Honey, where art thou?

1994 madonna-q-magazine-1994-2

If it wasn’t for this post, you would start wandering this site, and get the eerie feeling something was terribly wrong… You would find some pretty steamy erotica from 2015, together with an abandoned diary, but where was the writer? Where was Miss Harteveld? The promise that she was working on her books, and the revelation that she had her coming out: those were the only signs she had made it into the new year.


You would shriek, and maybe you would shed a tear.
Or look on Twitter if you could find me there.
Which is where I live anyway, so that should be the first place for you to check.

But I have a new blog, The 100 Day Tutelage of Hsi Lai.
And I wanted this to be all new and fresh, so for 100 days you can find my posts there.
Just click the link, and leave me your email address.

And the only bodily fluids involved so far, are of the sexual kind.




That day LS Harteveld had her coming out‏

5 quotescover-JPG-42

Someone said: OMG how did your mom respond to your coming out?
My mom has known about me being LS Harteveld, ever since the first letter went to paper in 2006.
She’s known that I quit my long term relationship a few months later, so I could explore being in love and sex all over again. I planned on treating myself to a second adolescence. A care-free one.
And she was all for that.
So no, my mom was not even informed on my coming out.

And by the way: if you are already subscribed to my yoga blog, if you re a family member, if you’re a close friend, or if you are one of the few male authors I definitely would, then you can stop reading now.
You ll know where to go, where to find me, and the only thing you MIGHT have missed is to sign up for this exclusive new blog. It’s about the 100 Day Tutelage of Hsi Lai, and it will contain oral sex.
Off you go now.

So there we are. Just you and me. You, a reader who has enjoyed my erotica and diaries for 6 years now, without pressing me to come out. To reveal myself. And if you did, I probably blocked you and kicked you off my mailing list.

I want to thank you. From the bottom of my heart.
I can’t tell you how wonderful it has been to shoot root and to grow as a writer, a lover, a human, with a pen name. I needed that. And after 6 years of writing this blog, LS Harteveld has become her own woman. She’ll stay on as the part of me that writes and as my media personality. But yes… there is more. Another side of me.

The woman you see at the top of this post is Suzanne L. Beenackers.

SHE is the one who writes funny, personal posts on yoga, every week since January 2015.

SHE is the one who has her own YouTube Channel, since September 2015. Where you can follow playlists such as #GirlBoss or The Erotica Series. And then she starts episode 1 with an exercise “the banana”, and giggles.

SHE is the one who teaches at a Dutch channel ominously named Rebel Yoga, where you can follow her courses for a super affordable fee.

SHE is the one who has a small basement studio in the heart of Nijmegen, where she’ll start a series of classes on The Sexual Teachings of the White Tigress, on Monday March 7.

SHE is the garden variety yoga teacher who just rewrote the home page of her company M Yoga. And it now oooooozes LS Harteveld.

All those years, I feared the day you would find out, that I was Suzanne L. Beenackers. Or that some jilted lover would out me, because he was angry. Or the new girlfriend of a jilted lover, or whatever. I feared someone would tell you my real name, when in the end it was just the other way around.

Because I never had to tell you I was Suzanne Beenackers.

The only coming out I had, was to tell the world that after 10 years of writing and being single, I had become the writer, the lover, the woman, #GirlBoss and White Tigress in the making.

I had become LS Harteveld.

With love,


The Way of The Trickster‏

Big 0078504400000258-2881507-image-a-49_1419043664509Hi Sweeties!

I’ve been leading this totally offline mediocre life since early December, and it’s paying off in an expansive creative force that could last me till 2017. So I won’t be online till early March, maybe later.


If you reread 2015′s blog posts you can notice how I ve developed a new life-changing (or better: game changing) theory. Twelve months ago I had my ominous meet cute with Mister Big, and invented the “Major League”:
a place to date but only if I was ready to up my game, to go to the next level. If I was prepared to be challenged and see if I could get something out of it, without being crushed. Without giving up beforehand.
And I did.
Twelve months later, I’m still alive, and I’m putting my game theory to paper. Or in my case, an off-line laptop from 1998, which is basically the same thing.

Because we need a new name, a new role model, for every soul who wants to get smarter, quicker, stronger; to become more flexible and more creative. We need to embrace our Trickster ways and start reaping the benefits (and having fun!) of this highly active and exciting spiritual path.

And since Mindfulness is taking the world by passive aggressive force, time is running out, and I’m writing my ass off to get this done. It’s called:

The Way of The Trickster
How I saved my business, conquered death and won a man’s heart.
Well, two out of three anyway.

I’m now on a 100 day quest to establish all those things, so if you don’t hear from me again, know my final thoughts were happy ones :)

Trickster will also be the first self-help book that is (drumroll)
Or did you really think I was going to leave my luscious naked body being handled in all sorts of hopefully non-consensual ways out of it? Maybe he could take me over a meditation pillow, just for narrative sake…..

The Way of The Trickster will be the first sensual sexual self-help book in the history of mankind, and if I fail to get this done, we all have to get back to Mindfulness.

Game ON, my friends.


I won’t be online and keep in touch by newsletter and email. 

Monogamie als Zwarte Piet

Simone van Saarloosdoor LS Harteveld

Mijn exemplaar van het Het Monogame Drama van Simone van Saarloos dat gisteren pas in de winkels lag, is nu al toegetakeld met fluoriserend roze marker. Als de coating van de kaft niet zo glad zou zijn zou ook de ontroerende kop op de achterflap niet ontkomen zijn aan mijn drang iedere levensles, spitse constatering, en missing link in mijn eigen ontwikkeling te markeren als lijdraad voor de tweede helft van mijn leven. Het kopje op de achterflap van Het Monogame Drama is:

Een Ode aan de Single als Wereldverbeteraar en Levenskunstenaar

Pas toen het er zo stond, en ik een traantje wegpinkte, realiseerde ik mij hoe miskend ik mij had gevoeld. Totaal niet gesteund door de maatschappij. Blijkbaar had ik er toch last van dat stelletjes en gezinnen (en überhaupt mensen met kinderen) standaard verheven worden boven singles, en was ik ergens in de monogamie-roltrap van Simone van Saarloos gaan geloven; waarin alle eerdere relaties alleen in dienst staan van de weg naar boven. Dat je niet geacht wordt een beetje rond te krabbelen op hetzelfde plateau in een relatie die nergens heengaat. Terwijl ik wist dat mijn werk als levenskunstenaar en positie als single, bijzonder was, bewust was, en alleen daarom al prijzenswaardig. Maar een ode, nee, die had ik nog nooit gehad.

Het essay Het Monogame Drama laat zien dat het ideaal van de monogame relatie, is geworteld in een maatschappij die uit angst voor chaos en onzekerheid, haar probeert uit te bannen. Daar tegenover stelt zij het leven van singles, polygamen, polyamoren, samengestelde gezinnen, alternatieve gezinsvormen rondom alleenstaanden en homoseksuele stellen met een kinderwens. Zij zijn gedwongen geweest over hun relatievorm na te denken, en komen daarmee volgens Simone als winnaar uit de bus: hun relaties zijn stabieler, vrijer, en t is ook voor de kids een stuk lekkerder opgroeien als de biologische paps en mams niet hun hele ziel en zaligheid op elkaar projecteren, maar eerst nadenken over een werkbare vorm; één die flexibel kan reageren op veranderende omstandigheden. En in het creëren van een flexibele, en dus sterke, structuur slagen deze niet-kerngezinnen meestal een stuk beter dan het monogame ideaal waarin het gezin een soort huis is waar men zich slechts naar binnen hoeft te vechten, en er vervolgens t leven veilig uit kan zitten.

Voor ik de eerste streep marker zette, vroeg ik mij af wat Simone ervan zou vinden als ze haar boek zo uitgeleefd ter signeren voor zich kreeg. Was het wel verstandig dit te doen, of zou het de verhoudingen verstoren? Het proces dat zich toen in mijn hoofd afspeelde was identiek aan datgene wat Simone bepleit: Kijk naar jezelf. Wat doet het met je?
Waarom maakte ik mij druk wat Simone ervan zou zeggen als ik haar boek had volgekliederd?
En als my worst fears bewaarheid zouden worden en ze zou weigeren het te signeren, was dat dan een reden om het niet te doen?
Simone’s boek zit vol met taboes die ze gewetenloos (of juist gewetensvol dus) tegen het licht houdt. En één daarvan is ons taboe iets te weigeren dat wordt gegeven. Ze komt met een prachtig voorbeeld van haar vader die vlak na een ruzie met zijn vrouw dit afreageert op Simone, die in de speelgoedwinkel iets uit mag zoeken. Hij dringt haar allemaal cadeau’s op. Wil ze dit niet? Dat misschien? De aandacht mist. Simone begint te huilen.
Het taboe zit niet alleen in het iets weigeren dat wordt gegeven, zoals Simone op dat moment het cadeau van haar vader niet kan weigeren, maar ook in het iets geven dat geweigerd kan worden, waardoor we angstig worden en ervoor kiezen dan maar niets te geven om onszelf het risico te besparen afgewezen te worden. Zoals ik overwoog mijn boek maagdelijk te houden, zodat Simone mij er niet op kon afwijzen. Terwijl ik nu, mét mijn beduimelde exemplaar, Simone de ruimte geef te reageren zoals ze wil. Zoals ik iedereen de ruimte wens te geven te reageren zoals zij willen. Zoals ik ook van iedereen de ruimte wens te krijgen te reageren zoals ik wil én te geven wat ik wil.
Maar een monogame relatie is een relatie waarbij ik het boek precies zo aanlever zoals Simone dat wil, zodat zij van mij blijft houden. En als ik desondanks wil krassen en schrijven in het boek, koop ik een nieuwe voor daarnaast. Want het cover-to-cover uitgeleefde exemplaar zou haar maar pijn doen, en ik wil haar geen pijn doen.
Door deze vergelijking wordt duidelijk dat monogamie mij de mogelijkheid ontneemt mijzelf te laten zien, en ik ga kontendraaien om maar niet afgewezen te worden. En ik ontneem Simone de mogelijkheid mij te zien, en te waarderen of af te wijzen op wie ik “echt” ben. Monogamie wordt zo de dood in de pot voor persoonlijke groei.

In de vele interviews met Simone is zij genuanceerder. Daarin zegt zij: Iedere relatievorm, mits bewust gekozen, is goed. Daarmee neemt zij afstand van het demoniseren van monogamie. En terecht. Want het probleem zit niet in de relatievorm, maar in de onwil van mensen deze bewust aan te gaan en zich vervolgens wél beklagen (of op zijn minst verbazen) over alle problemen en onvrede die eruit voortkomen.

Dit artikel heet: Monogamie als Zwarte Piet. Dit komt van de uitdrukking “Zwarte Pieten”- iets of iemand de Zwarte Piet toeschuiven. Dit is nooit terecht. Ook in Simone’s essay is het feitelijk onterecht dat ze de monogame relatie de schuld in de schoenen schuift. De ingedutte beklemmende monogame relatie waarin beide partners naar hartenlust elkaar overal de schuld van geven is een gevolg van een veel dieper probleem: namelijk het onvermogen of de onwil om verantwoordelijkheid te nemen voor je gevoelens. Om als je de Zwarte Piet trekt je af te vragen: Wat doet dit met mij? En hoe kan ik hier op een andere manier naar kijken zodat ik uit mijn kinderlijke gekwetste reactie kom? Ik ben het niet eens met Simone die suggereert dat haar relaties soms op hetzelfde niveau blijven: ze is van de roltrap gestapt en speelt het “spel” van de relatie, om het spel. No way. Zij staat ook een roltrap. Ik sta op een roltrap! Alleen gaat die van ons ergens anders heen: in plaatst van het eindpunt van het monogame (monomane!) kerngezin, leidt die van ons tot zelfkennis, bewustzijn en een sterkere game play. Wij kunnen steeds sterkere spelers aan, steeds moeilijkere situaties, die steeds meer van ons vragen. Ik noem dit op dit blog The Major League. Een niveau waarop letterlijk alleen The Players zitten. De Don Juan’s en hun vrouwelijke tegenhangers;  Zij die spelen met de liefde. En er gebeurt van alles: er wordt vals gespeeld. De regels zijn onduidelijk. Je wordt continu met jezelf geconfronteerd. Maar uiteindelijk is dit voor “ons” levenskunstenaars, wel het niveau waarop we uitgedaagd worden. Waarop wij onszelf persoonlijk kunnen ontwikkelen.

De speltheorie kan trouwens wel degelijk ook voor gezinnen en monogamisten opgaan: hun gameplay kan sterker worden bij ieder kind, bij t in huis nemen van ieder pleegkind, verhuizingen, organiseren van feestjes en t verzorgen van 50 glutenvrije, notenvrije, verantwoorde traktaties die om 8 uur s ochtends mee naar school moeten. Ik zeg niet dat er hier geen uitdagingen zijn, maar zij kiezen ervoor de structuur, de relatievorm, vast te leggen, en dat komt ze duur te staan als deze structuur flexibiliteit mist, en dus niet bestand is tegen veranderingen in gezinssamenstelling/ inkomen/ bedreigingen in de vorm van nieuwe geliefden. Dan moet je alsnog je randvoorwaarden/ vorm gaan bijstellen, terwijl je je daar nou juist niet mee bezig wil houden omdat er zoveel werk te doen is.

Het idee van de speltheorie versus de monogame relatie sluit aan bij een wijdverbreide aanname dat je mag/ moet rondfladderen als je jong bent en tegelijkertijd dat er iets mis is als je boven de dertig “nog” geen vaste relatie hebt. Individuele verschillen in belastbaarheid, talent voor monogamie etc, daargelaten zou het in zijn algemeenheid juist andersom moeten zijn: monogamie is een veilige start van je liefdesleven. Het is het ondiepe, waar je niet kunt verdrinken, en naar behoren leert zwemmen. Maar wie na zijn dertigste nog niet zelfstandig kan zwemmen, en rekent op de haak van de zwemleraar of de aanwezigheid van de kustwacht om hem te redden, die mist zelfstandigheid. Als monogamie een vaste plaats zou hebben, dan is zij er om de zwakkere of de beginners te beschermen. Zij is de vaste grond voor wie de roltrap nog helemaal niet op durft. Voor wie nog geen verantwoordelijkheid kan nemen voor zijn eigen gevoelens, en niet in staat is tot zelfreflectie.

Met vijf december is ook de Zwarte Pieten discussie in bredere zin weer relevant. Deze ontvouwt zich op dezelfde wijze als het vraagstuk monogamie: Tegenstanders van Zwarte Piet en monogamie claimen dat zij erover hebben nagedacht. Voorstanders claimen in beide gevallen dat het nu eenmaal zo hoort. En ik zie een overeenkomst in de oorzaak van waarom men elkaar niet begrijpt:
Voorstanders van monogamie en Zwarte Piet houden vast aan de vorm, zonder zichzelf vragen te willen stellen als:
Wat doet deze discussie met mij?
Waar komt die weerstand vandaan dit onderwerp opnieuw te bekijken en te definiëren?
En hoe kan ik hiernaar kijken zodat ik uit mijn kinderlijke reactie kom?
Maar ook tegenstanders van Zwarte Piet, maken een fout. En het is dezelfde, en wat mij betreft de enige, fout die Simone van Saarloos maakt: zij verheffen bewustzijn tot de norm. Tot “het goede”.
Het maakt niet uit welke relatievorm, als hij maar bewust is aangegaan.
Het maakt niet uit of je voor of tegen Zwarte Piet bent, maar als je de discussie niet aan wilt gaan, dán ben je een slecht mens.

Maar die mensen willen helemaal niet naar zichzelf kijken. Of ze kunnen het niet. Zelfreflectie is de nieuwe randvoorwaarde, het nieuwe verlichtingsideaal. En daarmee is gebrek aan zelfreflectie het nieuwe taboe, of de nieuwe waterscheiding in onze samenleving; zij dit dat wel kunnen en zij die dat niet kunnen. Of niet willen.
En dit speelt niet alleen bij relatievormen – waar hele volksstammen het echt heerlijk vinden alles wat er mis is in hun leven te projecteren op hun partner (of gebrek aan partner) maar bijvoorbeeld ook bij de gezondheidszorg; de preventieve screening op kanker (bevolkingsonderzoeken) wordt ons als nationaal kalmeringsmiddel door de strot geduwd om een existentiële angst weg te duwen. Terwijl de vraag: Waarom word ik hier zo bang van? Niet gesteld wordt. Noch: hoe kunnen we de bevolking helpen anders te denken zodat zij uit hun onvolwassen reactie komen?

De vraag: Wat doet deze onzekerheid met mij, en hoe kan ik hiermee omgaan? Is er één die door de maatschappij standaard wordt beantwoord met van tevoren al gedoemde poging de onzekerheid weg te nemen. Van Saarloos legt dit feilloos bloot. Een systeem moet juist daarom zo gebouwd zijn dat t sterker wordt van de reactie op veranderende omstandigheden. Dat t transformeert en muteert, en daar steeds beter en sneller in wordt. Het systeem kan als het ware zijn eigen game play verbeteren, en daarmee tot in de lengte van dagen op hoog niveau blijven meespelen. Daarentegen is een samenleving die het wegnemen van risico’s als voornaamste defense meganism heeft, kwetsbaar en heeft daarom slechts de keus tussen leren buigen of eerst barsten. 

De onmogelijkheid van het ombuigen van monogamie naar vrijheid, van Zwarte Piet naar gewoon Piet, van een starre op angst gebaseerde samenleving naar een weerbare en flexibele, zit in het gebrek aan zelfreflectie. In het onvermogen met een afstand naar het eigen handelen en de eigen emoties te kunnen kijken. En het onvermogen van Simone van Saarloos, en van mij, zit in het idee dat iedereen tot zelfreflectie in staat is en daar dan ook nog iets mee wil. Wij hebben geen geduld met mensen die ergens in de angstige krochten van het onverlichte bestaan trouwend, kinderen producerend, bang voor alles en nergens verantwoordelijkheid voor nemend, ronddolen. Dus daarom moeten wij ons afvragen:
Waarom vind ik het zo erg dat zij hiervoor kiezen?
Wat doet dit met mij?
Hoe kan ik hier anders over denken zodat ik uit mijn kinderlijke, betweterige houding kom?

Dit vermogen tot zelfreflectie is de kracht van Simone van Saarloos en van mij. Dit is onze flexibiliteit, ons talent, en hiermee kunnen wij met een gerust hart iedere verbinding aangaan;  Wij benoemen, analyseren, reflecteren. Mensen relatievormen aanpraten zoals Simone en ik die hebben, is het paard achter de wagen spannen. Dat draagt absoluut niet bij aan hun welzijn, noch aan dat van ons. Dus linksom of rechtsom, monogamie verdient geen Zwarte Piet. En hoewel beide alleen als concept bestaan, staat het je vrij er rotsvast in te geloven.







In Praise of Thierry Baudet


Ik ga DWDD van een jaar geleden niet terugkijken waarin Thierry Baudet, wild guess, vermoedelijk iets over zijn boek wilde zeggen en gedwongen werd t ergens anders over te hebben. Noch ga ik het originele niet-verknipte videofilmpje raadplegen waarop te zien schijnt te zijn dat Julian Leblanc geen vrouwonvriendelijke zielepoot is. Ik ga zelfs niet, en neem mij dit gerust kwalijk, in mijn eigen geest te rade waarom Thierry vorig jaar ook bij mij in t vakje “vrouwhatende eikel” terecht was gekomen, en dat ik zelfs de aanbeveling van een door ons beide zeer bewonderde schrijver dat t een toffe gast was, letterlijk van tafel wuifde. Of we t alsjeblieft ergens anders over konden hebben. Ik ga t feit dat t Universum, God of stom toeval hem 24 uur later breeduit mijn stoelrij liet blokkeren in t theater, toen ik op zoek was naar mijn stoelnummer en ik dus Oh God niet langs hem wel langs hem Jezus ik ga niets zeggen oh ik ga toch wel iets zeggen langs hem ging maar de kans voorbij liet gaan écht wat te zeggen. Bijvoorbeeld: ik ben superbevooroordeeld over jou. Denk je dat t zin heeft t daar over te hebben?

Twee weken geleden zag ik Thierry Baudet bij Powned, wat ik voor t eerst sinds 1973 zag, na een aankondiging over niet-monogame relaties. Er werd een ervaringsdeskundige opgevoerd die een relatie had, maar zij en haar partner gingen soms ook met een ander naar bed. Een grote moeheid maakte zich van mij meester. Wat een volkomen burgerlijk emotieloos onderwerp. Voor alleen de seks iemand anders. Laat dan maar zitten, denk ik dan.
“Alleen de seks?” fact-checkte ook panel-lid Baudet of hij t goed gehoord had.
De dame knikte gretig en glunderde dat ze wel monogaam was in de liefde.
“Seks zonder liefde vind ik totaal niet interessant,” zei hij tegen de presentator. Wat een slimme zet was, want nu was zijn kritische opmerking minder persoonlijk. Een beetje zoals je in de tweede kamer via de voorzitter praat om aan te geven dat t je werk is iemand van repliek te dienen, maar je hierna gewoon samen aan de bar kunt zitten.
Thierry beloofde dat hij dit ook zou doen. Met beide dames. Alweer een uitgekookte strategie want opnieuw gaf hij aan dat alles nog open lag en beide dames een kans maakten.
Sinds ik t boek heb gelezen begrijp ik dat de hoofdpersoon G. en Thierry dus minimaal één overeenkomst hebben; ze weten hoe t spel gespeeld wordt. Zelf noem ik dat The Major League: waar alleen de echte players zitten.
Ik ben er na 8 jaar single zijn ingestapt en ik leef nog steeds, mijn hart doet t nog, en ik ben ook nog niet gedegradeerd. Misschien dat ik als één van de weinige vrouwen die uberhaupt in deze League speelt, dan ook een betere partij ben om dit boek, en Thierry, op zijn game play te beoordelen dan de verder ongetwijfeld rete-bekwame recensenten die zich er vorig jaar over hebben gebogen. Want Godallejezuschristus WATEENGEZEUR!!!

Nogmaals- ik ga niet alles teruglezen. Vorige week, toen ik na de Powned uitzending het boek Voorwaardelijke Liefde tweedehands (want nooit een herdruk gekregen) had besteld en dus een uurtje of 48 nieuwsgierigheid naar Thierry moest zien stuk te slaan, heb ik door de boekbesprekingen gescrold. Ik maak een kapstok van de random onterechte kwalificaties die ik toevallig heb onthouden. 

Het boek zou oninteressant zijn.
Laat ik bij mijzelf beginnen: ik lees 2 romans per jaar. Dat zijn degene die door mijn “fictie lees ik niet” tijdsfilter heen glippen, dus wat zich daar doorheen ramt is per definitie niet oninteressant.
Maar ook sec gesproken: als je een boek over een door zijn moeder mishandeld en misbruikt jongetje dat opgroeit tot een magistrale vrouwenversierder, die even haatdragend als liefdevol is, oninteressant wil noemen, dan praat je gewoon poep.

De jeugdscenes zouden overbodig zijn.
Tenzij je denkt dat vrouwenhaat geen uitleg behoeft, lijkt t mij toch wel een soort van relevant dat de moeder van de completely messed up hoofdpersoon G. een angstaanjagende mengeling was van lieve briefjes neerleggen, en sadistische lijfstraffen. En dat zijn oudere zusje een empathieloze sociopaat was die hem seksueel vernederde met haar vriendinnen. Bij de meeste lezers kweekt die achtergrond informatie toch een soort van, zeg maar, begrip, dat zoiets geen ideale voedingsbodem is voor een evenwichtige persoonlijkheid. Wat best handig is als je je lezertjes nog mee wilt nemen tot het bittere einde van een door G. uitgedachte vrouwenbesnijdenis.

Hoofdpersoon G zou niet ambivalent genoeg zijn
G zou geen sympathie wekken omdat hij alleen maar sterk is. Een vijf jarig jongetje dat helemaal bloot in zijn ballen wordt geprikt met een aanwijsstok? Een volwassen man die als een post traumatische stress stoornis over and over again terugdenkt hoe hij t op de commode niet kon ophouden en in zijn eigen gezicht plaste? Hoeveel zwakte heb je nodig? 

De recensies waren dus niet goed en de media richtte zich indertijd op het metier van, en de ethiek rondom, vrouwen versieren. Dat is een keuze, maar in dit geval wellicht wel een wat jammere. Want t boek snijdt ook andere gevoelige onderwerpen aan; en roept ook andere vragen op. Hele andere. En die zijn nu niet beantwoord.

Ten eerste; vrouwen die seks en liefde scheiden. Alsof het om een verworven recht gaat. Ik weet dat t voorkomt, vooral – maar niet uitsluitend- in de leeftijdsfase begin en halverwege de twintig. Maar wat schiet je ermee op? Dit is iets wat mij zo vaak heeft verbaasd, en ik zag dat maar als mijn eigen tekortkoming. Bij personage Marie wordt haar maagdelijkheid door haar omgeving geduid als teken van mislukking, maar in hoeverre is het fijn zo n tweeling als Tessa en Madelon te zijn? Hoogopgeleid, populair, uitdagend en ondernemend zeker als t op seks aankomt. In hoeverre is de seksuele ontdekkingstocht die in de meisjes- en vrouwenbladen wordt voorgespiegeld als ideaalbeeld van onafhankelijkheid en vrouwelijke kracht, niet een holle eenzame huls? Een put waar je met iedere one-night stand dieper inzakt.  

Is het ideaal van de hoogopgeleide vrouw die tijdens haar studie volop experimenteert, niet hoognodig toe aan verfijning? Een customized seksuele revolutie, waarin trouw zijn aan jezelf, aan wat bij jouw behoeftes past aan seks en emotionele verbondenheid, het nieuwe twee punt nul wordt.

Ten tweede, het taboe op zwakte bij mannen. Sociale zwakte, fysieke zwakte, maatschappelijke zwakte. En deed ik twee weken geleden nog de uitspraak Er is niets zo gevaarlijk als mannen die zich vervelen (verwijzend naar de werkeloosheid door de explosieve bevolkingsgroei in het midden oosten de afgelopen 50 jaar en de bende die t daar nu is) deze uitspraak is bijna identiek aan Er is niets zo gevaarlijk als mannen die zwak zijn. Sociaal zwak, financieel zwak, maatschappelijk. Je hoeft niet heel veel fantasie te gebruiken om te zien dat de huidige xenofobie een angst is voor zwakke mannen. Iets wat we als samenleving het liefst demoniseren. En ik geloof dat ik zojuist op een pijnlijke conclusie ben gestuit…

Waarom is precies een jaar geleden de roman Voorwaardelijke Liefde van Thierry Baudet, over een zwakke man die alle vrouwen kan krijgen, om ze uiteindelijk te knechten en te besnijden, waarom is dat boek gehaat, gefileerd en uitgekotst?

Omdat wij als samenleving zo bang zijn voor zwakke mannen, en hun omgang met vrouwen, dat we verblind en doof door angst, de boodschap niet meer zien, en de boodschapper niet meer horen. Zelfs niet als dit een charmante, intellectueel van 1 meter 83 met vlotte coupe en dito babbel is. Nee- juist dan niet.



50 Shades of Stoya

I m currently on a break from blogging, and keep in touch by newsletter. Here’s the latest one.
Sign up if you want to stay posted.

Stoya is having fun

Stoya is having fun

There are definitely benefits to a blogging sabbatical. And the moment you add a 7 week long Twitter fasting, for full commitment, you get to watch even more interesting phenomena. First of all, the moment I stopped writing for the LS Harteveld site, I immediately launched a super labor intensive project on my yoga blog. This is my professional blog where I am an average garden variety yoga teacher. Apparently I needed something to do, and was eager to fill in the void (and not with working on my books).
The yoga writing project started out pretty neutral (how to develop your personal practice, that sort of thing) but soon I was sharing everything, burdening my students with my love life and the capacity to write in 50 funky anecdotes to spice up one topic, which was usually only vaguely related to yoga in the first place.

Since I was still keeping in touch with all my deviant/ more interesting friends through Twitter, I decided to close down that account for 7 weeks. I really expected something close to a miracle…
That I would live in this ocean of peace, a social media low heaven, where I would be a serenely smiling yoga teacher by day, and a serenely smiling secretive diarist working on her book. Also by day. At night I would get 8,5 hours of sleep.
Yet what happened?
I opened a Twitter account for my work.
Uh oh.
And I became GOOD.
I made new friends, who felt drawn to me because I was a yoga teacher, or someone who lived around the corner, or because we liked the same wine bar. I hooked up with other local entrepreneurs and I acquired a new level of being part of my local community.
And a new level of being an internet addict.
Just with new friends, and a new blog to write for.
Uh oh.

But there is still stuff I can’t share with them. And that part of me, the kinky side, the provocative one, the slightly aggressive one (oh, a little harder than that), the gruesomely submissive ….. that all, has no place to go.
So thank God for this newsletter!!

And by now I m sure you re thinking: Who s Stoya! Make your point you crazy woman!
Okay: Stoya is a girl crush, just like escort Avery Moore.
I was actively idolizing Avery, a pale, toned, 1000 dollars an hour escort-who-could-also-write-really-well, but Avery was a difficult love to feed because she didn’t show her face on pictures, only her voice on interviews, and she recently sealed off her site so that visitors now have to create an account first.
Huffpost LIVEBut the Huffington Post gave me something better than Avery: Stoya!
“Can A Porn Star Be America’s Sweetheart?” (video interview Huffpost)
And Stoya turned out to be a pale, toned, porn star-who-could-also-write-really-well,  but who showed her lovely Snow White face absolutely everywhere!
If it wasn’t for their breasts – Avery is full bosomed, and Stoya is a striking cup B but only if she feeds on ice cream for a week (her words) – I wouldn’t be able to tell them apart.

And after a few weeks of drooling over Stoya I realized she is the missing ingredient from the Hollywood movie 50 Shades of Grey. I think anyone who has seen it will agree it would have been much better as a high budget porn, showing in theatres (probably the first main stream porn since Emmanuelle!) all over the world.
And Stoya looks more innocent than Dakota Johnson (the current actress), her sex scenes would do the book justice, and she would definitely know how to appreciate a good spanking.

Just like me.




Mr. Bigs

SexandtheCity_2008_TSOccor_0002This is a Dutch blogpost-
for all erotic stories on Mr Big that followed check here

Ik heb een nieuwe vriendin op Twitter. Ze heet Thessa, heeft een Mr. Big, en blogt al 14 afleveringen vurig over hem.
Net als ik dus. Alleen heb ik al drie boeken vol en heb ik evenveel Mister Bigs, maar ik ben dan ook een halve generatie ouder. En zoveel is dat niet, drie biggies. Deze sub-species of men is namelijk altijd onbereikbaar en onbeschikbaar, en soms valt er eentje af. Aan drie zit je al snel.

Wie is Mister Big?

Mister Big (not his real name) is een personage uit Sex and the City, waar columniste Carry al in de pilot tegenop botst. Een goedgeklede man in pak, waarvan ze toen nog niet wist dat het Mr. Big was, raapt behulpzaam de inhoud van haar handtas van het trottoir.
S01 E01 featuring extra dunne condooms met reservoir 
In film termen heet dat de meet cute.
Mr Big is 6 seizoenen en twee speelfilms lang haar voornaamste love interest. Er zijn natuurlijk andere mannen, degelijke exemplaren die kunnen klussen en een hond hebben, you know the type. Maar wie ook maar iets van vrouwen begrijpt weet: dat gaat hem niet worden. Wie eenmaal een Mr Big heeft, is voor eeuwig verpest.
Het enige dat je kunt doen is een andere Mr Big zoeken. Voor erna of voor ernaast. Maar het type wordt je default waar je eeuwig naar verlangt. Gelukkig maar, want zo blijven er meer betrouwbare mannen over voor de vrouwen die dat nodig hebben. Om kindjes mee te maken of een ander project waarbij je niet meer rucksichtsloss met je tijd, geld en emoties kunt smijten. Een Mr. Big is een luxe product, dat slechts weinigen zich kunnen veroorloven.

With Nathan



Mijn eerste Mr. Big heette Nathan. Hij was eigenlijk te jong om een Mr. Big te zijn. Toen mijn beste vriendin voor t eerst over haar vreemdgaande collega vertelde dacht ik dan ook dat t over een gladde veertiger met een buikje en een naderende midlife crisis ging. Dom dom dom. Om te beginnen hebben Mr Bigs nooit buikjes, en zeker geen minderwaardigheidscomplex of andere psychische zwakheden. De players van deze aardbol zijn na hun geboorte allemaal te bad gegaan in de pot met ezelinnenmelk, honing en narcisme (waarschijnlijk had ik daar mijn eerste meet cute al), wat hun een leven lang beschermt tegen kritiek en zelfreflectie.
En Nathan had meer.
Zijn jonge 1 meter 90 leek op dat van de David van Michelangelo, zijn stem dartelde in vlotte one liners, en met gevoel voor drama vroeg hij toestemming voor hij je voor t eerst zoende, uitkleedde, en binnendrong. Hoewel ik moet toegeven dat hij de laatste grens nooit heeft beslecht. Mijn hart had ik niet onder controle, maar fysiek kon ik paal en perk stellen. Ondanks mijn grotendeels onbetreden perkje had ik niet gedacht ooit over Nathan heen te komen. Tot ik erachter kwam dat mijn beste vriendin al een half jaar met hem sliep, ik direct beide relaties met wortel en tak verwijderde en de resten ritueel verbrandde.


Mr. Big

Mr. Big

Mijn tweede Mr. Big ga ik gewoon maar zo noemen. Iedere zelfrespecterende meisjes blogger lijkt er één te hebben dus ik kan niet achter blijven. Deze Mr Big voldoet aan alle kenmerken: charmante veertiger, hoog opgeleid, goedgekleed, sportschool en uiteraard: onbereikbaar. En ondanks dat ik ook hier precies wist wat voor onbetrouwbaar vlees ik in de kuip had, was ik totaal weerloos. Wat een vette tegenvaller! Ik was na Nathan immers al jaren Mr.Big vrij. Natuurlijk, er was een grote neger S. die mij na één nacht en alle sterren van de hemel liet vallen als yesterday’s news. Met replies zonder aanhef of groet. En daarom telt hij dus niet. Een echte Mr. Big beëindigt zelden relaties met minnaressen, en al helemaal niet op die manier. En ironisch genoeg zijn echte Mr Bigs tegenover hun veroveringen ook volkomen eerlijk dat ze vreemd gaan. Dat hoort bij t spel van de verovering:  dat je er bewust voor kiest met hun bezette lijf naar bed te gaan. Een vrouw in onwetendheid laten over je status en achteraf superkut reageren omdat zij teveel verwacht – dat is beneden de waardigheid van een Mr. Big. Overigens viel bij mij pas na een jaar het kwartje: was S. niet gewoon vreemd gegaan indertijd? Ik checkte zijn social media en kwam erachter dat hij inderdaad een relatie had gehad en karmisch zo zwaar te grazen was genomen dat hij het ternauwernood had overleefd. Zijn verdiende loon.

Dus in mijn Big vrije jaren waren er heus wel foute mannen. Die S. dus, maar bijvoorbeeld ook een minnaar die mij belazerde. Saillant detail: zijn pik proefde niet meer lekker toen hij begon te schuinsmarcheren. Dat was niet de reden dat ik er een punt achter zette, maar het heeft zeker niet geholpen. 

Natuurlijk was ik apetrots dat ik sinds Nathan Gate de emotionele sluizen onder controle had. Als mijn hart al openging dan was t bij een man die er behoedzaam mee omging, en het weer zachtjes terugstopte en toedekte als hij er niets mee kon. Ik was inmiddels vijf jaar Biggie clean. Dus toen ik mijn nieuwe Mr. Big ontmoette dacht ik dat t zo n vaart niet zou lopen. Maar net als met andere verslavingen: je komt er nooit helemaal van af.
Eén onverwachte zoen en ik zakte door mijn benen. Twee weken begripvolle emails en ik ging voor de bijl. En vijf schattige bijnamen en ongeveer even zoveel seksuele handelingen later kon ik t alleen nog over hem hebben. Inmiddels ben ik zo verslaafd dat ik leef op gele vla, holle beloftes en mij iedere dag voorneem te stoppen.
Wat uiteraard nooit gaat lukken.
Tenzij…. tenzij met hulp van mijn derde Mr. Big. Degene die ik ongemoeid zou laten. Waar ik afgelopen zomer afscheid van heb genomen na 7 jaar smachten en schrijven en nog wat meer kwijlen op t idee dat hij en ik…
my only hope.
Mijn enige kans deze gierende verslaving aan Mr. Big te overwinnen, is door het wapen in te zetten, waarvan ik hoopte dat ik het nooit meer nodig zou hebben. Mijn enige kans, is Benjamin.

1998 with Benjamin Bratt as Benjamin Cooper 3



Wanneer het precies begon, de terugkerende herinnering aan 1991 die veranderde in een muze en tot slot in een obsessie? Ik weet het niet. Maar wat niet geholpen zal hebben is dat ik in 2004 een vrouw tegenkwam die mij vertelde over haar jeugdliefde. Ze was alles wat ik one day hoopte te zijn: een stralend gelukkige kinderloze yogadocent in her forties. En sinds een half jaar had ze ook alle reden om iedere dag misselijk van geluk de wereld tegemoet te treden: haar jeugdliefde was bij haar teruggekomen.
Jaren had ze naar hem verlangd. Ze wist inmiddels dat hij getrouwd was, kinderen ook, en ze hadden het contact kort en zakelijk gehouden omdat ze geen van beide zijn leven overhoop wilden trekken. Maar waar hij ontspannen door leek te gaan met zijn leven, was het ‘t hare gaan beheersen. Na jaren van stil en uiteindelijk openlijk verlangen had ze het advies van haar goedwillende omgeving ter harte genomen: laat ‘t los. Nou weten we allemaal wat er gebeurt als je iets loslaat right? Dan staat t op je stoep. Bij haar was t letterlijk toen hij zich ineens bij haar meldde. Gescheiden, de hele mikmak. ‘t Was alles waar ze ooit van had gedroomd.
Of in mijn geval: nieuw begin.
Na dit voorval zou ik nog twee jaar in mijn relatie blijven, er een punt achter zetten, waarna ik herinneringen aan Benjamin zou krijgen. Ik zou over hem gaan schrijven, hem opsporen en mailen. En ik zou erachter komen dat hij getrouwd was en samen zouden we tot de conclusie komen dat we zijn leven niet overhoop gingen trekken. En dat zouden we ook niet doen. Ik schreef gewoon een blogje extra voor een jaartje of 7. Tot afgelopen zomer. Ik had inmiddels drie boeken vol en het was welletjes.

Ik plande een korte vakantie naar zijn land en vroeg hem ruim van tevoren om een ontmoeting. Sinds mijn Brad Pitt verslaving (die duurde tot de dag dag ik hem aanraakte, en hij mij) wist ik dat verlangens in de realiteit moesten worden ingelost. Dus hup Benjamin, laat je zien. Maar daar had Benjamin helemaal geen zin in. Of misschien had hij wel zin, maar aangezien hij minstens evenveel kon verliezen als winnen, sloeg het schaaltje door naar de behoudende kant. Een dag voor ik naar huis ging kreeg ik een afwijzing. Een goed geformuleerde, liefdevolle afwijzing, maar toch. Ik had meer grip gehad op Hollywoods grootste filmster dan op mijn eigen jeugdliefde.

Het was tijd voor plan B: ik richtte mij op drie te publiceren boeken waar ik als pure coping (of wellicht wraak…) direct de derde Het Boek Benjamin doopte. Voor 2015 laste ik een blogging sabbatical in, in de optimistische veronderstelling dat ik de tijd die ik normaal verspil aan blogposts zoals deze, aan mijn drie boeken zou wijden. En ik gaf de liefde op. Ik las t ook ergens: zoek niet meer naar liefde en hij zal zo voor je staan. En inderdaad. 48 Uur nadat ik de liefde had opgegeven zat ik met Mr. Big waarvan ik toen nog niet wist dat t Mr.Big was, aan de oliebollen over seks speeltjes te praten. Hij was mijn type niet, en alsof ik dit wilde bezweren vertrouwde ik hem de seksgeheimen toe die alleen mijn gay best friend mocht weten.
“Wat dacht je van een glazen dildo?” zei hij behulpzaam. “Dat is ook lekker koud.”
Ik dacht aan de extra dunne condooms met reservoir die ik in mijn handtas had en realiseerde mij:
in film termen is dit de meet cute. En hier is nu al geen keren meer aan.