Erotisch verhaal: Was getekend

Michelle-Rodriguez-Wallpaper-michelle-rodriguez-25762911-1024-768Dita kon niet aan Nederland wennen. Ze ging op de fiets naar de hogeschool, at taart van de Hema en kende een paar woorden. Goedemorgen. Eet smakelijk. Prettige avond.
Ze was altijd onrustig. Dita’s ouders waren diplomaten, en ze was opgevoed door haar oma in Barcelona, die haar stijfgestreken kleren aantrok. De bloesjes en rokjes waren zo strak dat de harde stof haar kinderhuid irriteerden en ze tot ergernis van haar oma haar kleren uittrok. De meisjes bij Dita uit de klas benijdde haar schone, stralend witte bloezen en haar prachtig dikke haar. En hoewel ze zich sinds haar kleutertijd niet meer op school had uitgekleed, waren haar vrouwelijke klasgenootjes het nooit vergeten en pestten ze haar ermee. Haar manlijke klasgenootjes waren het ook niet vergeten. Zij vermeden Dita, alsof ze een diertje was. Alleen haar zigeunervriendje, een potig ruw kereltje dat twee stukjes van zijn voortanden miste, speelde graag met haar. Ze schikte zich naar haar lot, en reisde toen ze oud genoeg was haar ouders achterna. Na een jaar vertrokken zij, weg uit Noord-Europa, en lieten Dita achter.

Het was nog niet eens 7 uur. Helen, de frêle hospita van begin 40, waadde zich in het donker door de gang naar de badkamer. Ze douchte, smeerde zich in met bodylotion, en trok een setje wit ondergoed aan met bloemen in zachte poederpastels. Haar dure ondergoed was slechts één van de vele dingen waarin de Française in haar zich liet zien. Ze maakte het af met een wit hemdje met spaghetti bandjes en een randje kant. Toen ze de badkamer deur opende zag ze Dita bloot uit haar kamer komen.

Dita’s huidskleur was een lichte honingkleurig, bijna karamel. Haar lichaam was slank maar met stevige ronde vormen alsof het uit zandsteen was gehouwen. De huid glansde in de slecht verlichte gang. Dita’s borsten waren klein en de tepels zacht alsof een interne hitte ervoor zorgde dat ze niet hard konden worden. In Dita’s schouders, armen en benen, golfden spieren onder een zacht laagje vrouwvlees. De ogen van Helen gleden over dit jonge lichaam en hielden stil tussen haar benen.
“Dita!” riep de Francaise. “You don’t shave!”
Het schaamhaar van Dita was vol en donker. De Spaanse wierp een blik naar beneden. Haar ogen waren nog dik van de slaap en haar mond stond een klein beetje open. “gIt is natural, right?” concludeerde ze. Haar “r” was rond en voor de I zat bijna onhoorbaar een “g”. Gedachteloos gleden haar vingers door de haartjes. “Sometimes, when boy asks.” Ze nam niet de moeite de zin af te maken. “But David don’t mind.”
David was de minnaar van Dita. Meerdere keren per week kwam de jonge Italiaan ‘s avonds langs en hoorde Helen ze vrijen. Helen’s vorige huursters hadden nooit een seksleven. De kleine slaapkamer met de twijfelaar, nauwelijks groter dan een eenpersoonsbed, was voor hun prima geweest. Maar nu met Dita had Helen al vaak het kraken gehoord, het kreunen van David en het zwoegen van de oude planken. Als David er niet was, hoorde ze voor het slapen gaan het zachte zuchten van Dita die masturbeerde.

Op een dag kondigde Helen aan voor een paar weken naar Frankrijk te gaan. Ze vroeg of Dita bezwaar had als er een jonge vrouw kwam.
“She can have my room,” zei Helen. “It’s only for a few weeks.”
gI don’t mind,” haalde Dita haar schouders op.
Ze was niet iemand die zich veel aantrok van de aanwezigheid van anderen.

De maand daarna vertrok Helen en meldde de nieuwe bewoonster zich om 8 uur ‘s ochtends aan de deur. De etiketten van de intercontinentale vlucht wapperend in de gure Hollandse wind. Dita hielp de vrouw binnen en flanste een ontbijt in elkaar terwijl de nieuwe bewoner haar bagage naar boven bracht. Zwijgend zaten de twee vrouwen tegenover elkaar. Kopjes thee dampten. De nieuwe bewoonster keek onderzoekend naar een beschuit met hagelslag die op haar bordje lag. Dita keek op haar beurt nieuwsgierig naar haar nieuwe huisgenoot.

De vrouw was donker en dun. Een Afrikaanse met de jukbeenderen van een fotomodel. Haar westerse kleding stak af bij haar donkere handen en gezicht. Dita herkende onmiddellijk de toewijding waarmee de licht roze bloes gestreken was.
“Don’t that irritate skin?” vroeg Dita, terwijl ze haar handen over de mouw van de stof liet gaan. De zwarte ogen van de Afrikaanse spuugden vuur.
“You think we all run around naked?” Verschrikt sloeg Dita haar handen voor haar mond.
“No! Of course not!” Maar haar Engels was niet goed genoeg om uit te leggen wat ze bedoelde, en Edda, de Afrikaanse, was niet in de stemming om te luisteren.

Een aantal dagen leefden de vrouwen langs elkaar heen, slechts beleefdheden uitwisselend. Goedemorgen. Slaap lekker. En Dita liet zien hoe de wasmachine werkte. Op een dag kwam Dita thuis van haar werk. Edda was niet thuis, en Dita maakte eten voor zichzelf. Haar ogen dwaalden af en toe naar het bureau van Helen, dat sinds de komst van Edda begraven was onder stapels paperassen, zakken drop en een laptop. Toen Edda na het eten nog niet thuis was, kon ze haar nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Langzaam liet ze de mappen door haar handen glijden. Unicef rapporten. Een Engels rapport van het Nederlandse Ministerie van Volksgezondheid. Ze opende een willekeurige map. Plaatjes van verminkte vagina’s. Besnijdenis. Daarom was Edda hier. Ze sloeg de gruwelijke vondst dicht, onwillekeurig gleed haar hand tussen haar benen. Ze begon te huilen en kroop op de bank.

“Why are you sitting in the dark?’ informeerde Edda, terwijl ze het licht aanklikte. Dita’s grote ogen keken haar aan. Het zout van tranen opgedroogd op haar wangen.
gI saw the pictures,” antwoordde ze. “On your desk. They are so bad.”
Edda knikte. “That’s why I do my work. Because they are bad.”
“You too?” vroeg Dita.
“This is not about me,” zei Edda, die haar tas begon te doorzoeken.
“Yes, but you have that too?” vroeg Dita, die niet begreep at Edda de vraag bewust  onbeantwoord had gelaten.
Edda zuchtte. “Yes, me too.”
“Let me see,” zei Dita.
Edda greep een gordijn en trok het dicht. Stof slingerde door de kamer. “No.”
“I want to,” zei Dita.
“It is ugly,” bleef Edda weigeren. “Goodnight.”

Dagen, nachten en beleefdheden gingen koeltjes voorbij.

In de laatste week van haar verblijf kwam Edda in een donker huis. Dita’s jas en schoenen slingerden bij de kapstok. Ze keek of Dita weer in het donker zat te huilen maar de bank was leeg. Opgelucht trok ze haar jas uit. Toen viel haar oog op de tafel. In het midden lag een roze briefje.

Dear Edda,
I am sorry you are angry. You are not ugly. Please let me see you. I promise I will not touch if you don’t want. I will wait in bed. Please don’t be angry with me. Dita.

En onder de zakelijke kleding, onder het strakke gezicht, smolt het topje van Edda’s woede, en voelde ze het verdriet van Dita. Dita, die huilde om het verdriet van een ander. En Edda, onmachtig haar eigen lijden te voelen, huilde nu voor Dita. Ze ging naar boven.

De kamer was donker. Het dikke dekbed bedolf de kleine Dita.
“You came,” zei de berg met dekens. Ze knipte een lampje aan en klom uit bed. Zwijgend keek Dita hoe Edda zakelijk haar broek los maakte, en naar beneden stroopte. De Afrikaanse ging op de rand van het bed zitten. Haar broek laag.
“Better lie down,” zei Dita.
Toen Edda op bed lag, trok Dita de schoenen en sokken uit, en de broek en het slipje.
“Blouse off too,” rilde Dita. “Not good for skin.” In een wit hemdje lag Edda op bed.
“I am going to look yes?” zei Dita, die op de bedrand was gaan zitten.
“You shave,” glimlachte ze.
“Muslim habit,” antwoordde Edda. Toen trok ze haar knieën op en liet ze open vallen. Enkels gekruist. Een gladde venusheuvel opende zich. Oude sneeën en sneetjes. Grove dikke stukken. Kleine gaatjes alsof iemand met een naald geprikt had. En op het serieuze gezicht van Dita kwamen tranen. Haar vingers raakten de littekens. Edda rilde.
“Edda………….” huilde Dita. “Can I touch, please?”
“You already are,” zei Edda droog.
Vederlicht bevoelde Dita de schaamlippen. De littekens waren te droog en te ruw om te strelen. “You need honey,” zei Dita. “My grandmother told me.” En weg was de Spaanse. Toen ze terugkwam staarde Edda daas voor zich uit.
“They are old,” zei ze bedachtzaam. “I am scarred for life.”
“I want to,” duwde Dita de donkere benen weer los.

Ze smeerde de honing op het ruwe geslacht van Edda, maakte kleine cirkels van boven naar beneden, langs de littekens die eerst schaamlippen waren naar de ingang. Na een paar cirkeltjes doopte ze haar vinger opnieuw in de pot.
“Have you been with a man?” vroeg Dita.
Edda schudde haar hoofd. “That is not for me.”
Ondanks de aanrakingen van Dita toonde Edda geen enkele opwinding. Haar benen lagen open alsof ze bij de dokter was. De dokter in Nice, die alle ontstekingen van de besnijdenis had moeten behandelen. Verschillende dokters. Zusters. Artsen in opleiding. Edda’s vagina was niet meer van haar. Het tweede rondje was afgelopen. Dita had de hele buitenkant nu twee keer gehad.
“Can you have orgasm?” vroeg Dita. Edda schudde weer haar hoofd. “No. It is gone.”
”Maybe inside?” probeerde Dita. Die over haar verdriet heen was en geïnteresseerd het gewonde lichaamsdeel onderzocht. “May I?”
Edda haalde haar schouders op.
“You must close eyes,” zei Dita. “And think of a really nice boy.”
Met een glimlach om haar mond deed Edda wat haar werd opgedragen. De onschuld van Dita werkte aanstekelijk. “He must really nice,” zei Dita. “Otherwise it doesn’t work.”

Edda dacht aan een jongen uit haar dorp die haar waterton droeg, en zelfs hielp haar haar te vlechten. Usman was een jaar of veertien geweest, toen zij het dorp ontvluchtte.
“Think of being with a boy. And he is touching you,” vervolgde Dita haar eenvoudige instructies. Toen voelde Edda de warme mond van Dita tegen de venusheuvel. Edda’s ogen vlogen open.
“You must keep eyes closed,” zei Dita zacht. “Boy is kissing you.”
En Edda’s ogen gingen dicht. Ze voelde alleen nog het likken van Dita. Zorgvuldig gleed ze langzaam naar beneden en weer terug naar boven. De honing weg. Speeksel en adem verkoelden het zachte vlees.
“Boy touches you very gently,” zei Dita.
En toen bracht ze voorzichtig een vinger naar binnen. Edda kreunde. Haar benen klemden maar Dita hield haar dijen open. De warme tong duwend aan de buitenkant. De kleine vinger onderzoekend in haar, in en terug. Iedere keer als de vinger terugtrok, tot vlak bij de ingang, hield Edda haar adem in alsof ze vreesde dat de vinger haar alleen zou laten. Maar hij kwam altijd terug. In een kleine curve, duwend in de richting van haar schaambeen. En in die golvende stuwende beweging, voelde Edda hoe ze vochtig werd. Eerst de binnenkant. De kleine vinger gleed steeds makkelijker naar binnen. Dita bracht een tweede vinger in. Edda kreunde toen ze werd geopend, en in een golf verspreidde het vocht zich aan de buitenkant. Door het littekenweefsel sijpelde sap, vocht op de plaatsen waar eens haar schaamlipjes zaten. Met lange halen likte Dita het op, en duwde haar tong breed tegen de hele buitenkant. Haar tong krachtig tegen het levenloze weefsel van de clitoris die was weg gesneden. Cirkelend, breed, toegewijd, en de twee vingers die in en uit gleden, met het ritme dat ze voelde diep in Edda. Het kreunen van Edda veranderde in schreeuwen, in huilen. In stoten waarbij Dita moeite moest doen om niet weggeduwd te worden. En toen voelde Dita het diepe schokken, strak om haar vingers heen. Een golf van vocht langs de vingerkootjes naar buiten geperst. Helder vocht in haar mond, op haar lippen. En de ontspanning van Edda, die trillend haar benen dicht wilde doen. Voorzichtig trok Dita haar vingers uit het natte kutje.
“You have bled,” stelde ze vast. Bloed op haar vingers en een veeg bij de ingang. Edda sloot haar benen, en krulde zich huilend op met haar handen diep tussen haar benen. Troostend sloeg Dita haar armen om haar heen. “Is natural,” wiegde ze. “gIt is only natural.”

 

Mirage 3: On y va!

beach paris

After feeling sorry for herself for four months straight, Lauren finally hits rock bottom. And the only road left leads back up to the light. With special thanks to Elizabeth Gilbert for leading the way. [...]

Mirage 2: Le Petit Mort

photo Brassai

In theory Lauren is dedicated to her book and to writing for this blog. In practice she gave it up weeks ago. The former hedonistic cougar is home bound, mothering her little ones, sick with worry and about to get dumped. When it rains it pours. [...]

Mirage 1: Person au Gratin

Plato and Anaïs in the School of Athens | phot most likely by Brassai

In honor of her idol Anais Nin she calls it Mirage and illustrates it with Paris’ most famous photographer in the 30′s, Brassaï. // Dear Elliot, What came first? The doubt, the insecurity, the gnawing itch that implies everything about yourself and your life is wrong yet refuses to speak in clear terms? Or was it my decision to focus on my books for the next few months, that ignited those feelings of worry and worthlessness? Chicken and egg. Either way they seem to be companions. [...]

Bedtime Stories 19 (the end): Justify my Love

1998 with Benjamin Bratt as Benjamin Cooper 3

After being single for seven years, writing three English diaries and bedding ten men, Lauren travels to finally see her number one muse Benjamin. He inspired her best writing, and his ethereal presence shielded her from harm. But that doesn’t mean he’ll buy her coffee in real life. [...]

Bedtime Stories 18: Crazy for you

1986 herb ritz 1

It’s been four days since he left, and I haven’t been able to write because I just choke up, and my ability to write blocks. I literally can’t find the words to describe the chapter that will undoubtedly be the watershed of my life. The beginning of a new era. Because I found love in the arms of a man on who I had a crush since 1991 [...]

Bedtime Stories 17: Like a Virgin

1375793_622666131108677_734803543_n

After eight years of writing and seven years of dating Lauren cleanses her life until she feels shiny and new. But not before she reveals her entire sexual history. [...]