the Queen bee, the evil witch, the siren that enchanted with sensual writing and then went for the kill with eight pages of nearly native English no Dutch writer would ever be able to match.
There is no need to hold up twigs in the moonlight to cast a monstrous shadow. Because no owl, no snake, no fox, is ever going to eat me. This week I realized, that after all those years of writing, I have become a predator myself. And people fear even the shadow of my pen.

Sunday April 13

1991. Madonna and Michael Jackson were equally famous. Together with Prince they were the Big Three, the first Superstars since Elvis Presley. After nearly a decade of admiring each other from a distance, Madonna and Michael Jackson planned to cooperate, and started making public appearances together. After one of these events they ended up at Michael’s home. They watched movies. Ate popcorn. Jumped on the beds. They undressed and the two adults investigated each other’s bodies with a curiosity usually reserved for those playing in the sand box or a tree hut. Madonna and Michael Jackson were in awe of meeting their mirror image. And within a few weeks they were at each other’s throats and never spoke again.
So me and all those writers? All the ones I referred to yesterday? It struck me that I never had sex with any of them. Flirting, yes. Kissing; if I was lucky. Feeding each other’s most secret, sleazy fantasies? Yes, yes, yes! And maybe if we would be alone we would undress each other and play doctor (oh, I know we would). But I think there is a natural resistance to take it any further. Maybe it’s because you’re too familiar. You know the kiss, the sex, the relationship will be written about, one could say penetrated, from two sides. And under that pressure both parties will end up with half. Being in a relationship with a fellow writer is like having to divide a plate of food, when you’re used to having it all to yourself. I always order my own basket of naan bread. An extra bowl of French fries. Having to share a plate of relationship with another writer would be highly unsatisfactory.
There is however one thing that would intrigue me. Aside from the general irresistible pull that men with self-reflection have on me. Aside from the timeless Anais Nin and Henry Miller association, which never fails to drive me green with envy. Aside from all those things. What would appeal to me is the idea of learning how to create a work rhythm. Of sharing my living space with someone who would know when to get up, when to write, when to shower. When to see sunlight and get some much needed physical exercise. I would like to learn from someone, by example, how to balance going with the flow, with being presentable and part of this world.
Because the word flow sounds romantic, an idealized version of living a creative life. Flow is the holy grail, something you work for, something you invoke. And when the wave comes you ride it.
I know this.
I had flow.
And there is nothing romantic about riding that wave behind your computer in a bathing robe at 4 p.m. With your 5th coffee, on your fifth page, and with an Inbox full of messages that you should have answered yesterday. Flow is sleep deprivation. Poorly prepared classes. Flow is being cranky because something or someone wants attention, needs your help, and you don’t feel like breaking up your precious flow. Flow is the most self-centered, anti-social way of writing that I know. But flow it is also a very efficient way of writing. And it is the only one I know. 

11 Happy

Sunday’s post explained why Lauren insists to never date a writer. Just like she swore to never buy Dani’s book. Naturally, within 48 hours she’s sucked in, over her ears, hopelessly entangled in something that can only lead to heartbreak, drama, and a juicy new blog.

Dear Elliot,

You asked me if your email compensated for not writing for so long. Honey, any story involving you, a gay Go-go dancer, and a parking lot would suffice to make up for anything. From forgetting my birthday to stealing my credit card. So yes! I loved reading it. And the fact that you were still a minor makes it a guilty pleasure read.
Was this story told to me to illustrate why leaving this muscular steel blue eyes drop dead gorgeous Go-go boy was a good thing? For that, it did not suffice I’m afraid. Because right now I would have you jump in your car, speed towards him, kneel, bow, undress, and offer any services required to indicate you’re all his, you’re really sorry, and he can have his way with you. So I may need an extra story to illustrate why staying away from Matthew is a good idea and throwing yourself at his feet in full submission, is not.
Make it count.
Meanwhile I’m dealing with my own weak spots here. It’s about Dani. Remember? The writer who I don’t fancy based on his looks (as opposed to the rest of Holland-with-ovaries, who appear to be savagely taken with him) but whose book I bought despite my resistance towards him as a person, or rather towards him as a phenomenon. The topic intrigued me. Young male, living in Amsterdam, has it all, but blows it all. And in the process breaks a million women’s hearts. He is the kind of man you wish only bad things will happen to for the rest of his life. And they probably will. So far as to why I read the book. But there is more. Because why else would I contact him?
Not directly, no.
But I poked the tip of my pen in the right direction for him to notice me almost immediately. It was before I even realized what I had done. Or why I wanted it. The desire to speak to him was so strong that I had acted out of impulse, undetected by my poorly tuned common sense radar. And as opposed to Sam (whose messages contain two sentences max), Rafael (who never contacts me in private), or Henry (whose wife and children seem to be waving from between the lines), this writer had it. Dani had it. His words had that emotion to it, that charm. That thing that melts, wins you over, and that before you know it, would have you wild with desire to be savagely taken.
Okay STOP!
Why am I doing this?
Why am I exposing myself to someone whose moral compass is even looser than that of a gay Go-go dancer with a criminal record. What the fuck is wrong with me? And while I was eagerly waiting for his reply, scratching the inside of my elbow like a relapsing heroin addict, I realized I already knew the answer. And it starts with one question: How much have I told you about 2010?
Late 2010. I was new to Twitter. And through a combination of factors (one of them me being vulnerable when it comes to young men) I started emailing with a journalist who was physically attractive by all standards. All, except mine. And there must be all kinds of eloquent ways to describe this, but right now I can’t think of any so I’ll resort to the limited vocabulary that is still available when thinking about this painful time.
We wrote and I fell in love.
I just let it happen, not too worried. It wouldn’t last if I saw him in person. But then he made me cry. In a good way. Something in his email (I lost all of them when Hotmail changed to Outlook) moved me so much I had tears running down my face. Same way it happens when I listen to Pharrell’s Happy. You can’t explain it. It the operative word. The same it I was referring to in Dani. It’s that way the words tap into your brain. As if they first dance alongside your thoughts, and then they take your hand, and you trust them, and he takes you somewhere of outstanding beauty. And he says he understands. And that he’s there. And that one day he’ll be there with you in person. And about that time he hooks up with a girl, they do drugs, they have sex. He mentions it casually. Like you’re not supposed to care.
And you break.
Dani’s message came quickly. It was cheerful, and I could feel his pink wiggling to my hand.
“Listen, lets meet okay?” I said, as I pulled away.
“I know how this ends. Your messages will move me to tears before I know it. ”
We couldn’t set a date this week. Maybe later. But at least the stream of words has stopped. And no one is crying. So when I made that decision yesterday, to contact him, I think I wanted to see what would happen. Would I let myself be sucked in, like I did in 2010? Would I see him in real life, unlike 2010? And if I did, then what would happen?
Was there now, or had there ever been, a possible outcome, that did not involve getting emotionally savaged?

12 Frozen

Elliot wrote me a long email from Vegas titled Dry and Omnipresent Desert Air, explaining every detail about why he made the painful choice in his love life. Naturally I responded in my own unique supportive, understanding way: with a day long email assault about me-me-me.

Thursday April 17, 2014

Dear Elliot,

I’m very sorry, but it happened again. Flow. Not once like on Sunday when I wrote Live to Tell, introducing Dani and why I never want to date a writer. Not twice, like Tuesday when I wrote Happy explaining how Dani was my last chance to make amends with 2010’s Journalist.
I still believed that as long as I emptied my head immediately, let the thoughts pour into the blog, I could contain it. Not so. After Tuesday’s should-have-been-the-last-post, I started preparing today’s newsletter yesterday morning. Nothing wrong with starting early right? I posted a teaser. The newsletter was going to be about Rafael, Sam and Dani, and if people wanted to read it they had 24 hours to sign up.
Dani saw the teaser and signed up. And not just that. With Dani, I hit the bull’s eye of young male writers. The one who writes back. Who communicates. And who fearlessly poked Rafael and Sam out of their safety zone.
* knock knock *
Rafael look! She’s writing about us!
* slap slap *
Sam wake the fuck up! This is awesome!
Within 15 minutes of posting the teaser, a triangle of texting buzzed through Amsterdam. And the triangle did not want to wait for Thursday’s newsletter. Was it finished already? Dani was so curious. And Sam was curious too. And he had talked to Rafael and Rafael wanted to know a link I promised to share.
All three of them were pulling me out of my safety zone and I willingly let them. I wrote.
I wrote the whole day and the newsletter (named Secrets 2014, so it really is a no holds barred thing) contained positive reviews of their work, even better reviews on the writers, but next to all the praise, which was sufficient to keep their egos up for at least the rest of spring, it was also brutally honest. It held all the stuff that you and I talk freely of, but that I don’t publish in a public blog post. Needless to say I didn’t hear from any of them again.
You asked me about Dani – yes, I agree. There is a connection. I wonder if I too, am a part of his puzzle? Can he redeem himself, learn something, improve or heal, the way I can relate to him as to that Journalist?
A friend suspects Dani and the Journalist together “cover” (this is called a euphemism) Amsterdam’s entire 20-something female population. With severe overlap. And I fear they vouch for 50% of its recreational drug use. But who am I to judge when apparently I am addicted to “flow”, to writing. With equally devastating results. Responsibilities were neglected, I dropped my daily fitness and yoga habit, and I wrote a newsletter that probably did more harm than good.
Hours spent at publishing my books past two weeks: zero.
It’s daytime now. Way after noon. It took me a whole morning to write this entry, based on two pages of notes I scribbled down in the middle of the night. And still I didn’t respond to anything you told me, didn’t help you out in any way.
Can I blame it one more time on Flow?

ps: we had unexpected night frost killing all the blossom on the fruit trees. No joke.

Omnipresent Frustration
5 pm

Dear Elliot,

This will be a short note. My email to you, written just a few hours ago, probably hasn’t even reached you yet and I don’t want to burden you with my thoughts. And yet, I am worried. Something is wrong. And it’s not in the category “that small children have died over this” but it is in the category “that big girls are slowly losing their sanity”.
I know where I’m at.
It’s that point where you’re so sick of yourself you can’t stand your own company. And you look for justification of who you are outside yourself, only to find that it is never enough. That even if Sam, Rafael and Dani would now all write me letters of appreciation, if Benjamin rang my doorbell (newly divorced and recently migrated back to NL. He brought flowers) If Valentino sent me one of those carefree notes inquiring about my yoga schedule, even then it wouldn’t take the real pain away of what it’s like NOT TO PUBLISH.
I received mail from tax services today and some kind of reminder from my pension plan. No idea what’s in it. But getting behind my desk to thoroughly go through my finance, as opposed to merely paying bills, is just as daunting as finishing my three self-publishing projects.
There is good news too. I know this will end. I know that this downfall (no yoga, no fitness, no publishing, and only writing, writing, writing), that started April 6:
April 6 – the day after Rafael’s show;
the day after my 100 day fitness and yoga challenge ended;
the day I received news my aunt died.
That downfall will lead to an all-time low in moral and when it hits rock bottom a new plan will arise. One that works. Not the no email and social media till 1 p.m. Not the Trinity Challenge, as in working on three books for three months. Not the Trinity Challenge as in writing/ physical exercise and publishing. Not the countless, fruitless other plans that sprouted from my tormented brain the past weeks, and that all came to nothing.
 The greater the suffering, the stronger the motivation to alleviate pain, to do something about it. This feast of self-hatred will lead to a new plan. And then one that works, just like the 100 day yoga and fitness challenge worked.
 The only problem is that with publishing I have zero experience with plans that work and can only rely on 4 years of failure.
 I have no idea where to start.


after teaching/ night

Dear Elliot,

It seemed to come within minutes of hitting send. And even though it isn’t a clear plan (yet) it immediately gave me so much confidence that I kind of regretted sending you the email. Of asking attention for something that (apparently) had a solution. Or maybe the solution came because I wrote you, that is also possible. So what are the ingredients?
Remember you once asked me;
“What would Sam do”?
You were camping, it was cold, there was stress within your party of friends. My solution is kind of the same, only that it includes the What would who do of three writers. With Dani, the latest addition, definitely being the most important one. And the most unlikely one. Because Dani represents a side of me I don’t like, I can’t deal with. A side I would gladly surgically remove if I only knew how. And today I realized that my battle with the Dani-side of me is what costing me so much energy.
I am angry at myself for wasting all those years. For being a failure (by my own standards). For loving that high of blogging, needing that fix, and having neglected tasks that would bring me long term gratification.
Have I ever told you I went without sex for a long time? From the eight  years I’ve been single, two of them were Panda years. It made me feel superior, like I was in control of my lower needs. Twitter fasting, sex fasting, no sugar challenges, 100 days of fitness and yoga. I’ve done them all the past couple of years. Extensively and repeatedly. And I was actually at the point where I was I considering blog-fasting AND social media fasting for three months to get that frickin publishing on the road. And Nubian Prince is coming over this weekend and I considered cancelling.
That’s right.
My superior dark lover, who always surprises me, satisfies me, who I trust and with who I’ve been having the best solution-to-single-sex a cougar with a love for dark can wish for (I still wonder what the fuck those girls at Uni are doing, that we keep getting a chance to reunite): I was on the verge of cancelling THAT. Because I didn’t deserve it. Sex was a reward for living a good life, and I hated mine.
In other words: whenever my self-hatred peaks, as a response I starve my inner Dani. A year if I must. Or I beat him up with yoga. Take away his blog-fix. I may not be able to remove him, but I can sure as hell torture him, scold him, degrade him. I didn’t know I had an inner Dani. And I HOPED I had an inner Rafael, an inner Sam. And I probably have those too! But as long as I keep taking it out on the Dani-side of me that desires fun, oblivion, booze, frivolity  -as long as I keep doing that, I will never succeed.
The correct answer to my problem was never less fun, and more discipline.
Unless I find a way to cut myself some slack, be irresponsible, waste time, throw away money, get laid, unless I find a way to keep that side of me happy the inner Rafael is not going to get up at 7 a.m. to help me write. The inner Sam is not going to pull me through the hard times when you’re lonely and things are not working out.
I need to give these archetypes, my novel characters, equal space, equal time to develop, and to help me. I can learn from all three of them. And I must stop picking favorites.


videos from Dani!
From: Lauren
To: Elliot
0:10 a.m.

Almost forgot! I’m sure you like a visual. This is Dani in a drinking game, answering questions about sex.  This is a video stream of a radio show. Less clear on imagery.


Re: videos from Dani!             
From: Elliot
To: Lauren
2:07 a.m.

Dani is beautiful! Just thought that shouldn’t be overlooked!

13 Something to Remember

 Three weeks after her last blogpost and Lauren collects what she has said. She shares everything; from a warning to fact-check your fiction to her sexual preferences, from the introduction of Bill the Snake Charmer to being redeemed by Rafael’s kiss. From the black book of 2011 to juicy stories from the Antwerp Zoo. Because what else would be the point of existing?

“Why would you say something if it’s off-camera?
What point is there of existing?”

Warren Beatty mocking Madonna.

Saturday 19 April 2014

This could have been a catastrophe. Does encourages spying and fact-checking, before you publish your fiction! So here’s what happened.
In 2010 I “hacked” Benjamin’s sealed-off Fb profile. Not that I stole his password or anything, but I was able to get info from it, that must not have been his intention to share. I don’t know why I did it. I was probably just curious, or rewarding myself after a bad day or something. Either way, until an hour ago I was still ashamed of this.
But turns out, it was probably the best choice of my entire muse-writer relationship with Benjamin. Because I just printed the original manuscript of Mango. The file was dated 2009 9a year before the hack). Benjamin’s wife is in it. Just her name, once. I made up something that I thought would suit her. It was a name that symbolized perfection. The ideal wife, of the idealized Benjamin, my 1991 love interest. I made it up, and then I forgot.
But now I saw it again, and with the information from the hack I knew;
“Oh my God! That’s her real name!”
Think of the consequences if I had published using the name of his real wife! He would have thought it was some sick joke. Good luck explaining that one. And I haven’t just been feeling guilty for the hack, but also for letting the Mango manuscript end up in the drawer.
When in retrospect it would have been a disaster if I had pushed it through at the time. The frail connection Benjamin and me have, would have been destroyed.
Hooray for being a spying slacker!

Wednesday 23 April

Dear Elliot,

I was already toying with the thought of dropping you a line. After writing three newsletters (two for my regular work as a yoga teacher) and blogging Dutch erotic story Miguel, I finally have my writing impulses under control. The flow has stopped, it’s very peaceful here. The only downside is that I do need to plan to write you every now and then.
But I already intended to, when I read you’re in your rural hometown! It was such a throw-back to 2009. And you were still a sweet little 14 year old who got me to read the most unlikely American Classic: The Bridges of Madison County. Unlikely as in: it’s about two middle aged people! And the strangest thing happened: I liked it. It wasn’t until the next book, On the Road, that I couldn’t keep up with you anymore.
This all reminds me of a sexy anecdote (my words!) when somewhere in 2012 or 2013 I think, I asked you about your preferences. Not that you were gay, I knew that. I still wonder if there ever was a time during our friendship when your sexuality was still a question mark because I only remember you as being gay. Either way, years and boyfriends later, I suddenly bothered you with something my gay best friend was talking about: top or bottom. Or versatile. And that in gay land these roles determine if two men hit it off or not. In straight relationships this is never discussed upfront. I think mainly because most men are either omnivorous or tops, and most women either frigid or bottoms, so it really doesn’t matter.
Oh, I didn’t say that last part out loud.
Either way, me and my gay best friend were talking about our common “position” as bottoms, and it was the first time I actually felt understood in my sexuality.
Because no woman (I thought) is going to truly ”get” what it means to want to submit, surrender, give up, give in. Not without immediately being part of a SM scene and walking around gagged in a rubber dress. Those women would understand. But in general I think there must still be this myth that not wanting to be responsible, or in control, during sex, is a sign of an underdeveloped sexual identity. And that’s before they judge it to be degrading. Especially for our mothers and sisters who have fought, or are fighting for, their right to not be raped, enslaved, possessed or in any way compromised in their physical integrity. It is a bit ungrateful if at the same time there are women to whom that is the stuff that wet dreams are made of.
Maybe I never bothered to tell other women, that is also possible. But I remember the exact place me and Damian were when we discussed this, and it was the third common ground we found in our friendship. The first two had been Madonna and a shared lack of interest in having children. Our instinctual reaction is a deep sigh, a goodbye hug and a farewell greeting somewhere the lines of:
“Bye bye. It was fun huh?”
Although we have both been trained to convincingly lie socially acceptable responses.
Still in awe that my sexuality was completely accepted an understood by my gay best friend, I went home and found you on chat. And then I asked you, and I remember this because I had no idea if it wasn’t an inappropriate question (rephrase- I knew it was inappropriate, I just didn’t know if you would answer those). But I was so curious, I had to know!
So after a lot of disclaimers, reassurances that you didn’t need to answer, and a fair warning, I asked you:
“Elliot. Are you top, bottom or versatile?”
And you laughed, you thought it was a hilarious question.
“That’s a no-brainer Lauren. Bottom of course.”


Thursday 24 April

Dear Elliot,

Just thought you should know: I’ve tightened my relationship to ****** (your cue to Facebook spy on his picture) We’ve been flirting as the main characters from Kill Bill. For about two years. And he always jokes about wanting to film my book Dutch American Diary.
Yesterday, we had a misunderstanding and nearly blocked each other. Then we made up with an outburst of sweet talking containing the words snake charmer. I invited him to meet in real life. He was surprised but accepted.
I have the impression he is very comfortable with women. They usually are if in two years of flirting they never consider to ask me out. Comfortable or married with four kids. But he responded quick and lighthearted (so he’s not married with kids), which leaves only one explanation: he’s been living in the land of female plenty. He wrote me a cute email reviewing him, me, our on-and-off online relationship. Oh dear! When will my weakness for words ever toughen up? A man could write me to bed, I swear.
From what he told so far: he’s 30-ish, yes single, married to movie making, and frustrated when it comes to relationships because he just can’t make a woman happy now. Just like I’m married to blogging, only I don’t give a rat’s ass about making men happy. And he’s not too eager on one night stands.
We set a date in two weeks.
I plan to go on a holiday tomorrow so I will drop out of communication. I intend to return Friday May 2 and can already see myself investing hours and hours typing my new post. If you have a chance of conquering a computer in the next 26 hours I’d love to hear how you’re doing!


Antwerp, Friday 25 April

Dear Elliot,

I wonder how much I told you. How much is in the emails already sent? Right here, in a small bed in Antwerp, writing a diary and cut off from the world, there is no way of finding out.
Bill. Bill. Bill.
The Snake Charmer.
But let me start with something I know I didn’t tell: my doubts about Nubian Prince.
It would be easy to conclude Bill’s intimate correspondence opened my eyes. And naturally: it did! The moment I started sleeping with Bill’s emails next to me, I stopped longing for Nubian Prince. And I started to realize that I’ve used sex with Nubian Prince not as a substitute for the sex of a relationship, but as a substitute for the intimacy of a relationship. And Bill’s four page email is a lot more satisfactory in the field of intimacy, then Nubian Prince giving me four orgasms.
But my doubts actually began much earlier.
 At Cinderella night, when Rafael kissed me. It went by so quickly but afterwards I simply radiated. It was like I was literally kissed by an angel. Blessed. And washed clean from all my sins.
 “So that’s when I realized I didn’t want to be with Nubian Prince anymore,” I confessed to my mother today, on our way to Antwerp.
But she suggested to just let things with Nubian Prince run their course.
“You could always see Rafael again. And be redeemed again.”

4.00 a.m.

To take a room for myself is already the best decision of this holiday. My mother is in the room next to me. That room is an artist’s inspiration. The interior is a mixture of antiques, curiosa, literature. The ceilings are so high you can build an extra floor, something they did in the room I’m in now.
It’s a tiny children’s room and I’m on the raised level where they made a bed. My bed is surrounded by children’s books, my duvet cover a Dutch 70’s comic (Belgium is bi-lingual, one language being Dutch) and I can touch the ceiling by extending my hand when lying here in the bed. No idea why I woke up. Maybe because Max wakes me up at home around this time, because he wants food. I’m used to broken nights at home but I always fall back to sleep easily. As opposed to now. Maybe it’s the pizza Napolitana after-thirst. And maybe I am still awake, now writing you apparently, because I checked my email on my 2009 phone and found Bill’s 1.30 am letter. I wrote back using that silly little screen. As much sentences as I was prepared to lose should my phone eat them all, instead of sending them. It sent.
Bill’s letter was raw. Sometimes the intimacy was broken by paragraphs where I lost him and his thoughts seemed to run off with him. Something I only know from a boyfriend I never wrote about. But who now, in the dead of night, somehow seems pressing to share. It’s something I never told you either, since it was in the years you and me hardly corresponded. 2011. My attempt to have a relationship with someone I was not completely in love with. In the light of today, I would even say completely not in love with. He was a genius and made the amount of money most of us will never do. But I didn’t feel any connection. I also didn’t feel he was in love with me, even though he said he was. The reason we were together was that he wanted us to be a couple. And I? I didn’t mind. It was 1,5 year after Valentino and I was as far removed from forgetting him as ever. Celibacy – Snow White’s brother – celibacy – more celibacy- Samuel Samuel Samuel Samuel. This last bit was within 15 hours. And then back to celibacy and a freshly broken heart. I was running out of options. And that’s when this relationship became as good an option as any.
Not an idea I was proud of but more a process of steps that in itself all seemed logical. Until in the wee hours of the night a little voice inside your head starts to shriek what the f*** you’re doing. Luckily for me, he apparently had a similar voice and broke up with me because I was too old. No one understood I couldn’t be bothered finding that offensive.
With help of Bill’s questions, I analyzed I have a success recipe: to never give my whole body to the one who already has my heart. The more I like you, the slimmer the chance we’ll have real sex. And even if we do? I have never been timid about sex but I do have secret fantasies. Likes and lusts and fetishes. They’re deep inside a secret closet, a mental cabinet where no one looks for them. Not even my partners.
But for those who I am affectionate to, it’s not just a forbidden closet, that whole room is a no go zone. I don’t want them near! And the entire house, with that room, with that closet, is off limits to the ones I am in love with. The worshiped ones. Valentino. Rafael. I need them to stay away from it as far as possible. But with this partner I fearlessly emptied out the secret cupboard with merciless enthusiasm. Judging from what I shared with him, my love for him must have been dangerously low.
Stop the clock! It’s nearly 5.30 a.m and I just solved the riddle of why I am wide awake. I’m writing with a complete stranger who I fear knows all about my secret closet. And Bill seems to have his own set of keys.

Antwerp, Sunday 27 April

Dear Elliot,

I’m making coffee in one of those on-the-stove percolators. Do you know them? Jacqueline used them when she lived in the Netherlands. I estimate I ve seen her making us coffee a hundred times. But now that I have to put it together (it was still in pieces, in the drying rack), measure the water and the grounded coffee, I am not sure how it was done. It’s simmering now. I’ll let you know.
Did I tell I use a French press? It’s a pot that allows you to filter  without a paper filter. It was one of the things I picked up on after a tip from Rafael. The others were highly acclaimed political series. Less fond of those.
Coffee turned out great.
My second night in my boy’s bed was far better. Fell asleep immediately and slept like a baby. Just like my mom, my brother in-law doesn’t understand my vivid resistance to sleeping between the tweenie’s books and the raised floor under the comic duvet.
“I thought you liked young men?”
The exact same joke my mom had made. And one I came up with myself but ditched it for being too lame.
“And a Sjors and Sjimmie duvet cover? One of them is even brown!”
Ironically my tiny room turned out to be a topic of quarrel with my niece and nephew. They actually suspected me of taking advantage of being there a day early by claiming the best room. When in reality, I thought I was doing them a favor by giving them the grandiose attic, instead of stacking the two of them away, Ikea style.
I’ll make pictures of the attic and my mother’s bohemian room. The statues on the mantelpiece reminded me of the twin statues of the Yoruba at Antwerp’s biggest museum. They’re from where I used to live in Africa. The Buddha lives in the attic. With my niece and nephew. African art and Asian enlightenment versus Sjors and Sjimmie. I may turn infantile over the course of this week.

Home again
Saturday 3 May            

The first thing I did when I got home was take a nap and masturbate: two beloved activities I refrained from for a week. But other than those? I didn’t miss a thing.
Marieke had been a sleep-over baby sit, taking excellent care of my cats. And I didn’t miss writing, teaching, flirting. I was perfectly happy being the silly, irresponsible aunty.
In all fairness, that image is easily obtained since my sister and brother in-law are just the perfect, environmentally friendly, psychologically sound parents. They’re vegetarians, but encourage their children to eat some meat every now and then, so that they grow up as normal kids. My brother in-law is a successful children’s book author. He got up every morning at 5 to write for two hours. My sister kept their 6 year old entertained upstairs until 7, by doing funny yoga poses. By the time I came down for breakfast, my brother in-law had been playing the computer game Zoo Tycoon with his kids for an hour.
My mother is always a bit nervous when we’re with so many and me indulging in sugar, expensive trips, and non-fair trade shoes. Her attitude is not quite coherent with her own behavior, since she was the one who went to Antwerp with my nephew a few years ago, returning with coke which he (then 11 years old) had found in a restaurant. Instead of throwing it away she had brought it back over the border! So you’d expect her to be resilient to stress.

I on the other hand did not bring coke, but sweet buns (chocolate croissants and the like) and she panicked:
“Oh no! I think you bought way too many!”
“No, not really,” I answered.
“I counted how many of us there were.”
“Exactly,” my brother in-law agreed with me.
“And then did it times two,” I nodded. “Plus one. But that was accidentally.”
Our house was next to a peculiar shopping ally. Chinese, African, and Indian shops all mixed together. We had a hard time finding milk, but you could easily buy three outfits for the price of one pair of Kuyichi jeans. My sister wondered if I didn’t feel bad for the laborers, when I took advantage of our unique location and bought flat shoes and a large handbag for the outlet-with-sale price.
In different formations, we visited the MAS and other museums, walked through the nearly ancient pedestrian tunnel under The Schelde, made home cooked meals, and everybody over 6 watched Lord of the Rings extended editions every night and went to bed half past 10. And aside from that first night I slept great.
And I threw money at my little niece only once! I was going to take her to a Dino show which turned out to be closed. Everybody else was doing something cool. The tourist office was on strike. I had to come up with something, and the only thing that I knew nearby was the Zoo. She was very excited that we went there, for the second time in a few days.
“I would have preferred the dino show to have live dinos anyway,” she explained.
We visited the animals that we had missed the first time, including the reptile house where she pointed out two turtles that were playing. We also went to the small monkey house where I took a close up of my new favorite monkey as my niece was admiring a baby monkey that only ate the soft parts of all the carrots.
So now I’m home. Yesterday I went to bed after midnight. I dreamed of Benjamin, and of Arwen from Lord of the Rings, who I confused with Rafael’s girlfriend. In my dream they were the same person. Today I spent seven hours writing this blogpost. Life is back to normal. 

14 What it feels like with a girl

What do you mean, an introduction? All Bedtime Stories can be read separately! And this is about me hooking up with a girl.
Start reading you silly!

Dear Elliot,

I promised to never start my letters with an apology. Not even now, when I haven’t written in weeks, and still wouldn’t write if my life had not taken such an unexpected turn.
I rationalized not writing about my dates with two film makers (one was Bill the Snake Charmer!), not about what Rafael was up to these days, or Sam. I didn’t tell you how Project Trinity, the making of three books, had turned into a union. The Dutch Market will get one book, my collected works. I rationalized my silence by reminding myself that I did not have to write, shouldn’t write, unless emotions were involved. Until feelings of love, or despair, or happiness, just made it impossible not to share an event. Only then, would my writing be memorable.
Too bad I am bound to secrecy! I went on a girl date, with a young woman who promised to (warning: pornographic phrase coming up) “single-handedly stretch the boundaries of my sexuality”. But before she set foot into my life I had to promise her I would not write about who she is in love with, who she sleeps with, who she betrayed, whose heart she broke. The little seductress even tried to keep her history with Rafael out, our common demeanor, but I told her that was not open for negotiation. That would go on record. So let’s start there.
Juli is one of my followers on Twitter. She is a subscriber to my newsletter and faithful RT-er of all-my-tweets-Rafael. We never spoke directly until a few weeks ago, and we hit it off like lightning, licking each other in our timeline. And after that token of affection, we discovered we had two mutual friends and a shared obsession with Rafael. She knew him. Better than I did. A Nestor in the world of art had introduced them to each other years ago. And although Juli is a strong player in the field of “dating” (mind the euphemism!) stunning men, preferably older than she are, it didn’t work out at all. Maybe it was because the Nestor never made it clear what the hierarchy was.  In the case of wild jungle sex their roles would have come naturally, but Rafael had a far less satisfying approach to bossing her around.
Whenever Juli and Rafael talked about their writing, he would condescend her. An attitude she found unacceptable. And whenever they would set a date in a more lighthearted setting, he would reschedule.
Until Juli was done with it.
She didn’t question he had the best intentions, but nevertheless informed him she would only follow his work from now on. Other things were apparently not meant to be. And she kept word. For the past four years, she leaves immediately after shows and never goes to parties where he might be. She has limited her role to that of a fan.
The story of Rafael en Juli becomes even more unsettling if you consider her beauty. She has a feminine body of perfect proportions. Firm from workouts but not muscular. And with insanely soft alabaster skin, a tone I only know from Victorian paintings. Her face is heart shaped, she has long black hair. Her bangs tickle her giant emerald eyes. She has a small nose, and civilized lips, as if her sexuality is hidden.
You have to conquer it.
I remember a rough Moroccan man telling me this story, about a girl who had a very small mouth. And how he and his friend were immediately aroused by her, even though the girl made no inviting gestures or remarks. When they later discovered both of them had felt this strong desire towards her, they analyzed where it came from: it had been her mouth. They had associated it with her pussy being small, not fully ready yet. Something for them to conquer. Or to take. Although that last part may have been my own perverted interpretation.
He had turned me on with his story, stirred my imagination. I always wanted to write an erotic story about it, but never did.
Juli’s subdued mouth was made even smaller by the heart shaped face which tried to divert attention up to more neutral eyes and cheekbones. It triggered the same thing in me, as with the men. The enticement of immaturity and inexperience. So four years ago, when her presumed innocence must have been even more mind-blowing, Rafael had her within reach. And he fucked it up.
I knew his I’m not popular with girls-act which made it to his current show, had been just an act. Something from a very distant past. But to hear from Juli what things were like four years ago, made it even more annoying he had kept playing the pity card for so long (even when it was just for show). Because either Rafael had been in some cruel phase for where Nina Ricci look-alikes were meant to suffer. Or he had had age-related issues with her. Which would have been stupid because his current girlfriend is exact same age.
Or maybe he just didn’t know what to do with introvert women, the ones that require conquering. But I’m positive he didn’t have that violently erotic response to her mouth as I did. Or he would have taken her. As he should have, of course.
Juli and I had already set a date when she told me she was bisexual. It was not something she expected me to pick up on, but I liked it. Sleepless nights. Restless thoughts about my own sexuality. Because was I straight, the way I always assumed? Or was I in denial? When I was 17 I had a girlfriend. I was broken hearted at the time. From a boyfriend. And she was experimenting if she liked boys or girls.
I also fell in love with a girl once, long black hair, and extremely cool. It never worked out, but to claim I was fully straight was rigid.
And I like female genitalia. I’ve known that ever since I found my father’s men’s magazines. (fair warning: next paragraph may be too much for a gay man like yourself) The sight of open labia is unquestionably horny. Especially when combined with penetration by let’s say, a finger.
The sight of a penis cannot arouse me, not ever. Okay once. Before the end of this blogpost I will get back to it. But in general, a penis is a utility, something you can do stuff with. Providing it’s hard of course. I’m pretty intolerable towards soft penises, which is one of the many reasons I’m happy to date younger men. But a vagina is always arousing. Whether it’s open, wet, and willing. Or dry, reluctant and shy. It’s always inviting to be admired, touched, and to be pleased. A vagina is 24/7 an erotic thing. Now this bit, I did not tell Juli. Especially since I still consider myself straight, and didn’t want to put myself under pressure or raise expectations.
Our date started at the station. She was 30 minutes before her ETA, and already waiting for me. I had planned a bite to eat, anticipated to be alone for a while, so when she was there I simply suggested what I had planned to eat: a sausage from HEMA.
She accepted.
This surprised me because she sported an alternative look. I had already made peace with the fact that she would be a vegetarian, going on vegan. So I think the fearless sausage eating was the point when she already had me. We rented bicycles, and got terribly lost, even though I had a map and got solid directions from three different people. But this did not lead to frustration nor were we too late for the concert.
There was one song, where Juli had teased me she would kiss me. And how she would go about it. I wasn’t familiar enough with the music to recognize the song by intro, but with every ballad, as soon as I was almost certain the song was not the one, I would ask:
“Is this it? Will I be kissed already?”
And Juli would sigh and complain it was a real turn off to her that I knew so little about music.
“It’s a good thing you’re so pretty.”
I liked that, to be teased by her. Another song had a more pragmatic view on our relationship. The chorus was: Shall we take care of each other? Till we get there, till we get better. And that was when she took my hand. Hers was so small in mine, so gracious. Not just compared to a man’s hand but also for a woman. I simply had to look.
Her ringed hands were indeed small, and not with those female pointy long fingers I always envy. She had brightly manicured nails, and the fingers had a disarming bluntness. Like mine but like I said, smaller. And her hands are less powerful. Out of courtesy I will save you the details as to what sexual fantasies the small hands triggered.
After the concert we stayed at the same venue, and I collected some notes for my blog. About the horror scenarios we had confessed to each other, worst case scenarios for the date. Mine was that she had lied about her age and was actually 16 years old with an eating disorder and borderline syndrome. Hers had been that I in turn had lied about my age, and was actually 50 “but still felt like 40”.
“I think your blog needs something extra,” Juli said, as she took my hands, her bar stool close to mine. The green eyes smiled at me, before she kissed me. Exactly as sweet and perfect as you’d expect. The type of kiss no man will give. What was most remarkable was that I stayed whole. The kiss didn’t tap into hurt, like a man’s kiss. The kiss did not remind me of, nor amplified, the pain I had carried with me for years and that was working its way up to a crescendo in these months of finalizing my books.
Three books:
Mango, my fictionalized life from Africa to 2007;
Dutch American Diary including LS Diary, that covered 08- 13;
and 2013’s Dutch diary De Candystop.
I was working on those three books, my graphic designer was making covers, Jacqueline was editing the English. The publicity party would be 30 August, the day I had met Benjamin all those years ago. And as I was working on these books, I realized I wanted to bind them. For the Dutch market anyway. The story they told together was more powerful than what they could convey separately. So it was decided. For the Dutch market all books together in one bind, in chronological order. I started looking for a title, and I tried to deny what I already knew.
I knew what the title should be.              Just not if I would finally be that honest. There was one character consistently present in all the books. A character that was mirrored in Rafael’s hands, in his silken brown skin, and brought back to life in ’08 by my 19 year old student. And that character was Benjamin.
Oh and by the way, if you’re still waiting for that one thing? For me to tell you who was able to arouse me with just the sight of … ? There you have your answer as well.
After 8 years of writing, of being candid but never completely honest, I figured I had two choices.
Either to stay dishonest, especially to myself, about the inconvenient feelings I had for Benjamin. Or come forth, embrace them, and maybe, just maybe, finally find a way to deal with them. If I wanted a chance to let go, I would have to call it The Book of Benjamin.
And just like that I decided.
And I knew that in that process of finalizing The Book of Benjamin, I would have to stop seeing Nubian Prince. I would have to lock myself up, both physically and mentally. I would have to be exclusive.
But Juli’s kiss was different.
It didn’t have anything to do with being kissed by a man. It was tender and free from any conflicting emotions. Kissing men had been like the same old wound was scratched open, over and over again. Kissing Juli was like having my injuries properly attended to. It wasn’t just harmless. It was healing.
The bar was closing and we left. On our trip to the station we stopped to get a last snog and something to nourish and warm us. The café had conveniently dark corners.
“Did you hear that line in that song?” I asked, as we were waiting for our order.
“Shall we take care of each other, until we get there?”
She smirked.
“Yeah. But where is there?”
We bickered where her there was. Or who. And once that was settled she turned the question around:
“And yours? Who is your there?”
I sighed.
“Ben or Raf right? Unless you see another way around it?”

She laughed.
“Raf already is your way around it. You would be getting off lightly! And I wonder if it would suffice. Rafael doesn’t have the same qualities as Benjamin.”
“What do you mean?” I asked.
Not to say she wasn’t right. But with the little I had revealed about Benjamin, I was surprised she had been able to draw a picture.
“Well, Rafael is handsome. He’s got it. But he doesn’t know it, let alone uses it. Is that Benjamin?”
Metrosexual, brown, successful Benjamin. I had once seen a school picture of him, he could have been as young as 8, and he was already brazenly looking straight into the camera. His arrogance had even been the topic of discussion between us, when I said to him:
“I feel completely at ease with you. So that must mean other people probably think you’re arrogant.”
And he had answered;
“I feel the same with you. And I’m sure most men are intimidated by you.”
Benjamin had known exactly what he had. And had no trouble cashing in on it.
“I even kept a clipping from some glossy from the nineties,” I said.
It was a piece on women sharing their most intimate sex experiences. A photo model halfway in her twenties told hers. His name was Benjamin. And their first night had been in a small bed, with a landlady in the room nearby. They had kissed and been together naked the whole night, rubbing skin to skin. Falling asleep in between, only to pick it up every time they woke up. It had taken weeks before they had full sex, with every cell in her body screaming for that final boundary to be breached. For him to take her.
“I am like her,” I said.
“The kissing, the intimacy. Being together without going all the way. Of course, that hardly ever pans out.”
Our sexual experience with men had been unsatisfying, although I thought she was tougher than me. Better equipped to deal with being a hidden mistress, a home wrecker. Or with barely receiving enough attention and foreplay for the sex to be satisfying on all levels.
“You are so cool with men. Much better than me,” I said, probably still hurt by the notion that my sex life was so very far away from skin-to-skin lovemaking to the man I loved.
“Oh trust me, I’m not,” she said.
“I’m not looking for a relationship, yet I’m hopelessly romantic. It’s a recipe for frustration.”
We had similar experiences “resorting” to fucking, because the man had been unable to make fondling and kissing engaging enough. It was like they remained unavailable emotionally, at which we decided we would fuck. Maybe that would help. But that never resolved the issue we had with men being incapable of bearing the mental intimacy we longed for.
“And I so love oral sex,” I confessed.
“I don’t particularly like fucking. Fucking is for amateurs. It’s just something that will do the trick.”
“Or not,” she objected.
“But I don’t think I’m as eager for oral as you are.”
She lingered, was staring in mid-air, as she mindlessly stirred her spoon through her hot chocolate.
“Oral sex is so much more intimate. He just sees so much more.”
Her voice was softer, as if she was shivering at the thought of letting someone do that. Meanwhile I was shivering for completely different reasons.
“Or she sees more of course…”
There was still no smile, or remark to downsize the difficulty she had with it. I shared her self-consciousness on the matter, as I think any woman would. Unless maybe a porn-star. And my embarrassment had increased as I got older. But at that moment it felt like it was just her and me, and that if it would ever come up, it would be okay. We’d deal with it.
When we get there.

15 Sooner or Later

Lauren is all geared up to FINALLY finish her books. This time, it’s going to be different. But she’ll soon find out that different is not better. And that not having a book might have been the better deal.

Dear Elliot,

God whispers but if you don’t listen he’ll throw bricks at you.
I thought things were working out with my book, I really did. This time, it was going to be different. It wasn’t going to be like 2012 when I picked up on the energy of an approaching deadline too late, ending up with a great party, but no book to show for. It wasn’t going to be like 2013, when I only had a low key b-day party and didn’t even speak of the book for a whole year. Didn’t write newsletters that year either. It was like I had given up on it.
No! 2014 was going to be different.
I had a party date planned. August 30 just like in 2012. We would celebrate my 42nd B-day and the launch of my books. Smartened up by 2012 events, I knew delivery could take up to 3 weeks. With test copies being revised and ordered again, I figured I would need to test print the first copy June 15 latest. The whole thing got me stressed out since April. Yes, things were different. But it wasn’t before God threw three bricks in my face before I realized I was on the wrong track. Or somebody else’s track. It wasn’t me.
Let me first illustrate what kind of person I had become.
There is a lot of stuff I have kept from you. Nothing passionate, dramatic, criminal or otherwise interesting. But I didn’t share my changing eating habits, new bedtime rituals, watertight internet rules or the extent to which I register my hours. I judged it to be either too boring, or way too revealing. But it is in there that I think it went wrong. And that God suddenly started throwing bricks.

As I have said in an earlier post inspired on the super-organized (oh, and highly gorgeous) escort Avery Moore, I like registering my hours. Untold part of the story is that I also like to register what I eat. Both habits I practice on and off. The biggest changes in my life and health, occur when I note those things down, hours or food. I started registering my hours and meals at the beginning of Project Trinity, the 119 days to my book launch. On day 19 I added something new: Intuitive Eating. I can eat whatever I want, as long as I don’t watch tv or read a book or so. Loved it. Really did. Started losing weight and in the peace and quiet of my meals a new desire arose: to get control over my internet behavior. Because that was out of control. I’m a raving internet junkie.
Things could have been worse of course: I am very susceptible to addiction. Could have been cigarettes. Or alcohol. Or crack. In the modern day world few people will even recognize an internet addiction, not even in a yoga teacher, but I knew it was wrong. And that it had to be dealt with at some point in my life. Just like I had always known I couldn’t keep smoking forever. And my mindful meals gave me the courage to give it a go. To experiment with it.
I came up with the 12 hour rule: every night, I would have 12 internet-free hours. I usually stayed behind the computer till bedtime, checked Twitter last thing in bed, and turned on the computer before I had even fed the cats. Hopefully the 12 hour rule would help me ditch all three toxic habits.
And yes…it did.
I went to bed early, wrote in my gratitude journal, did some yoga before bedtime. Occasionally leaving the cats downstairs because I allowed myself a full night sleep without being woken by Max.
Nighttime had become an oasis of peace.
Mealtime a moment to contemplate.
My internet addiction had vaporized.
And that was when I got the first brick.

It was Tuesday May 27.
I woke up with a sharp pain behind my shoulder blade, and it was working its way up to my neck. I went to the GP to get it checked. As a yoga teacher I can’t be too careful with my body, and insist on leading by example. Ignoring the signals of my body is in all ways a professional no-no. It wasn’t anything serious and together with the GP I discovered I have this about once every 5 to 10 years. It would heal, like it always had. I went home, worked the whole afternoon on my yoga newsletter. On the computer. Without breaks.
Wednesday I did something remarkable.
I defrosted my fridge. I have an incredibly wet little fridge, and the tiny freezer inside is more often than not, entirely filled with solid ice. Defrosting the fridge is The Mother Of All Chores, only topped by cleaning the oven, which is definitely out of my league. I did it once, somewhere in the 90s, and ended up with all my dishes smelling like Vim for half a year.
Thursday I wrote my writer’s newsletter.
A candid, funny tale ending in the announcement of my sabbatical. I would refrain from blogging and newsletters for 4-6 weeks, to finish my book. Basically what I desired was to refrain from life. But without any men, and Juli my girl date barely available, refraining from life seemed to be taken care of. I was heading for the most boring weeks of my life, and I wasn’t going to bother anyone with them. I also had a tweet which got me 90 favorites and 40 retweets from all around the globe. It was a good day.
Friday we had our usual morning yoga class, the post-yoga lunch at the manly café with the cat. At nighttime Marieke came over for our weekly high-quality fries, mayonnaise and snack. We finished with our favorite police series during which I ironed my clothes. Avery Moore hour registration said: 1/2 hour clear out desk, 1 hour housekeeping, 1,25 hour ironing. My gratitude journal: Cleared desk, house, life. Feel great.
Twelve hours later God threw the second brick.
It was around lunch when I found myself at the hospital. I had called beforehand, after cooling my burns in the shower for 20 minutes. After a little Q&A they insisted on seeing me asap and advised to let someone drive me. I ignored the warnings and went by myself on bicycle after briefly trying to find a friend who could drive me. They ignored their own caution too and left me waiting with a now violently burning wrist, leg and foot, in the emergency waiting room, for half an hour. I ended up peddling back and forth to the rest rooms where I first started cooling off my wrist, then started soaking my jeans. Eventually the pain on my foot became unbearable as well, and I took my whole foot under the tap. The floor under the sink got all wet, I walked a trail from my chair to the restrooms, and there was a puddle under my chair. Finally I was seen by a doctor who didn’t know the difference between my burns and my birthmark. Back home I stacked my freshly defrosted fridge with frozen peas and tied them in sandwich bags to the bandages.
In the evening the foot bandage fell off despite me not making it wet, and I took the other two off as well. There were still no blisters, and I was healing rapidly. A family sized bag of peas helped me get through the night. I didn’t take any of the prescribed pain killers.
“There is so much I want to ask you,” I told Benjamin, writing him through my diary. Something he would never read of course.
“Do you take drugs? Medicinal or otherwise? Are you ever ill tempered? Have you ever verbally lashed out, like I did with that doctor today, and do you feel as bad about it as I do?”
Sunday I reached the final milestone. The one thing that I knew I had to get into, but that I had been postponing for weeks: The Pink Box. The Pink Box is where I keep my finance, all envelopes, notes, things to do, that kind of thing. I pay all my bills the moment they come in, but tax envelops, insurance and other complicated things are moved unopened to The Pink Box. Before my holiday to Antwerp I had done some damage control with regard to 2013′s bookkeeping and taxes, but it was in desperate need of a follow up. 15 Minutes every day, that was feasible right? I was reclaiming my financial power.
Then the third brick hit.

Tonight’s classes are cancelled. My tooth ache had already made me shaky, and I had no idea what the treatment at my 5.30 pm dental appointment would be like. Cancelling the yoga classes seemed like the only sensible thing to do. My dentist had a look, made a detailed photo, she inquired about my complaints and ran a series of tests on my nerves.
“Are you still rinsing with coconut oil?”
In January, I had my regular check and photos, and had confessed I did this exotic thing called oil pulling, every morning.
“No, I quit,” I answered.
“Probably because my teeth and gums were looking great last time. I got audacious.”
At my request we made an appointment to get all fillings of that tooth replaced. She thinks only the gums are infected.
“The nerve has drawn back, but only minimal. Good chance the pain will go away by itself.”
Provided I go back to oil pulling, which has gone from the obscure to standard dental care.
So that was today. The third brick in the most productive week ever: a yoga newsletter, yoga blogpost, writer newsletter, Monday’s eight page post about Juli. I did editing on my books and wrote a preface for the book of Benjamin. I had finally nailed it. I had found my rhythm. No more lost hours on Twitter, Facebook or checking messages. No more lost calories to mindless eating. No more lost life. Every minute of my life was getting accounted for, every task executed. And that was exactly the kind of attitude that I needed to get my book done.
The Book of Benjamin, my collected work Dutch and English?
I would get it this time.
Dutch American Diary, the two diaries especially printed for the English market?
Consider it done.
Project Trinity, my 119 days to the book presentation?
It would succeed.
At least that is what I thought before God started throwing bricks. And trust me, it really took all three of them to get through to me.
Because this whole life I created: it isn’t me.
The stress of a book printing deadline. The pressure of having to do it right. The necessity to use your life to the last hour: it’s not the kind of life I want to live. It reminded me of something Ivy said to me last night. She is a new friend, one of my students. We had the intention of seeing each other outside of class, but had left the date open.
“I think neither one of us needs more friends who you need to book three weeks in advance,” I explained.
“Exactly,” she agreed.
“I need more spontaneity.”
After a quick text we hooked up for Sunday night Chardonnay and bitterballen. At glass number three we had no more secrets for each other. She already knew my blog, and I filled in the last blanks. I asked her advice on some things. Mainly on Benjamin. Professional, successful Benjamin. Married, lives far away. The muse in my work.
She said a lot of smart things, but one thing struck me. I had always assumed Benjamin would stop working soon. After all: who would want that kind of life? And after what he must have earned by now: who would still choose that life?
“No, he won’t quit,” Ivy said.
“That type of man needs to score, it is what he lives for. It is what makes him good at what he does. He wouldn’t know any other way to live.”
Benjamin lives of deadlines, of pressure, of making every day and every hour count, from a business perspective. If Benjamin was me, he would get that book done. He would carve out time, hire help, plan ahead. It would be a flawless presentation, and the book would be acknowledged by the press, the author invited to shows and giving interviews in all media that mattered. But the only problem is: Benjamin could never have written that book. Not even a page, not even a sentence. That book could only be written by me.

And I am not at all like Benjamin. I live of emotions, of going with the flow, of making every love and every friend count. I live a life! Not a series of to do lists, goals, or targets. I am a writer; feeling, self-reflecting, writing. And it makes me good at what I do. And even if that weakness, that limitation, that refusal to any longer force myself to publish, means that The Book of Benjamin will never be printed, that is okay. Today I realized I don’t want to live a life that is not my own, or be a person that is not me.
And I’m done with getting bricks to remind me of that.

16 Time Stood Still

Lauren consults an established author and her pen pal Elliot asks her opinion on how to write a novel. This is her highly personal answer.

Dear Elliot,

You asked me about writing a novel. A direct question about the use of present tense and then a general one;
“Any thoughts?”
Yes, thoughts. Many. Although it feels presumptuous to be giving advice since I have made unorthodox choices. My view on the literary arts is no how-to, nor does it necessarily lead to prizes, groupies or any other signs of success. And yet, it is the only advice I will stand by, and the only I am qualified to give since this is based on my own experience.
Let me start with a meeting I had with a writer earlier this week. I had been introduced to her as a yoga teacher, and had later asked if she was willing to give me some advice on writing. She agreed to meet and we had a wonderful afternoon together. She was impressed not just with my writing (always nice) but also with me. With my confidence. She trains both new and experienced writers, and told me most published authors are haunted by anxiety and self-doubt.
Now why is that?
And how is it possible that in all those years I have doubted many things except one: my ability to write. I think the answer is quite simple: I wrote because I had to. The alternative was to write way too long emails to love interests (overbearing! hello!) or to stick with handwritten diaries, which are limited in their capacity to shape your thoughts since you can’t delete or rephrase. Handwritten diaries are like self-reflection in a make-up mirror; a limited view. So I chose writing.

How it began. 2006. I went on a date with Jonathan, an ex from when I was 16. My partner and me were struggling through the last months of our 14 year long relationship. I wasn’t sure what it was Jonathan stirred in me, aside green envy towards his girlfriend, but he seemed to offer me a glimpse of the girl I once was and the woman I could become.
I started my journey of self-reflection in the attic, collecting old diaries. I entered them into the computer and from there I started to write scenes, chapters. It was written in the first person, present tense, with a chronological timeline and minimal use of flashbacks or explanatory thoughts. The title became Mango.
My relationship ended.
Then I searched for Benjamin, who had already become a character in this novel. A supporting role, that was self- expanding. Benjamin wrote back. In the exchange of our life’s stories one thing moved me: He had been available, or at least single, until a few years before. And he married the month I had broken up with my boyfriend. It was a Thursday at my autumn break from teaching. My green envy teleported from Jonathan’s girlfriend to Benjamin’s wife. And Benjamin’s role took on a life of its own, flooding into the second half of the book.
In 2007 I got a lover at last. I was able to let go of the anger towards Jonathan, and to recover from the first scare that I had missed out on Benjamin. The new lover provided an ending for the book but it was the companionship of Mango that pulled me through this tough time of my life.
2012. I had never written a diary online. I had blogged Dutch American Diary but that was written off-line and not posted until nine months after it’s grand finale. All my other posts were stories or columns, only loosely related to each other. But on encountering Rafael’s work, I needed to give it a go and write a diary online. Every entry opened with a quote from Rafael’s novel. His novel is written in past tense first person, rich in flashbacks and with more twists in chronology than a Quentin Tarantino movie. Rafael physically resembles Benjamin, and wrote a novel flash-forwarding himself to a 40-ish successful man in peak physical condition, looking back on his life and on his great love. He lost her for the same reason I lost Benjamin: because turning away seemed like the wisest thing to do. She marries another when they’re in their thirties.
To me Rafael reflected Benjamin, one who didn’t marry. He was a Benjamin that was left behind. Ouch. That hurt. It hurt so much that it still brings me to tears just thinking about it, and of course the only way I could deal with it, is to write about it.
Writing is what you do when you have no other choice. It is either that or getting married.
I am rereading Rafael’s book, regrouping in a post-Juli vacuum. I intended to keep dating her, but we didn’t. Most logical and most desirable explanation is that she is drawn towards the man she is in love with. But I also know of two areas in her life, which have been taxing her lately. But whatever it was, I wasn’t part of it. Which is okay. She knew I was here, ready for whatever it was she had planned or needed. It was offered freely, and for her to turn down if no longer desired.
But my brief time with her did color my image of Rafael.
Juli’s Rafael and my Rafael blended to a more complete picture. I want my own Rafael back, as limited and two dimensional as he might have been. And that’s why I buried myself with the book this weekend. I’m returning to 2012′s default settings, including the emotions his book draws out. At twenty-one the main character finally loses his virginity, in a short but intense love affair with a woman older and more experienced than he is. I started counting and to my dislike I realized that if this part was true, then Rafael had lost his virginity in that vulnerable and painful period between my long-term break up and my first lover. Wouldn’t surprise me if Rafael nailed it at that inauspicious week in October, same week I lost Benjamin.
Despite its leap into the future, Rafael’s novel is a typical autobiographical debut. As is Sam’s. As were Henry’s first books. Later on authors usually “progress”, choosing topics that are further away from them and they become skilled writers. Hooray. Except those well written, well researched books they will from now on produce will most likely miss that one driving force their debut had: the need to be written.
Rafael needed to envision a great future for himself, to recover from being an overweight penniless performing artist.
Sam needed to retell the story of his troubled adolescence to understand who he was. Through writing they shaped their new identities.
Henry’s debut released the guilt he was carrying, after being with a suicidal girl. His second book reflected the friendships he had ruined. His third the death of his mother. His fourth was fiction. That’s where I lost him.
A book that needs to be written, is not always autobiographical. Harry Potter was JK Rowling fighting her way back from depression, poverty and the 10 year sickbed and death of her mother. Tolkien created his own universe after his mother died when he was young, leaving him and his brother orphans.
Bas, a successful filmmaker, close friend to Rafael and published at the same company, has repeatedly praised himself for writing fiction: “I am the only one whose debut novel is not about a young author living in Amsterdam.”
But it backfired. His book was largely ignored by press, public and groupies. The publisher has now instructed Bas to write about the death of his mother, concluding the first book “lacked heart and soul”. There was no personal story behind the fiction.
So Elliot, my advice will not be as to what you write, it is in why and how you write. Write with your heart and your soul. Write to heal, to regroup, to self-reflect. And it’s okay to feel sorry for yourself. Sam started when he was 19, just like you. And he was unhappy until the last half year when a publishing house helped him to complete it and he knew he would be published. Writing a book may look like the loneliest path in the world, but that is just on the surface. In reality you have your book keeping you company, reflecting your deepest Self. Something most marriages can only dream of.

17 Like a Virgin

After eight years of writing and seven years of dating Lauren cleanses her life until she feels shiny and new. But not before she reveals her entire sexual history.

Dear Elliot,

No sexual transmitted disease, checked inside and out (avoiding the word orifice here). My euphoria gives away how worried I was. Even though I planned these tests (last time was 2010!) in a week where I would be too preoccupied with Benjamin (last email 2010!) to take much notice. But let me break this down, instead of throwing it at you all at once without making any sense and using too many brackets.
First; my personal battle with preventive screening and STD checks.
The Netherlands have a pretty laissez faire attitude towards screening for viruses and cancers, which suits me well. I have a dangerously high level of fear, and my mental health deteriorates rapidly if I am “helped” by fear based doctors or when I am exposed to a fearful culture. The Netherlands is not utopia but compared to the US our screening programs are limited, there are no intimidating one-sided infomercials and not participating is fully respected. No one will ever question my choices on the matter. It does mean that screening for STD’s is uncommon, you have to bargain to get the exotic ones checked, and will pay for it yourself. So I bargained and got everything checked, including throat.
Learned about throat STDs only recently!
No one ever told me about those, had to hear about it from a young gay man. You seem to be the only group who gets smothered with this information and pampered with free tests on every street corner   Oh well, for me € 200,- is still a small price to pay for not having the media bombard me with fear-based health politics.

How completely different things were in the 80s.
Prince. Madonna. Reagan. Thatcher. Live Aid (that’s a concert Sweetie). Michael Jackson. Unemployment. Doom and gloom. Lauren’s first period. Aids.
Those 80′s.
We had World Aids day in December, where MTV would broadcast horror stories and even more warning, blaming, indoctrinating commercials to “be safe” and use a condom. In America even abstinence became an acceptable means to “be safe”.
But in the Netherlands the strangest thing occurred. We had the same MTV, Dutch mixed message infomercials, and a disgusting aids logo drawn in capital letters made of spatters of blood, but nobody got the message.
No one.
At least not among my below-20, mainly-straight, high-school peers. They all threw out the condoms when going steady, or had already thrown them out on their first night of passion, or simply never let them in because condoms pinched their dicks, or because they were apparently deaf, dumb and blind. And this is talking penetration. This is penis going into vagina and filling it up with sperm and possibly with a deadly virus that would (past tense!) have you walking around like a skeleton before you reached the US drinking age.
Yet no heterosexual teenager saw any reason for concern.
All except one: me.
And at the sight of those people who could not even be bothered putting on a condom before sticking it in or taking it in, I felt alone, and sexually unequipped. I liked oral sex but was afraid of it because you can get sperm into your mouth, and using a condom for oral, between all those friends who lived like it was 1967, felt awkward. I had an intense longing to be normal.
I was like that boy in the 6th Sense. I saw dead people. And they were everywhere.
Adults couldn’t help me. They were scared themselves and too busy distributing blood stained brochures to the masses who were taking unnecessary high risks. Nobody took notice of the girl who already got the message, and who had anxiety attacks from as young as 15. Sex education was aimed at my Neanderthal peers, and there wasn’t any room for fine tuning.
After a few years of virgin boyfriends and a taxing year of being single, I was exhausted. Any reference to aids, any reminder of the dangers lead to panic attacks. Nobody knew what was going on, and I just couldn’t take the loneliness anymore nor that type of existential fear. There was a way to cope with what I “had”: to settle for a monogamous relationship, with someone who had only been moderately sexually active and who would comply with my needs for condoms and my inability to give oral sex.
So I gave up the dream; a life where I could explore my sexuality.
And settled for what I could bear; a life where I had an understanding boyfriend. I succumbed for three years.
It was during these three years that I met Benjamin. He had brown skin, strong Western features, and an elegant tall build. All that and brains too. He radiated sexual confidence and inner-peace. Next to him I felt even more deficient. And with the excuse of being involved I let him go. I stayed with my boyfriend.
I, “we”, were in some sort of pre-marital state. The only thing missing was a wish for children, my wish for children, something my boyfriend did not fail to notice. I broke up with him and thought I would live a single life, but immediately caught up with someone who fit my safety profile. We stayed together for 14 years. Not because I was so afraid of the single sex life, but because we were very much in love, and made an excellent couple. We had a lovely time together, until at age 34, I broke up with him.
Two months later I tracked Benjamin, and contacted him. He told me he had gotten married. Same month me and my boyfriend had split up.
“I had my share of lovers before I met my wife,” he wrote me, after reading my life’s story.

“I think it’s your turn to get a long series of lovers now.”
And his words were comforting and prophetic.
Early March 2007. My first lover kissed me. March 2014. My last lover did the same. Seven years of dating for dummies and other sexually confused. In chronological order, and focusing on sex, leaving out all the unconsumed crushes, usually on Benjamin look-a-likes, this is my 7 year black book:

A fresh start 2007,  first STD test ever: all clear

Nathan, the American.
Who cheated on his girlfriend. Oh, let’s never do that again.

Luca, the Italian.
Who didn’t cheat on anybody but was a Buddhist. Lesson learned.

M50, British according to his passport, Israeli according to the officials.
50 year old Mossad spy according to me, after half a dozen of fishy incidents.

STD test 2008 – all clear

Email contact with Benjamin about a 19 y.o. look-a-like from his birth village, who entered my classes. Started writing Dutch American Diary.

Nathan again.
Single now, which turned out to be even more of an ordeal.

STD test 2009 – just the minor ones. Clear.

Salvatore, South American.
This was good, but painful because I was in love. But he was the first one I never regretted.

Nubian Prince Age 20.
Getting the hang of this! Did not regret him at all, although I had a tough time not offending him, and he had a tough time not making me cry.

A virgin!

STD test 2010 – all clear

Snow White’s brother             
Another virgin. Although I didn’t know it at the time. When I think of intimacy, I think of him. Wow.

Last email conversations Benjamin. I contacted him to inform him I now had my own website and was posting Dutch American Diary online.

Panda year. 12 months no sex

One night stand. Great sex (and ooohhh that dark skin), terrible aftermath. In hindsight, I think he lied about being single. That would explain his hostility afterwards. Don’t worry, he got his share of Karma. Just like that dreadful Nathan. The Universe has a way of evening the score on my behalf.

No comment here. Suffice to say after a relationship of four months X is the most likely candidate to be the stalker who bothered me for 18 months. Everything pointed towards him. We did have adventurous sex though. Maybe the stalking was a fair price to pay.

Nubian Prince Age 22 now.
This was even better than the first time around. No one got angry, no one cried. And although he was smart, educated and kind (this was a new feature), a combination few of my lovers had, it was our contrasting skin colors that made him irresistible. And the pleasure appeared to be entirely mutual.

Panda year again. 11 months no sex

Sturdy body in expensive clothing, light brown Buddha face. He was a business man, a caring boyfriend, and just like Samuel and Nubian Prince, uncomplicated in bed. We had a normal relationship, and a good split too.

Nubian Prince Age 24 now.
Still wonderful but this was the point where I started to realize I had been sleeping with him, as well as most of the others, for the wrong reasons. I wanted intimacy, but I was settling for sex instead.

The last time with Nubian Prince was March, and now my seven years are over. I’m not turning a page, my Black Book is full. Ten men in 7 years will have to do.
Because what I long for, and what even explains my preference for oral sex, is intimacy. Oral sex is the man-friendly version, but real intimacy is also about eye contact, meaningful conversation, whispering, endless kissing, naked cuddling, sleeping in each other’s arms, a text that he’s still thinking of you. This has been missing entirely or missing partially. And the two men who were the most intimate lovers, Samuel and Nathan, turned out to be the biggest jerks and are probably still getting their asses whipped by King Karma.
As these ideas about sex and intimacy were developing, I also realized I should be getting my STD test again. My last had been in 2010, five partners back. In my still recovering aids phobic mind, I was becoming irresponsible. I still always use condoms when fucking, but with oral sex (giving and getting) I am a risk, or take a risk.
But when? What was a good time?
I had asked Nubian Prince how he felt about me getting tested but it wasn’t something that worried him. Nor did he offer to do the same thing, so that we would both have a fresh start. So it made no sense to get tested as long as I was seeing him. We naturally drifted apart, three months went by, the time necessary for a reliable hiv test. I wanted to take into account something else: the week long waiting period for the test results.
In America they’re much quicker, but here it’s painfully slow. A whole week of waiting. And although I didn’t have a proper panic attack in over ten years, it might still happen. I may flip out over Nubian Prince’s sperm in my mouth, Jax’s sperm. Neither one of them were promiscuous, but they were not exactly virgin clean either. Both of them had taken the condoms out when in a relationship. And that was just what I knew. Having a week to brood on the risks of happy ending blowjobs, was not an appealing thought.
Still chewing over what to do, things took an unexpected turn. I was offered the perfect opportunity to see Benjamin. Or at least: a good reason to send him an email, tell him I would be nearby, and ask him if he would agree to see me. I needed to close a lot of things off, stuff I had been struggling with for years.
The Benjamin-look-a-likes that kept popping up in my life.
The books I wrote about them.
My struggles publishing.
Just like I had never been able to let go of Benjamin, I was now unable to publish the books that I wrote about him. I needed a reunion, a good date, or a compassionate hug, but frankly I would even settle for a cold-hearted rejection. It would all help to find closure.

Long before I had acknowledged that I needed something from Benjamin in order to finish my books, I knew a hypothetical situation in which I would have to bother him. Before I could fully commit to a new man, I would need to know what Benjamin and me still had. If I failed to do that, if I would lie to a partner and to myself that Benjamin was merely a muse, a fictional emotion, then I would always keep this big what if.
What if Benjamin got divorced?
What if I saw him accidentally?
What if I was in love with Benjamin, more than I had with a new man?
Ironically, in the case of a new, serious boyfriend, I would have felt free to contact Benjamin, explain the situation, and ask to meet him. But that man never came. I didn’t have that alibi.
And since he was married, I judged it to be inappropriate to ask just for me. Still do. But when this opportunity fell into my lap, I wanted to ask regardless. And I knew that in the anticipation, the time that I waited before I asked him, I wouldn’t be able to have a panic attack over my test results. I would be high on adrenaline and dopamine. You could knock me on the head with a hammer and I wouldn’t feel it. This was the perfect time for a normally nerve wrecking STD test.
By the time you read this Elliot, I will have booked a hotel, a flight, the event. I will have had the STD test, and will still have a numb cheek because of that appointment to get that big filling replaced, remember? I extended my dopamine week until after the dentist chair. And when I get home and the anesthetics are slowly wearing off, I will send two emails.
This one, to you. And the other one to Benjamin.
Wish me luck, Sweetie.



18 Crazy for you

Lauren has quit dating, sex and younger men, after realizing what she really wants is skin-to-skin love making, intimacy and largest-name-in-tag-cloud Benjamin. One week after her last blog post, Lauren meets a legendary love interest. And this time around she nails it.

Dear Elliot,

I’m not stupid. Of course I knew writing that manifesto was important. From the years my aids phobia ruled my life, to the seven years of dating where I conquered my fear. That was an important step.
As was sending Benjamin that email and asking him to see me.
But I had no idea my life would change this quickly. It’s been four days since he left, and I haven’t been able to write because I just choke up, and my ability to write blocks. I literally can’t find the words to describe the chapter that will undoubtedly be the watershed of my life. The beginning of a new era. Because I found love in the arms of a man on who I had a crush since 1991: Rutger.
Let me answer two important questions which will arise with you very soon.
1. Who’s Rutger?!
2. Why the fck did you wait this long?!
Answer 1: Rutger is a friend from college, later on he migrated to the US. We stayed in touch through Facebook, and caught up in real life when he started taking his kids to The Netherlands every summer. This was 2011. In 2012 he had to pass, and then I saw him again on their holiday in 2013.
Which brings me to the second question: why we waited.
These were the two summers I was going steady. In 2011 with X (see previous blog) in 2013 with Jax (see previous blog). Rutger had chosen exactly the two summers where I wasn’t free to explore what we had, and even felt guilty writing about him. I could point out some posts that are indirectly about him, but naturally I wasn’t going to write about old times and our always present sexual attraction. I wasn’t going to confess we always flirted and that despite my relationship with our classmate Jeroen, I had been disappointed every time Rutger left one relationship and immediately entered another. I couldn’t write about all that! I had told Jax and X that they need not worry about Rutger. I was lying through my teeth. Most of all to myself, in my defense.
Rutger was in The Netherlands, and we were scheduled to see each other last weekend.
“Can we pick Sunday?” I wrote.
“I hope my cats will have recovered and I can leave them for the day.”
After a week of testing and unsuccessful treatments, Willem had finally been diagnosed with a parasite. Which was a relief: I thought it was the last stage of his kidney failure. And my other cat had a fever. Also a relief because I thought he had mental stress issues that kept him from eating.
My days were filled with twice a day meds for both of them, cleaning up spills, washing their dishes, providing soft meat around the clock and trying not to freak out every time I found the most horrifying diarrhea that looked as if someone would be losing his intestines soon. The VET predicted a full recovery for both, and I had hopes I was still able to make it to the date with Rutger. Sunday, I requested.
“And how about I come to your place on Friday?” he responded.
I stared at the screen insanely happy.
I met him at the station and had beforehand excused myself for my dirty clothes.
“I’ll shower after I pick you up,” I texted.
“Taught classes, emergency VET visit and last-minute cleaning.”
After ten days of sick cats both my house and me looked and smelled like I had given birth to twins and was in over my head. I saw him coming up from the escalators: my height, but muscular and with even longer arms and more roundness in the shoulders.
“You remind me of a little monkey,” I had said, early 90s.
We had gone to his place after class, and were waiting for the water to boil.
“You’re so playful and you have such tall limbs and large hands.”
And he had cheerfully looked at me through small spectacles.
“Tall limbs and large hands? Are you going to finish that equation, or would you like to leave it at that?”
He came up to me and gave me a hug, and every cell in my body registered that he was single, I was single and that he was wearing a jacket in support of our team at the World Cup.
“You’re wearing an orange jacket,” I blurted out, still coming down from dating metrosexual half-models.
“I left my cap on the train,” he ruffled his gray blond hair, regretting his incomplete outfit.
“Can’t believe I lost it.”
Suddenly he noticed the bicycle I brought him, a bright blue and yellow bike from the public transportation company.
The iPhone clicked the first picture of the day. The second series was me cycling next to him, wind in my hair, the city in the background. We entered my domain: a small house with a wild garden and two cats that were hanging out on a freshly made double bed.
“This is where you sleep,” I said.
“You can take the fleece off. I covered the bed so the cats are not sleeping on the pillows.”
“Or else?” he looked at me puzzled.
“It’s not like I’m allergic or anything.”
He put his phone in a charger and left it upstairs until we went to the beach after dinner. During his stay he only used his phone once, to say goodnight to his children.
It is a sultry summer evening, and I take him to a festival. He takes photos of the river, the crowds and selfies of the two of us; the last hours of 23 years when we’re still neutral. Where I don’t know he’ll be the best lover I ever had. And he doesn’t know that I will drag him up under the bushes (in my defense: it started to rain!) and that after talking through our entire shared history with my head resting on his chest, and our gaze up to the stars, I will turn around and kiss him. And it will feel like the most natural thing in the world. A selfie of the last time the sun set, and we had no worry thoughts how we would manage the US and Netherlands, the separated expatriate and the stay-at-home cat mom. On the picture we were still just friends, Rutger and Lauren. Although our smiles give away we both had our hopes up.
My head is resting on his black T-shirt, I’m looking at the sky. We shared a wood oven pizza together, vegetarian. Rutger turned two years ago.
“Just like my dad. He was around 40 when he became a vegetarian.”
I had known his dad from Rutger’s graduation party. A small, goodlooking man. Esotheric, yet he lacked the weakness I associated with astrologers or the food-conscious. He died a few years after mine.
“Was this the first time Benjamin realized you’re in love with him?”
Rutger’s voice behind me asks. The chest resonates with the warm, undertone of his voice. The feeble American accent, just enough to twist a Dutch word every now and then in an uncommon direction, makes it even more appealing. It reminds me of Rutger Hauer, like many things about him remind me of this actor.
“Could be,” I answer.
My muse Benjamin still hasn’t responded to my request to see him.  “But I’ve written about him for years. This was merely the first time I said it directly.”
The story had come out easily. Rutger had asked the right questions, not shying away from painful answers. Painful for either him or me, or both. I lift my head up, turn sideways, leaning onto one arm.
“But this was the story about Benjamin and Lauren,” I conclude.
“There is another story. About Rutger and Lauren. And it is equally interesting I think!”
We look at each other for the first time unapologetically interested, relieved even. That finally nothing will stand in the way of being honest.
“You tell me,” he says. “What is the story of Rutger and Lauren?”
I hesitate. I’m curious about his side of the story, but agree to be the one telling it. I feel I owe him, having made him listen to the Benjamin one.
“Okay, it started in 1991.”
And I cuddle up on his stomach again, looking at the stars, catching an occasional drop of rain. The bushes an excellent umbrella. I explain how I always felt this sexual tension between us, right from the beginning of our freshman year. And that he was always going steady and talked about a girlfriend in full admiration about the cute, sexy, surprising things she did. And that after a year or two, he would finalize the relationship, or behave so badly she ended it, and was now totally in love and happy with someone else.
“I always missed your transfer, and that annoyed me,” I confess.
Ultimately I ran into him on a sunny afternoon in 2001 at the local supermarket and he was radiating as he told me he was moving to the US because:
“I have found the love of my life.”
And I had sneered:
“You were with Jeroen,” Rutger says.
“He was my friend too. I would never have made a pass at you.”
Which was true. And I had been afraid of my reputation, if I would sleep with another man from our year.
“And then there was that thing with the condoms,” I say.
I had always known Rutger didn’t used them.
“Did I tell you at the time I was scared of aids?” I can’t remember the details, just that I had been ashamed of it and told few.
“No, not really,” Rutger says.
“Just that you were not what you appeared to be. That you were not free, sexually.”
I rise up on my elbow again, wide smile, and I lean over to kiss him. Five minutes later I throw my leg over him to sit on him, while kissing him.
“Your head is on a rock!” I whisper.
The voices of all the other people under the same bushes are suddenly louder now that we have stopped talking and only snuggle.
“Lean into my hand.”
His hair is incredibly soft. His kisses incredibly perfect. And our physical connection shoots its roots immediately, deep down into 23 years of history. Although at that moment I still thought we would merely kiss and cuddle, that anything sexual would die out with me getting angry with him for wanting to fuck me without a condom. But just like the rest of my assumptions about his sexuality, I couldn’t have been more wrong.
Because Rutger was the man I had been waiting for all along. It was intimacy with a capital I. And not the intimacy of Nathan and Samuel, who just play intimate, a skill they can use with a variety of women. Not Snow White’s brother intimate – which was inherent to the fact that he was a virgin.
Rutger’s intimacy was the longing to hold me, far more than to undress me. The desire to explore me, not to conquer me. It was in the boundaries he respected when he confirmed he still didn’t use condoms.
“I’m sorry. I just can’t.”
And he used his fingers and tongue, time and time again. And this was when I realized I myself had always insisted on being fucked, something I usually ended up regretting because they always fucked me way too long and after the male orgasm sex was over. Or it was over until a new predictable series of foreplay-fucking-cuddling began. A menu I resented, and that had been one of the main reasons I had given up on sex. With Rutger the menu was an ongoing smorgasbord of cuddling and fondling, with new dishes arriving at unexpected moments.
Like most men, he played with my mind when he used his physical strength to turn me on, fed my fantasies with a single word or a sexual act that took my breath away, but he kept the connection. I wasn’t tempted to drift off into fantasies. It was always about him and me. Naturally I can’t share his fantasies, but I will say that as he told more I thought I had entered sex goddess heaven.
He talks in bed! Not the predictable dirty talk, but sharing his feelings on moments that the sexual energy is more gentle. A man talking about his feelings must be the biggest aphrodisiac of all. I always inquire about a partner’s fantasies, turn-ons; about his secrets and the things he has difficulty with. But nothing interesting ever comes up. They like the rapey thing, which is nice because so do I (probably to make the fucking after the first two minutes at least somewhat engaging), but that’s it.
Aside from one lover, who I will not name, their sexuality was what I usually call uncomplicated. What I had meant was shallow.
When Rutger told me more about himself I realized I had gotten so used to the simplistic version of male sexuality, that I had forgotten my aspiration level, and my curiosity level, had once been much higher. Like the things Rutger was bringing up. In awe I looked at him, still in denial about being far beyond the point-of-return in love, and said:
“It has always been my dream to have a lover like you. This would take a year, not a night.”
And then the final part of intimacy, the one that would have won me over all by itself: he was okay with tears. The grief that I feel after being touched on the inside, he welcomed it. It was rewarded with a silent long embrace, heart to heart. And after it had happened a few times he offered to massage me on the inside. If I still had any doubt Rutger was completely different from anyone else, it melted away right then. Naturally I said yes. And naturally it was entirely scary, and overwhelming, and it would have been devastating if after that a man failed to reassure me and to love me for the rest of my life.
But I don’t think that is going to be a problem.

19 Justify my Love

After being single for seven years, writing three English diaries and bedding ten men, Lauren travels to finally see her number one muse Benjamin. He inspired her best writing and his ethereal presence shielded her from harm. But that doesn’t mean he’ll buy her coffee in real life.

Dear Benjamin,

I didn’t take any notes after You and Me ended, leaving me petrified between rush hour commuters and tourists; an impersonal, faceless sea of human traffic.
I didn’t write after I came home, arriving at Schiphol an hour after MH17 had been shot down. The blazing heat, that seemed to have followed me back, blended with news of the catastrophe. An alienated home coming.
I let the weeks pass, this blog unattended, and did what I always do: teach classes. Worry about cats. I even celebrated my 42nd birthday.
All without writing.
And it took me a while to figure out why I wasn’t writing about the most important week of the year, probably the most significant week of the past ten years: I was waiting.
Waiting for the truth to sink in that you and I had ended, so that I could write this final chapter. The last episode of Bedtime Stories. But also the closing chapter of three English Diaries that have all been about you.  Dutch American Diary, LS Diary, Bedtime Stories.            
The trilogy is complete, you closed it this summer. Even though I didn’t realize I was writing this series, nor could I figure out why I failed year after year to publish. Because it wasn’t complete.
The story was finally finished. That was something I understood right away. Right there, between all the foreign faces. Blank, not making any contact except for the beggars, the vendors of newspapers and souvenirs; muggers with tricks and false truths.
I shook my head and said No, thank you. Which felt harsh words to someone clearly in need. But after hearing them from you, they were all I had left. And yet they failed to sink in.
And it’s been nearly a month.
For many years you were my companion and there it was, weeks after I had announced I would be in the neighborhood, requesting to see you; your answer.
Your answer was not an impulsive, aggressive attack. You could obviously still handle being my muse, although you didn’t refer to the peace offering I sent you – the original Mango manuscript.
The email was well thought through. And although you were unyielding, you were compassionate. You had deserved my love. All doom scenarios that I had been idolizing a narcissist, a merciless professional, or a cold-hearted man who had banned all empathy; they were all untrue.
You referred to your wife, to your children. To yourself, to me, to us. Your email was your peace offering. Yet you left no opening to ever meet again.
Then why won’t you leave my head? Why did I wait in vain, for your words to sink in, so I could feel that pain of break-up and loss? The writer robbed of her muse. A woman losing love. It’s not getting through. Instead I feel your presence stronger than ever.
Because, beloved Benjamin, there is the other. When my emails to you were still unanswered, and my trip was drawing nearer, the climax of our storyline, Rutger came into my life. I met him in 1991 just like you. And there were the fireworks of two people hitting it off like magic, and the circumstances that got in the way. It wasn’t the right time then. And we drifted apart when he migrated, married and had kids. You two are the same age, born exactly two weeks apart. You’re the same sign, enjoyed a similar education, migrated, married, and you both always wanted to have children. Even your sexuality is similar, although with you I could more easily tap into the ambiguity, the fluidity. With Rutger it was a pleasurable surprise.
“How can this story end?” Rutger asked me.
“No matter what happens with Benjamin, it has to be an antithesis. There is no way he can live up to what you made of him.”
And that was what you wrote:
“I am no longer the 19 year old you remember.”
In the days that Rutger was here this summer, he used a word to describe himself: old. Your email: middle-aged. Even the unflattering image you have of yourselves is identical. And that’s when I realized why Rutger was the love of my life: you may be different in looks, but on the inside you’re alike. Rutger and you are alike.
His words had become your words, his enchanting voice had become yours.
When I asked: “Shall we shower?” marking the moment we took our clothes off, that must have sounded familiar.
His hands, his kisses, the love making that drove me mad with desire. It was what you and I should have done. It was a union with him, but also with you. He even forgot his bottle of shower gel. You blended to one memory, and into a box that said 1991. When I was with you this summer, the same city, and the possibility of seeing you was still there, I had to keep reminding myself that if anything would happen between you and me I would have a problem. That I would have deceived Rutger. A rational thought yet it contradicted with every instinct I had. It even contradicted with the absence of jealousy, in you as well as in Rutger. My instincts told me that Rutger could not be betrayed like that. In my mind you had become one person, and I would choose you either way.
And I will cry for you Benjamin, I will. If Rutger no longer wants me, the life line to 1991 will break. And our history will end with it. I will cry. And no peace offerings, no compassionate emails, and no empathy will be able to save me.

Love always,

The next book Mirage (book 7) will be posted Sunday February 26 latest. Check the overview for all my books that are currently online for a limited time. 


Bedtime Stories. Chapter 1-9

1 Dear Elliot

 No letters, no book. Lauren is corresponding with Elliot, but somewhere between The Netherlands and Vegas, things have stranded. To get their project back on track Lauren resorts to strong measures: making the whole damn thing public.

Sunday February 16, 2014

My work needs air, Elliot. After the initial weeks when our writing blossomed, this project has been suffering from a life threatening inertia which has outlasted its honeymoon weeks. And just like I refused to give up on Max, and spent a king’s ransom on him, stretched the boundaries of my friendships and taxed the patience of my students, the same way I will do what is necessary to revive our book. It’s too good to let go. One day we will edit all these letters into The Unexpurgated History of Elliot and Lauren, including all the secrets we won’t blog about, all the aliases we haven’t thought up yet, and without all my English  grammar flaws. But until we do, I need to start publishing online.
On my part, I think I dropped out of our correspondence for three reasons.
1. Max the cat of course.
The only writing I did when he was hospitalized was to my students that another night of teaching was cancelled.
2. The secrecy.
I have written my best work online. This came with a drawback: I also had to stay vague or alter events in order to protect the privacy of those involved. If you publish an entry when your body is still warm from a way too young lover, if your heart is still racing with injustice or you spill the beans on hands that feed you, clients that support you, and people that might still come in useful if you aspire anything that resembles a career in writing – you have to be mindful what you share. With mindfulness being one of my weaker points.
But the advantage of publishing the beans the same day was that I didn’t stop writing. Not. Ever. My diary/blog demanded my time with an urgency that made me cancel other appointments, neglect other tasks and made me miss sleep. As interfering as the blogs were with the rest of my life, I never had to excuse myself for not writing.
3. My work.
We started our project under the lee of the Holiday Season, when I was still convinced that I would keep up with our daily emails after classes had started again. That I would work daily on my two publishing projects. Do yoga daily. Work-out. A 100 day Challenge to do all those things. But writing you soon became less frequent, I moved publishing to my Failed Already 2014 list, and the only thing I managed were yoga and fitness. But even that deteriorated. From a silent meditative practice, I now work my yoga mat and dumbbells in front of the tv, and check emails in between. I have desecrated yoga into something unconscious, shallow and ugly. They never tell you that about yoga challenges: they don’t all end in bliss. I’m on day 52 and my yoga has never been more heartless. I haven’t touched my publishing in weeks. Write you short apologetic notes.
I am craving for something with meaning, a sanctuary, a moment every day to feel complete and whole. Therefor I have decided to write you Bedtime Stories. Every night, after teaching, I will come home (to a clean kitchen, tidy desk, these things are important for sacred stuff!), feed my cats and make myself a pot of chai with hot milk. I will light candles and write to you during the length of one cd Bedtime Stories from Madonna.
And I will start to publish my letters to you on my blog, let a breath of fresh air in, and save this project from suffocating. From day 52 to day 99 writing you every night will be my sacred practice, my yoga, unspoiled and fully conscious. And what I’ll be doing on the night of day 100? I’ll tell you tomorrow.

Monday February 17

Madonna is playing. My dishes are done, desk is tidy, and the kitty litterbins are clean, if it wasn’t for Max audibly urinating in the one next to my desk right now. Everything is going exactly as planned except that it’s 4.30 pm, not 11 pm. I’ll reserve today’s pre-midnight time slot for my vulgar yoga and fitness (Yes! Yes! With tv! We have a boring semi-political talk show, that provides an excellent brainless backdrop to pumping iron). This hour will be for daylight writing with candlelight and herbal tea. No way I’ll drink that heavy milky chai if I have to fold myself in half teaching yoga in a few hours.
What did you think of my letter? Did you like it? You promised to be working on a lengthy reply but I have not received it yet. I’m curious where your writing is going. So you called yourself unemployed…. No news from your “new employer” right? How do you feel about that? Did it hold you and MarieRose back looking for jobs in December, when you thought things were covered and you and her were hired 1st of January? It must be disappointing. It appeared as though he got you in under false pretenses and then tried to keep you on stand-by for as long as possible.
Yesterday I went to see my great aunt. She has been going through a lot lately. Luckily she forgets everything, because otherwise she would truly get confused! A few weeks ago the GP talked to her that she was in denial about being terminal (who wouldn’t be if you’ve been terminal for 8 months….), yet last week a specialist checked all her blood values and said she was no longer terminal, and would lose her indication as such. This indication determines if she gets affordable 24 hour in-house nursing. Now my aunt does have some money so I hope it’s enough to cover whatever costs will have to be made.
We spent some time going through a photo album. They were present at her 90th birthday party a few weeks back, so I knew she was comfortable to go through them with others. She is from a large family, and we played who’s who, at which I truly sucked. I managed to point four times the wrong sister as being one of the aunties, and could only properly identify my grandmother and my/ this great aunt (who had a sassy naughty face, she was the youngest of ten). I look exactly like my grandmother! Even more than my mother does. Same witty nose, and an ever present cheeky smile. My late grandmother and I are attractive in a stunningly loud way. We’re ballsy, like we’d rather climb in trees than on men. I still wonder how on earth it is possible that men respond to me sexually, or even how it is possible that I am sexual. I possess no mysterious glamour, like one of the other great-aunts in the picture. This aunt died before my time, so I never knew her. When I pointed her out and said: ”She is really beautiful, right?” my great aunt confirmed that. As did my mother when I spoke to her on the phone this morning. As did my uncle and his wife, who took me out for coffee wine and bitterballen, after the visit to my aunt.
If you want to understand who I am, you need to know what bitterballen are. And that it is about the most unyogic food on the planet.No wonder my practice is so plain. It has the depth of bitterballen.
Three unrelated topics:
1.  My yoga classes have dropped significantly since my move, is it is adamant I do whatever I can to get more students. So I spent the afternoon making new business cards and brochures.
2.  Bedtime Stories from Madonna was released October 1994, making it its 20 year anniversary this year. I am considering it as a title for our book:
Bedtime Stories: The Unexpurgated History of Elliot and Lauren
Like it?
3. On day 100 of my Yoga and Fitness challenge I’m going to Rafael’s theater show. Friday after Christmas I was going through his playlist, contemplating if I could go (I mean really- going 5 times to the same show is borderline stalking right?) There were several options, as far as suitable dates and locations, but when I saw that the show he looked forward to most was in exactly 100 days, I decided that Yes- I could go. And that I would do a 100 day challenge of Yoga and Fitness. It worked. Although the publishing and writing to you, which I had added as secret additional intention, was less successful. But I will. Our project has transformed to Bedtime Stories. And I will write you every day.

2 I’m Breathless

 Separated by an ocean, a desert, a language barrier and over two decades in age difference, Lauren and Elliot are writing letters. She recently started publishing hers online.

Wednesday February 19, 2014

Thank you for your extensive reply! You’re the better writer from the two of us. And I always learn new things such as:
* How much degrees Celcius a Fahrenheit is.
I had to look that up after your reference to ideal hiking weather in Nevada. So you go hiking all by yourself? You may run into gay men who want to have sex with such a juicy young lad as yourself!
* The expression life keeps raping me
I was a tad disappointed when you told me the meaning. Not half as inviting as I had hoped for.
* That you can refer to a four legged feline as hell on wheels.
Your Kitty sounds like a handful. The toilet paper incident did remind me to buy Willem kitchen towels. He loves playing with the roll, he hugs it tight and then strips it bear with his back paws. Worth every eurocent.
I’m listening to Madonna’s Vogue song. It’s the last song from the I’m Breathless album (1990) I chose it because someone pointed out the composer of this album is a famous musician. I’m Breathless, the soundtrack from Dick Tracy, is my turning point with Madonna. I loved her trashy early 80’s look, perfected in the movie Desperately Seeking Susan, but I wasn’t taken by her music. And things changed for the worse when she cleaned up her act for Live to Tell and made that horrible True Blue album (she was married to Sean Penn, who could blame her). Like a Prayer album came and I still didn’t like her.
In 1990 my father took me on a holiday to London, the same week Madonna was running through Hyde Park and stunned the crowds every night on stage in the clothing from Dick Tracy. And I saw the film there too, I’m not sure if it even played in Dutch cinemas, and that’s when my love affair with Madonna began. The Madonna in Dick Tracy was tacky like in her early years, but she was singing in a 50s sound. And she was a bad girl again.
It’s way, way after midnight, and I still have to do yoga. Ow fuck it. No yoga. That’s because I’m a bad girl.
On the topic of bad boys: I felt like watching CSI with that news report on Matthew. Surnames are never made public here and our news on crime is completely different. I’m not worried about you writing him, the guy is behind bars. And I’m sure Frederick too has better reasons to worry about your integrity. Such as you walking the woods all by yourself.

Thursday February 20

Last Saturday photos of my new hair cut became my most popular Fb status of 2014 so far. The sharp ash blonde cut was appreciated by: gorgeous young writer Sam, panda friend Louka, my gay best friend Damian, my best friend Marieke, migrated-back-still-miss-you Australian Jacqueline and 3 dozen other Facebook friends. They all liked it! And that writer-just-a-little-older-than-me-who-doesn’t-have-an-alias-yet. Let’s call him Henry! After Henry Miller! Henry liked it too. I have always liked this hair too. It resembles what I had in the early 90s and I have long saved a clipping with a blonde in jeans that I always saw as Me The Writer.
I started writing in 2006, and took it online in 2010. I never wanted to show my true identity but at the end of last year I had a change of heart when heartthrob Sam was receiving all those threats at age 22 in response to his debut novel. I have counted the incidents, and shuddered at the violations, yet felt it held a message too: If he can take this, so can I. Sam is getting all this crap because he writes what he feels is important, true and entertaining. My diaries are important, true and entertaining.
I will no longer hide.

Saturday February 22

Yesterday’s reply came in minutes before I had to leave to teach my morning yoga class. I devoured it in the little time I had and went to work bright and happy. It was a much appreciated present, thanks! It’s now Saturday night and I just spent an hour organizing my notes, hopefully leading up to a coherent story. My short replies are:
1. Glad to read you outgrew your toying-with-being-a-Mormon phase. Saves me a religious intervention.
2. Watch the first two of these Marie Forleo’s free videos for heaps of inspiration for the project of you and Frederick.
3. These videos will also provide a natural high, saving me a second intervention on that drug thing you mentioned in the fourth paragraph.
4. Cats do not learn respect. Kitty is probably laying low while plotting against you.
5. Goo Goo dolls. Don’t really know them aside from Iris and the movie City of Angels 1998. Which in itself would provide enough quotes and themes to last us the rest of this book. Did you watch the movie?     I would rather have had one breath of her hair, one kiss of her mouth, one touch of her hand, than eternity without it. One.
 You writing your imprisoned ex Matthew stirred up memories of my own bad boy Valentino. I caught myself fantasizing about him today, as I was running some errands. About that letter? Tell Frederick to stop worrying what you wrote. From his cell Matthew is going to interpret your letter in the most favorable, hopeful, horny way. And rightfully so, he needs to do that. It’s psychology. Anyway, there I was again (41 year old cougar yoga teacher, currently with dangerously low libido) dreaming about Valentino my once 19 y.o yoga student as I was walking the streets this sunny, Winter afternoon. It was a terribly campy daydream, about a Facebook status update “LS Harteveld has a relationship with Valentino”, and I wondered if I would ever run into him. While having this dream, I absentmindedly practically ran over another ex, who I usually call Snow White’s brother. We dated Spring 2010, he should be in that letter I wrote you in December.  He was wearing light clothes, although not as white as my woolen coat. His hair was slightly longer than before. I didn’t recognize him until he had already passed me by, and I’m not sure if he recognized me. I was wearing my glasses (not my contacts), and looked like a movie star. Probably a little different than the easy going woman (punned) he lost his virginity to.
I also happily hit into a wall sized poster of Henry at the book store. Wall sized! A portrait of his bearded face, it was huge! On the left there was a quote from one of the three books that had been turned into a movie. Speaking of which!! Great news! The movie rights from Sam’s debut novel have been sold this week. To a decent producer. Henry had the unfortunate pleasure of having his debut violated into a movie which was fully eligible for 2001’s Golden Raspberry’s. A fate Sam will be spared from.
Because of the movie deal Sam gave a radio interview, allowing me to listen to his voice. His strong rhythmic diction had thrust me out of celibacy in November. Sometimes my libido does that. Some kind of hormonal fall out. I had not realized I had dropped out of sex, until Sam wrote his debut and appeared in several shows. His speech was strong, and intriguing. And when he read the sex scenes from his book, it became downright merciless. He fucked me with his voice. My body was pounded awake. But that was November. This is February and my body has started its hibernation ever since that Wednesday I took Max to the vet the first time, same afternoon Nubian Prince came over to make love to me. After that worry over Max’ health took over. And I shoulda, coulda, woulda, call Nubian Prince. But don’t want to. Even though Max seems to be stable, my body hardly finds pleasure in masturbation and it doesn’t long for company. Not even from Nubian Prince.
I might even be beyond Sam’s skill this time. 

3 Take a Bow

 Lauren idolizes men who write (Henry), men who write and play in theaters (Rafael), and ex-doctors turned writer who play theaters and are also excellent kissers. Luckily for her, that last Mc.Dreamy is paying her a visit. She’s hoping for a thorough check-up.

Saturday March 1, 2014

Dear Elliot,

Thank you for your extensive reply! Excited to hear you’re becoming somewhat famous at the local jail. I think your pen name for the second inmate should be Nay Nay, indicating how much interest you have in him. And how rewarding that Matthew has responded from prison to your letter! Good thing you don’t quote love Matthew romantically anymore. Your heart attack on realizing you were holding His letter, and your gushing over His handwriting could have fooled me to think otherwise. Especially since it is exactly how I would respond to a letter from Valentino.
Are you still reading the book I sent you? Anais Nin’s Mirages? I’m at about a third and what strikes me is how fluent, ever changing her feelings for her lovers are. First she analyses them extensively, usually leading up to a firm conclusion. She now finally truly, understands her emotions. One month later? Young John has been dumped, her betrayed husband is being placed on a pedestal and Henry and Gonzalo are being praised to the heavens for their forever immature attitude and irresponsible behavior. Until one chapter later a new lover enters, all pieces lose their current status, and love, admiration and anger are divided, more but often less equally, over all her men.
Frederick needs it that you lie to him, he couldn’t bear the thought of you having feelings for Matthew. Matthew needs it that you lie to him, because you can’t give him false hope of a future together. But lying to yourself will only magnify your own agitation, instead of soothing it. You know life isn’t static…. No matter how much you want it to. And “you” in this last sentence includes me as well. Although at the moment I have the luxury of not being in an exclusive relationship. There are no casualties. From a violent storm of yearning, to a light-hearted ripple of indifference: the ever changing sea of emotions I have for Valentino is harmless.

Top 3 Kissers
blogpost January 2012

3 . Valentino

 From the moment he walked into my yoga class, to the moment we kissed at his student room;  1,5 year. He wasn’t 19 anymore, he wasn’t seeing someone else anymore. Valentino had more experience, than I hoped to get in life time, and I expected him to take initiative. He didn’t. When I finally laid my head to his shoulder, and we kissed, I expected him to be passionate or pushy. He wasn’t. Nothing could have prepared me for the sweet, feminine, kisses he gave. “Your kisses are so soft!” I ruined the moment. “I’m sure you hear that all the time.”
He smiled and said: “Every now and then.”
The rest of his sexual behavior was less puppy like. More like a war where he conquered,  I defended, and he brought out the heavy artillery. Some of his tricks even worked and I did lose more territory than I wanted. Gentle feminine kisses do not mean that someone is of outstanding character, nor that he has the best intentions. Yet you will always remember him, as if he did.

 So what exactly was my slutty heart up to this week? Money, mostly. I did my bookkeeping. Had a meeting with my bookkeeper (we always meet halfway, near a station, and have a copious lunch with wine and last year’s tax papers) at which I retrieved € 1000 in paid taxes. On Friday I visited a second financial advisor with my mother. I won’t go into my financial situation, or my prophesies on an economic apocalypse, but will tell you the exciting part:
 I’m going to buy a house!
 I currently live in a small house, with a garden, a low rent, and at an ideal location, but with a temporary contract because it is scheduled to be torn down. So aside from the financial benefits of owning a house, it is also very practical since I will have to move anyway.
 I also rebooted my blog’s newsletter! Sent one out on Thursday. It had been dormant since February 2012, because I had vowed not to show myself again until I had a published book. This was one of my less effective plans. First of all, the communication fasting to my readers didn’t accomplish what it was supposed to: namely a published book. Although I worked on it, and even made test copies in August 2012, I then dropped it again. Only to pick it up last Fall. I still don’t know what the secret is to publishing, but withdrawing shamefully from the public is definitely not the answer.
 Secondly, I didn’t share anything that I did write, failed to inform them on all the men that I bed, forgot to wow them with the celebrities I inspired (more to this later) nor humored them with the other frivolous stories I wrote.

2. Mc. Dreamy

 Just like Valentino, McDreamy was half Asian. Once a doctor, and now a performing artist, he had an ability to bring out emotions. It was in a bar at our first date. He ordered the same drink I did, twice, as if he was a bit shy. I leaned over and kissed him, and he responded. Silken, loving, without a hint of aggression or lust. I seldom cried tears that were so pure. Free from grief. I still don’t know what happened.

For some reason, Mc.Dreamy’s show hitting town is always around my late father’s birthday, making it difficult for me to commit or assess if I can make it. It’s usually a last minute decision, if I don’t have a memorial dinner or other family activity. Yesterday night I went to the theater. Alone. I know Mc.Dreamy has a girlfriend, but I’m not going to meet my number 2 kisser with a friend on my tail. Not when I am single. And just like his kissing, Mc. Dreamy’s show was unbelievably good. Reviews have always been solid, but with his ever expanding box of PR tricks and rising reputation, he is now playing for sold-out theaters and standing ovations.   Afterwards all visitors went to the gruesomely bright “bar”. I think serving alcohol should be reserved for places with atmosphere and class. The crowded place, with everyone wanting to talk to him, and the unflattering lighting, made it beforehand the most uncomfortable setting we ever met in. But I stayed. I even ran into several of my students and ex-students, and talked to them without feeling the need to check if Mc.Dreamy was still there. Or if he would come to see me. I just knew he would.
As opposed to Valentino, Mc.Dreamy never played games with me.
As opposed to Rafael, Mc. Dreamy doesn’t leave fans waiting in vain.
I rounded off my conversation with the second and last group of my students, and turned around. From a dense crowd near the bar a small figure walked out towards me. He had gained weight, as opposed to Nubian Prince, Marieke and Rafael, who had all lost 10 kilos (1,5 stone) and had left me with an unsatisfied craving for anything sturdy and on the gain.
We kissed (on the cheek! Insert disappointed smiley), laughed, and sat down for our annual review from everything that he had seen on my Facebook, to all the things I wanted to know about how he had become so successful. I became a member of the secret Howthingsworkintheater club- including Mc.Dreamy’s view on why he thinks he’s more successful than Rafael. Even though Rafael has about 20K followers on Twitter and is on tv regularly, Mc. Dreamy is the one getting all the bums in the seats. Mc.Dreamy also asked me how I knew Henry and if Henry could help me out to get published and become a successful writer. This was the first time I talked in detail about my relationship with Henry. About how it all began in my early twenties with Henry writing the debut of the decennium, the book that would get my whole generation back to reading. And how a few years ago my blog had in turn inspired Henry. He had even based a yoga teacher novel character on me. The fan had become a muse.
  “I like talking to Henry,” I recalled our phone conversations and emails.
“But I like it even more because I don’t need anything from him. He offered to help, and I appreciated it but declined. It would stain our relationship.”

1.  Jonathan
 You’re 16. So is he. You kind of like him. And then he kisses you.
[pause] [pause] [pause]
 No, I wasn’t inexperienced, yet I don’t consider myself kissed, until I met Jonathan. His patience, his gentleness, his commitment. That boy could seduce whole convents to give up their marriage to Jesus for a night with him. My hunger to experience his tender, healing lovemaking again, has pushed me on an immoral kissing spree, kissing every man that remotely reminds me of him. Only to show up empty hearted. It is never Jonathan.

  In writing this post I wondered how I was going to include Jonathan. I had not heard from him in years. Nor did I have anything interesting to write about him. No dramatic longing. There had been a time where it had been hurtful that he had a girlfriend, and times that either him or me toyed with thoughts of infidelity. But that was all years ago. As a starting point I decided to check his Fb profile. There was one recent posting. Made by a friend. She congratulated him and his girlfriend on the first birthday of their son. I scrolled down the scarce posts until one year ago. Nothing. He had kept his son off Facebook. Just pictures his girlfriend had tagged, of the two of them, in her last month of pregnancy. I scrolled back up. It was a blond boy. He had Jonathan’s curls. My father’s curls maybe.  Jonathan’s son had been born on my father’s birthday. Exactly 70 years later.

4 I’d rather be your lover

 Worries over her cat have dried out all sexual desire. “I may even be beyond Sam’s skill now,” Lauren concluded a recent letter to Elliot. Sam: Holland’s first Moroccan sex symbol, who emerged from the gray sea of Dutch literature, Fall of 2013. Star struck! That’s what Lauren was! And the stars seem to be working in her favor again.

Wednesday 5 March 2014
Ash Wednesday, start of Catholic Fasting

My life is starting to look like hers. Just like Johnny McNulty caught himself “cribbing phrases from this woman”, I find myself mimicking escort Avery Moore’s habit of registering hours and activities. Not just work hours: I may also note down post-shower time dedicated to beautifying, workout sessions suffered, days enjoyed with friends, hours vaporized at social media and me-time where I soak up books, visit exhibitions or get wooed by 29 y.o. prostitutes apparently. And the girl has my legs!
The ones I lost somewhere halfway in my twenties, presumably when I gave up smoking. I’m brooding on ways to get them back. I suspect it has something to do with the 200 hours she spent on exercise last year. That’s 33 minutes a day. Probably body combat, body pump, body attack and none of that mushy yoga stuff, but okay…. Suffice to say I just printed a photo of Avery to put next to my fitness mat.
This paragraph has cost me (including research time, printing time, Reread Elliot’s letter time, and looking up three words on Google) 75 minutes, my concentration being heavily eroded by THE NEIGHBOR WHO HAS THE FATHER OF HER SOON TO BE EX VISITING AND ARGUEING ON HIS SON’S BEHALF’S WHY HE CANT KEEP THE HOUSE EVEN THOUGH SHE PAID FOR EVERYTHING THE LAST 14 YEARS BECAUSE HE WAS TOO FUCKING LAZY TO APPLY FOR WELFARE OR GET A PROPER JOB That last bit were not exactly his words.  And unlike his son he is not really shouting or intimidating, just plain stupid I guess. Must run in the family. Either way, being an unwanted witness to this conversation has been lethal to my concentration. I think I ll just crawl onto my mat with a photo from Avery Moore for 33 minutes of body attack. May beat attacking the neighbor.

Thursday 6 March

Today’s Avery Moore score: I’m at 8 working hours and 45 minutes of ironing. These hours do not include writing you, nor listening to Henry talking about his latest book on the radio (the show has started but he’s not on yet) but does include a firm fitness and baby yoga session that I just managed to squeeze in. My mat had remained untouched since this morning’s constellation of my equipment, notebook, fitness schedule. I may have taken the word “still” too literal when I made the photo.
I had three highly arousing mornings. In reversed order:


In the dream I had become Henry’s mistress. He owned an urban villa, a French style building with a wide marble staircase, a giant light hall with an idyllic morning sun shining in through the  lead lights above the polished wooden double doors. I had crawled into his king-size bed with him, I don’t think he had even gotten out that morning! His wife had left, he had stayed and I crawled in. Her side of the bed was still warm and I wondered if I should care. Decided I didn’t. Then she came home, with two au pairs or maids. I managed to leave through the front door, pretending to be engaged in a hands free phone conversation. The key chain he had given me had a hotel-like plaque with his initials.


Such a warm and modern woman! In the dream Sam’s mother was photographing me and Sam together. The cabin where the three of us were spending a holiday wasn’t small, but she left anyway. Around 11 pm. Probably going for a drink in the village, but most of all because she wanted to give us the house to ourselves for a moment. We cuddled up, in perfect bliss, and talked about his work and he told me how he arranged to be paid for the interviews he gave to printed press. Per copy sold.


It was one of the few mornings where I actually kept my resolution to stay away from my computer and do yoga first. By the time I opened my email it was almost noon and I didn’t immediately recognize it. Maybe it was because I had seen his name so often the last months, heard the syllables roll through the ether when he was on the radio, maybe it was all just a little too familiar, because I did not respond immediately…
A name present in my head, in my life, in this blog.
After three months of silence from his part, there it was: the care-free one-liner. How I was. When we’d meet. Lunch. With a question mark.
At 1 am, Sam had dropped me a message.


Friday 7 March

In my head it was all connected. As if Sam’s message had kicked me out of hibernation, Nubian Prince had picked up the ball by texting me if we’d meet that day, and Avery Moore’s hour-by-hour regiment said sex was okay as long as it was accounted for. You would expect her timetable to be more specific on sexual details, right? Rather than tallying the pairs of shoes received versus books received, wouldn’t you expect a bar graph with blow jobs given versus sexual favors received? A pie chart on which part of total client time was actually spent on sex?
The hours before Nubian Prince came over I worried if I wanted to have sex with him. Or if I really wanted Sam. Or both. Or maybe still neither. Not surprisingly, this did not lead to any coherent thoughts on the matter, and before I could drive myself crazy the doorbell rang and there he was! Charming, delicious, and irresistible as always. Nubian Prince triggers my sexual response just by showing up and saying hi.
“I can shower right?” he started undressing.
He studies up to six days a week at the library, rounding it off with a work-out at the university gym.
“Want tea?” I asked, as a sign I wouldn’t join.
Last time was marked by a blow job in the shower. I don’t believe in repeating yourself, and becoming predictable.
He asked for a bathing robe. I have two, and currently use the blue one, so I brought him the other, a clean white one.….. There should be a law against black men in white bathing robes because it is a sight that will melt any boundaries you would like respected, veto any objections you want to raise and numb all potential signs of common sense. The ebony prince made himself comfortable on the couch and accepted the mug of chai latte.
Total time:                                              2 hours
Spent on sex:                                          25%
He took back the lead as soon as things got serious and pampered me with delicious thrusting techniques I only knew from the Kama Sutra. We made love in several positions, fluently. Doggy style in a way that was completely new to me… He was leaning back when holding my hands, I was leaning forward my arms pulled back. He let me move, thrust, determining depth and pace. And when I was fatigued after my orgasm, he took it up, but never too deep. The pose was new, and exciting, it was like a swing.
Like a swing but better.

5 The Beast Within

Racism. Fascism. Murders. After weeks of silence Lauren picks up her pen to write her friend Elliot on the mayhem The Netherlands have fallen to. The part President Obama didn’t see.

Those of you who have not learned
what some call the deep things of Satan
I know your works, I know your toil,
and your patient endurance
And how you cannot hear evil men
But have tested those who call themselves apostles,
but are not.
from Revelation 2:1-4

Sunday March 23, 2014

Dear Elliot,

Rereading your letter… Bracey?! You lost me there. Whether it is an alias or her real name (I almost said “its”) doesn’t really count since the biggest surprise is: it is a name! And not verbal abuse of someone wearing braces. Didn’t have much time staying lost since the next piece of news was there: “Supposed to see Matthew on Friday.”
Uh oh. Checked your Facebook. Saw his cute face. Bigger UH OH. God that boy is cute. Even with his mandatory jail buzz cut. And how heart wrenching that he has to go back in. I really had trouble looking him “in the eye” knowing the grim future he faces.
Did you two eh…how do I put this…. have wild jungle sex?
Over here everything is utterly boring. I wondered why I had dropped out of writing, until I realized that my last letter ended with me having wild jungle sex with Nubian Prince. After that my two weeks of highly organized productive living hardly seemed newsworthy. The best part has been the newsletters: I’m writing them weekly now. Every other week it’s either Dutch or English. It is a great way to stay focused on writing. What also helps (to live a bleak dull yet highly effective life) is that I’m not in love. I remember how tiresome it is, glued to you Inbox right? Totally focused on THAT person? Don’t have that. Sure, I am still in love with Sam. But he’s not inviting it in (he didn’t follow up on that message he sent a few weeks back) and without interaction there is no email addiction.
I did include Sam in my last Dutch newsletter. The night before, a Dutch politician made racist remarks about all Moroccans having to leave the country. And even though Sam is Moroccan, my newsletter wasn’t about that. Instead it was four paragraphs of praise. On Sam’s beauty, his talent, how his courage had inspired me to add a picture to my Twitter (and stop being anonymous). It had videos to vouch for Sam’s mind-boggling presence and vivid descriptions of all his assets. After this paean I am positive all my readers will admire Sam as much as I do.
The next day? Sam had the cover of a big newspaper. 2/3 of the page! The successful Moroccan writer spoke out. And somewhere a forty-something yoga teacher sighed and checked her inbox.

Wednesday March 26

Dear Elliot,

On day five Moroccan Gate fell silent. The moment He set foot on Dutch soil, the Dutch media, its politicians, and its 16.7 million inhabitants suddenly had better things to do than to guard the boundaries of civilization. President Obama was here for 36 hours and during those days no one had time to compare Geert Wilders to Hitler (oh sorry, the proper reference was Goebbles, the Third Reich minister of propaganda). No media covered young Moroccan boys getting bullied at school. Even the news of Flight MH370 being located was reluctantly given 30 seconds.
Our savior was here.
The way The Dutch respond to Americans in general, and President Obama in particular, resembles the gratitude the Allied Forces must have received in 1945 when they saved our country from five years of Nazi reign. For 36 hours Obama united our troubled country being a common idol. A savior indeed. Although maybe Ministers would have been less giggly with Jezus, I don’t know.
Live coverage of Obama arriving by plane, shaking hands with minister Timmermans (Foreign affairs, he speaks 64 languages and could probably have welcomed him in Hawaiian or Kenyan) and switching to the Marine 1, a chopper that looked as if Paul Verhoeven would have happily used it in Starship Troopers. Ten minutes later, five ink black military choppers flew in formation over Amsterdam, Apocalypse Now style – someone should have played Wagner – and made a windy landing on the grass next to the Rijksmuseum. The president arrived and was taken to the museum (a three minute walk, a one minute bicycle ride!) in his armored car The Beast. That he didn’t consider our country safe enough to travel through open air, was perhaps the only sign he was aware of our questionable political climate. Did you know we had two political murders here? In 2002 a left-wing environmental extremist assassinated Pim Fortuyn, a liberal politician who had a good chance of becoming the first openly gay, and openly anti-Muslim prime minister. The perpetrator has been released from jail this very morning.
And in 2004 a Muslim extremist murdered film maker Theo van Gogh. After which his political ally, Miss Ayaan Hirshi Ali, migrated to the US.
Geert Wilders lives in bunkers. Hides in secret locations. He does not have a normal life and is being safe guarded 24/7. And we all know it is the only reason he is still alive.
The enemy is not from Germany this time, but we were happy to see Obama none the less.
Obama in front of Rembrandt. Having dinner with our King and Queen. The G7 meeting (Russia was expelled). Some nuclear agreements and off he went! The moment Air Force One took off to Belgium (probably a 2,5 minute flight) it was back to Wilders. New responses from the Moroccan community. The latest desertions to the rapidly diminishing party. Their latest additions. Who would run for them in the EU elections in May. And this morning: the release of Volkert van der G, the assassin of Pim Fortuyn.
After 12 years in jail they released this political murderer the day after Obama left.       

6 Forbidden Love

 Lauren (41, yoga teacher extraordinaire) is corresponding with Elliot (19 and living in Vegas), who she has known for years. Just like Valentino. And that actor from The Musketeers.

Dear Elliot,
I didn’t realize how depleted I felt until I Googled Valentino. There are rules for that. Such as: Thou shall not Google thou ex unless thou is feeling truly sorry for thouself. The rules must be even more strict if you cannot rightfully claim someone to be your ex. But I deserve some indulgence, a reward for a very long journey (maintenance on the railroad) to my very sick aunt.
After half a year of reasonably lighthearted visits, I now went in after a week of horror emails. Last weekend she fell and was hospitalized and underwent emergency surgery. She came home yesterday and is doing better, compared to the helpless feeble-minded aunt from the hospital. And the living-in nurse is doing a great job. It was a beautiful sunny day, and I took her for a walk in the wheelchair. I was getting a pretty good gig compared to those who had seen the darkest week of her life. But it was tough nonetheless. She has stopped recognizing me, and is unlikely to make either a full physical or mental recovery. I deserved Valentino. Google gave no pictures but I’m now having ear-candy with a 3 hour long chill-out playlist he made.
I was surprised by my renewed interest in Valentino. Guess publishing the diaries brings back memories. Did you receive the file? I sent you the double book Dutch American Diary (2008-2009) and LS Diary (2012-2013). The third English book will be the one we’re writing here right now, but since a good deal of our conversation is just too hot to publish, I reckon we’ll be well into 2015 before those matters have cooled off and we can get this baby onto paper.
 My 100 day Yoga and Fitness Challenge is coming to a close. In planning what I’ll be doing next I’ve stepped up my publishing plans. In 2009 I finished a novel Mango, and for a long time I wondered what to do with it. Was something missing? Did I want to re-write it? A review agent (one I paid, God damn it) even sent me a two page book bash. It convinced me there must be something wrong with it, and I considered a selection of drastic measures. Even to translate it to English in order to get a fresh look at it. But this weekend I had a breakthrough insight: I’m leaving it the way it is. Although it is largely fictional it is still an ego document, and belongs to the most vulnerable years of my life, the break-up after 14 years from Jeroen and my first year as a struggling single. Doing a rewrite of the manuscript is like betraying who I was (a beginning writer), and denying the difficulties and pain I overcame. It’s like putting plaster over a brick wall: don’t do it. Show the bricks.
They’re so much prettier.

Monday March 31, 2014

Maybe it wasn’t just the heartbroken diaries and the captivating memories. Maybe my renewed interest in Valentino had equal much to do with a BBC series, with an actor that I’ve come to know for one single reason, because he reminds me of Valentino:
Luke Pasqualino
In 2010, when publishing Dutch American Diary online, I sought out photos to illustrate the characters in my diary. I became Uma Thurman. Lara became Angelina Jolie.  Nathan became Paul Rudd. Those were easy enough. Multiple actors qualified since our looks were not important to the story. But where was I going to find someone who possessed that knock-out beauty of Valentino? Getting the right one was crucial. His 19 y.o face was the one that had seduced me to fall from grace, and put my career and my dignity on the line.
My starting point was Valentino’s Asian background. It is a side he strongly identifies with, and that has given him that mocha colored skin, his shiny black hair and Bambi brown eyes. But no matter how many look-a-likes I came up with, none of them matched. They were not on the top of that wow-scale where I needed them. Maybe the X-factor to Valentino was something else, something non-Asian. So I took a long shot and started looking for Italian actors – along the bloodline of his mother.
 Dark and handsome Luke Pasqualino, hitting it hard playing Freddie in Skins, was exactly the stunner I needed. And so young it was barely legal. This would work.
 Over the years I more or less lost him, occasionally watching a little clip from The Borgias, a political drama that I couldn’t sit through. Not even for him. I would settle for three minutes of some maiden being wooed in a forest. For old time’s sake. But when the BBC announced the Musketeers (broadcast at a night I didn’t have to teach!), I knew we would hit it off again. Years older and undoubtedly a ton of sexual experience richer, D’Artagnan wooed me right from the first trailer.
 “Fight me or die on your knees!”
 I only heard on your knees.
 And with every sword-fight, every love scene and every syllable of that smoldering voice, I was sucked in deeper. Episode by episode. Until last night’s finale when I realized that the damage done was probably more than being star struck again. But by then I had already Googled Valentino.

7 Project Trinity

 Elliot is breaking up with his boyfriend, and Lauren feels like uncorking the champagne. To celebrate her 100 Days of Yoga & Fitness, her new Project Trinity, and because young men turning single is simply always a good thing.

Dear Elliot,

It wasn’t until I read your email about the break-up that I realized how incredibly strong you are. You could also call it reckless. Or aggressive. But I like it! My exuberant party response to your break-up was something I had to chew on before replying. Why was I cheering when you were breaking up with the man you love, and who is taking care of you and MarieRose?
Was I a toxic friend?
Breaking it down bit-by-bit I analyzed.
1. I like it that you are breaking up for the very reason that he is taking care of you.
The situation with you, MarieRose and Frederick, has stagnated. It is not moving. Unless you have kept moving-out day from MarieRose out of your letters – yet again another end-of-the-month went by without her moving out. So we have Frederick: trapped in working and supplying the income. MarieRose is trapped in feeling inadequate. And you are making a day job out of being frustrated.
Together your patterns form an unbreakable triangle. The only way to leave the pattern, is to leave the triangle. If there is a chance of you and Frederick being together, it is one where you have first found your way into the world. Or where you can at least be focused on how to do that, without the guilt of your boyfriend taking care of you. As well as the guilt of bringing in MarieRose.
You have acted from kindness, but the group got a life on its own. You have created a situation in which no one can find happiness. (For dramatic purposes I could write: You have created a monster! Lol)
2. I like that you break up because it is an active act.
You have avoided the trap of being passive aggressive. A trap so many dependent people (read: women) fall into. They undermine their partner’s self-worth with nasty remarks, because they feel they’re not getting the attention they deserve and that their partner is not investing enough. It is exactly those complaints that turn women (into monsters!! Lol) into bitter bitches, taking absolutely no responsibility for their own lives.
 3. I am Team Matthew
 I remember a correspondence we had, somewhere halfway those quiet years when we were only Fb friends but hardly chatted anymore. You were in the middle of having to choose between two men. One was Frederick. The other one was a bad boy. And although I don’t remember the details, or his name, I wouldn’t be surprised if it was in fact Matthew. I do remember what I told you: Take the bad boy. Not because he will make you happy, or because it is the right thing to do, but because you want him so much more. It’s not even fair towards Frederick if you pick him, because an important part of you (roughly: from the belt down) wants to be with someone else.
 Will you tell me how you feel now? Does this break-up make you lighthearted and care-free? Or do you still feel guilty? Do you worry about where to live or how to take care of yourself?

Wednesday April 2
hour later

Oh yes, this is frustrating! LOL I thought I had it all covered, as I was planning to see Rafael’s show on day 100 of my Fitness and Yoga Challenge. I would go with my sexiest cousin (1991, he was born two weeks before Sam) and with Daphne – who has joined me previously to both Sam and Rafael. Daphne is a wild one, roaming the world and drifting in and out of my life. Turns out that after two months of South America she now has a boat to sail this weekend. From Amsterdam to Athens. So I am left with a ticket and an empty seat first row. What am I going to do?
The 100 Day Yoga and Fitness Challenge has had a curious development, and has learned me a lot about myself.
First of all – buying the tickets as my reward on day 100 proved to be crucial.
Had I not done that, then my challenge would have stranded before New Year’s Day. But with this reward, already bought and waiting for me, I had no choice but to earn it and to do my fitness and my yoga. My “relationship” to Rafael is an anxious one. I like having him as my idol, and like to visit his shows, but I do have the impression he still struggles with being part of my creative life. With being a muse. In the past I was presented with opportunities to tune in, and check if he was okay with me coming to a show. That way I knew it was okay. But in December there was no way of checking 100 days in advance. Not in a natural, fluent way. Doing 100 days of penance became my way of paying the universe for being there.
Secondly – Yoga gets easier. Fitness doesn’t.
The rewards for fitness are clear: I have a new set of shoulders, my quadriceps are rock solid, firmly holding my wobbly knees into place, and I move through my power yoga classes with great ease. Instructing warrior poses if you’re used to daily squats, is easy. And yet there isn’t a day when I don’t want to skip those 15 minutes of high intensity work-out. How different is this all to yoga! With yoga, there are no spectacular rewards. Yes, I m a little more flexible. And I seem to have found the right routine to stabilize (cover your ears!) my menstrual cycle and hormones. I have given myself permission to do just 10 minutes of yoga, in the beginning even cutting it down to 8, but now, after all those months, I frikkin’ love my yoga. I still have permission to do baby sessions, but always do the full 30 minutes. And why? God knows. But it feels really good.
Third – it’s okay to night owl on your mat
Like most, I have this idyllic idea that yoga is best done in the morning, on an empty stomach, and that fitness is ideally done in the morning before showering. And there have been mornings when I did that! But also days where I worked in jammies, behind the computer till well in the afternoon, with the only thing moving being my fingers. Answering emails, writing you, wasting time on social media.
My potential to procrastinate was endless. And still is. But at night, after class around 11 p.m., those sessions are much easier because I can’t postpone them. And I don’t have to hold back (energy), I can give all. After yoga or fitness my bed is waiting.
I used to get stuck behind a computer at night time, and get cold and shaky that last hour of the day. Now I do a practice and feel great. Out of the whole day, night time has proven to be the most effective time slot for physical exercise.
Four  – so what that I watch TV
Again, not something I was proud of. But keeping the TV on has lowered my resistance to working out significantly. And now I even think it enhances my concentration, to have that little back ground noise. Sometimes I turn it down, halfway in my yoga. Sometimes not. It’s all okay.
Five  – no, you don’t lose weight.
My fat percentage has gone up a little, and I gained over two kilos. So what. I’m stronger than ever before and the fat fills out any wrinkles nicely.
I’m very impressed with the results of my Challenge, and naturally I was curious if I could apply this approach to (dramatic pause) Publishing! Wouldn’t it be great if I acquired all those insights in the field of writing, and learned about my resistance to log onto that self-publishing site? About why I turn little difficulties in lay-out into legitimate reasons to drop out? Wouldn’t it be great if I reviewed book covers with ease, diligently did the copy-editing of my manuscripts?
Wouldn’t it be great if I grew stronger as a writer, the same way my muscles have?
 And so I came up with it. I call it Project Trinity and it lasts three months, in which I dedicate myself to at least one hour of publishing or writing every day. With a fixed date to write my newsletter every Thursday. The holy trinity is:
 1. Dutch American Diary (incl LS Diary)
Cover is largely ready. And Jacqueline has responded this morning. She’ll have a look at the final chapters from LSD, doing copy-editing.
2. De Candystop
A Dutch book, an adaptation from my Dutch blog De Suikerstop
The cover is a work-in-progress. Block is ready, have to review the text still.
3. Mango
A Dutch debut novel from 2009 that I ve decided to leave intact and only change minimally.
 I’m seeing a blogger (Peter) who has helped me in the past with my erotica, to share ideas on how to polish Mango.
 Collecting ideas for Mango’s cover. Probably some personal memorabilia from Africa; my vaccination booklet; a photo with my swing in the mango tree.
 Three softcovers in three months! I can’t imagine the weight that will be lifted from my shoulders once I have these babies out…. And I think the name Project Trinity is great. But that must be the little Madonna in me. Maybe this one time, she’ll copy my art instead of the other way around.

8 Survival

 Yes, I will soon blog my Magnum Opus, about the night with Rafael. But first things first. What happened before and after. Proving me to be a most inconsiderate friend to Elliot, a sucker for my cats, and part of a bigger plan. Life.

Dear Elliot,

It’s not that I don’t grant you a loving relationship with Frederick, and I do realize that stuff like this takes time, but seriously? Doesn’t the fact that you start intoxicating yourself the moment you are back with Frederick, mean anything? And that music! Must be somewhere on a Twilight Soundtrack. Bella Swan digesting Edward’s break-up (not very well) by writing emails into the unknown and staring out of rainy windows. In a rocking chair. For months on end.
Even if, and I do say IF, you and Frederick should get back together, shouldn’t this be done after a reasonable time for you to make up your mind? What is the point of going back and forth between insights and decisions, and then going through lengths to convince yourself and Frederick you made the right decision, when obviously you cannot know if you made the right decision. And aside from that, you need time to deal with Matthew’s rejection after he assumed he’d be “your cheat night”.
Great word though, cheat night. One day I hope to be Rafael’s cheat night, Benjamin’s cheat night and if I get gutsy even Sam’s and Valentino’s cheat night.
I look at your struggles with compassion though. And I think everybody, Frederick, you, MarieRose, and Matthew, all acted out of kindness, and wanted to do the right thing. Maybe I could even see a shared longing in all of you to have this ended, to have things go back to normal. Like a shared inability to deal with so much insecurity and pain. You all wanted clarity. I agree, you had to make a choice. But not for Matthew, nor for Frederick. Your choice should have been to stay alone.

Day 100 of Yoga and Fitness Challenge
Saturday April 5

My friend Damian texted me yesterday that he could join me to the theater tonight after all. A day out with a friend which had been planned months ago, as if it were a wedding, was rescheduled.
I was thrilled! Right after Daphne cancelling on me, I immediately contacted Damian first. He is great company, has already joined me to Rafael, and during the illness of my cat Max our relationship has deepened. We have known each other for 8 years, but it wasn’t until he took days off to drive me all the way to some far off clinic with my cat (twice!) that I realized our friendship was so much more than wine, boys, and Challenges. After we had been moved from the doctor’s room where we had our appointment, to ER, Damian was holding Max onto his back. The doctor shaved Max’ belly and made an ultrasound, and Max peed over everything and everybody. Damian, the smart dressed, eternally young looking homosexual, didn’t mind getting dirty and unpresentable. Damian took turns, when my hands started to get numb from holding its little head and warm damp body. Damian was there comforting Max, having neurotic spasms in his open basket, with a Calcium drip. During the whole time Max was at the hospital, Damian was there for me. When Daphne had to cancel for tonight, I jumped at the opportunity to ask this very close and intimate friend Damian. Especially because we had grown so close over Max’ sick bed. But he couldn’t make it. And Damian was clearly very sorry that he couldn’t come with me to Rafael. And so was I.
Not wanting to waste a ticket, I started my search for someone else. But no one could make it! I ended up with a lot of renewed friendships, other dates, and people thanking me for asking. But no one could come! So I thought: “Okay, this is not working. Apparently I am not supposed to go look for someone else. This will solve itself. Someone will show up, completely natural, and I will realize – oh that’s why the Universe didn’t let me have anyone else!”
And then yesterday Damian texted about the cancelled date. I couldn’t be more thrilled.

Saturday 5 April  – Sunday 6 April
night 2.30 a.m.

Max is sitting on my lap. He’s looking around anxiously, and undergoes Willem’s forceful licking. His eyes are large and innocent, and he trembles occasionally. In the waiting room someone referred to the animal in the carrier as “our” cat and then asked;
“Or is it a rabbit?”
I can’t blame anyone for mistaking Max for a furry harmless rodent. He sometimes even smells like sawdust.
I still don’t understand how it is that these two pets are such a vital part of my happiness, I just know they are. Taking care of them is one of the most important sources of my happiness. The other one are my family and friends. And I have been terribly spoiled with regard to those as well tonight! I found myself abundantly surrounded by family and friends at Rafael’s show. And he kissed me. I’m never going to wash my face again.

Sunday April 6

Dear Elliot,

During what was preliminary the Most Epic Night of 2014 my great aunt died. Just read the email. It happened when I was in the theater, the exact time the show started, the time on the ticket. Can you believe it? Since December I’ve had those tickets on my desk, and they held her moment of death. The 100 Days of Fitness and Yoga were her last 100 day alive.
And they were a hell of a lot more challenging for her.

9 Like a Prayer

Lauren feels like Cinderella, The Virgin Mary and the luckiest woman in the world when in one night all her dreams come true. But it is writing about it, that seems to be cursed. And yes- this post does include the whole story! In the Cinderella paragraphs.

Death and Chocolate
Monday April 7, 2014               

I know I shouldn’t complain. I have three books that I can finish in three months, had a fairy tale worthy night getting kissed by Rafael, and my aunt dying is a relief. It was heart breaking to see her immobilized, and confused.On my last visit to her, the one I wrote you about, I did bring her chocolates, just like the very first sick-call in summer last year. She still enjoyed them. They were from the Belgian chocolatier, nothing like the supermarket chocolate that I had seen with her two weeks earlier. The nurses were getting sloppy. Everyone knew my aunt was from a family of pastry bakers. It is somehow comforting to know that the last days she ate, she had real chocolate.
And so I shouldn’t complain. I’m not the one on her death bed. I’m not the one that fell because she got out of bed in the middle of the night. My ankles are not bruised and swollen, and that I don’t remember I cannot stand. I am not the one who died.
Yet yesterday I spent over an hour organizing notes from my fairy tale night out. It is so overwhelming! When am I going to write all that? When am I going to write when I have extra classes to teach, a funeral to go to, and the planning of my book projects demands that I order first draft test copies of at least two of them, in a week? Where am I going to find the time?

Cinderella and 100 days of fitness and yoga
part 1

A flat stomach in a tight sweater with a V neck. Broad yet elegant shoulders. A messenger bag. Sneakers that looked like they would never cast an ugly smell. My view from the bottom of the double-decker train showed no heads, but I spotted Damian immediately and sprinted to the door to meet him.
“I want your shoes,” I greeted him with three kisses.
“I don’t know if they have Botticelli’s for girls,” my gay friend answered.
“No, I want the boy’s shoes. How much were they?”
We played the price is right (or the price is OMG that much?!), and I gave Damian a print of my last blog post. The first half, about me learning a new word cheat night and praise for Damian’s heroic behavior in the VET clinic. Pleased with his flattering description, he folded it and tucked it safely at our feet, in the pocket of his bag.
“You’re not wearing high heels. Why not?”
“For jumping. Remember that song where they jump?” I asked.
Damian had joined me to one of Rafael’s show a year ago.
“Last time there was this 15 year old. And he responded and started to jump along. Didn’t want to make him jump alone.”
He shook his head.
“You’re wearing flat shoes because you feel sorry for 15 year olds?”
“Rafael liked it!” I defended my wardrobe and empathic behavior.
“He came to see me after the show. Said he really appreciated that.”
“Really?” Damian smirked. “And what did you say? Cheat night?”

Tuesday morning April 8      

Things seem to have a way of working out. The funeral is planned tomorrow, the day I had my extra classes planned  – so obviously those are cancelled. But it does mean that I can teach all my regular ones. One of last night’s classes was also cancelled. All students contacted me saying they would either not be there, or come Thursday. Like a mass migration. Very welcome this week! So I used the hour to clean my studio and do yoga. And suddenly I realized I was there all alone. Monday night the city is empty. My studio is in the basement, with barely any light, and with a violently strong doorbell. What if someone rang it? I don’t know where that feeling of unsafety came from, I have never felt anything but completely secure there. The comfortable white studio with its cork floor is cozy and warm. Why was I scared? I continued my yoga, the same routine I do every night, and in Head to knee pose (Janu Sirsasana) I snuggled my chin on my shin and suddenly, right there in that pose, vivid childhood memories of being assaulted. The torture the boy, he was 16 or so, had done to my shinbones had always remained the most vivid, although I was deliberately hurt over my whole body. Not just plain beating, although that would have been bad enough. The boy was imitating his friend, who was molesting his younger sister. One bone at a time. And every bone had a specific way of slapping it, twisting it, tormenting it. Without leaving any marks.

Cinderella and 100 days of fitness and yoga
part 2

The train arrived, we checked out at the gates. I got the message “Credit – € 4,” and Damian too was close to zero, when he was sure his card was filled when he left. We realized we had already checked in at the Subway, instead of checking out at the train. Luckily, we needed to go on the subway anyway. So we extended our credit, checked out at the train, and then took the subway. At the stop from the theater, we passed gates that were pass controlled. Damian stayed behind, his pass was refused. A guard was already having a shouted conversation with a young man next to Damian, also trapped on the wrong side of the gate. The racism dripped from the guard’s condescending manner. The commuter was mixed race, sunglasses up in his loose curls. Brown arms in a pale blue shirt.
“Damian!” I pointed the guy out next to him.
“This can’t be, right?”
Damian mimicked a smile and mouthed Could be!
Passing trains and a strong wind going through the tunnels. Voices were echoed to high volumes, but they were all the wrong voices. I couldn’t hear the voice I would recognize out of a million, nor did I get a look at his face to see if it was Rafael. I stood spell-bound waiting for him turn around. And when he did I smiled ear to ear! It was him! No wait. Really?
The younger, even better looking version of Rafael saw a very interesting spectacle of someone recognizing him, then realizing she was wrong, then pulling an embarrassed smile.
And I was too flabbergasted to say anything, apologize or explain.
“And maybe this one was single,” Damian teased me when we saw the boy graciously moving up the escalators.
We checked our balances. The 5 minute ride on the subway had cost Damian € 12,- and me € 8,- But I reckoned the real costs were even higher.

Hail Mary
Wednesday April 9

A beautiful church. A catholic mass. The fourteen stained glass windows high above the altar started with the angel Gabriel and the Virgin Mary, the only feminine force in an otherwise patriarchal religion. The protestants threw her out, did you know that? And then their repulsive glorification of poverty, of sobriety. I don’t think anyone who is accustomed to Catholic Churches will ever be able to find a splinter of holiness in a reformed church. And will always feel a funeral center is a poor place to pay your respect to the dead. But my great aunt’s funeral was a Catholic Mass, the coffin carried by 6 young men in black. They lifted it onto their shoulders, and solemnly folded their hands, not holding the coffin as they strode. It was crowded, and all the people who had been there for her were there. All except one: her favorite visitor, a homosexual cousin who lives in Finland yet managed to visit her at least once a month. He was in Brazil on vacation when he heard the news last Sunday.
“It was not doable to come over to be there with you,” the letter said. It was read out loud, along with memories from other family members.
“And besides, aunty would never sympathize with the idea of sacrificing Brazilian sun in order to be there.”
And he was right. That would be the protestant thing to do.

The act of contrition
Thursday April 10

Yesterday a writer tweeted about this phenomenon: Momentum. That’s what I have rejected for this blog post. Sunday I vowed not to plunge myself mindlessly into a blog writing spree (usually resulting in missing costly deadlines, vital emails and acquiring a serious lack of sleep), and instead concentrated on my daily routine of yoga, fitness, teaching and some gentle writing or publishing. This way, instead of being an ill-tempered wreck, I would be a well-rested yoga teacher, an inspiring friend, and a supportive family member.
Five days and three baby diary entries later, I already missed three classes, two bills, and one important cry out from a student. Let’s never do that again. An untold story has a way of messing with your head, and the only choice you have is if you want to take it like a man or if you want the chaos to infect your whole work week. And on top of it lose your momentum.

Cinderella and 100 days of fitness and yoga              

part 3
The End.

Sitting here until I have the damn thing finished.
My Challenge started the third day of Christmas. I bought the Day 100 tickets to Rafael’s show immediately, to motivate myself. Three tickets. One was for me. One was for Daphne, my life-long friend and usual partner in crime when visiting events featuring Rafael or Sam. One was for our mutual protégé Marty, the youngest of my cousins. When he was ten years old I had introduced him to Amsterdam and we had shared a similar taste in 90′s music (Air, Fatboy Slim), a preference he had picked up from his older brother and sister. I had taught Marty the distinct smell of cannabis (it is smoked on the street everywhere, in Amsterdam). When he went to college Daphne took over and introduced him to small cafes, the local pop temple, illegal dance parties and all other things a 19 year old should know and that I couldn’t help him with. But due to a boat that had to be sailed, Daphne cancelled; Marty’s pledge to come was as reliable as that of any other student; And it wasn’t until the very last minute that Damian was able to jump in.
“Who are we going with?” Damian asked.
We had escaped the subway and were now walking along sunny canals, crossing sunny bridges.
“You said Marty was really young?”
I nodded.
“1991. And he has a 1000 girlfriends.”
“That’s impressive,” Damian agreed.
“Especially if he has sex with them. So are we in first row?”
I explained that we were indeed all the way up front, and that this was the reason I would never go there by myself.
“Imagine me sitting there, surrounded by empty seats! All Rafael’s friends are visiting tonight. And then I would be there with no friends at all.”
I pulled a sad face.
The bar where we were supposed to meet Marty offered no food after 5 pm (something Daphne would no doubt have been able to tell us upfront). It was called Long Journey, but it was in no way equipped to deal with customers who had actually had one.
“We do have nuts and olives,” the bartender offered.
I threw him a glance as if his life was in danger. Two doors further down a new Italian Restaurant had just opened. I ordered Napolitana and added “but without garlic”. Damian ordered a large expensive vegetable pizza “without fish or meat”. We were both a tad neurotic, having had our share of cooks secretly squeezing in our most hated ingredients.
“Wouldn’t it be funny if she understood that as with fish and meat,” Damian commented after the Italian waitress had left.
She was on her first work day and didn’t speak Dutch yet. And he must have been psychic because when our pizzas arrived the pieces of tuna were hiding behind the artichokes, and a dozen shrimps were lovingly spooning up to the black olives. The smorgasbord of sea food was quickly replaced by a freshly baked, clean, plant-based copy.
“I know you don’t eat fish, but my God, this Napolitana tastes good,” I bragged.
“Iew. Anchovies. Must be why I don’t do women.”
I smacked Damian in the head.
“And what if they understood without garlic as with garlic?” he teased even more. And I never felt more loved.
The restaurant offered us free desserts to make up for Sea Food Gate. We ordered the fresh chocolate cake and profiteroles, a massive bomb of chocolate coated cream puffs.
“But without chocolate of course. That way we might get even more,” we made the owner suffer our cheeky mood.
We collected our stuff and went to Long Journey, where Marty would come meet us. We were bathing in the last rays of sun, outside on the bench, with our first glasses of white wine, when my phone buzzed in my bag. A message from Daphne:
 Where are you guys? Waiting in Long Journey. And I have a ticket!
“OMG! Daphne is here!” I spurted inside.
A spaghetti top with model worthy long arms. A deep tan, proof of two months in South America. She was flashing her steel blue eyes at the bartender whose life I had threatened. She waved over three rows of people standing between us, and came to see me after paying from a small click-to-open purse that looked like a sensible choice for a 8 year old.
Marty was already talking to Damian and I brought Daphne from inside. The four of us starting introducing, licking and kissing each other in admiration. Or at least that was my intention.
“Technically, it’s one kiss now,” Marty said in mid-air, as I was reaching up, entangled in giving three Dutch kisses to my baseball player tall blond cousin.
“Really? Wow, you know stuff!”
“Of course. With my accent I’m such an outcast. I can’t afford to miss out on social etiquette.”
He has a strong accent from the South, probably comparable to the Southern drawl. An accent most students drop like a hot potato within their first week in the big city. Marty had always insisted in keeping his.
Daphne retrieved a sweater from her bag, with butterfly sleeves, the kind of shape that only looks good if your own figure has such strong lines you could pull off wearing a postal bag. She explained her week, as she pulled the garment over her head. Her long braid was caught around her neck and descended into the light grey fabric. Turned out that Daphne had gone through 24 hours of hell, as she had found out that her most prized possession, a Mercedes mini camper with authentic 70’s interior, had been pulled away, stripped bare, and dumped, during her time away. She was contacted by police investigators who had found the carcass at a deserted industrial area. A professional criminal organization had been using the grounds for weeks, towing away old timers from the whole city, and taking them apart, presumably to sell the parts. Daphne had used hers to travel Southern Europe and North Africa, to import art, and take dogs out to the beach in her dog walking service. The loss of her van was devastating, both professionally as well as for her insatiable desire to travel. A friend offered to take her position sailing the boat to Greece. “You can come along as a shipmate, should you still feel like it.”
Accepting a lower rank (we teased her with the German name Bootsjunge), she now didn’t have to be at the ship until departure tomorrow morning. And that’s when she realized she could make it after all.
“I even have first row. Look!”
Out of the tiny green wallet she unfolded a paper harmonica.
“I remembered where you were at because you had offered me row one, seat one.”
Daphne would sit right next to our party of three. I expected to drop dead with happiness anytime.
We set for the theater, just around the corner, and I sneaked next to Damian.
“Did I describe Marty correctly?” I asked.
“You forgot to mention he’s adorable,” Damian sulked.
“He has a 1000 girlfriends. Same thing.”
The theater was already breathing anticipation, rows and balconies packed. The stage towered over our seats, but the open area beneath it provided great storage space for Marty’s and Daphne’s mile long legs. Damian and Daphne started exchanging experiences in being towed along to visit Rafael. Damian confided:
“She could be arrested for stalking. It’s her fifth time.”
Marty saw the upside:
“If one of them faints, she can drop in!”
At exactly 8.15 p.m. Rafael and his partner Bob took the stage.
“Kruder and Dorfmeister!” Marty elbowed me.
“The music!”
After two years the show had grown longer, more fluent and outspoken. A few weaker parts were smoothed out or removed, and stronger lines were added. Sometimes literally. A dialogue that had included Rafael using the verb fucking, but that I had seen replaced twice with making love, was fucking again. To my delight.
“Did you know that no one has ever jumped along?” Rafael asked the audience.
I frowned my eyebrows in the dark, and started to wiggle my flat heeled boots.
“Not a single time! Can you believe it?”
Bob too nodded in agreement.
“We’ve done this show how many times?” Rafael asked Bob.
“130? And not one single time did someone get up to jump.”
Three times lying! I burst!
“That’s not entirely true is it, Rafael?”
He turned around, friendly face, big eyes. As opposed to previous shows, he didn’t make any eye contact with me. Aside from now.
“You are right! I recognize you now.”
He used a Dutch T-V distinction, a polite way to address someone, like the French would say vous or the Germans Sie. My idol Rafael just addressed me as if I were either the Queen or a hundred years old, or probably both! Not a good thing. He turned away to explain to the rest of the audience:
“There was this young boy, he didn’t have grown up inhibitions. He was the only one who jumped.”
I was relieved he didn’t tell all his friends and four hundred other theater visitors that Sie, vous, the 100 year old in first row had also jumped.
After the show we joined the rest of the ecstatic crowd in the foyer for drinks. We ordered wine, Marty drank beer, and we discussed all the things we liked and didn’t like.
“Was that dreadfully sentimental song about his girlfriend always so brutally interrupted by Bob?” Damian asked.
I nodded.
“Luckily yes!”
I hated that song. It always made me feel like I was witnessing Rafael making love to his girlfriend.
“Tonight was extra violent though. Maybe Bob is having trouble with his girl.”
Daphne agreed.
“Bob’s monologue about the forceful forging of relationships certainly had a lot of energy to it. And Rafael is here by the way.”
Still here.
Close again.
Throughout our happy hour Daphne would acknowledge me three more times. Her height and position, with her back to the bar, gave her an excellent view of the crowd, and she seemed to still be on that agreement we had made at the first party where I saw Rafael October 2012:
“Daphne, if Rafael is near give me a heads up. I don’t want to say anything stupid with him next to me.”
But this time was different. Rafael wouldn’t come that close. Nor would his girlfriend ever again accidentally lure him into my direction, the way she had at that party. We all knew where we stood. And this foyer was big enough for the three for us, but it would be a close call. I avoided looking in his direction. His girlfriend was bound to be here and I didn’t want to see her. My night was too good for spoilers.
“Sweeties, shall we go?” I said around 11 p.m.
“We have to walk all the way back. Damian and I can’t take anymore subways without being robbed by the check-in machine. And Der Kleine Bootsjunge has to get up early too.”
We were already pulling on our coats, when Daphne’s low voice whispered:
“And there he is!”
I already had too much white wine to have any idea what she was talking about, until I was staring into his ridiculously large brown eyes, accepted his hand, and was glued to the ground with three kisses.
“Three?” I managed to utter.
“I thought it was one nowadays.”
Rafael’s skin was pale brown and silky, something I had always attributed to make-up and professional lighting. But he was showered clean, and in a brightly lit hallway.
“Did you like the show?” he asked us.
And within 5 minutes Rafael managed to connect with Marty on his latest instrument (a cajón), with Daphne on her trip to South America, and with Damian on his kettle bell training. And of course we had all liked the show.
I was still recovering from the shock that he had kissed me when he shook Marty’s hand, Damian’s hand, Daphne’s hand, and then my hand. And kissed me goodbye.
“Three times again,” he smiled.
Rafael took the steps to the foyer. He turned around and put up his hand.
The voice I recognized out of a million. Even if it wasn’t there.

The second (and final) part of Bedtime Stories will be posted Sunday February 19 latest. Check the overview for all my books that are currently online for a limited time. 



De Candystop (2013)

candystop cover screenshotMijn laatste Nederlandstalige boek like EVER! 
Nee hoor, als je van Nederlandstalig houdt, volg dan mijn nieuwe blog, met wekelijks vier sprankelende columns + journaling tips (lees; excuus tot het aanschaffen van meer notebooks- wie wil dat nou niet)

Dat blog is trouwens wel onder mijn echte naam, maar t is gewoon moi.

De Candystop is mijn dagboek uit 2013 en t zit tjokvol beroemde schrijvers en andere mooie mannen. En er is iets met geen suiker eten. Maar dat loopt gelukkig allemaal met een sisser af. *chocola met caramel en zout in mond stopt* 

De Candystop deel 1, hoofdstuk 1-8

De Candystop deel 2, hoofdstuk 9-17 (einde)

Het volgende boek heet Bedtime Stories (2014) Ik heb deze week nogal veel op mijn plate dus ik neem er even de tijd voor. Maar uiterlijk zondag 12 februari heb ik t eerste deel online. 
Je kunt updates/ posts volgen via Facebook en Twitter




De Candystop. Hoofdstuk 9-17 (einde)

Fascinerend dit dagboek uit 2013 terug te lezen. Het gaat over vier mannen. Twee uit mijn verleden die ik probeer te vergeten, en hun beroemde evenbeelden de schrijvers Rafael en Sam.
Rafael heeft dezelfde huidskleur, sierlijke handen en elegante gelaatstrekken als Benjamin. Dankzij Rafael’s aandacht deel 1, en een spannend ritueel in dit vervolg, verdwijnt Benjamin voor t eerst sinds zo-lang-ik-me-kan-herinneren uit mijn hoofd.
Sam heeft dezelfde jeugdigheid en fysieke perfectie als Valentino. Sam presteert het onmogelijke. De pijnlijke herinneringen aan mijn leerling Valentino, en hoe ik faalde als degene die beter had moeten weten, worden weggeblazen door Sam’s overweldigende aanwezigheid.
Maar in tegenstelling to Rafael, vraagt Sam een prijs …

9 Fireballs

Yes! Weer een cursist die meeging. Sinds de heropening van het café maakten ze weer tijd voor post-yoga soja cappuccino (de veganist), thee met een uitsmijter (suikervrije cursist), en Etsy en ik kozen voor varianten op koffie met kannen melk en zoet kleefgebak. De ober liep met onze bestelling weg en wij worstelden met fleece dekens en appelgroene kussens totdat we stevig in de stoelen zaten.
“Dus! Hoe was de voorstelling?” zette Etsy in.
Ze schoof een windlicht aan de kant voor vrij zicht.
“Naar het theater geweest?” vroeg de suikervrije cursist.
“Wat leuk.”
Etsy knikte namens mij.
“Jaaaaaa. Naar Rafael. Want daar is ze op.”
“Is dat die van dat debat?” vroeg de veganist, verwijzend naar een mooie mannen link die had gestuurd.
“Ik heb nog geen tijd gehad het te bekijken.”
“Nee dat is Sam, die is nieuw. Rafael is al een jaar.”
En ik vertelde in geuren en kleuren hoe geweldig de voorstelling was en hoe eeuwig zonde dat Rafael bezet was. “En die vriendin is ook echt betrokken bij de wereld,” tetterde ik verder.
“Ik doe niet aan politiek of zingeving, maar zij dus wel. En Rafael was afgevallen. Maar volgens mij kun je beter te zwaar zijn. Better face, better ass. Zeker op mijn leeftijd.”
“True,” beaamde Etsy, een stevige Hollandse meid van begin 20.
“Anders ben je op je 50e toch een beetje zo’n zak met botten.”
“Nou nou,” nuanceerde de suikervrije.
“Dat valt toch wel mee.”
“Ok,” verzuchtte Etsy. “Op je 60e dan.”
De drankjes kwamen, Etsy en ik roofden de koekjes. Ik had berichten van Jax gemist.
“Panda aan het werk? <3 ”
Hij bezocht een cliënt in de buurt en wilde langskomen. En na twee maanden niet te zijn aangeraakt, had ik daar graag voor getekend.
Officieel was het uit, maar Jax was een man waar ik een zwak voor hield. Niet in de laatste plaats omdat hij verre van een zak met botten was. Waar Nike plussend Nederland, greensmoothie nippend en broodmijdend tegen de kilo’s streed, dronk Jax cola, pakte altijd de auto, en rookte hij een pakje per dag. Hij had een vol Aziatisch gezicht, een gladde troetelbuik, en een gespierde torso omdat hij in zijn pubertijd een keer een dumbbell had opgeraapt. Jax gaf me op tijd te eten, liet me s middags een dutje doen, en hij neukte me alsof hij de nieuwe Thaise eigenaar van Yab Yum was. Kijk, dat mag terugkomen. Met spijt en drie X-jes schreef ik dat ik helaas verplichtingen had.
De deur van het café haperde, en na iedere bezoeker tochtte het koud in mijn rug. Een pluizig herdertje dribbelde binnen. “Zou je de deur dicht willen doen?” vroeg ik zijn baasje. Aan de andere kant van het lijntje liep een vrouw van middelbare leeftijd.
“I’m sorry, I don’t speak Dutch.”
“Could you close the door please? It’s jammed.”
Het Amerikaans rolde in lage vloeiende klanken van mijn tong. Ik genoot er nog steeds van, zonder het als een verdienste van mijzelf te beschouwen. Zoals een ander zou kunnen genieten van zijn spiegelbeeld. Etsy begon een aanklacht over honden bij de buren van haar ouders, die met hun geblaf de hele straat wakker hielden.  “Daar heb je halsbanden voor wist je dat?” suggereerde ze, en wierp driegend een blik richting pup. “Met stroomstoten.”
“Die zou je ook voor mensen kunnen gebruiken,” deed de veganiste er nog een schepje bovenop.
“Gebeurt ook,” pareerde Etsy, die met de agressiefste gehandicapten werkte.
“Maar op mijn groep niet. Daar heb ik wel voor gezorgd.”
De veganiste was aangeslagen. Ze had het als grapje bedoeld. Dat stroombanden nog steeds dagelijkse realiteit waren bij de zorg voor gehandicapten, was van een gruwelijkheid die niet strookte met haar wereld, waarin zelfs het kleinste organisme een beschermde status genoot.
“Mij schokt het niet,” zei ik.
“Het is handhaving, een noodgreep. Wat mij schokt is wat ze vroeger als behandeling voorschreven. Iemands hersenpan lichten. Shock therapie. IJsbaden. Zelfs bij lastige pubers. Het Derde Rijk had nog kunnen leren van wat er hier in de jaren 50 gebeurde, en tot ver in de jaren 70. En de zaak eens goed uitzoeken, zoals met de kerk, ho maar. En je wordt niet zomaar schizofreen hè, of onhandelbaar. Dat waren kwetsbare getraumatiseerde kinderen. En dat sloten we dan op bij Josef Mengele.”
Etsy kauwde afwezig op een staafje suiker.
“Ach, je kunt het niemand kwalijk nemen,” verzachtte ze.
“De intentie was goed. Het was met de kennis van die tijd.”
De veganiste viel haar bij.
“Misschien kijken we over 30 jaar zo naar hoe we nu met dieren omgaan.”
“Wie stemt er eigenlijk partij van de Dieren?” vroeg ik.
Ook Rafael had zo’n rondje door zijn publiek gemaakt. Met uitzondering van mij, had iedereen ongemakkelijk gereageerd, alsof hij hun pincode vroeg. Ik daarentegen, kreeg zonder omhaal alle drie de pincodes. En een suggestie de politiek in te gaan.
“Want zo niet-betrokken ben je niet hè?”.
Ik zuchtte.
“Ja. Ooit. Als offer aan de samenleving. Dan geef ik vijf of tien jaar van mijn leven. Maar het lijkt mij zo afschuwelijk. Ik stel het steeds uit.” 70 urige werkweken. Eindeloos vergaderen. Dossiers waar geen mens meer kop of staart in kon ontdekken. En alles, alles korte termijn. Nergens werden fundamentele keuzes gemaakt, en zelfs de keuze ze niet te maken werd niet gemaakt. Het was een cultuur van pappen, nathouden en toedekken en als er ergens een kind door zijn vader werd vermoord, dan moest er opeens extra geld heen.
“Ik word zo moe dat er nooit iets fundamenteels wordt besloten,” klaagde ik.
“Ik snap heel goed dat er weinig geld is. En dat je niet iedereen kunt redden, en niet ieder initiatief kunt steunen. Maar wees consequent. Regeren is vooruitzien, maar vooral accepteren dat je moet kiezen. En investeren in degene die het hardste roept, dan beloon je dus slecht gedrag. Een soort: “Foei. En hier heb je een zak met geld.”
Het was wederom Etsy die hem intikte.
“Precies. Wij krijgen meer geld, als we kunnen laten zien dat het escaleert. Wat bloederige incidenten. Maar als we goed draaien, moeten we het extra geld inleveren.”
De ober knipoogde en zette het lekkers neer op voorwaarde dat we het over iets anders gingen hebben.
“Ik moet op tijd gevoed,” verontschuldigde ik mij.
En de veganiste zei dat we het gewoon weer over mannen zouden hebben.
“Maar het was dus leuk met Rafael?”
En volgende week Sam.
Sam was idool nummer twee, en Sam was nieuw. Net als Rafael was hij schrijver, had ik het boek met plezier gelezen, en mocht hij erover vertellen op tv. Mooi-boy Sam streek door zijn zwarte lokken, aaide zijn stevige kin en begon een felle analyse over de achterstandspositie van Marokkaanse jongeren zoals hij. De rest van de tafel bij de talkshow knikte. Het waren vrouwen die klaar zaten om het thema “vrouwen die geen zin in seks hebben” te bespreken. Dit was vrij surrealistisch omdat op dat moment iedereen zin had in seks. Het eerste Marokkaanse sekssymbool van Nederland rondde zijn betoog af. Hij had in 8 minuten meer voor de emancipatie van Marokkanen gedaan dan welke politicus dan ook nog kon afbreken.
“Sam komt naar The Day of Impunity,” zei ik.
“Een debat. Impunity. Mooi woord. Betekent straffeloosheid.”
“Dat Sam ongestraft moet kunnen schrijven?” vroeg de suikervrije cursist.
Ik moest toegeven dat ik die associatie ook had gemaakt, maar schudde mijn hoofd.
“Nee. Dat het aanvallen of doden van journalisten en kunstenaars niet ongestraft mag blijven. Freedom of speech, of art. Dat soort dingen. ”
Ik dacht aan de Secret Project van Madonna. You better be prepared to die for what you believe in. Ik liet haar woorden wel eens door mijn mond gaan, alsof ik proefde hoe lang ik de smaak zou kunnen verdragen. Een yogadocent wordt verliefd op haar leerling. Schrijft over seks. En mijn visie is zo links dat er geen hokje voor is. You better be prepared to die. Dat kwam dus na het moment dat mensen niet meer naar je les kwamen. Na het moment dat je aan de schandpaal was genageld. En misschien al wel voor het moment dat je een wetsvoorstel had ingeleverd om een aantal onpopulaire maatregelen erdoor te rammen. You better be prepared.             
“De voertaal is Engels,” zei ik. “Wie weet, ga ik wel wat zeggen.”
 You better.

10 Zout of Roe

donderdag 21 november 2013             
Hele avondles gegeven. Moe, koud en rillerig.

 Impunity. Het begon met één woord. Een woord waar ik de betekenis van moest opzoeken, en dat ik zelfs in het Nederlands niet direct kon plaatsen. Straffeloosheid? Dat je ongestraft je mening mag uiten? Of straffeloosheid als het ongestraft onderdrukken van persvrijheid? Het laten verdwijnen van mensen die tegen een systeem in opstand komen? En  terwijl ik nog worstelde met de betekenis (waar ging Sam’s debat vrijdag in Godsnaam over?), kwamen er steeds meer Engelse woorden bij, Engelse zinnen, herinneringen die geen Nederlands equivalent hadden.  En ik luisterde naar klassieke muziek die Sam mooi vond, en hoorde Engels in de elegante melodie. Oh nee, niet weer. Ik wil dit niet. I made my peace, I don’t want to go back there. Jacqueline keerde terug naar Australie, en met haar verdween het koffiedrinken op weekdagen, haar heerlijke soep (adagium: there is no such thing as too much ginger), de lange emails, de avonden wijndrinken en praten, praten, vooral veel praten. Zes jaar lang had ik vrienden, minnaars, yoga cursisten die Engels spraken, en mij tweetalig maakten. Ik werd verliefd op mijn 19 jarige leerling, en op een Amerikaanse expatriate, en begon te schrijven.
“I am 36 years old and nothing is happening here.”
Terwijl wat er gebeurde zo ingrijpend was dat er een tweede taal voor nodig was om er afstand van te nemen. Een tweede persoonlijkheid. Niet ik was die vrouw, die haar professionaliteit schaadde door het aan te leggen met een mooie jongen. Ik was het niet, met wie de Amerikaan zijn vriendin bedroog. Ik was het niet, die Dutch American Diary schreef.
Impunity. Ik kon ongestraft mijn gang gaan. De eigenaar van de sportschool hoorde pas van mijn gekwijl over de jonge student nadat ik ontslag had genomen, en haalde zijn schouders op. Al zijn instructeurs deden het, hij was er zelf ook niet vies van. De jongen vertelde het zijn broer, zijn vrienden, zelfs zijn vader. Zijn vriendin sloeg hij over. En entry voor entry legde ik alles vast, publiceerde online, en nu ligt Dutch American Diary bij Jacqueline voor een laatste revisie voor papier. Het boek is klaar, en ik spreek weer Nederlands.
Until this week. When the drop of that single word, Impunity, became a stream of English sentences, a flow of doubt and guilt, and the story retold itself years later. In misty grays. Because who was right and who was wrong? Had I been a loving yoga teacher, or had I been the agressor who got away unpunished? Tomorrow, The Day to End Impunity, will be the day that I meet Sam. And whatever happens, I hope it’s a story that I am able to tell in Dutch. Or maybe I should stop worrying about being a bad girl and stick with Jacqueline’s wisdom:
There is no such thing, as too much ginger.

11 Mon Cheri

Daphne woont driehoog, in een rommelig dun hoekpand, met zicht over de grachten en houten kraakvloeren die van bewoner op bewoner in de lak worden gezet. De postzegel appartementjes hebben een keur aan onlogische indelingen, kabouterdoorstapjes en zware balken die de lage plafonds, nog verder verlagen. Aan de muren open kledingplanken met rommelige stapels, reisgidsen, kunstkaarten. Een keukentje dat tot het plafond is volgestapeld met kruiden. Haar onbewerkte tafel was ooit van mijn ouders. Zij tekende er wilde dieren, en ik knipte plaatjes van Danny de Munk. Vandaag zit er een jongetje aan, haar neefje.
“Is het lekker Bo?” vraag ik.
Bo’s vingers druipen van de Belgische mayonaise. Aandachtig slaat hij gade hoe Daphne een varen verplaatst en de stoel die net nog als bijzettafel diende, voor mij aanschuift.
“Do we still have normal mayonaise?” vraagt Julian vanuit de koelkast.
We verorberen de twee familiezakken friet en Julian maakt koffie na.
“Kom maar door!” haalt Daphne huiselijk een vaatdoekje over de tafel.  “Laat die vent van je maar eens zien.”
Daphne is een wolvin. Een vriendin die in en uit mijn leven zwerft, maar trouw en vergevingsgezind. Ik duik in mijn tas voor het boek van Sam.
“Die jongens van jou brengen ons wel altijd mooi bij elkaar,” merkt ze op. Ze was vorig jaar ook mee naar Rafael, en bestudeert de foto op de achterflap. “En je hebt absoluut smaak.”
“Waar gaan jullie heen?” vraagt Bo vanaf de vloer. Hij speelt op een keyboard van Julian, met twee wijsvingers tegelijk springt hij over de toetsen.
“We gaan naar een meneer,” zegt Daphne.
“Tante Laurie is verliefd.”
Hij kijkt mij een beetje bedrukt aan.
“Tante Laurie is verliefd op iemand van de televisie,” verduidelijk ik.
“Ooooooh!” roept Bo alsof hij al lang weet wat dat betekent.
“Zeker om dittuh!”
Hij steekt zijn arm omhoog en schuift zijn duim en vingers in een geld gebaar driftig over elkaar.
Vijf uur. We moeten gaan. Bo en Julian doen ons uitgeleide met een quatre main.
Sam’s doodserieuze debat is in een licht pand. Doorzichtige vloeren, melkwitte ruiten, en een zaal zo hoog dat de zwarte concertvleugel opgaat in de zee van bezette tafels. De klassieke klanken waar ik de hele week al naar luister zwemmen ons tegemoet. In een rood strak t-shirt wiegt een gespierde torso mee over de toetsen. Af en toe kijkt hij serieus naar een roodharige dame in een strakke rok en badge, op haar arm een map, in de andere hand een pen, en onder haar drukke gebaren staan vijf etniciteiten twintigers. Keurig gekleed. Jong hadden ze op Angelina’s rainbow gezin geleken.  Maar nu waren het gewoon vijf lieve mensjes. De vrouw praat druk in steenkolen Engels, en Sam knikt onbewogen, zijn blik dwalend tussen de persvrouw en de gastsprekers, en laat dan zijn hoofd weer meedeinen met de melodie. Ik glimlach een gigantische blije apengrijns. Er wacht een glazen ruimte met drie camera’s en rijen stoelen, achterste druk, voorin steeds leger.
“Kom. We gaan vooraan zitten.”
Loodzwaar. De presentator geeft bij voorbaat iedere poging op lucht te brengen in het debat, en dat is ook wel zo verstandig. Dat het op de wereld wemelt van de dictators, de genocides en de martelpoelen, dat mag best eens gezegd. En dat het vluchtelingenbeleid van Nederland krom en onrechtvaardig is, daar kijkt ook niemand van op. Gelaten komt de stroom van onrecht over ons heen. Uiteraard duurt het allemaal verschrikkelijk lang. Mijn hoofd wordt steeds heter, dorstig kijk ik naar de kannen koud water waar Sam op gezette tijden uit bijschenkt. Dan staat hij op van zijn draaikruk en maakt, met losse veters, een stemmig rondje waterschenken langs het panel. Soms met een steunbetuiging of een geïnteresseerde vraag, in ongeoefend Engels met een Amsterdams Marokkaans accent. De presentator vertaalt het restant Nederlandse woorden. Tegen de tijd dat Sam zelf aan de beurt komt, had het debat al twintig minuten afgelopen moeten zijn.
“Sam! It’s your turn. Tell us why you’re here.”
“Yes. I will. But can I please go pee first?”
In de korte pauze bedenken we een slimme vraag en biecht ik op tussen alle mensenschendingen door per ongeluk al een blik te hebben gewisseld. “Oh ja! Zo’n blik die klikt, opent, vastzuigt…. Tot aan je stuit.” Daphne heeft hem dus ook gehad. Sam komt terug. Met gestrikte sneakers.
Sam is in de spotlight. Eindelijk mag ik hem ongeremd bestuderen. De bijna wrede bouw met de massieve schouders. Het symmetrische gezicht met de hartvormige mond. Het schaamteloos draaien met de stoel. De donkere irissen lichten aan de onderkant donkerblauw op, een schouwspel van duivelse vlammen. Uiteraard vergeten we totaal wat we wilden vragen. En dan is het afgelopen.
We mengen ons tussen de gasten en Daphne geeft haar kaartje aan een vluchtelinge die rechtsbijstand nodig heeft. Met een dubbele cum laude was ze voor iedere functie overgekwalificeerd, maar haar brain power is nooit te koop geweest. Momenteel is ze kunsthandelaar en hondenfluisteraar. Ik steek een echtpaar een hart onder riem, en maak een praatje met de presentator. Ineens staat hij er. Alsof hij de dans overneemt tikt hij de presentator op de schouder. Ik schud hem de hand. Ik zeg zijn naam, en hij de mijne. Lauw-rrrren. De rilling is er weer, tot in mijn tenen dit keer.
We talk shop. Ik over zijn boek, hij over mijn blog, en we wisselen wat kennis uit die de ander wellicht kan helpen. Ik vraag of hij mijn boek wil signeren en ik lees over zijn schouder mee, wat niet mag. Thuis pas.
“Maar wat ga je nou doen hierna?” vraag ik, terwijl ik dociel de andere kant op kijk.
“Want ik zie je nergens aangekondigd. Dit vandaag was het enige.”
“Iets doen?” geeft hij mij lachend het boek terug.
“Ik heb als een kluizenaar geleefd man! Drie. Jaar. Lang.”
De woorden stoten, hard en geil. En wat doet die jongen in vredesnaam met de letter r?
“Tweede boek? Ooit, weet je! De mozlim cultuur eens grrondig onder handen nemen. Eerrrst feesten!”
Ik negeer mijn lichaam dat in een soort vreugdedansje wil uitbreken (Feesten!! Vet de shit weet je!) en schud gedecideerd mijn hoofd. De meest veelbelovende Marokkaan van Nederland met een pot pretpillen de Jimmy’s insturen? Not on my shift.          
“Ben je niet geboekt voor scholen?” verbreek ik de jubelstemming.
“Je schrijft voor die kids. Ga maar gewoon iedere dag een school bezoeken. Kun je mooi de kost verdienen.”
“Betaalt dat? Echt? Tof!” Sam lijkt oprecht verrast bij het idee zich niet dood te hoeven feesten.
“Tuurlijk betaalt dat. En je kunt ook stukken schrijven in opdracht.
Heb je al een boekhouder enzo?”
Bij het woord boekhouder deinst Sam naar achter.
“Regelen! En je tour langs boekhandels? Website? De festivals van 2014?”
Sam kijkt alsof hij geen andere uitweg ziet dan zich acuut in een delirium te zuipen. Ineens schiet mij een gevestigde schrijver te binnen. Zo jong als hij was bij zijn debuut, zo is hij ook een half leven te vroeg de eminence grise voor een hele generatie die alles tussen Mulisch en hem gemist heeft. Ik bijvoorbeeld. Sam bewondert hem in stilte, en ik heb door mijn grote mond een warm plekje in zijn hart.
“Weet je, de Grijze kan je hier alles over vertellen.”
Mijn stem klinkt moederlijk. Als ik dit doorschuif, kunnen we daarna weer gewoon flirten.
“Ik wil wel een goed woordje voor je doen.”
Sam’s handen frutselen nog wat bevreesd door de zakken van zijn wijde broek.
“Denk je echt dat hij dat zou willen dan?”
Hij fluistert bijna. Zelfs de harde z is verzacht, voor zover zijn ramharde accent dat toelaat. Twee grote bruine ogen. En ineens reflecteert het blauw, maar nu koel en diep, als maanlicht in zee.
“Oh nu moet je stoppen hoor!” dreig ik.
“Te lief. Ik knijp al bijna in je wang.”
Een mannelijke grijns. De handen vliegen los, de schouders rechten en een offensief testosteron straalt mijn kant op.
Het debat aquarium loopt langzaam leeg. Sam verzamelt zijn spullen, vrienden, uitgever en de vriendin die ongetwijfeld ergens moet rondlopen. Het is te laat om naar huis te gaan en Jacqueline’s soep met verse gember te maken (de stronk in mijn tas gaf wel een verleidelijk geurtje), dus na een kort overleg en een appje aan Julian strijken Daphne en ik neer in de banken van het restaurant. We krijgen eindelijk ons eigen water en lurken de eerste hitte weg.
Ik speur over het menu.
“Ik moet echt iets kleins hoor, meer krijg ik niet op.”
Ik plaats mijn hand beschermend op mijn buik.
“Oh, jij zit natuurlijk met een knoop,” schat Daphne in.
“Ik ook alleen een voorgerecht.”
In mij trekken de scheepsjongens van de Bonte Koe nog wat strakker.
“Salade met verse vijgen en die warme toastjes,” kies ik.
“Dat wordt dan twee keer.”
Daphne drinkt rood en ik drink wit.
“Jij ziet er altijd zo koel uit,” leg ik mijn vingers tegen haar huid die altijd lichtgebruind is alsof ze zo van een zeilboot is gestapt. Wat vaak ook zo is.
“Ik krijg altijd zo’n rood heet hoofd.”
“Mooi toch juist!”
Ze tekent imaginaire rondjes voor haar wangen.
“Stralend gezond! Niks aan doen hoor.”
Haar staalblauwe ogen lachen. Miss Sunkissed by the Ocean. Een lange blond bruine vlecht kronkelt langs haar lange hals naar voren.
Sam is nu aan deze kant van het raam. Ik voel een drug door mijn lijf gieren,  die niks met potjes of pillen te maken heeft. Ik kijk niet naar hem, mijn blik glijdt over de koele tegels, langs de glanzende piano, hopt van tafel naar tafel, maar ik zie geen gezichten. Alsof ik schaapjes tel.
“Ik vond het heel grappig van dat hij moest pee-en,” grinnik ik.
“But I’m hopelessly biased.”
“Inderdaad. Als Gordon dat had gezegd had je het echt niet leuk gevonden.”
Verstoord kijk ik haar aan dat ze ook maar de naam Gordon laat vallen.
“We zitten hier nog bij Sam he? Sacred grounds. Niet vloeken.”
Bo is opgehaald. Julian appt dat hij geen honger heeft en straks wel iets komt drinken.
“They have a piano!” probeert Daphne hem over te halen.
Was dat Sam daar links achter, bij de wc? Een processie van bontkraagjes staat bij de uitgang, en lummelt rondom een beeld. Een dunne spies met daarop een walvisachtig brons. Een sierlijke zwemmer vliegt over het dier, en houdt zich vast met minuscule handen. Haar gewichtsloze lichaam buigt achterover, de spichtige beentjes als minaretten de lucht in.
“Heb jij zijn vriendin gezien trouwens?” vraagt Daphne.
Ik schud tevreden van nee.
“Dus hij zat niet de hele tijd hinderlijk aan haar te plukken. Hinderlijk als in: voor mij.”
We krijgen salade, toasten een tweede keer, en ik prik hapjes naar binnen. Poppenhapjes. Maar het smaakt goed. Daphne begint over hoe onintelligent het hele fenomeen democratie is.
“Weet ik. In de Griekse tijd deden ze dat ook heel anders. Met wijze mannen ofzo.”
“Ja dat klopt!” Daphne is blij dat ik ook eindelijk iets weet.
“De polis. Maar na het samenvoegen van het publieke met het private domein, kreeg je een maatschappij.”
Ik zie iemand terugkomen van de wc, maar het is Sam niet. Was het Sam net wel? Waar is hij? De wasbeerkraagjes zijn weg. Het beeld staat weer alleen. Het iele poppetje stort in een wanhoopsduik op de bronzen reuzevis. Ik draai mijn bord. Ik lust helemaal geen artisjokkenhartjes.
“…maar de Joodse gemeenschap was daar natuurlijk laaiend over,” kabbelt Daphne’s stem verder.
Waarom wordt mijn hart door een koude hand dichtgeknepen en vallen mijn longen stil, alsof ze niet meer weten wat ze met de lucht aanmoeten.
“Ja, die wilden natuurlijk dat Eichmann een monster was. Niet dat genocide in iedere democratie kan voorkomen. Foutje in t systeem. Sorry, bedankt.”
Een schaduw in mijn ooghoek, een trilling van de lucht, en ik wend mij ernaar toe. Sam’s rijzende verschijning. Een superieure blik en triomfantelijke tred over het lichtgeaderde marmer. Hij legt zijn hand in het voorbijgaan heel even op mijn leuning.
“Eet smakelijk dames.”
Zijn rug houdt oogcontact en aan de andere zijde van de zaal, keert hij zich om bij een tafel met een grote groep. Zwanger van lof halen ze de schrijver in hun midden. Hij schuift aan, en zegt iets waar iedereen om moet lachen.
“Oh die weet echt wel welk effect hij heeft op vrouwen,” grinnikt Daphne naast me.
“Met zijn Eet smakelijk dames. En ik weet alweer wat we wilden vragen! Of er ook Marokkanen positief waren. Dat ze het een mooi boek vonden.”
Tevreden rijgt ze een stuk schimmelkaas aan haar vork.
“Ga jij het hem vragen?”
De tafel van Sam deint gebroederlijk heen en weer. Een jonge vrouw zit kaarsrecht en blokkeert mijn uitzicht.
“Sam is nu echt met zijn eigen mensen bezig,” staar ik.
“Het enige waar je hem nu nog mee mag lastig vallen is: Blowjob, wc, over 5 minuten.”
Daphne knikt bedachtzaam over haar wijn. Haar lippen strelen tegen het glas.
“Dat zal hij nog wel leuk vinden ja. Over zes maanden kun je daar ook niet meer mee aankomen.”
Julian komt bij ons derde glas wijn. Hij informeert naar onze avond en moet lachen als ik antwoord dat ik aan het worshippen ben and you’re blocking the view sweetheart.
“Who are you worshipping?”
“The writer of course!”
Ik pak het boek er weer bij, en terwijl Julian de kaft bestudeert vult Daphne aan dat hij “really great hair” heeft. Net als Julian, die alleen daarop al wint van iedere Nederlandse veertiger.
“I have to go in half an hour though,” de spijt schuurt in mijn stem.
“Up at 6 am.” Kut wat een spijt. Een dag vrijwilligerswerk op een bouwplaats. Middeleeuwse kelders uitgraven.
“Ah….pity. Would you like me to keep blocking your view or to play some piano for you, Lo-ren?”
Piano. Please.
Julian neemt plaats en heel ijl begint het, het Koppige Lied, de Canto Ostinato. Ik hoor het. Sam hoort het. Zijn gezicht breekt open, de ogen krijgen die vrouwelijke glans, naar mij, naar Daphne, en dan naar Julian, die really great hair naar zijn piano ziet komen. Sam knielt, kin in, zwarte lange wimpers op, en vraagt iets. Julian knikt en lacht. Of course. En de sierlijke Italiaan schuift over het krukje naar zijn helft en de jonge Marokkaan schuift aan, dij aan dij. De openingsmelodie herhaalt, Allargando. Julian geeft ruimte. Een voorslag van Sam’s linkerhand, één maat. Rechterhand, Piccolo. Ze trillen, kabbelen, golven. Perfecte harmonie.


“Hallo, met de leukste schrijver van Nederland.”

“Hoi met Lauren, bel ik gelegen?”

“Zeker. Ik rijd nu over de vluchtstrook langs een file met 240 km per uur. Wat kan ik voor je doen?”

“Ik bel over Sam. Dat is zeg maar de mooiste schrijver van Nederland.”

“Oh. Sam dus. Wat is daarmee?”

“Hij is al 3 weken beroemd en weet nog steeds niet wat Schrijver,
School en Samenleving is. Hij werkt als nachtportier.”

“Bekend verhaal.
Wie is zijn uitgever?”

“Dat is #piep. Hij zat eerst bij jullie maar dat schoot niet op.
Toen is hij weggegaan en wel gepubliceerd. Maar nu houden ze hem dom.”

“Had hij maar niet weg moeten gaan.
Hoe is het trouwens met jou?”

“Goed….. maar daar bel ik niet over. Ik wilde vragen-”

“Hebben wij elkaar ooit ontmoet eigenlijk?”

“Eh…. Ik heb wel boeken. Van vroeger. Voor de leukste Lauren,
voor de mooiste Lauren en voor de geilste Lauren van de heeele wereld.”

“Zo, zo. Nou daar zul je het wel naar gemaakt hebben. Jij schrijft toch erotica?”

“Ja. Want?”

“Is dat niet een beetje klaar? Moet er niet eens een boek komen?”

“Ik dagboek. Maar dat vind jij stom.”

“Een echte roman, dat kun je ook best. En je doet het vast leuk op tv.
De geilste schrijver van Nederland! Ha ha ha ha!”

“Ik ben yogadocent. Als ik op tv kom krijg ik harde piemels in mijn les.”

“Daar had ik niet aan gedacht.
Geen boek dus?”

“Niet één die bij de Bruna ligt. Maar wil jij Sam begeleiden?”

“Vraag dat dan meteen.
Met alle plezier.”

13 Zak vol koekjes, speelgoed en prentenboekjes

Lieve Sinterklaas,

Allereerst sorry dat ik nu pas een lijst stuur. Dat kwam (natuurlijk) door jongens. Ineens waren er heel veel jongens en ook nog de leukste schrijver van Nederland en ik moest bloggen over al die mannen. Ik heb vijf blogposts in twee weken geschreven, en al die avonturen meegemaakt, en nachtrust gemist omdat ik niet kon slapen van alle opwinding. Daarom kwam er dus geen verlanglijst. Dat is dom, want wie niets verlangt (of nou ja, ik verlangde wel iets, maar daar ging u weer niet over) die krijgt ook niets.

Ik hoop dus dat ik nog wat krijg.

Om het u extra lastig te maken heb ik er een boek op staan *vlag uithangt* maar dat zal wel besteld moeten worden.

Anais Nin  -Mirages. The Unexpurgated Diary of Anais Nin

Daarnaast heeft mijn lieve zusje iets heel moois gevonden:
Love, Marilyn. One Icon Many Voices
De  intrigerendste documentaire ooit over haar gemaakt.

Andere dingen die ik graag wil hebben zijn: een leuke muismatHarry Potter dvd’s (ik heb er nul), een nieuwe jongenskalender voor 2014 Jongenskalender betekent dat je erop moet kunnen schrijven, niet dat er jongens op staan. Tenzij het Pluk is natuurlijk, want dat is wel een jongetje, en een kick-ass jongenskalender. Way of the Peaceful Warrior van Dan Millman Dat is een new age boek, dus dan blijf ik zelf “een beetje gevoed” (ik moet nu heel hard lachen), maar aangezien ik een heel opvliegend karakter heb leek het mij ook wel een boek waar mijn sociale omgeving nog veel profijt van kan hebben als ik mij daar in verdiep. Niet alles hoeft tenslotte met de koekenpan op iemands hoofd opgelost te worden. Mooie dagboeken. De allermooiste was die leren rode ik van mama uit Italie had gekregen maar daar zult u wel niet meer komen deze week. Boekensteunen. Peper en zoutmolens, want ik heb nog een kilo Keltisch zout te vermalen en drie obscure jaren 90 dvd’s want de video’s van The Girlie Show (Madonna), Tank Girl (gebaseerd op een comic), Two Moon Junction (Sherilyn Fenn avant la Twin Peaks) heb ik weggedaan. Tot slot wil ik nog graag de CD van Canto Ostinato. Ik weet dat u deze vorig jaar al aan iedereen heeft gegeven, maar toen was ik nog niet aan klassieke muziek toe want ik kende die ene jongen nog niet. Ik wil ook niet zoals mijn erudiete familieleden de 3-disc versie. Als de troetelwilde van de familie kies ik voor de  1-disc versie Canto Ostinato (2008) van Sandra en Jeroen van Veen. Er staan tulpen op de voorkant.

Dank u wel lieve Sint en graag tot uw verjaardag.

14 Tough tough dolls

Tuesday November 26, 2013
almost midnight, cold, trembling. Even after a whole pot of tea.

My sister tells me I am “going by the light”, being lured from story to story, losing hours, appointments, sleep, because a blogpost slash diary entry just needs to be written. But after two weeks of adventures and writing, I have reached the end of this. I can’t go on anymore. Jacqueline has been waiting for a week to review new chapters of Dutch American Diary; my graphic designer awaits my feedback on the covers; a once in a lifetime offer to move my yoga studio needs to be accepted. And tomorrow morning I have to teach. No way that I can afford to lose another night’s sleep.
Sinterklaas. My family has sent me their wish lists and they’re waiting for mine. Tomorrow morning 7 a.m., I’ll be on it first thing. And JEZUS how am I going to pull off that thirty-or-so presents and accompanying rhymes trick again. At least with the blog, there was a light to follow in the first place.

Wednesday November 27
Midnight, feel just as chilly as yesterday, even after one pot of tea and an extra cup of hot chai.

I still have to write about the cold turkey drawback from novelist Sam; about Valentino my student, and something (or someone) that may explain my self-loathing for falling for my student. And I have kept Valentino from my diaries because I couldn’t face this. But I think the time has come. Tomorrow.

Thursday November 28

It all started with an article last week, on teacher-student ethics. I hooked up on chat with the writer, and right after complimenting him on the subtlety of his writing I told him to cover his ears and yelled BECAUSE MALE TEACHERS CAN BE SUCH PIGS! This was only half a joke, and the other half had a name. One that I have effectively kept from my journals, because it brings back too many unhappy memories. Let’s call him John. For the hard core yogis among us: is this a reference to John Friend? Yes, of course. Although my John was halfway 30 and didn’t carry that paunch that seems to be so characteristic for all fallen gurus and cursed yoga stars. What do they carry around in there? Corn?
For my own sake I’ll keep this report as short and painless as possible. *breathe* It was somewhere at the beginning of the millennium. My long term relationship had dried up, and my boyfriend knew I considered myself sexually available to other men. I was attending different yoga classes around the country, and ran into an overseas teacher. He was touring Europe and although we spoke just briefly we kept in touch.
A few months before his return to Europe, his emails became flirtatious. It became the most tantalizing, anticipation rich, months of my life. That is, until he actually arrived.
Just like I can fall in love at first glance, I can feel someone’s dark and filthy mood. He had just spent the night with a student who attended his workshop. He must have sensed she was going to “be trouble”. After weeks of trying to brush it off lighthearted, he would crush her with a Dear John.
But I didn’t know all that until years later.
At that moment all I felt was the bitterness of his foul mood, and my own disappointment.
More later. Still have to do the stuff for graphic designer and editor. And fuck I need a break from telling this.

Same day         
Midnight, now officially ill.

Throat is aching. After this I’ll get two days of sneezing, then two days of snot and then two weeks of coughing. With a little luck I can squeeze all the snot into the weekend and limit nuisance in class to a minimum. The soul searching writer idol infested lifestyle is taking its toll. Just when I am digging up some real gems.
The author of the yogic article wrote me and came up with an explanation why I think male teachers are pigs. He said I probably sacrificed being with someone, in order to be a “good and clean” yoga teacher, and that is the reason I am so resentful towards male teachers who just stick it into anything with a pulse. Although his choice of words was more neutral.
And he was spot on. I had tried to be good.
But in hindsight I made the wrong decision. Because the most harmful to my student, Valentino, was never if I had sex with him or not. But the uncontrollable downpour of love and emotions that I burdened him with. Maybe he felt it. Maybe he read it. And I gave him plenty of clues, the time we were together.
All he probably wanted was a blowjob in the sauna and a good story to tell his friends. The one thing I refused to give.
The first hours in bed after the debate with Sam, all I felt was my heart. It was like it was being sucked vacuum, like drawing poison from a wound. And it felt good, because it was the physical residue of him, an echo of his presence. Until the pain became stronger and my mouth turned dry, breathing became harder. And then, it was gone. My cats were still sound asleep, one curled up in my neck, and one on my belly. I was gazing at the stars, I always keep the blinds up.
And then the tears came. Quiet but sad, like you’re mourning some past event. And I almost smiled, because this was familiar. It was the same solemn grief that I used to have when thinking about Valentino. But this was not Valentino. This was after meeting Sam. The same young age, the same beauty, and I’m sure he had the same immature expectations of cool promiscuous sex. But with one big difference: Sam was a famous writer, not a yoga student trusted to my care. With Sam, me suffering from projection, high sensitivity, or some fucked up mixture of wanting to mother and to mistress him, was alright. I had no responsibilities.
At 6 a.m., and without any sleep, I rose to volunteer at an archeological site: a medieval basement. I spent the whole day digging, and carrying debris to the surface, and I laughed with the archeologists who were making jokes about all the treasures they hoped to find. But nothing of value came up. But when we were finished the walls were clear, as were the arches of the doorways, and the niche that was intended to hold a candle. You could walk around freely.
I haven’t cried anymore since.

15 Toverbal

zaterdag 30 november 2013

Het houdt niet op. Sam is inmiddels een maand beroemd en kranten en opiniebladen glibberen zich in bochten om toch maar wéér over hem te mogen schrijven. Eerst een interview, toen de boekbespreking, en vervolgens wisten ze allemaal ergens een rubriek te vinden waar Sam ook in kon. Pagina groot, geflankeerd met verse foto, werd de jeune premier van de Nederlandse letteren weer geportretteerd in een zeven espresso durend vraaggesprek, waarbij iedere wijsheid werd opgetekend.
 Smacht niet, maar omhels wie je wel kunt omarmen.
 Nederland is ten prooi gevallen aan een collectieve media verliefdheid die sinds Obama niet meer is voorgekomen. Ik ben dus niet de enige, maar ik schrijf zonder het alibi een connaisseur van het genre te zijn.

Tenzij het genre jonge mooie mannen is.
Daphne reageerde uitgelaten op de foto’s van onze avond in Sam’s aura. Ze bleek ook de foto’s van Rafael nog niet te hebben. Het was een mengelmoes van selfies en professionele foto’s.
“Het wordt een hele serie zo! Veelbelovende schrijvers die worden bezocht door weelderige dames die op-zich-voldaan van Vlaamse friet de heren komen bezoeken en beoordelen.”
Daphne vond ‘t spannender nu er twee idolen waren. Verschillend als dag en nacht. Bij Rafael zou je een lief telefoontje krijgen, een handgeschreven brief en een bos rode rozen omdat jullie al een week samen zijn. Bij Sam word je van zijn Facebook gedonderd voor je de vlekken uit je jurk hebt gespoeld.
Ik moet nu weg. Moment suprème met de verhuurder van de nieuwe yogaruimte. Wish me luck.


Contract binnen! Ik ga verhuizen! Het gesprek bestond uit één vraag, of ik de borg kon betalen, en het antwoord bleek Ja, natuurlijk! te zijn. Binnen! De vreugde van deze mijlpaal bracht op de fiets een stroom aan Happy Thoughts teweeg. Over condooms. En dat iemand daar eens wat liefs over moet zeggen.
Condooms. Werelduitvinding!
Nooit was er iets dat tegelijk zo geil en toch veilig was. Onbeschermde seks zegt dingen als Ik vertrouw jou helemaal (zaaaaaiiii), We zijn al tien jaar samen (gaaaap), We zijn in Oh Oh Cherso of We gaan een kindje maken (GADVER). Een condoom daarentegen zegt Je kent me nietIk ben spannend, en Ik ga in jou klaarkomen voor de lekker. Daarnaast zegt hij ook Door mij krijg je geen herpes, genitale wratten of baarmoederhalskanker, maar sceptici beweren dat ze dat alleen bij mij zeggen. In elk geval, condooms zijn mijn vriend. Ik hartje condooms.
En voor de vrouwen heb ik nog een tip: doe het werk. Omdoen, afdoen, opruimen, en hem wassen met een warme washand die je daarna direct in de was gooit. Voer tussentijdse checks uit. Mocht het condoom geknapt zijn, dan bij deze mijn felicitaties voor de afmetingen van meneer, pak een nieuwe en gebruik een lik glijmiddel, probleem opgelost. Verder hoor ik verhalen over condooms die kwijt raken, afglijden, of na de daad op ongebruikelijke plaatsen opduiken (of er in stukjes uitgepeuterd moeten worden). Zodra je de leiding neemt over het condoom (niet over andere dingen hè, dat raad ik ten zeerste af), gebeurt dat allemaal niet meer. Condooms gaan alleen een eigen leven leiden als ‘t mannetje de baas is.
Ik heb een deprimerende zuster monoloog over alle gruwelijke ziektes je met orale seks oploopt maar dat is meer iets voor als ik weer depressief over mijn sterfelijkheid pieker. Of misschien zelfs dan wel niet. 


Net de cover van Dutch American Diary binnen gekregen en mijn scherm ondergekwijld van geluk. Daarom doe ik dus aan self-publishing. Omdat een uitgever een vrouwelijke auteur een bloem op de cover geeft, een half open mond, of een mistige haarlok, navel, of nog erger EEN TEKENING.
Een schrijver levert zijn manuscript aan als een tube verf en de uitgever bepaalt of hij er een meesterwerk mee schildert of de schutting. Toegegeven, de boeken van Sam en Rafael zijn stijlvol uitgegeven, maar dat is het eerste jaar. Want bestsellers hebben de eer te degraderen tot schurftige pocket, breedboek op vloeipapier, of duizend keer gevouwen in een luciferdoosje over de toonbank te gaan. En daarna komt de onleesbare Engelse vertaling. En natuurlijk maak je als self-publisher fouten. Maar ik deal liever in mijn eigen rotzooi, dan met de spuuglelijke Rainbow pocket van een ander.

zondag 1 december

Taart gegeten met Marieke om te vieren dat ik de studio heb. Ik bekende de hele dag te willen Sint shoppen maar mijzelf er niet toe te kunnen zetten.
“Ik ben zo lamlendig van die verkoudheid. Staar de hele dag een beetje voor mij uit.”
“Maar wanneer vieren jullie het dan?”
“Oh, maar dan is het toch ook nog veels te vroeg om te beginnen! Dat heeft helemaal geen zin.”
Ik begin ieder jaar te laat, en haal dan met halsbrekende toeren de eindstreep. Eindstreep = 15 cadeautjes met sonnetten, olleke bollekes, aa bb-tjes, en Sintgezangen die een customized tekst hebben gekregen.
Dat haal ik nog makkelijk.


Eten gemaakt bij mijn zusje en haar familie. Mijn nichtje (5, poppenmoeder, schrijft verhalen) sluipt al drie weken rond in een pietenpakje. Door haar verkoudheid was zwarte piet vandaag spookachtig wit en klonk als een Gremlin die onder water staat.
“Mogen baby’s ook hun schoen zetten?” raspte ze tegen haar vader.
“Natuurlijk,” antwoordde mijn zwager. “Maar ze krijgen geen cadeautjes, want ze zingen niet.”
“Jij kreeg lekker ook niks!” gierde ze.
De hele dag had ze al dolle pret omdat haar vader een roe in zijn laars had gekregen. Hij had namelijk een hele grote laars gezet met een briefje Graag afvullen tot aan de rand. Mijn nichtje had bij het zetten grandioos  gebaald dat zij niet zulke grote schoenen had.
Haar oudere broer daarentegen, was in zijn kleutertijd bevangen door schaamte dat zijn vader de Sint met zo’n grote laars en vergelijkbaar brutaal briefje zo onder druk had gezet. ‘s Ochtends had hij de helft van zijn snoepzakje aan zijn teleurgestelde vader aangeboden.
Ik kookte mijn groentenla op ze leeg, in Franse stijl (met verse kruiden en aardappels) en we aten vegaballetjes uit de oven. Toen ik weg ging, hield mijn zusje haar kusreflex in: “Oh ja, je was verkouden.”
“Ja. Je mag niet je tong in mijn neus steken.”
“Geeft niets. Dan doen we dat de volgende keer weer.”
Thuis vond ik een chocoladeletter in mijn tas. Een slaaf-vrije.


Gaat ‘m niet worden. Voor t eerst in jaren moet ik lessen afzeggen. Ik zie het niet zitten les te geven terwijl ik niet eens door mijn neus kan ademen en hoest als een open tbc-er. Juist deze week wilde ik de mensen vertellen dat ik een nieuwe studio heb en ze verleiden zich in te schrijven. Beetje lastig verleiden met een neus vol snot en een mond die zwakzinnig openhangt. Dan maar nu geld terug, en hopen dat ze volgend jaar doorgaan.


Ik ben klaar. Met veel gezwoeg mijn ziekmelding gecombineerd met een inschrijving voor het nieuwe seizoen. Ik voel mij met de minuut beroerder. Iedere kriebelende adem in mijn keel heeft de dreiging van een hoestbui. Door mijn neus ademen gaat nauwelijks en iedere keer als ik mijn hoofd naar beneden hang om in de koelkast te kijken of een drinkbakje van de poezen te verversen hoest ik mijn longen binnenstebuiten. Verstandig besluit deze week een stap terug te doen.

maandag 2 december – dinsdag 3 december

Done. Wat een dag. Volgens hotmail heb sinds vanmorgen 20 zakelijke emails verstuurd en 83 aan cursisten (een bulkmail meegerekend als 1), één lastige situatie in redelijke banen weten te leiden,  25 tissues volgesnoten, nul frisse lucht gehad en ben ik niet aan Sinterklaas toegekomen. Dat moet morgen anders. Er wordt gedicht en niet gemaild; er wordt geshopt en niet gewerkt. Ik ga een hele stapel top Sinterijen produceren. An die arbeit. En hatsjie!

woensdag 4 december – donderdag 5 december    

Ik droeg mijn imitatieleren broek, trico achterkant, vacuüm om mijn vormen heen, en het viel Louka direct op.
“Zooooo!” sprak hij waarderend.
“Is mijn cougarbroek,” straalde ik.
Louka (half 30, platonisch vriendje) nam mij mee naar een friettent die ik nog niet kende. Nadat ik een foutieve bestelling had laten weggooien, waar ik overigens best voor wilde betalen maar het leven is te kort voor frietsaus, zaten we aan de handgesneden friet en Belgische mayo en bespraken de twee maanden dat we elkaar niet hadden gezien. Louka had zijn onderneming met een serie buitenlandse reizen uit het slop getrokken, en zich ingegraven in zijn relatie waarin hij quote in principe monogaam was. Louka is geen cheater maar hij deint graag mee met de stroom. En na meer alcohol gaat dat nog beter. Maar nu voer hij al een paar seizoenen exclusief op het schip van zijn vriendin.
“En jij? Nog spannende dingen?”
Ik begon met volle mond te knikken.
“Rafael gezien! En Sam. Sam is nieuw. Heb je kranten en tv een beetje gevolgd? Het is een hele mooie schrijver.”
We Googelden Sam.
“Oh ja die, die!” gilde ik bijna de friet uit mijn mond bij de foto van zijn eerst tv optreden.
“Daar kun je t zien. Kijk eens hoe vrouwelijk!”
De haarscherpe still klikte precies het moment dat de diepzwarte wimpers opslaan, het hoofd gekanteld, duim en wijsvinger als een fotolijstje erom, uitnodigend getuit lachje. Een Arabische prins van Disney, geliefd bij allen. Teder streelde ik het gladde schermpje.
“Dus ik dacht die is homo, maar dat is niet zo. Hij is alleen vrouwelijk naar mannen. Bij vrouwen is hij mannelijk. Ambigu.
Ik sprak het uit alsof het een woord was uit een verzonnen taal.
“Je lievelings! Lekker d’r tussenin, ” concludeerde Louka.
Ik fronste.
“Kweenie. Hij heeft wel een broer.”
Louka verzamelde hoofdschuddend onze lege zakjes.
“Jij bent veel erger dan ik.”
We gingen naar een bruin café, in een straat waar ik nooit uitging. We bespraken whatever happened to Beaujolais en dronken Merlot en koffie. Ik vertelde over mijn groupie behoeftes tijdens mijn real life ontmoeting met Sam.
“Dat ik hem op de wc geen blowjob heb gegeven. Dat is toch jammer, dat ik dat dan niet doe?”
“Ja. Doe je in parkeergarages ook niet moeilijk over.”
Ik verslikte mij bijna in mijn Chocotoff, maar het klopte. Althans, mijn eerste seksuele ervaring met Jax was inderdaad een blowjob in en parkeergarage. Dat had ik Louka indertijd zelf verteld.
“Ik moest toch weten of ik Jax daarbeneden ook leuk vond!”
“Want? Dat is ook wel eens niet? Weet niet of ik het antwoord in detail wil horen.”
Een Chocotoff lang legde ik smakkend uit, illustreerde op mijn notitieblok, en nam puntsgewijs de randvoorwaarden door voor hair management, hygiëne, ondergoed.
“Maar als ‘t niet in orde was, kon je toch niet stoppen?”
“Tuurlijk wel. Ik had nergens om gevraagd. Jax kwam ermee, die wilde gepijpt worden. Het ging stapje voor stapje. Ik had kunnen zeggen Dit gaat te ver. Stop dat ding terug.
“Ja. Maar dat deed je niet. 1-0 voor Jax.”
Jax had mij altijd vertroeteld met dagelijkse telefoontjes, en was net zo betrouwbaar als hij dominant was. En ik wentelde mij in zijn aandacht, en gaf mij gewillig over.
“Ik heb ook een dominante kant,”  bekende ik.
“Maar die werkt alleen als iemand heel jong is.”
“Ja, heel jong,” streelde Louka mijn gladleren been.
“En ambigu.”

16 Rozijntje

Mindfulness, daar heeft Lauren geen boodschap aan
Wat nog best lastig is, gezien haar baan
Waarschijnlijk wil ze daarom proberen
Het concept ‘mindlessness’ te exploreren
Wat haar verbazend goed blijkt af te gaan.

Mindlessness: een voorbeeld

Zo traint zij zichzelf in het zien zonder bril
Waarom dat zou werken? Omdat ze het wil!
Helaas: voor de lens
in het oog van een mens
maakt wat die mens wil geen enkel verschil.

zaterdag 7 december – zondag 8 december 2013

Afwas gedaan vanaf donderdag. Berg sokken en onderbroeken gevouwen, al het andere gestreken. Cursisten lesgeld voor mijn ziekweek teruggestort. Verwarming bijgevuld en onderlaken over mijn matras gedaan omdat ik nu weer in mijn bed kan slapen omdat het water uit de cv ook echt tot de eerste verdieping wordt rondgepompt. De puinhoop, het uitstellen: de cadeau-en-rijm verplichtingen rond Sinterklaas zorgden er voor dat ik zelfs mijn bed niet meer warm hield en op de bank sliep met de poezen. Grenzen verschoven.
Vanavond werd ik overvallen door melancholie. Ik was mijn blog aan het oppoetsen, wat tags aan het toevoegen en kopieerde de erotica zodat ik een start had voor een bundel, tot ik Rebound eruit trok. Dit verhaal heb ik altijd gezien als de prelude voor alle andere verhalen: een man en een vrouw die elkaar ontmoeten in een hotelkamer zonder te spreken of echt seks te hebben. Hierin zit de belofte van al het andere wat komen gaat. Dit was het eerste hoofdstuk. Ik plaatste het verhaal direct aan het begin van de bundel en verwende mijzelf met een re-read.
Daar was hij.
Benjamin. De man/mythe/herinnering waar ik door Rafael na een jarenlange zoete marteling van verlost was. Rafael’s autobiografische fictie had in 2012 het wonder voltrokken. Zijn boek beschrijft zijn verleden (samen werden we verliefd op een jeugdliefde), zijn heden (ook ik was even weer 26 en zocht mijn draai), zijn toekomst (hij is in de dertig en bezoekt de bruiloft van zijn ex). Na de bruiloft kan hij haar eindelijk loslaten, wordt een ster, lichtend voorbeeld voor allen, en ontstijgt daarmee zijn eigen tragedie. Als dramatisch element verliest hij nog even een vader in de laatste hoofdstukken, wat ook zeg maar nogal binnenkwam.
Ik huilde mijzelf over de laatste pagina’s heen.
Ik ben nooit iets ontstegen, noch een ster geworden, maar het boek zorgde er wel voor dat ik eindelijk Benjamin kwijt was. In plaats daarvan was er Rafael, die als fors jongere celebrity, met superleuke verkering, minimaal even onbereikbaar was als Benjamin, maar in elk geval in Nederland woonde. Bovendien kon Rafael zonder problemen bewonderd worden, zolang we (ik dus) de grenzen van idool en fan bewaakten.
 Dutch American Diary ging over Benjamin en Valentino.
LS Diary ging over Rafael en Benjamin.
En de Suikerstop zou gaan over hoe ik stopte met suiker eten omdat ik een assorti aan enge medische klachten had. Het zou gaan over gezond leven.
Maar na een maand walgde ik zo van mijzelf en zwoor ik nog liever dood te gaan dan ooit nog een woord over mijn gezondheid te schrijven. Rafael liep de Suikerstop binnen. Sam denderde eroverheen. En nu is zelfs Benjamin in volle glorie terug.

Mindlessness: voorbeeld nr 2

Tegen ‘t verval wordt groente en blom
Tot groen-troebel sap gepureerd in een kom
De werking daarvan is nog nimmer bewezen
(Wat niemand verbaast die tot hier heeft gelezen)
Maar hee, het voelt goed en daar gaat het toch om?

Mindlessness: voorbeeld nr 3

U snapt wel dat zij heel goed op haar postuur let
Rustig aan doet met carbs en met suiker en vet
totdat ze met oudjaar
gewoon voor de zomaar
in ene keer dertien oliebollen wegzet.

woensdag 11 december – donderdag 12 december

Ik had een plan. Na drie dagen kwijtmaken aan allerlei onbenulligs én het schrijven van een levensbedreigend erotisch verhaal, was er nu een plan. Dit zou mij niet weer gebeuren.
Het begon met een filmpje over Rafael’s show.
De camera registreerde zijn fysieke souplesse, de rollen die hij aantrok en afgooide, de gelikte montage plakte een keur van one-liners en liedjes back-to-back tegen elkaar aan. De genuanceerde belichting gaf zijn lichtbruine huid een magische glans en kleurde het palet aan gezichtsuitdrukkingen nog dieper in.
Facebook gaf niet de optie Ik-vind-dit-by-far-het-mooiste-wat-ik-ooit-van-je-gezien-heb dus ik hield het bij Ik vind dit leuk.
Een klein pop-upje.
Een naam.
Zij vond het ook leuk.
 In het half uur dat het filmpje op zijn praktisch inactieve artiestenpagina stond, had maar één ander iemand het gezien en dat was nou juist degene uit wiens vaarwater ik moest blijven: die leuke verkering.
 Quelle horreur.

Ik vond het niet meer leuk.
 Gelukkig vroeg Facebook verder niet naar details waarom ik ineens van mening was veranderd. Mijn like had ik dus kunnen wissen maar de beelden stonden op mijn interne harde schijf gegraveerd. En The closest thing to Benjamin had in mijn herrezen liefdesverdriet een vruchtbare bodem gevonden en begon met de boel eens stevig om te woelen. Binnen een uur zat ik achter de computer een verhaal te typen. Niet omdat ik daar tijd voor had, niet omdat ik er zin in had, maar omdat het ‘t enige was wat de pijn en de verwarring vorm kon geven.
 Het ging over een vrouw die haar geliefde uit Rebound niet kon vergeten en bij een nieuwe man kortdurende verlichting vindt voor haar pijn. Hij is zijn jeugdliefde ook niet vergeten. Op een sombere manier hebben ze een volmaakt gelijkwaardige relatie. Voor de duur van een paar orgasmes in een exotisch onbenoemd land hier heel ver vandaan.

 De deur was op slot, het stel was alleen, en ik schakelde over naar de eerste persoon enkelvoud, haar perspectief. Mijn middenrif zoog samen, alsof het te heet gewassen was en nu mijn ribben naar binnen trok. Ze huilde. Ik schreef door.
 Eerste persoon enkelvoud. Zijn perspectief.

Hij troost. De pijn van zijn geliefde waar hij om haar drugsgebruik mee heeft gebroken, drukt hij uit in een wanhoopskus op haar hoofd, zijn ogen knijpt hij dicht. Mijn hart stak en ik schreef door.
 Derde persoon tegenwoordige tijd, tijd voor actie.
 Ze lacht, lijkt zich ineens te realiseren dat ze moet genieten van dit moment. Dat ze mag liefhebben, alle woorden kan zeggen die haar geliefde normaal niet bereiken, en de liefde mag consumeren. De seksscène glijdt op papier terwijl ademen steeds moeilijker gaat. Stoppen is geen optie. Afraffelen evenmin. Ik heb de lezer en mijzelf alinea’s meegesleept in deze tragedie, nu moet er ook iets te genieten zijn.

 De pijn op mijn borst verergert, maar de zinnen stromen.
 Een uur voor ik weer voor mijn yogales moet staan, steekt en stampt alles en ademt er nauwelijks iets meer. Het is af.

 Tenzij ik het niet erg vond mijzelf nog vaker een hartaanval te schrijven, moest er een plan komen. Iets waardoor ik in een rustige evenwichtige vrouw zou veranderen (een yogalerares ofzo). Ik zou een gedicht gebruiken dat ik met Sinterklaas had gekregen, en dit framework zou ik gebruiken voor nu tot en met oud en nieuw. Ik zou twee-en-een-halve week prikkel-arm, social media vrij, afgeschermd voor Sam, Rafael en daarmee ook Benjamin, mijn leventje laten voortkabbelen. Ik zou tussen de versjes over Mindlessness piepkleine dagboek entries citeren, over het minimale wat ik meemaakte. Marieke zou op vakantie gaan en ik zou de lezer verzekeren dat ze op Oudjaarsdag zou terugkomen, om samen gezellig depressief de jaarwisseling te vieren. Ik zou stemmig Kerst vieren bij mijn doodzieke tante, en een diepzinnige gedachte of twee hieraan wijden.
 Met Pieke, die nieuw leven in zich draagt, zou ik naar de Hobbit gaan.
 En net als het blog ten onder dreigde te gaan aan dodelijke saaiheid zou ik een epische analyse maken van Rafael, want die was ten onrechte onderbelicht gebleven in dit blog. Sam’s ontembare ambitie en explosieve energie waren door mij onverdund op de pagina’s geknald maar Rafael was praktisch tot een vaalbruin muisje met een gewichtsprobleem gedegradeerd.
 Dit beeld klopte niet.

Ik kende Rafael veel beter, wist hoe hij sprak, wat zijn zwakke kant was, zijn sterke. Ik genoot ook nu hij slank was van zijn gezicht tot het kleinste detail hoewel ik die om hem te beschermen nooit opschreef. En daarnaast had Rafael iets wat Sam niet had: ik vertrouwde hem. Zoals ik ook Benjamin vertrouw. Ik mag van ze houden, zij kunnen dat aan. Het is niet voor niets dat zowel Benjamin als Rafael doen alsof mijn blog niet bestaat. Dat is beter zo. Dan kan ik mijn emoties uiten en zij nemen slechts tot zich wat ze aanstaat, leggen al te intieme zaken naast zich neer, en zijn zo slim geen buitenechtelijk spielerei te beginnen met iemand die een blog bijhoudt.
Ze zijn onbereikbaar, betrouwbaar en vriendelijk. Ze nodigen niets uit wat ze niet willen, en leggen naast zich neer wat teveel is. Een hele stabiele situatie, met uitzondering van de momenten dat je een hartaanval krijgt omdat je een erotisch verhaal schrijft.
 Nee, dan Sam.
 Ik denk dat er weinig is bij Sam wat een minuut stil kan zitten. In iedere radioshow draait hij de stoel ongeduldig heen en weer, terwijl hij lacht, spreekt, provoceert, de wereld opvreet met huid en haar. Hij is op een missie een betere schrijver te worden door wie hij tegenkomt leeg te zuigen van emoties, meningen, talenten. Door deelgenoot, vertrouweling, getuige te zijn van alles wat jij te bieden hebt. En daarna blijf je leeg, gebroken en gebruikt achter.

 Die analyse, die zou dus in mijn boring as hell blog staan, onder een Sint versje. Niets boeiends zou ik meemaken. In December zou ik het toonbeeld van ascese en volwassenheid zijn. Ik zou Dutch American Diary/ LS Diary publiceren. Yoga doen. In een cocon van geestelijke rust dit blog in haiku’s afmaken! De verhaallijntjes in de Suikerstop gezellig aan elkaar breien en op 1 januari dit blog posten.
 Het zou Verlicht eindigen: met de rozijn die ik van Sint had gekregen. Op 31 december zou ik die echt opeten. Heel bewust. Vijftien minuten lang, met onverdeelde aandacht. En daarmee mijn Pad naar Verlichting bekronen.
 Het plan lag er dus. Tot ik een berichtje kreeg. Het was kort.
 “Hey, hoe is het met je?” schreef Sam.

 “Wanneer kan ik eens een weekendje bij je langskomen?”
 Ik zag mijn hart binnenstebuiten gekeerd en leeggezogen op de bank liggen. Marieke gooide haar rugzak neer en stormde naar mij toe. Snikkend stortte zij zich op mijn levenloze lichaam. Er waren geen oliebollen gehaald.

Mindlessness: bent u daar nog? voorbeeld nr 4

Vandaar ook dat zij soms aan Oil Pulling doet
Want spoelen met olie, dat doet een mens goed!
Het concept is sympathiek
Maar het maakt haar steeds ziek
Wat haar toch op een idee brengen moet.


Op het vlak van mindlessly dingen beweren
Kan helemaal niemand Lauren nog iets leren
Dus wordt het zo zoetjesaan tijd te verbreden
Door aan dit cadeau aandacht te besteden
Probeer het in minstens 1 kwartier te consumeren!

17 Het Suikerfeest

 Ik glijd onder het shirt, de buik warm en gepantserd onder mijn streling, en stroop de dunne stof omhoog. Hij trekt het over zijn hoofd. De gladde torso glanst verleidelijk. Een minutieus laagje vet het allerlaatste bewijs van zijn jeugd. De lichtbruine huid is onbuigzaam onder mijn likken, de gespierde armen golvend, ik voel handen mijn broek in gaan. Zijn adem is loom, rustig, alleen zijn harde pik laat interesse zien in mij, maar zijn heupen rusten in de bank. Onwillekeurig schok ik, schud de handen eruit. De wijn benevelt het denken. Waarom laat ik hem niet toe? Ik voel een krachtige hand voor. Mijn vocht zegt ja. Ik zeg nee. Hij opent zijn ogen. Groot en reebruin met een blauwe glans. De zoen is onverstoorbaar. De hand verdwijnt en trekt mij halfslachtig dichterbij.
Om half vier ‘s nachts sluit ik zijn voordeur en zuig de winterlucht in mijn rozige lichaam, angst en eenzaamheid laaien fel op. Ik kijk omhoog naar de rieten doorzichtige gordijnen. Niemand kijkt terug.

vrijdag 13 december 2013

Mijn cursisten zaten al aan de koffie toen ik binnenkwam. Etsy had een dirty chai latte en ze acteer-kibbelde met recht-voor-zijn-raap Rieneke wie het koekje van de veganistische cursist mocht hebben. Ook twee roeivriendinnen bleken niet van de koekjes te zijn.
“Daar wil ik er ook wel eentje van!” zei ik.
Etsy, Rieneke en ik knabbelden, terwijl de roeivriendinnen vertelden over een surfvakantie met een Belgische surfleraar die hele volksstammen aan zijn zachte g reeg. Zij waren over het hoofd gezien.
“Hij zei: Ik dagggggt da jullie tweekes een stelleke waren.
We stelden vast dat het bij vrouwen ook wel moeilijk te zien was.
“Nou, bij mannen ook hoor,” pleitte ik.
“Etsy, hoe laat is het? Mag ik het al over Sam hebben?”
Ik had het al weken over Sam bij de post-yoga lunch. We waren nog luidruchtiger dan normaal.
“Om half één pas!” kopte Etsy hem direct in.
De roeimeisjes moesten bijgepraat worden wie Sam was, en Etsy zocht het filmpje op dat ik iedere keer imiteerde.
“Ze doet het heel goed,” complimenteerde Etsy.
“Zo praat Sam echt. Maar die zij doet die krijg ik er niet op.”
You Tube bleek de standaard instellingen gewijzigd te hebben, waardoor het gros van de filmpjes van het laatste half jaar niet beschikbaar was voor mobiele telefoon. Etsy klikte een fitness filmpje aan dat van voor die tijd was, en daarom wel speelde. Sam was aan het fitnessen met zijn broer.
“Alleen dat al,” verbaasde ik mij over het filmpje, dat niet tot mijn favorieten behoorde omdat hij er niet in sprak en ik zijn stem miste.
“Hier druipt de homo erotiek toch al van af of niet?”
De roeisters keken sprakeloos toe naar het onbeschaamde krachtgepats. Rieneke had genoeg gezien en zei net iets te hard;
“Ok, wie gaat die jongen vertellen dat hij homo is?”
“Niemand!” zei de veganist, die mij wel vaker feilloos aanvoelde.
“Zo is dat,” beaamde ik.
On topic: Ik heb nieuws. Sam wil bij mij langskomen. Een heel weekend!”
Ik werd opnieuw meegezogen in de euforie en het totale ongeloof van een tafel vol oestrogeen. Toen na vijf minuten onverstaanbaar gegil iedereen zijn verstand er weer bij had, liepen de reacties uiteen.
“Knap je nu niet een beetje op hem af? Wanneer. Niet eens of het mag!”
“Hij heeft toch een vriendin? Raar.”
“Mannen die vreemd gaan? Dat hoor je inderdaad nooit.”
“Ja maar als je nou echt ja zegt, komt hij dan ook?”
“Kan het misschien wat zachter? Wij verstaan elkaar nauwelijks.”
Deze inbreuk van de tafel naast ons werd gepareerd door Rieneke. “Misschien als uw zoon zijn muts afzet, dat hij u dan wel kan horen.”
Een laat-twintiger met een losvallende beany en een vlassig baardje schonk ons een dodelijke blik, die geen enkel houvast vond op de tafel vol vrouwen die zich net verlustigd hadden aan twee metroseksuele halfgoden. Na de verhuizing van de studio zouden we hier nooit meer komen. Het leek of ons laatste restje decorum was afgevallen.
“Sam komt wel,” zei ik beslist.
“Die bluft niet. Maar toen ik naast hem stond kon ik mijn eigen naam niet eens onthouden.”
“Is toch niet erg,” stelde de roeister gerust.
“Hoeft hij jouw naam ook niet te onthouden. En desnoods schrijf je het maar op je hand.”
Ze keek in haar palm, kantelde, hield hem verder weg en dichterbij.
“Laaaa….. luuuu….. Kun jij t nog lezen?” stak ze haar palm onder de neus van haar roeizusje.
De vrolijke reacties beurden mij op maar ik bleef piekeren.
“Het is zo overweldigend. Ik zou willen dat ik me niet zo mee liet slepen.”
“Je mee laten slepen is ook een gave,” reageerde Etsy.
“Ook al zou je hem liever om elf uur ‘s avonds op Sam-Uit zetten. Die app is er niet.”
“De Sam-uit app is er wel…..”
Ik vertelde dat ik had teruggeschreven dat ik erover moest nadenken, en het vijfwoordige antwoord Ha ha! Wat jij wil had gekregen. Wat een paniekerig ziek gevoel had veroorzaakt waarin ik met geen mogelijkheid een zinnige gedachte kreeg.
“Ik ben zo verliefd, ik heb aan heel weinig genoeg. Alleen zijn stem horen. Alleen zoenen,” zei ik spijtig omdat hij daar nooit mee akkoord zou gaan.
“Ik wil een vinger en hij de hele hand!”
Het lachsalvo denderde nog door toen de uiterst redelijke eigenaar kwam vragen of het nu toch echt zachter kon. Er waren klachten. We boden beschroomd onze excuses aan.
Sam’s dagboek;
“Gevraagd of ik langs mocht komen. Mocht niet. Tien anderen geneukt.”
Ik organiseer dat Sam komt voorlezen.
Tegen de afspraak in trakteert hij ons op de sappige scènes.

Na nog een half uur fluisterend fantaseren, wachtten er werk en andere verplichtingen en namen we afscheid. De gelederen waren gesloten. Ik moest het doen. Voor de literatuur. Deze kans voorbij laten gaan was hoogverraad aan dit blog, en alles wat ik de afgelopen maanden besloten had. Carpe diem.
Thuis zette ik de computer aan voor ik mijn jas uit had. Ik adresseerde terwijl mijn katten hongerig over het bureau patrouilleerden.
Hoi Sam, vraagje. Heb je zin om anders een keer voor te lezen? Mijn cursisten willen al kaartjes kopen! Doen we iets voor Kerst ofzo.

zaterdag 14 december- zondag 15 december

Damian gaf me drie kusjes in onze vaste lounge bar.
“Wat fijn dat je er bent!” begroette ik mijn gay best friend.
“Waarom reageerde je nou niet?”
Net als bij Sam, stond Damian’s Fb status permanent op een lichtgrijs telefoon icoontje waar ik de betekenis nooit van begreep.
“Ik controleer echt niet iedere melding. Dat is mijn tablet!”
Ik kon mij niet voorstellen dat iemand op een oersaaie zaterdagmiddag niet de behoefte had even te klikken naar de hartenkreet van een vriendin. Zelfs mijn post dat Madonna en Brahim uit elkaar waren had hij niet geliked.
“Maar wat heb je vandaag gedaan dan?” drong ik aan.
Hij had mijn optie Ben je het aan het doen ofzo? al lacherig naast zich neergelegd op Facebook.
“Zeker de hele middag Annie kijken met de poezen op de bank.”
“Nou!” riep Damian betrapt. “Jij mag niet meer raden!”
Het screenshot van Sam’s aanbod was verstuurd als Hartverzakking.jpg. Mijn neutrale voorstel voor de Kerst had ik eruit geknipt. Damian zou mij levend villen.
We bestelden nacho’s met Gorgonzola-dip en witte wijn. Damian sloeg de introductie over.
“Aan mij vragen wat je met een oneerbaar voorstel moet is vragen naar de bekende weg.”
Alsof ik dat niet wist.
“Jij kent de waarheid over Valentino. And I don’t want to screw this one up.”
“Je hebt twee keuzes,” zei Damian.
“Of je doet het, en dan krijg je spijt. Of je doet het niet en dan krijg je nog veel meer spijt.”
Ik knikte.
“Een duivels dilemma. Ik kom er zelf ook niet uit.”
“Misschien stoppen met nadenken, en het gewoon doen,” oordeelde Damian.
Wat na drie dagen tobben een aanlokkelijk idee was.
“Ben jij dan back-up?” vroeg ik.
“Marieke is weg. Voor als er iets mis gaat.”
“Weet ik veel. Straks word ik verkracht ofzo.”
“Dan moet ik ingrijpen?”
We grinnikten. Eindelijk wat lucht.
“Ik zie mijzelf al terug appenIk hoor het al, jij hebt ‘t naar je zin. Have fun!
“Help! Hij heeft zijn broer meegenomen!” schaterde ik alle opgepropte spanning weg.
“Hij wil een heel weekend komen hè,” was ik ineens weer praktisch.
“Ik wil liever minder. Dat hij ‘s avonds weggaat.”
“Nou zeg! Wil die jongen lekker romantisch bij je blijven slapen. Schop jij hem de deur uit.”
Bij het idee romantisch te slapen, prikten mij ogen.
“Ik trek dat echt niet. Ik moet nu al huilen bij het idee dat hij weggaat…..”
Damian reikte mij een blauw servet aan.
“Als je het van tevoren weet valt het toch wel mee? Het ergste zijn degene die net doen alsof ze terugkomen en dan niets meer van zich laten horen.”
“Kun jij mij niet opvrolijken daarna? Dat we een sleep-over doen met gay porn.”
“Dat helpt niet. Dan ben je echt beyond gay porn.”
Ik was op slag helder en nam een verstandig besluit.
De wijn benevelde, de winterse kou striemde, een herinnering aan de geselende pijn die ik definitief weigerde te ondergaan. Op de deurmat struikelde ik over een kat en een grote krant.
“De voorpagina!” stond er op een sticky in het krabbelhandschrift van mijn zusje.
Sam’s schoonheid blaakte tegemoet. Nee, Lauren. Niet doen. Níet ingaan op zijn idiote voorstel. Negeer zijn verdomd mooie gezicht en de verleidelijke ogen.
Ik sloot mijn ogen en schreef iets vreselijks:
 Hoi Sam, ik heb nagedacht over je voorstel. Zeg jij maar wanneer.

zondag 15 december – maandag 16 december

Het is twee maanden en drie weken dat ik begon met dit dagboek en “iets met suiker, melk, en geen alcohol”. Dates met Damian, Louka, het zondagse eten bij mijn zusje en haar gezin. Veel met Marieke geweest. Een opwindende meet & greet met Rafael. Mijn come-back als erotica schrijfster.
En de fysieke kwalen waarmee ik mijn boek begon zijn stabiel, verminderd of helemaal verdwenen. Een schat aan mooie ervaringen om met veel genoegen op terug te kijken.
Mijn cover voor Dutch American Diary/LS Diary staat op mijn harde schijf. Het Grote Editen is begonnen. En naast dat dubbelboek heb ik een stevige start voor mijn erotica, en een veelbelovend manuscript Mango. De aanvragen voor proefles in de nieuwe studio stromen binnen, en ik ga meer geld verdienen dan ik uit kan geven. 2014 wordt een prachtig jaar.
Maar ik heb ook gefaald. Ha ha! Wat jij wil. Dat is een halve week geleden. En wat zeggen die dagen veel. Vooral dat het er helemaal niet om gaat wat ik wil.
Ik zou willen dat je over watdeneukhetookis heenstapt en gewoon antwoordt op mijn berichten. Ik zou willen dat het warmbloedige onverschrokken brok mannelijkheid, dat niets aan duidelijkheid te wensen overliet, verleidde, tegengas gaf, mij uitlachte of desnoods boos werd. Alles beter dan de agressie van de stilte.
Valentino’s stilte.
Valentino’s zwijgen.
Waaruit hij furieus kon ontwaken als je een email stuurde, sms of kaartje. Zonder ooit te refereren naar alle keren dat hij zelf de aandacht had gevraagd. Tot zijn reactie zo onredelijk was, dat ik mijzelf beloofde nooit meer contact te zoeken.
Van de zomer. Ik was met Damian en het was ongewoon druk in de stad. Onrustig speurde ik de mensenmassa. Iedere kroegtijger, of nachtclubbezoeker kon Valentino zijn. Ik had een relatie met Jax.
“Damian, dit is toch niet normaal! Ik ben nog steeds verliefd.”
“Onvervulde verlangens schatje. Zou je met Valentino naar bed gaan?”
Ik aarzelde.
“Nee. Dat zou vernederend zijn.”
Alsof ik vier jaar na dato nog enige eer te redden had.
Het moet een paar dagen na je eerste televisieoptreden zijn geweest dat ik mij realiseerde dat Valentino eindelijk weg was. Foetsie! Just like that. Met geen mogelijkheid kreeg ik nog een helder beeld van hem, of uitgesproken emotie. Voor het eerst was ik oprecht blij dat ik nee had gezegd die nacht. Ik had me niet laten gebruiken. Er was een hoge prijs voor betaald, maar het was voorbij. En ik wilde zien wie mijn verlosser was.
22 november 2013 ontmoette ik je.
Op de dag af vier jaar nadat Valentino en ik met elkaar in bed eindigden. Je had eenzelfde onverbiddelijke schoonheid maar met een aanlokkelijk element: Vuur. Er brandde een laaiende drive tot veroveren, bezitten, opvreten. En waar ik bij Valentino nooit aan seks dacht, dacht ik er bij jou alleen maar aan. Duizend-en-één manieren om het te doen. Hoewel ik die nacht huilde, net zoals ik dat deed bij Valentino. Maar ik was al lang blij dat die pathetische tranen nu eens voor iemand anders waren.
Ha ha! Wat jij wil.
 Vier dagen geleden, en ik ben je dus kwijt.

Naar het waarom zal het gissen blijven. Met dit dagboek, een fictieve verdraaiing van de werkelijkheid die jij als geen ander kent, was het verleidelijk in te vullen wat er in jouw hoofd omgaat, of om excuses te verzinnen waarom ik ja had gezegd. Ik zou er voorwaarden bij kunnen verzinnen, verstandige eisen waardoor ik mezelf fysiek en mentaal zou beschermen, en niet als hoer of triest geval te boek zou staan. Niet zou verbranden. Maar dat zou een leugen zijn. Het moment dat ik Ja zeiwaren die voorwaarden er niet. Ik was bereid het onvermijdelijke te laten gebeuren. En de consequenties te dragen. Kom maar langs. Laat het maar gebeuren. Face your demons. Maar ik had buiten jou gerekend.
Ooohh, wat er in jouw hoofd omgaat!!
Wat is het fucking verleidelijk het in te vullen. Maar ik hou me aan mijn belofte, ik zeg er niets over. Alleen dat er ergens in mij een klein stemmetje is dat zegt dat misschien, heel misschien, je mij wel geen pijn wilde doen. Dat iemand die al moet huilen bij de sterren als ze je handtekening in haar boek heeft, het misschien wel niet verdient om gebruikt, uitgewoond of beschimpt te worden.
En dat kleine stemmetje zegt:
Dank je wel.
Dank je wel, lieve Sam.

Ik redigeer iedere dag een stukje van mijn boeken. Je kunt deze challenge dagelijks volgen via Facebook en Twitter. Het volgende boek is Bedtime Stories. Ik ga een erg drukke week tegemoet dus daarom kan ik voor volgend weekend geen toezegging doen. Maar ik publiceer de eerste helft van Bedtime Stories (uiterlijk) over twee weken op zondag 12 februari.


De Candystop. Hoofdstuk 1-8

Dit is mijn dagboek 2013, waarin je diverse Nederlandse schrijvers kunt herkennen, en kunt zien hoe slecht stoppen met suiker is voor je humeur, eigenwaarde én seksleven. Alles wat ertoe doet. 

1 De koek is op

 zaterdag 21 september 2013

Al jaren afgeknelde vingertoppen en tenen. Reumatische kootjes. Steken bij mijn lever, rechternier, of rechtereierstok daar wil ik vanaf zijn. Pijn in mijn kaak linksboven, rechtsonder. En net als vorig jaar beginnen mijn klieren weer op te zetten. Verkrampte kuiten. Er moest iets gebeuren. In mijn droom kleefden mijn kaken aan elkaar van harde nougat die naar zeep smaakte. Toen ik om half drie verstijfd van angst in dat lugubere niemandsland hing, poltergeists zweefden door het raam naar binnen, wist ik het. Ik stop met suiker. Ik stop met melk en daarmee ook met koffie, want koffie zonder melk is VIES. Ik stop met alcohol bij avondjes uit, met taart op verjaardagen, met ijs wanneer het warm is, met de snoeppot na het vrijen, met bakjes mokkaboontjes met rozijnen na iedere maaltijd, met Zeeuwse bolussen en brownies en al het andere zoet dat Marieke en ik kopen om ieder samenzijn luister bij te zetten. Voor Marieke ga ik zelf bakken. Want honing, agavestroop en palmsuiker mogen wél. Termijn: minimaal 1 maand.
Van opwinding woelde ik tot het ochtendgloren door mijn bed, tot groot chagrijn van mijn katten.

trein naar nicht

De trein. De trein waar ik altijd cappuccino’s drink met een driedubbel gevuld chocolatechip cookie want dat was in de aanbieding. Of misschien niet in de aanbieding maar dan toch in elk geval heel goedkoop. Of een chococroissant. Of een muffin. Of misschien op de overstap een tweede cappuccino met een appelflap. Op zo’n trein zit ik dus. Met een dagboek om in te schrijven, een manuscript om te redigeren en een cadeau exemplaar van Vijftig Tinten Grijs voor een nichtje dat vandaag 21 wordt. Ze dreigde dat er de hele dag taart was. Wij zijn  belast met het banketbakkers-gen, dus ik vrees dat ze het meent.

trein terug

Yes! Het huisgemaakte appelgebak, de monchoutaart, de witte wijn, de chocorozijntjes én alle grappen weerstaan. Iemand riep:
“Er zit geen suiker in!” toen ik een loempia weigerde.
Eerste proeve van bekwaamheid. Rond het avondeten ging men eten halen bij de Aziaat, geroemd om onder meer de mesverse sushi en de hoeveelheid onversneden liefde waarmee het eten werd bereid, maar inmiddels wist ik dat op dribbelafstand beste friettent van de stad zat. Handgesneden, Belgische mayo; dan krijg je mij niet meer aan de vis. Terwijl een aantal mannen erop uitging om het eten te halen, liet mijn nicht haar bezoek in de steek en loodste ze mij naar buiten. Op de vers afgemetselde boulevard at ik mijn friet met mayo (“Daar zit wel suiker in!” “Weet ik!”) en wees mijn nichtje drie sportscholen aan waar ze trainde, had getraind of ging trainen, één oud pakhuis waar ze wel zou willen wonen, een complex waar de appartementen 8 ton kosten en een stadspoort waar er in de middeleeuwen 7 van waren. Binnenkort komt ze bij mij omdat ik had opgeschept dat ik nooit meubels koop en mijn tuin is teruggegeven aan de natuur.

zondag 22 september

Verslapen. De laatste keer dat ik zo doodmoe was herinner ik mij alleen van een integrale dag Efteling. Misschien loop ik normaal op suiker en koffie.. Oh wacht! Ik loop normaal ook op suiker en koffie. Die vrijdagnacht zonder slaap bijt mij ook lelijk in de kont. Gelukkig was er op deze trage ochtend mijn magic juice, een gekookt ei en toast met roomboter en zout, om voor op te staan. Als ik ooit in de gevangenis kom ga ik dat het meest missen. Slecht eten is een straf. Dat en slecht gezelschap. Toxic food + toxic people = een som die ten alle tijden zo laag mogelijk dient te blijven. Zo mijd ik ook cafés waar men niets kan eten (Nee, pinda’s tellen inderdaad niet meneer), doe ik geen bruiloften, en zou ik uitsluitend mee doen aan Expeditie Robinson als kannibalisme oogluikend wordt toegestaan.

trein naar tante in hospice

Straks fikt mijn keuken af. Mijn huis. Soms vraag ik mij af of ik ook neurotisch de gaskraan, het fornuis, de thermostaat, de koelkastdeur, het badkamerraampje én het koffiezetapparaat zou controleren als er niet bij vertrek vier glanzend bolle kattenogen mij indringend aankeken. Ik zou in ieder geval een stuk rustiger in de trein zitten na het koffieshot met pure cacao en ongezoete sojamelk dat ik net heb gehad (gebrouwen op dat fornuis dat natuurlijk gewoon uitstaat). Even overwoog ik er een rijpe banaan door te blenden om de bittere smaak te compenseren. Heiligschennis. Op de dag des oordeels zal wie zijn voedsel tot babypulp maalt zonder tanden Het Koninkrijk des Heeren binnengaan. Ik besloot voor vandaag op safe te spelen (een gepureerde banaan equals vagevuur, maar ook dat is het niet altijd waard) en de banaan los op te eten. Het onregelmatig geschommel van de stoptrein. Het gezellige zoemen van de motor. Voel mij wakkerder dan ik in dagen geweest ben. High. Cacao en koffie worden mijn beste vrienden deze suiker- en melkvrije maand.


De horror. Ik ruik nagellak. Welke autist lakt er nou haar nagels in de trein?

12.30 tussenstop         

Voorverpakt broodje kaas na drie happen weggegooid. Daar had ik bij chocolade croissants nooit last van.

tweede trein

Gillende kinderen. Mensen denken altijd dat ik daarom geen kinderen wil, omdat ik kinderen niet leuk vind. Dat is niet zo. Je eigen kinderen zijn altijd leuk. Maar moeder zijn lijkt mij een 24/7 corvee dienst, met dito arbeidssatisfactie. Ik zou nog wel vader willen worden. Een donorvader bij een zachtaardige alleenstaande wensmoeder.

16.15 op de stoep bij een club

Ja hoor. Even mijn sjaal ophalen gaat een half uur extra kosten. Aangezien ik mijn trein terug toch al niet meer haal. Ik zal dadelijk het bord iedere dag open vanaf 16.00 even een rotschop geven. Ik ben er maar bij gaan zitten.


Ik zat net een minuut op de trap, uit het zicht, onder het raam van de deur (internationaal teken voor “Ik ben er niet”), vloog de deur open. Uiteraard was ik er wel. Hier met die sjaal! Luiwammes! Weet je wel hoe lang ik nu op een tochtig station moet wachten omdat JIJ geen klok kan kijken! Braaf glimlachend nam ik dankbaar de sjaal in ontvangst die ik op het feest van mijn homoseksuele neef was verloren. Ik heb van vijf verschillende soorten zalm genoten, de glazen champagne maar niet geteld, en stond zo stijf van de testosteron dat ik mij niet alleen een gay black man voelde, maar ook geloofde dat ik er één was. God zij geloofd dat ik er met één vermist sjaaltje vanaf kwam.
Iemand probeert al 15 minuten mijn aandacht te trekken met het lied oe-hoe oe-hoe van Gers Pardoel. Eerst luid zingend bij de Kiosk (ik beende langs hem zonder op te kijken, internationaal teken voor ik luister toch niet) en nu heeft oe-hoe-over-de-luidsprekers zijn auto pal achter mijn bankje geparkeerd. Internationaal teken voor ik ben een stakker.

eerste trein terug

Aan de geluiden te horen zit ik bij een spastisch vrouwonvriendelijk varken met een lolly in het treinstel. De sabbel en snuifgeluiden gaan op willekeurige momenten over in psst! psst! of een keelschraap.


Bij de Smullers stonden twee Duitse Neanderthalers (nee, ik maak geen grap over untermenschen) met een wirwar van aanbiedingsbonnen te zwaaien naar twee vrouwen 150 meter verderop minding-their-own-business. Ik overwoog niet voor de tweede keer in een etmaal friet te nemen. Straks slinkt mijn brein ook tot formaat rozijn, sta ik kwijlend te zwaaien naar soortgenoten van een rivaliserende stam en zwabbert mijn broek halverwege mijn billen op een cobaltblauwe onderbroek. Ik besloot het erop te wagen.

tweede trein terug

Ik gaf mijn tante de doos bonbons en excuseerde mij dat ik geen suiker meer at.
“Op de verjaardag vonden ze het ongezellig, of ik niet een dag later kon beginnen. Maar ik zei dat ik vandaag hier met jou en een doos verse bonbons zou zitten.”
“Precies….” murmelde ze, terwijl ze er één uitzocht.
“Zoiets komt toch nooit uit hoor.”
Ook begreep ze dat als ik een maand geen suiker at er echt iets mis moest zijn. Het oude banketbakkersgeslacht bestaat niet meer. Haar broer was de laatste die de bakkerij gedraaid heeft. Maar de voorkeur voor zoet, vet, en vooral voor echt lekker, die is er niet meer uit te krijgen. Gezondheidsfanaten kent de tak niet. Geen geheelonthouders, geen veganisten, geen gluten allergieën, geen candida diëten. Net zo min zijn er onder de 150 neven en nichten, achterneven en achternichten, van mijn tante klantjes voor Obese, noch voor de AA, en was mijn oma van haar broers en zussen de enige die een beetje doorrookte.
Genetisch besta ik voor een kwart uit banketbakker, een kwart uit hard werkende intellectuelen (ik denk dat dat deel minder is), een kwart kort-maar-hard levende boer, en een kwart ben ik van een oma waar ik alleen van weet dat ze de voortuin netjes hield. Naar alle waarschijnlijkheid ben ik dus toch 100% banketbakker. Een homoseksuele.

2 Dank je de koekoek

vrijdagavond 27 september 2013

Het fluitsignaal snerpte al toen ik de roltrap opstormde. Gehaald. Wat met een treinreis van drie uur wel handig is. En door de overstap is één minuut te laat 59 minuten wachten, want in het noorden rijdt men volgens de roosters van de postkoets. Marieke past op de katten en had mijn uitnodiging geaccepteerd te komen eten. Blijkbaar leest zij mijn blog niet, want zij heeft gedreigd onze vriendschap op te schorten als ik het waag suikervrij te eten. Ik schijn dan onuitstaanbaar te zijn. Tegen de tijd dat haar iets begon te dagen (chocolademousse van avocado en Stevia plant) kuste ik haar snel gedag en wees haar op de carrotcake met echte suiker en duimdik glazuur die voor haar klaarstond.
Als ik het aantal mensen tel dat ik vorig weekend heb uitgescholden, verwenst, of van een sub-zero IQ heb verdacht, denk ik : Ja.
Kijk ik naar mijn meelevende reactie op mijn ruziënde buren (laat die gast toch lekker in zijn sop gaarkoken) dan zeg ik: niet zo empathisch.
Mijn excursie naar de supermarkt vanmiddag: één keer gedwongen sterilisatie geopperd, en één man klein formaat olifant die friet eiste van zijn vrouw, van repliek gediend. Niet aardig nee.
En as I write zit een reiziger, die zich ongevraagd in een telefoongesprek met mijn moeder wurmde, mijn aandacht te trekken met opmerkingen over willekeurig alles. Negeren die hap.
Maar vind ik het erg als hautaine narcistische gezondheidsfreak door het leven te gaan? Nope. Normaal ben ik de sociaal participerende burger zelve. Blinden mogen mijn arm vasthouden als ik ze behoedzaam door het verkeer leid. Meisjes neem ik in bescherming zodra iemand iets van ze wil. Kerels met halfdronken aanspreekkreten van twee bakjes verderop; ik sta ze vriendelijk te woord. Opscheppen over een niet-bestaande baan en een imaginair fortuin? Ik neem zelfs je visitekaartje aan. Nam dat aan. Stond te woord. Verleden tijd. En die blinden help ik alleen nog als we niet in dezelfde trein eindigen en ik er geen uur aan vastzit.
Het is altijd mijn stelling geweest dat mensen teveel eten om onaangename dingen te doen, te ondergaan, te overleven. Om tegen je wil in te werken, heb je brandstof nodig. Maar zoals dat gaat met de splinter en de balk, zag ik niet waarom ik zelf zoveel snoepte. Omdat ik dus aardig wilde zijn. Little Miss Congeniality zag het als haar taak de verschopten te helpen, de gehavenden lief te hebben en mannen niet zover de grond in te trappen als ze feitelijk, onmiskenbaar, en met regelmaat, van harte hadden verdiend. Maar daar had ik wel een halve zak mokkaboontjes, een muffin of een meervoudig chocolate gechipt cookie voor nodig.

nacht 01.30

Trein 2 en 3 zaten zo vol dat ik niet kon schrijven zonder mijn Suikerdagboek aan om-een-praatje-verlegen-zittende, iedere-reden-aanklampende medepassagiers te flashen. Bovendien reed trein 1 met vertraging, waardoor ik niet wist of ik trein 2 ging halen, en vertrok trein 2 te laat waardoor ik niet wist of ik de postkoets nog zou halen. Toch strak om half elf aangekomen en met mijn moeder thee gedronken met suikervrije Loveshock: een brosse rauwe chocoladereep, formaat van vier bonbons, gezoet met kokosbloesemsuiker. Mama heeft ze in verschillende exotische smaken gekocht. “Maar die zijn wel € 3,- per stuk!” gilde ik. “Ach, aan bonbons ben ik ook zo een tientje kwijt,” antwoordde ze laconiek. In de koelkast bleken ook nog onbetaalbare aardbeien van Meinardi te staan, en Franse kaas in verschillende fases van schimmel die ik allemaal even smakelijk vind. Het banketbakkersgeslacht is niet voor één gat te vangen.

zondag 29 september
trein 1

Ik tik de blokjes Lovechock naar binnen of het krentjes zijn, en nog glijden mijn ogen dicht bij iedere koe, konijn, of reiger die langs mijn raampje zweeft. Gisteren had mama een fietstocht bedacht (ik kwam er later achter dat lichaamsbeweging bij haar niet per uur, maar per dagdeel gaat) langs wierden, wierden met graven, afgegraven wierden met graven, afgegraven wierden met graven en een kerk, en drie kanalen die door de werkverschaffing zijn aangelegd. De hele middag waaide het met een kracht die voor een catamaranwedstrijd over het van Starkenborghkanaal reuze handig was geweest. Dicht. Open. Koeien. Dicht. Open. Paarden. Volle acht uur slaap en mijn zicht bestaat uit dia’s van boerderijdieren.

trein 2

Ik had ook een soja koffie kunnen nemen, er is een Starbucks op Groningen CS. Maar aangezien de meeste sojamelk gezoet is, breek ik dan alsnog mijn suikergelofte. Dus ben ik voor de hoofdprijs gegaan – een cappuccino regularo met echte melko van de Julia’s. Groningen-Assen en nog steeds heb ik een opengesperde blik als een vogelverschrikker. Met dank aan de Julia’s en de rauwe chocola on time-delay.

trein 3

Uitgehongerd gooide ik gisteren om half 6 mijn fiets tegen een oude kloostermuur en streken we neer op een terras. Mijn moeder kondigde aan “over een half uur wel honger te hebben”. Van schrik at ik de sprits met dubbele glazuurstreep op die naast mijn kopje thee lag. Dat was dus mijn eerste zonde na een hele week suikervrij. Ook vijf zachte pepermuntkussentjes opgegeten, maar geen wijn.

trein 4

Ik ben er bijna, na deze trein nog een half uur bus, en dan zit ik op een strandfeest met mijn nicht en andere directe familie van mijn vader. Van zijn gezin zijn de meeste zeer recent en jong overleden, en mijn vader is al jaren dood. Maar dat weerhoudt de grote groep neven en nichten niet om samen te komen, te flirten, te drinken en muziek te maken. Te dansen op de vulkaan.

laatste trein naar huis

De geluidsinstallatie was nog groter dan alle picknicktafels die in een krappe camper, vergezeld van een berg eten, het natuurgebied in waren ingesleept. Mijn neef speelde de blues, de nieuwste veroveringen van twee nichten vielen bij voor een jam sessie. Er waren kleine kinderen die groter waren geworden, vliegers die in bomen bleven hangen, en zitzakken die meeschoven met de zonnestralen totdat we vuren gingen maken, om ons warm te houden. En er was wijn. Heel veel wijn. Volgens mijn zus, en die is psycholoog dus die weet dingen, kost een koekje afslaan zoveel weerstand dat als er binnen een kwartier weer een koektrommel langskomt, je een handvol neemt. Wellicht verklaart dat waarom ik praktisch het wijnpak-met-tap uit Toscane aan mijn mond zette, nadat ik zeven keer in twee uur “nee dank je ik hoef niets” had gezegd. En na drie glazen Toscaanse wijn kwam ik naast de zichzelf aanvullende  schaal met ProsciuttoPancetta en Capicollo marshmellows tegen. Ook deze bleken heel goed per beker genoten te worden.
Na zes uur zondigen in goed gezelschap, krabbelde ik in het stikkedonker naar de bushalte. Er werd ook met auto’s teruggereden, maar dat kon laat worden. Een half uur bus. Geen suiker gehad op het station, wel mijn tweede koffie met echte melk en een punt pizza met peperoni om het kwartet aan vleeswaren dat ik de hele dag had gegeten compleet te maken.
Vorige week de zoete verleiding weerstaan, maar deze week op alcohol en gitaarmuziek hard onderuit gegaan. En ik zou het zo weer doen.

3 Zoete broodjes bakken

Ik sta nog te tekenen voor ontvangst als Marieke de straat infietst.
Eigenlijk wil ik in mijn kinderstemmetje “Hoi lieverd!” zeggen, maar Marieke gruwelt ervan als ik dat soort dingen (haar armen afknuffelen, haar haar vlechten, in haar gezicht likken) doe als er andere mensen bij zijn. Desondanks denkt men niet zelden dat we lesbisch zijn.
“Hoi…..” stuurt ze haar fiets de stoep op en kijkt met haar knalblauwe Jip en Janneke oogjes verontschuldigend naar de bezorger en dan naar mij.
“Ik heb een tv gekregen. Tenminste dat denk ik. Ik heb ook kleren besteld.”
Marieke inspecteert de doos.
“Er staat breekbaar. Dat is de tv.”
De doos past precies door de smalle strook gang langs mijn geparkeerde fiets.
Op mijn grote bedbank in de woonkamer, 1,40 bij 2 altijd uitgeklapt, wat mijn moeder de speelstand noemt, serveer ik forse zelfgebakken haverkoeken met palmsuiker. Ieder drie. En voor Marieke is er echte melk voor in de cappuccino. Ik weet nu al dat ik het restant morgen zelf in de koffie doe want weggooien is zonde. Net als maandag toen ik de restjes van het weekend op moest maken.
“Kijk! Als dank voor het oppassen,” geef ik haar een Yoga Journal.  “Ook namens Max en Willem.”
Max staart indringend naar Marieke die op haar zij is gaan liggen. Zijn hoofdje piept vanachter haar knieholtes omhoog.
“Straks mag je er weer op. Ik moet even mijn koeken verteren,” sust Marieke.
“Ik zal je zo missen, als je ooit in India gaat wonen,” verzucht ik. Niet alleen ben ik dan mijn menselijke My Little Pony kwijt, ook is zij de overnight-oppas voor de poezen. Ze kruipen ’s nachts bij haar in bed, en gedragen zich veel beter dan bij mij.
“Ik heb bedacht dat ik op een universiteit wil gaan werken,” kondigt ze aan. “En ik heb al contacten.”
Mijn moeder heeft dit weekend uitgelegd dat mijn vader in Afrika niet alleen hoofd was van de faculteit, maar dat alle Nederlanders om ons heen daar werkten. En dat hij die hele staf in Nederland had gerekruteerd.
“Ik vond ons huis al zo groot,” zeg ik tegen Marieke. “Maar ik dacht dat dat toeval was. Wacht. Ik heb nog wel ergens een foto.”
Ik kom terug met een album waar onze witte koloniale villa instaat.
“Kijk, en daar zie je nog een stukje van de rotonde, dat was op ons erf, en hier paarden, en achter stonden huisjes van het personeel,” ratel ik.  “En dit is de kok, maar die hadden we maar een half jaar. Zo’n goede hebben we nooit meer gekregen.”
Een foto binnen, vogelperspectief van de kamer. Kurkdroog parket, vale poefjes van Afrikaans leer. Een wandrek met een zwart wit televisie die het niet deed.
“Van binnen was het heel sober. Kijk maar.”
Marieke knikt.
“Heel sober. Behalve dan dat jullie een kok hadden.”
“Ja maar die hoorde bij het huis.”
Ik zie dit niet geruststellend is. Net als de hond, slik ik dan ook in.
“Zal ik de tv uitpakken?” vraag ik. “Of wil je al weg?”
Marieke schuift over de bank zodat ze het beter kan zien.
“Nee ik blijf nog even. Ik wil wel eens zien hoe je dat doet. Zo zonder personeel.”
Terwijl ik zowel kleding als de tv uitpak, vertel ik over een ontmoeting die middag in de stad. Een paar keer per jaar word ik benaderd om een domeinnaam te verkopen, waar iemand wilde plannen mee heeft. Dit keer kwam het verzoek van een vlotte eind twintiger met zijn eigen bedrijf.
Marieke is hoogst verontwaardigd.
“Je moet het altijd melden als je afspreekt!”
“Ja maar het was iets zakelijks!” sputter ik.
“Ik wist niet dat ik hem leuk zou vinden!”
Marieke wil er niets van weten.
“Je had afgesproken met een vreemde man. Dat moet je altijd doorgeven!”
“Ok, ok. Maar goed het was dus heel leuk. Hij deed mij denken aan Sasha. Beetje rossig. Je weet wel, waar ik toen halfnaakt mee geëindigd was.”
“Ja dat weet ik nog!” wordt Marieke nu echt boos.
“Dat had je namelijk ook al niet doorgegeven. Ik begin een patroon te zien. Alleen de donkere mannen meld je. Racist.”
Zuid-Amerikanen, Molukkers, half-indo’s, Italianen, zelfs de 40+ers zijn keurig gemeld aan dating-achterwacht Marieke.
“Je eindigt nog eens verkracht in de greppel.”
Ik kan een glimlach niet onderdrukken.
“Mag dat ook door een neger?”
Mijn televisie blijkt een mini-exemplaar te zijn. Ik kan hem terugsturen maar kies ervoor mijn hele kamer om te gooien zodat ik het miniatuur scherm wel vanaf de speelbank kan zien. Tv. Video. Dvd. In een hoek stapelen de elektrische apparaten op die ik weg wil doen.
Marieke draait zich om, Max klimt op haar buik.
“Ik dacht trouwens dat jij na Jax met sekspensioen zou gaan?” merkt ze op.
Jax is al 8 maanden mijn minnaar. We proberen uit elkaar te gaan, maar dat lukt nog niet erg.
“Jax en ik zijn nog bij elkaar,” werp ik tegen.
Het sekspensioen was ik inderdaad vergeten. Maar we moeten allemaal langer doorwerken.

4 ‘t Deeg is lekkerder dan de koek

donderdag 3 oktober 2013

Jax en ik lijken definitief uit elkaar. Het was niet het tranendal van twee maanden geleden. Onze dagelijkse telefoontjes waren al weg gestresst sinds Jax zich heeft ontfermd over een cliënte die al weken garant staat voor alarmfase 5. En nu biechtte ik op dat ik een leuke man had ontmoet. Jax reageerde begripvol en hoewel hij mij geloofde dat ik geen seks ambitie had met Victor, was het zijn suggestie het ook fysiek op te schorten.
“Een emotionele band is veel ingrijpender dan wilde seks,” merkte hij op.
“En je staat er blijkbaar open voor. Je bent deze week al twee keer over hem begonnen, terwijl ik je nog nooit over een ander heb gehoord.”
Geen van beide repte over een weekend weg, quality time of andere herstel werkzaamheden. We zitten al in de reservetijd. We moeten door met ons eigen leven.

vrijdag 4 oktober

Het gaat niet goed. Ik heb drie spritsjes opgegeten, bijna een huwelijk geruïneerd, echte melk gehad, en de pijn in mijn lever/ nier/ ergens rechts in het midden verergert, net als mijn weerstand tegen het ziekenhuis. Het weekend gaapt mij toe. Geen Jax. Geen wild openluchtfeest. Ik ga morgen naar mijn tante, enig lichtpuntje: ze woont weer thuis en heeft het hospice overleefd. In een moment van “Oh ja- leven voor Jax? Wat deed ik toen in het weekend?” heb ik de lege zondag ingevuld met een aanbod bij mijn zusje te koken.
Vroeger genoot ik van de rust. Maar dat was voor ik ging suikervasten. En ook voor ik een boek had dat nu weer drie weken plat ligt. Mijn vormgever komt dinsdag terug van vakantie. Voor die tijd moet ik wat doen. En het zeuren over pijntjes en kwaaltjes moet stoppen. Misschien pak ik wel een fles wijn om dat boek af te maken. Anything.


Gestreken, hele huis schoongemaakt en gedoucht. De bikinilijn kan weer zoals ik het wil, hoef er Jax geen plezier meer mee te doen. Zowaar een voordeel in het single zijn. Mijn yogamat roept, en ik heb geen zin. Maar met een lichaam dat vandaag tussen heupen en middenrif van voor naar achter piept, wrikt, en onzichtbare poppetjes met naalden mijn ingewanden afgaan, zal ik toch iets moeten. “Geen zin” is een stadium dat ik mij niet meer kan permitteren.


Yoga gedaan. Nu nog een uur tekst redigeren. Slapen kan toch niet. Vanmiddag twee uur bijgeslapen en mijn hoofd maalt. Paar uur geleden nog een optimistisch bericht naar Jax gestuurd dat ik stabiel was en bellen niet nodig, maar in de nacht is alles anders. Ik eet mokkaboontjes en rozijnen. Comfort food pur sang.


Uur redactiewerk gedaan. Max bijvoeren en poging tot slapen.

zaterdag 5 oktober

“Voelt het echt als uit? Bij mij niet. Ik bel je vanavond Panda.”
Je leert iemand pas kennen als het uitgaat, en Jax en ik moeten wel een schitterend karakter hebben, want nog steeds geen onvertogen woord. Geen jaloezie. En ik ben nog steeds Panda, omdat ik voor hem een jaar geen seks had. Waar hij versneld een eind aan maakte.


Uur redactiewerk gedaan. Yoga, douchen en richting Tantetje. Ingelast programma onderdeel: Marieke komt vanavond friet eten.

zondag 6 oktober

Inmiddels twee weken “suikervrij” (de aanhalingstekens staan voor spritsen, alcohol, melk en een aantal andere zonden waarvan acte) en vanmorgen om 7 uur opgestaan met een Enorm Plan Niet Te Eten tot half 10 en “iets met yoga” (de aanhalingstekens staan voor het aantal vingers waarop je kunt tellen hoe vaak zoiets van de grond komt). Resultaat: mijn ontbijt met succes uitgesteld tot kwart voor 9, maar om 10.00 weer teruggegaan naar bed en twee uur bijgeslapen. Levenloos trek ik mijzelf door de dag. Ik ben nu gedoucht, aangekleed en zit achter mijn computer om aan mijn boek te werken. Maar daar had ik wel twee bakjes met Mariakaakje en choco boontjes voor nodig. Achter elkaar.


Mijn hardcover Dutch American Diary staat in de steigers. Ik zal niet uitweiden over dubbel aangevraagde ISBN nummers, het onmogelijke trio fonts/pdf/Libre Office, en de nummering die nog zit vastgeplakt aan de onderste alinea – maar er zit in elk geval schot in. Avondeten bij mijn zus, zwager en kinderen waardoor het toch voelt alsof ik iets van een sociaal leven heb. “Tante Worst is er weer!” riep de kleinste. Ik verblijd ze (neefje en nichtje met vegetarische ouders) wel eens met rookworst. “Ja kind, de R zit weer in de maand.”
Geen yoga gedaan en vanavond weer last van lichaam. Misschien toch die doos chocoladetruffels die als toetje langskwam.

maandag 7 oktober

Belde per ongeluk Jax: “Oh hoi! Ik heb de verkeerde, ik moest de dierenarts bellen.”
“Met de dierenarts. Is de panda ziek?” grapte Jax.
“Dan mag u hem niet vervoeren, daar kan hij slecht tegen.”
Sinds de status van onze relatie onduidelijk is, heeft zijn stem weer die magische aantrekking. Nog voor onze eerste date werd ik daar al verliefd op.
“Waarschijnlijk heeft de panda honger. Of hij is moe,” zegt Jax.
Panda was echter in uitmuntende conditie. Wijs geworden na gisteren had ik direct gegeten, dat bespaarde twee uur post-hongersnood slaap. Toen Victor, mijn buitenechtelijke flirt van vorige week, vroeg of ik zin had vandaag of morgen af te spreken, besloot ik dan ook direct mijn energie daaraan te vergooien.
“Vandaag! Weer in de binnenstad?” vroeg ik.
“Dat is ‘t dichtst bij je werk.”
“Ik hoef niet zo nodig met een blonde stoot gezien te worden,” schreef hij terug.
Victor is getrouwd.
“Wat dacht je van ****”
Ah! Het chique hotel dat al een jaar op mijn Spannende Places to Visit lijst staat. Met de naderende literaire marathon #NaNoWriMo, ik ga een eroticaboek in een maand schrijven, kon ik dat niet weigeren. Ook zijn dreigement dat hij echt een suite zou boeken, liet ik in het luchtledige.
“Ik zal het doorgeven aan Marieke,” texte ik neutraal.
Victor’s reactie kwam snel.
“Dus als je straks uitgewoond en vastgebonden in de hotelkamer ligt dan moet ik Marieke bellen hè?”
Onder de gordel brak gejuich los. En toen had ik de tweede helft van de zin nog niet eens gelezen.


Ik kon doorlopen naar het terras en werd niet bij de receptie discreet apart genomen, dat er een man met een paar handboeien en een pak condooms zat te wachten.
“Ik was toch wel opgelucht dat je geen kamer had gehuurd,” begroette ik hem, casual in spijkerbroek en sneakers, de Apple generatie.
“En vast opgewonden dat ik het voorstelde,” concludeerde hij.
“It’s the thought that counts.”
Het staartje van de digitale flirt, en we schakelden soepel naar onze real life modus, een mengeling van afstand en berusting.
“Leuk je vandaag nog even te zien,” kuste ik hem gedag.
“Morgen kon ik niet. Ga worst eten met mijn neefje.”
Victor herhaalde zijn drukke weekagenda.
“En dit weekend hebben we orgie,” zijn famous last words.
In de Xenos piepte mijn telefoon. Of ze ook op mij konden rekenen.
“Geen probleem. Zolang ik het maar doorgeef aan Marieke.”

5 Hard Candy

“Wat vind je van de Secret Project?” vraag ik Damian, die twijfelend in zijn slagroom begint te spatelen.
Damian is de enige die weet wie er 16 augustus jarig is, wat “The divorce albums” zijn en dus ook geen introductie hoeft op het 17 minuten durende zwart-wit filmpje dat Madonna heeft gepost.
Damian schuift over de stoel.
“Wat doe je er lang over,” concludeer ik.
“Toen ik vroeg wat je van Daan vond, was je veel sneller.”
Daan werkt in de computerwinkel. Hij reanimeert mijn computer.
“In een T-shirt,” zoals Damian vaststelde.
Secret Project is Madonna’s stilistische aanklacht tegen iedere beperking van individuele vrijheid. Er zijn verwijzingen naar artiesten in de vernietigingskampen, en speeches die Madonna gaf tijdens haar laatste tour. Alles geflimd in een lugubere gevangenis, een set die geboekt was voor een commercial van Madonna’s lingerie. Maar opdrachtgever Macy’s bliefde haar uitdragerij van SM artikelen niet. Met een tas vol pikzwarte goodies, de geboekte locatie, Steven Klein, en dansers kreeg Madonna’s aanklacht vorm.
Damian concludeert:
“Ik denk dat het bewijst dat Madonna altijd de grenzen op zal blijven zoeken. En nooit zal teren op eerdere successen. Ze neemt risico’s.”
Ik knik.
“Meest controversiële sinds American Life. Net zo gun-happy ook.”
“Ik geloof niet dat Amerika haar dat album heeft vergeven. Het is nooit meer helemaal goedgekomen.”
Na een hele avond orakelen over jonge mannen, vermeende homo’s, en het wel en wee van mijn yogajuf en schrijverschap, besluiten we de avond met het bespreken van onze favoriete Madonna albums.

MDNA (2012)
 De vechtscheiding wordt een waar Tarantino spektakel, afgewisseld met ongebonden vrolijkheid. De visuele orgie Girl Gone Wild werd binnen een week gekuist, en de vuigste elementen vervangen door meer Madonna kronkelend in haar onderbroek. Alleen Vimeo heeft het origineel nog, waar homo’s elkaar appellikkend broeierig aankijken met kohl omrande ogen. Een in leer gestreelde penis wipt omhoog. Masturberende mannenbillen. Schatgraven: Falling Free. Het meest persoonlijke laatste nummer, waar Madonna haar ziel blootlegt.

American Life (2003)             
 Met hubby Guy Ritchie op een landgoed in Engeland ( “The Bush years. It was a good time to be out of the country”) was dit het album waarmee ze scheidde van Amerika. Met weer een afgekeurde titelvideo, de juiste snaar in de ontroerende laatste nummers, en de single Hollywood als mijn persoonlijke favoriet.

Ray of Light (1998)   
 Verlicht door de komst van dochter Lourdes maakte Madonna haar Magnum Opus. Maria verering en mantra’s vermengd met het nieuwe leven en haar tragisch gestorven moeder, alles op de bubbels en gitaren van William Orbit. Een waar meesterwerk.

Erotica (1992)
 Het boek heette Sex, The Girly Show opende met een topless paaldanseres, en de cd Erotica was het muzikale hart van The Sex Years; de meest overbelichte én ondergewaardeerde periode uit haar carrière. Het begon in 1990 met de prelude Justify my Love met Lenny Kravitz, en liep door tot de reprise I Want You met Massive Attack (1995). Donkere dansbeats en emotionele ontboezemingen; Erotica hit me like a truck.

“Kom donderdag maar,” nodigde ik Damian uit. “Kan ik direct Victor evalueren.”
 Die middag is Victor voor het eerst bij mij thuis geweest.
 “Ik begrijp het niet,” roerde ik in de chili zonder carne.
“Het is een aantrekkelijk man, maar ik heb geen seksuele verlangens. Terwijl hij mij wel wil.”
“Wat voor type is het?” informeerde Damian.
“Verdachte hobby’s? Stijldansen ofzo?”
Ik schudde van nee.
“Hardlopen. Google maar. Echt een leuke man. Mijn computer heeft zich trouwens verslikt in onze gay porn. Doet je telefoon het?”
Damian bekeek Victor in Victor & Rolf. Victor met rossig hipster baardje. Victor in jeans en sneakers, de look waarmee ik hem zie als hij geen zakelijke afspraken heeft.
“Gordon. Gerard Joling. Ik krijg wel verdachte foto’s hier hoor,” riep Damian van de bank.
Hij gniffelde de keuken in.
“Je raadsel is opgelost.”
Een amateuristisch hardloopkiekje met tien verschillende interpretaties van doe-eens-gek, en één sierlijke pose van Victor met zijn hand op zijn heup.
 “Dus toch,” verzuchtte ik.
 Met 41 ben ik mannelijker dan stagiaires, clubgenootjes, hipstermeisjes. En waarschijnlijk dus ook more ballsy dan de 20-something vrouw van Victor.
 “Ik ben echt zo’n overgangsmodelletje.”
 We aten een veganistische schotel met yoghurtsaus, omdat Damian flexi-veganist is. En als toetje serveerde ik een ordinair Almhofje. Mijn suikervrije maand was inmiddels ook heel rekbaar.
“Victor heeft ook een hele verfijnde smaak,” klaagde ik. Rozemarijn. Olijven. Geitenkaas. Het ging er allemaal met smaak in.
“Mijn soort mannen lust alleen maar friet, vlees en cola. Dan zeggen ze het toetje was heel lekker.”
Ik wees met mijn lepel in Damian’s bakje hazelnoot mousse.
“Als jij zo’n man was, zou ik er ook geen rauwe choconips op strooien.”
Damian knikte begrijpend.
“Als ik zo’n man was waren we niet aan het toetje toekomen.”
“Damian, liefje,” bewerkte ik mijn gay best friend na het eten.
“Zou jij misschien mee willen naar de stad om mijn computer op te halen? Met jouw auto, en dat je mij daarna weer thuisbrengt.”
Damian’s gespeelde verontwaardiging smolt ik met “er werkt een hele leuke jongen” en “dan gaan we daarna nog iets drinken.”
De dagen voor de computer crash:
 Na vastlopen, opkrabbelen en proefdrukken, mijn DIY boek Dutch American Diary overgedragen aan een vormgever. Vertraging: 1,5 jaar.
Besloten yogastudio z.s.m. goedkoper onder te brengen. Daling omzet afgelopen 12 maanden: 25%
Onverwachte belastingaanslag € 1000
Betalen boekhouder jaarrekening € 600,-
Twee consulten van 5 minuten en een netjes afgezegde MRI € 260,-
Allemaal dingen waar ik een computervrije week lang niet aan hoefde te denken. Mijn phone email functioneerde  marginaal zodat ik hooguit twee regels kon schrijven, en met een beetje geluk ook versturen voordat hij ze opat. Ik zat in het paradijs van de sociaal geïsoleerden.
“Links!” sis ik Damian toe op de drempel van de shop. Drie jongens hangen slungelig over de counter voor een beeldscherm.
 “Duh!” sist Damian terug.
 “Voor jou,” kijkt de middelste jongen op.
Daan zwiert naar een andere balie.
“Hij is weer helemaal klaar hoor.”
Ik krijg een up-beat debriefing over micro-onderdelen, virussen en allemaal vieze dingen die ik met mijn computer heb gedaan.
 “Er zit ook een virusscanner op. En hier is je Windows,” geeft Daan twee discs, een glimlach en een rekening van € 160,-
 Treuzelende miezer. Toeterende auto’s op de donkere zebrapaden. Nog voor we bij de kroeg zijn vraag ik een review aan Damian.
 “En? Dus?”
“Ja. Wel leuk.”
Damian bestelt warme chocolademelk met slagroom en ik heb drank nodig.
 “Ik begrijp niet wat er met mij aan de hand is,” zucht ik na twee rode wijn.
 “Ik wil geen seks meer met Jax. Niet met Victor. En volgende week komt (naam heel jong vriendje uit 2010) maar daar heb ik geen seksuele gevoelens bij. Ik word langzaam frigide.”
Damian schraapt langs de randen van zijn beker.
“Nee jij wilt Daan,” likt hij de laatste room van zijn lepel.
 “Madge zou trots op je zijn.”

6  Zuurbal

woensdag 23 oktober 2013

 We. Wat een lelijk woord is dat toch. Als in: we wonen op het platteland, uit de mond van Daan die je computer van MS Office staat te voorzien in een verlaten winkel. Alsof de letters m-i-n-e op zijn voorhoofd verschijnen. Met een hartje op de i. Zo’n meisje dat ’s zomers Doc Martens onder haar dunne zomerjurkje draagt. De installatiestreep schatte dat het nog een kwartier zou duren.
“Ik zou ook later terug kunnen komen, maar met mijn mailbox open lijkt me dat niet zo’n goed idee.”
Mijn naam staat rechts bovenin te shinen. € 140,- en daarvoor eist Microschoft ook nog gekoppeld te worden aan je email. Daan schenkt me weer die schalkse glimlach.
“Je begrijpt dat je nu natuurlijk helemaal niet meer weg kunt hè?”
Dankzij hem is mijn computer schoon, snel en Microsoft Word gaat mij € 600 opmaakkosten per boek besparen. Dat ik Daan er niet bij krijg, daar kan ik mee leven.

donderdag 24 oktober

Terwijl Daan en ik in flirtmodus level 5 de laatste hand aan mijn computer legden, prikte een opgerold tape randje onder mijn trui. Een watje aan de binnenkant van mijn elleboog. De leukoplast heeft een plakkerige striem achtergelaten en de naald een zwarte buts. Het suikerarme dieet heeft ervoor gezorgd dat de zeurend terugkerende pijn bij mijn lever/ nieren/ galblaas/ godwatzitallemaal, licht is verbeterd, en kordaat besloot ik de hele zone door te lichten. Morgen de uitslag.

maandag 28 oktober

Check, check, check. Mijn nieren doen het, lever too, schildklier functioneert. De drie biggies hebben dus niets te maken mijn klachten. En dan nu de vierde. De reden dat ik overweeg dit dagboek te stoppen. In het theater heet zoiets een zak. Er zit een zak in dit dagboek, en nog veel erger, er zit een zak in mijn leven. Want het vierde zijn: galstenen.
Of beter gezegd: de mogelijkheid dat ik die heb.
Of nog specifieker: het feit dat ik een 40+ vrouw ben die erover schrijft.
Alleen het onderwerp gezondheid al. Kan ik godverdomme niets interessanters verzinnen? Dit lijf opgebruiken, of het desnoods met gierende sirenes en acuut levensgevaar afvoeren voor een spectaculaire operatie? Maar niet dit.
“We kunnen een echo van je bovenbuik maken,” opperde de huisarts.  “Dan weet je het zeker. Heb je last als je vet eet?”
“Iedere week friet met mayonaise. Merk ik niks van. Ik hoef die echo niet.”
“Niet alle vrouwen hebben die ernstige pijnklachten. En het is te behandelen.”
Er volgde een luchtig operatie verslag. Een paar kleine sneetjes. Kijkoperatie. “Je bent in een uurtje klaar.”
“Laat toch niets doen,” bedankte ik. “De lijdensdruk is niet hoog genoeg.”
Dat betekent over my dead body maar dan in hun eigen taal.
Er is een theorie uit de yoga dat een vrouw die 42 wordt, teruggaat naar de basis. Life at 42: Je gaat samenwonen met een nieuwe man, wordt zwanger van een laatste kans baby. Maar je kunt ook failliet gaan of ziek worden. En er is een theorie van LS Harteveld, dat je daarom voor je 42e alles moet hebben gedaan wat je nog wilt bereiken, omdat je daarna in een zeurende ouwe sok verandert.  Die zwangerschap en die man kan ik nog wel ontlopen maar met mijn gezeik over pijntjes en kwalen voldoe ik ruimschoots aan het beeld van zeurende sok. Ik word volgend jaar pas 42, en schrijf nu al een dagboek over suikervrij leven om gezond te worden. En ik ben er helemaal klaar mee.
Ja, natuurlijk schaam ik mij dat ik Dutch American Diary zo lang niet heb gepubliceerd. En dat Mango al sinds 2011 onaangeroerd is. Ik schaam mij voor jaren zonder seks, en het lef daar ook nog over te schrijven, maar ook voor afgewezen mannen, gekwetste moeders en bedrogen echtgenotes. Maar daarvoor komt geen excuus. Ik zal het nog talloze malen weer doen.
Maar ik ben wel klaar met kwakkelen, met pijntjes hebben, met de verantwoordelijkheid dit lichaam gezond te houden, terwijl het blijkbaar zo’n verlangen heeft uit elkaar te vallen. Val maar, val maar; ik vang je. Ik raap je op, en zolang je het doet gaan we verder.
In de tijd die ons rest schrijven we sprankelende boeken, publiceren we erotica, beminnen boeiende mannen en bevrijden ons van ieder juk, ieder dogma, en onthouden ons van elke lafhartige poging ziekte of dood te ontlopen. Laat het leven maar komen. Nu.

7 Spekje naar mijn bekje

Ik masturbeer weer. Pas toen ik mij na de bevredigende sessie op mijn slaapzij nestelde realiseerde ik mij dat ik ermee was gestopt. Wanneer? Drie weken geleden? Vier? En hoewel ik ook moet gissen naar het waarom (De break-up met Jax? Getob over mijn gezondheid?) wist ik glashelder waarom ik ineens weer zin had: het had een Amsterdams Marokkaans accent, met het vocabulaire van Oud Zuid, en had twee pornografische passages uit zijn net verschenen debuut voorgelezen. Laat ik hem Sam noemen (begin 20, schrijft, charmeert, ik kom hier nog op terug). Tegen goede voornemens in, checkte ik al bij het vale ochtendlicht mijn Twitter en werd beloond met een DM. “Heb je wel eens telefoonseks gehad?” Blijkbaar vervulde ook ik rollen in fantasieën waar ik het bestaan niet van afwist. Ik stond op, nam de roman mee, poetste mijn tanden, en schreed met twee katten in mijn kielzog de trap af. Ik had zin in yoga terwijl ik vrij was.
Eind oktober werd ik door Rafael (eind 20, schrijft, theatert, ik kom hier nog op terug) gewezen op een documentaire die mij niet zozeer deed twijfelen aan mijn seksualiteit, maar wel aan mijn integriteit. Het ging over een homoseksuele man die het met een meisje gaat doen. De homo concludeerde dat in zijn zelfgebouwde homohokje het poezeluikje nu kon klapperen. In elk geval een beetje. En ik? Deze cougar heeft een groot territorium, er is geen poezeluikje, en wie mag komen spelen is jong of bruin, vaak beide. En de documentaire maakte duidelijk dat dat bekrompen is. En dat ik racistisch en oppervlakkig ben, maar dat wist ik al. Ik moest veranderen, net als Madonna op mijn leeftijd, en een rossige man van hooguit een jaartje of 10 jonger vinden. Dan gingen we trouwen en laatste kans baby’tjes maken. Het feit dat ik rond deze tijd subiet stopte met masturberen gaf wellicht al aan dat ik niet stond te trappelen.
En toen kwam Sam. Mysterieuze, eloquente kleerkast Sam, die met zijn donkere wimpers knipperde, wijsvinger en duim L-shaped om zijn kin steunde, en zijn hoofd heel even kantelde voor hij de vraag van de talkshow host beantwoordde.  De harde z rolde over tafel. Verontwaardiging kleurde zijn stem. De zinnen waren afgemeten, rauw, en de teleurstelling prikte in zijn ogen. De heteroseksuele interviewer gebruikte onwillekeurig zijn ik-begrijp-je-lief blik.
“Misschien kun je een stukje voorlezen. Waar maakt men zich precies zo druk om?”
En hoewel ik wist wat er kon komen, ik was al eerder op zo’n stuk luisterporno van hem gestuit, was het effect er niet minder om. Sam’s seksscene’s zijn nergens wreed of agressief, maar zijn Marokkaanse tongval, en provocerend luide stemgeluid – als het over seks gaat raakt hij heel strategisch de controle over zijn volumeknop kwijt – maken het ondergaan van deze voordracht tot een auditieve aanranding waar je je hoofd afdraait, neurotisch beurtelings bijt en zuigt op je vingers en spastisch met je benen spartelt. Het enige wat nog erger zou zijn dan dat hij doorstoot, is dat hij zou stoppen. Hij stopte.
Ik voelde mij vies.
Ze zullen zeggen dat ik muzen inruil, Rafael voor Sam, alsof ik een hogere klasse auto wil. Maar ik heb geen auto en muzen zijn altijd complementair. Rafael en Sam hebben weinig gemeen. Sam is Marokkaans, of beide ouders zijn dat. Hij draagt een retrokuif, slaat zijn reebruine ogen naar de tafel terwijl hij zijn kleine hartvormige mond onmerkbaar tuit. Zijn schrijfstijl is gemengd. Van liederlijk Wolkeriaans tot korte zinnetjes.
Soms maar één woord.
Maar goed.
Waar Sam’s haar tot in de puntjes geföhnd is, zijn tops zich aan zijn sportschooltorso vastzuigen, en zijn stem wars is van subtiliteit of nuance, heeft Rafael lak aan uiterlijk vertoon. Zijn net iets te zware lijf gedijt in sportieve vesten. Zijn stem is luid, zijn zinnen buigen zich diplomatiek en hij kan zingen, acteren en imiteren. Van Freek de Jonge tot het Surinaams van zijn moeder. Arrogantie is slechts een spel, voor als hij een pak draagt, maar liever zit hij met open lach te knikken, de interviewer aansporend vooral alles op tafel te gooien. Zelfs criticasters lokt hij met zijn kinderlijk grote ogen uit tot een vrolijk duel van argumenten. Ik bezoek zijn shows regelmatig en heb mij bij één gelegenheid voorgesteld, zodat hij in ieder geval wist wie die vreemde blogs over hem schreef. Vond dat ik hem dat verschuldigd was. Al mijn moed en 84 rampscenario’s verzameld, en mijzelf na een vooraankondiging (om hem niet te overrompelen), twee glazen wijn en een mojito zo ver gekregen.
 “Hé! Ik ken jou hè,” zei de man die uitstekend met kritiek kan omgaan, maar waarvan ik geen idee had hoe het met bewonderaars zou aflopen.
“Dankjewel. Ook voor al je complimenten.”
Het is laat en ik ril. De kou trekt vanuit de tuin naar binnen. Ik heb geen kattenluikje en ze willen zo vaak naar binnen en buiten dat ik de deur openlaat. De week van Sam is voorbij. Volgende week ga ik naar een show van Rafael. En Madonna is alweer jaren aan de jonge donkere mannen.
We gaan naar bed.

8  Hard van buiten

Ik wist dat ik mij zo zou voelen. Tenminste: als alles goed ging. Als ik het opbracht als stralende single alleen naar zijn show te gaan; er geen gênante dingen gebeurden. Als ik na de voorstelling een draai wist te geven aan dat ongemakkelijke wachtenennetdoenalsofjehetleukhebt. Een wachten dat Rafael even vaak wel dan niet afstrafte met een snel vertrek waarin hij alleen zijn meest opdringerige fans te woord stond, iets wat mijn eer te na was. En als in dat casual lijkende wijndrink koffieslurpmoment Rafael zacht over mijn wang streek, mijn kin ophief (ik las Stoner) zodat ik in zijn grote bruine ogen keek en hij zachtjes zuchtte:
“Lauren, mijn muze, je bent de ware voor mij.”
Dan zou ik mij nu zo voelen. Volstrekt over-de-top hysterisch gelukkig midden in de nacht met genoeg adrenaline om tot 6 uur wakker te liggen terwijl de innerlijke chemie mijn hart tot gevaarlijke ritmes aanjaagt en het bloed als pure heroïne door mijn aderen stampt.
Alles was dus goed gegaan.
De locatie. Flash-back momentje: waar was ik dus niet? Ik was niet in het meest voor de hand liggende theater (dichtbij, hij speelt er vaak), maar uitgeweken naar een andere stad. Niet omdat het daar mooier was (Arabische zithoeken met wierook en muntthee), noch dat het kaartje goedkoper was (katjing!), maar een sierlijke blonde barman Sasha, met wie ik na Rafael’s optreden en zijn weigering nog na te blijven (waar Sasha nog gevoeliger voor bleek te zijn dan ik) halfnaakt en onderhandelend over geslachtsdelen was geëindigd. Sasha, die werkte hier namelijk niet. En dat kwam mooi uit want for better or for worse, ik had geen zin om hem tegen te komen. De blonde god bezat de verleidingstechnieken van Cupido himself, incl de goedgevulde seksuele trukendoos van ma lief (hoewel die van mij gesloten moest blijven) maar de nacht hemels onderhandelen was mij al met al toch wat zwaar gevallen. Het was prachtig om zo zwoel gekust te worden, en die intimiteit te voelen die alleen de onsterfelijken zo hoog kunnen laten oplopen omdat alleen zij het geduld opbrengen doucement, zachtaardig, langzaam en stroperig hun liefdesnet over je heen te draperen. En het hop! broek uit, get on with it scenario was volgens mijn lichaam die nacht ook een goed idee. Maar mijn hoofd stak er een stokje voor.
Ik was naar het theater gegaan om door Rafael betoverd te worden, niet om een nacht te pimpampetten met de God van de Liefde.
Zelfs niet als Rafael de magie met het aanknippen van het zaallicht had verbroken. Juist dan niet. Liever de teleurstelling van Rafael, op wie ik toen drie maanden verliefd was, dan de wensnacht met de gedroomde man van een ander. Letterlijk. Een week en twee onbeantwoorde berichten later, kwam ik erachter dat Sasha een vriendin had.
Eerst herkende ik hem niet. Ik zat na de voorstelling tussen de rood en paarse velours kussens in een comfortabel diepe bank, Frank Sinatra zong New York, ik begon aan Pluk van de Petteflet en wierp een ongeduldige blik richting de bar. Een donkere man, zijn gezicht viel weg in het tegenlicht, kletste aan een sta-tafel met twee anderen. Ik keek drie keer. Staarde. Tuurde. En concludeerde dat ik a. onbeleefd was en b. niet iedere man voor Rafael moest aanzien. Ook hier gingen donkere mensen wel eens naar het theater. Dat was nog geen reden ze aan te gapen alsof de jaren 50 waren teruggekeerd. Mijn wijn was op. Ik liet Pluk en mijn tas onbewaakt achter en zette er stevig de pas in richting bar. De donkere man kwam dichterbij. Het was hem wel.
“Hoi,” glimlachte Rafael. “Ik kom zo ook bij jou.”
“Leuk!” antwoordde ik verrast.
Leuk, dat ik al een jaar verliefd ben op een man die ik blijkbaar niet eens herken tot hij zich frontaal in mijn blikveld gooit. Leuk, dat het godverdomme niet over gaat. Leuk, dat je een vriendin hebt waardoor het nooit iets was tussen ons, nooit is, en ook nooit zal worden. Heel leuk. Ik bestelde koffie.
De vriendin van Rafael kende ik sinds ik in mijn naïviteit op een feest op een vrije kruk naast een jonge blondine was gaan zitten. Rafael was ook uitgenodigd, en ik zat nog moed te verzamelen, vastbesloten mij aan hem voor te stellen (hier heb ik vorige keer over geblogd, en ga die lijdensweg niet herhalen), toen hij achter mij langs liep, en de blonde schouders naast me omarmde. Hij fluisterde wat in haar oor, neusde het giechelende oorschelpje. De roomblanke arm strengelde terug, de volle maat 38 draaide haar billen en de katachtige ogen, vrij van make-up, wierpen een lonkende blik op de warme mannenhand die over haar gespierde onderrug gleed. Met andere woorden: mevrouw leek op mij. Maar dan jonger, leuker en vooral veel slimmer. Ze hervatte een gesprek met haar vriendin (over watersnood in Noord India, de Arabische Lente, of de achtergronden van het Libor schandaal). Ik zette alle zeilen bij om geen tsunami aan zelfkastijding te ontketenen.
Rafael hield woord. Net toen ik wilde opkijken waar hij nou bleef (ik was toe aan Zaza, mijn favoriete hoofdstuk) liep hij mijn kant op, en groette mij terwijl hij een plek uitkoos. Hij squatte de kussens in, waarbij zijn t-shirt een paar centimeter opkroop en ik heel even de allerlaatste kilo’s rond zijn taille zag, voor ze zorgvuldig in de bank werden verstopt. Ik complimenteerde hem met de voorstelling, babbelde over de ontwikkeling die het stuk had gemaakt, en bewonderde ongemerkt zijn ranke vingers en handen die zijn echte bouw verraadden.
“Een krachtig en pezig lijf” zo omschrijft hij zichzelf in een roman die zich in de toekomst afspeelt.
Dat deed mij denken aan Benjamin, de man die ik had kunnen vergeten dankzij Rafael. De handen waren een voorbode, een belofte. Op een dag zou ook Rafael wakker worden met een platte buik, een fortuin op de bank, een onberispelijke garderobe en een trouwring om zijn vinger.
“Je gezicht,” flapte ik eruit, alsof ik iets vreselijks had gezien.
“Je bent zo afgevallen.”
Jukbeenderen. De krachtige kaken. Zelfs zijn sensuele mond en de kinderlijk ronde ogen voegden zich naar de volwassen trekken. Het was even stil, alsof we geen van beide geloofden dat ik zo’n domme opmerking had durven maken.
“Jij prefereert een dikker hoofd?” merkte hij op.
Het bruine stemgeluid was niet onvriendelijk maar zijn uitdrukking miste de onschuld die ik zo bewonderd had. De handen van Benjamin op een onduidelijke foto, de enige die recent was. Ze hielden iets duurs vast. Heel duur. En ik wist niet welk bloed aan hem kleefde, of wie zijn morele kompas was geweest in al die jaren dat we elkaar niet hadden gezien, maar wel dat ik zijn last aan niemand toewenste. En zeker niet aan Rafael. Ik koos mijn woorden zorgvuldig, en sprak langzaam om mijn twijfel en emoties te verbergen.
“Ik weet dat je gewichtsproblemen had. Al heel lang. Dus ik weet hoe belangrijk dit voor je is. Ik ben blij voor jou.”
Een vriend komt hem aflossen, Bob. Een soort Pluk van de Petteflet die vanaf zijn 14e verkering heeft met Aagje. Rafael heeft ook een andere beste vriend Bas, die lijkt ook op Pluk, maar dan een Pluk die Aagje op haar 15e met kind heeft geschopt en de Torteltuin opkoopt om er een racebaan voor kraanwagens aan te leggen. Als het engeltje en het duiveltje verschijnen Bob en Bas beurtelings aan zijn zijde.
“Hoi Bob, wat leuk jou te zien. Je lijkt een beetje op Pluk.”
Ik grabbel in mijn tas en wapper even met het boek.
“Gelukkig,” zucht Bob.
“Als je maar nooit zegt dat ik op Bas lijk. Daar word ik zo moe van.”
“Bas lijkt ook op Pluk,” zeg ik. “Maar jij lijkt niet op Bas. Bas is de anti-Pluk.”
Rafael is inmiddels opgestaan, naar de twee allerlaatste bezoekers gelopen die nog geen aandacht hebben gehad. De jonge meisjes verwelkomen de ster met verbazing. Een verliefde giechel vermengt zich met jazz.

Ik redigeer iedere dag een stukje van mijn boeken. Je kunt deze challenge dagelijks volgen via Facebook en Twitter. Het tweede en laatste deel van De Candystop publiceer ik (uiterlijk) zondag 29 januari.


LS Diary (2012-2013)

LSD klein

This was absolutely an interesting read!
Being my fourth book, it was the first time I repeated a formula I had used earlier on; the diary.
My first diary was Dutch American Diary, and LS Diary was originally meant as an attempt to log down, analyse, and hack, my struggle to publish DAD.
And (just like DAD) to do something productive with my feelings for yet another unavailable man.

LSD starts with my “panda year”; a celibate year which started to show serious cracks around Christmas and fully goes down the drain early 2013. LSD ends with a break-up, which every diary writer will immediately recognize as a natural ending. Unless you’re totally heartbroken and you need the diary to keep you together and write on. But that was nowhere near the case here. I was fine with things ending.

LS Diary Chapter 1-8

LS Diary Chapter 9-16

The next book is a Dutch diary, that starts three months after LSD ends.
It’s called De Candystop.

I will start editing tomorrow, and publish the first part (or more likely; the first half) of De Candystop Sunday January 22, 2017.