De Suikerstop afl. 17: Het Suikerfeest.

Hot and heavy. Bloedmooi idool Sam kondigt aan een weekend langs te komen, een verzoek dat Lauren haar tweede hartaanval in een week bezorgt. Het Suikerfeest is het zinderende slot van het dagboek De Suikerstop.


Ik glijd onder het shirt, de buik warm en gepantserd onder mijn streling, en stroop de dunne stof omhoog. Hij trekt het over zijn hoofd, de gladde torso glanst verleidelijk. Een minutieus laagje vet het allerlaatste bewijs van zijn jeugd. De lichtbruine huid onbuigzaam onder mijn likken, de gespierde armen golvend, ik voel handen mijn broek in gaan. Zijn adem is loom, rustig, alleen zijn harde pik laat interesse zien in mij, maar zijn heupen rusten in de bank. Onwillekeurig schok ik, schud de handen eruit, de wijn benevelt het denken (Waarom laat ik hem niet toe?) en ik voel een krachtige hand voor. Mijn vocht zegt ja. Ik zeg nee. Hij opent zijn ogen. Groot en reebruin met een blauwe glans. De zoen is onverstoorbaar. De hand verdwijnt en trekt mij halfslachtig dichterbij.

Om half vier ‘s nachts sluit ik zijn voordeur en zuig de winterlucht in mijn rozige lichaam, angst en eenzaamheid laaien fel op. Ik kijk omhoog naar de rieten doorzichtige gordijnen. Niemand kijkt terug.

 

Vrijdag 13 december, 2013

Mijn cursisten zaten al aan de koffie toen ik binnenkwam. Sandra had een dirty chai latte en ze acteer-kibbelde met recht-voor-zijn-raap Rieneke, wie het koekje van de veganistische cursist mocht hebben. Ook twee roeivriendinnen bleken niet van de koekjes te zijn.
“Daar wil ik er ook wel eentje van!” zei ik. Sandra, Rieneke en ik knabbelden, terwijl de roeivriendinnen vertelden over een surfvakantie met een Belgische surfleraar die hele volksstammen aan zijn zachte g reeg. Zij waren over het hoofd gezien.
“Hij zei: Ik dagggggt da jullie tweekes een stelleke waren.
We stelden vast dat het bij vrouwen ook wel moeilijk te zien was.
“Nou, bij mannen ook hoor,” pleitte ik. “Sandra, hoe laat is het? Mag ik het al over Sam hebben?”
Ik had het al weken over Sam bij de post-yoga lunch. We waren nog luidruchtiger dan normaal.
“Om half één pas!” kopte Sandra hem direct in. “Nog tien minuten wachten.”
Uiteraard begon ik direct. De roeimeisjes moesten bijgepraat worden wie Sam was, en Sandra zocht het filmpje op dat ik iedere keer imiteerde. “Ze doet het heel goed,” complimenteerde Sandra. “Zo praat Sam echt. Maar die zij doet die krijg ik er niet op.”
You Tube bleek de standaard instellingen gewijzigd te hebben, waardoor het gros van de filmpjes van het laatste half jaar niet beschikbaar was voor mobiele telefoon. Sandra klikte een fitness filmpje aan dat van voor die tijd was, en daarom wel speelde. Sam was aan het fitnessen met zijn broer.
“Alleen dat al,” verbaasde ik mij over het filmpje, dat niet tot mijn favorieten behoorde omdat hij er niet in sprak en ik zijn stem miste. “Hier druipt de homo erotiek toch al van af of niet?”
De roeisters keken sprakeloos toe naar het onbeschaamde krachtgepats. Rieneke had genoeg gezien en zei net iets te hard. “Ok, wie gaat die jongen vertellen dat hij homo is?”
“Niemand!” zei de veganist, die mij wel vaker feilloos aanvoelde.
“Zo is dat,” beaamde ik. “On topic: Ik heb nieuws. Sam wil bij mij langskomen. Een heel weekend!”
Ik werd opnieuw meegezogen in de euforie en het totale ongeloof van een tafel vol oestrogeen. Toen na vijf minuten onverstaanbaar gegil iedereen zijn verstand er weer bij had, liepen de reacties uiteen.
“Knap je nu niet een beetje op hem af? Wanneer. Niet eens of het mag!”
“Hij heeft toch een vriendin? Raar.”
“Mannen die vreemd gaan? Dat hoor je inderdaad nooit.”
“Ja maar als je nou echt ja zegt, komt hij dan ook?”
“Kan het misschien wat zachter? Wij verstaan elkaar nauwelijks.”
Dit laatste werd gepareerd door Rieneke. “Misschien als uw zoon zijn muts afzet, dat hij u dan wel kan horen.” Een laat-twintiger met een losvallende beany en een vlassig baardje schonk ons een dodelijke blik, die geen enkel houvast vond op de tafel vol vrouwen die zich net verlustigd hadden aan twee metroseksuele halfgoden. Na de verhuizing van de studio zouden we hier nooit meer komen. Het leek of ons laatste restje decorum was afgevallen.
“Sam komt wel,” zei ik beslist. “Die bluft niet. Maar toen ik naast hem stond kon ik mijn eigen naam niet eens onthouden.”
“Is toch niet erg,” stelde de roeister gerust. “Hoeft hij jouw naam ook niet te onthouden. En desnoods schrijf je het maar op je hand.”
Ze keek in haar palm, kantelde, hield hem verder weg en dichterbij. “Laaaa….. luuuu….. Kun jij t nog lezen?” stak ze haar palm onder de neus van haar roeizusje.
De vrolijke reacties beurden mij op maar ik bleef piekeren.
“Het is zo overweldigend. Ik zou willen dat ik mij niet zo mee liet slepen.”
“Je mee laten slepen is ook een gave,” reageerde Sandra. “Ook al zou je hem liever om elf uur ‘s avonds op Sam-Uit zetten. Die app is er niet.”
“De Sam-uit app is er wel…..”
Ik vertelde dat ik had teruggeschreven dat ik erover moest nadenken, en het vijfwoordige antwoord Ha ha! Wat jij wil had gekregen. Wat een paniekerig ziek gevoel had veroorzaakt waarin ik er met geen mogelijkheid een zinnige gedachte uitgeperst kreeg. “Ik ben zo verliefd, ik heb aan heel weinig genoeg. Alleen zijn stem horen. Alleen zoenen,” zei ik spijtig omdat hij daar nooit mee akkoord zou gaan. “Ik wil een vinger en hij de hele hand!”
Het lachsalvo denderde nog door toen de uiterst redelijke eigenaar kwam vragen of het nu toch echt zachter kon. Er waren klachten. We boden beschroomd onze excuses aan.

Sam’s dagboek. “Gevraagd of ik langs mocht komen. Mocht niet. Tien andere geneukt.”
Sam draagt voor uit eigen werk. Tegen de afspraak in trakteert hij ons op de sappige scène’s.
Na nog een half uur fluisterend fantaseren, wachtten er werk en andere verplichtingen en namen we afscheid. De gelederen waren gesloten. Ik moest het doen. Voor de literatuur. Deze kans voorbij laten gaan was hoogverraad aan dit blog, en alles wat ik de afgelopen maanden besloten had. Carpe diem.

Thuis zette ik de computer aan voor ik mijn jas uit had. Ik adresseerde terwijl mijn katten hongerig over het bureau patrouilleerden.
Hoi Sam, vraagje. Heb je zin om anders een keer voor te lezen? Mijn cursisten willen al kaartjes kopen! Doen we iets voor Kerst ofzo.

 

Zaterdag 14 december- zondag 15 december
nacht

Damian gaf me drie kusjes in onze vaste lounge bar.
“Wat fijn dat je er bent!” begroette ik mijn gay best friend. “Waarom reageerde je nou niet?” Net als bij Sam, stond Damian’s Fb status permanent op een lichtgrijs telefoon icoontje waar ik de betekenis nooit van begreep.
“Ik controleer echt niet iedere melding. Dat is mijn tablet!”
Ik kon mij niet voorstellen dat iemand op een oersaaie zaterdagmiddag niet de behoefte had even te klikken naar de hartekreet van een vriendin. Zelfs mijn post dat Madonna en Brahim uit elkaar waren had hij niet geliked.
“Maar wat heb je vandaag gedaan dan?” drong ik aan. Hij had mijn optie Ben je het aan het doen ofzo? al lacherig naast zich neergelegd op Facebook. “Zeker de hele middag Annie kijken met de poezen op de bank.”
“Nou!” riep Damian betrapt. “Jij mag niet meer raden!”
Het screenshot van Sam’s aanbod was verstuurd als Hartverzakking.jpg. Mijn voorstel voor de Kerst had ik eruit geknipt. Damian zou mij levend villen.
We bestelden nacho’s met Gorgonzola-dip en witte wijn. Damian sloeg de introductie over.
“Aan mij vragen wat je met een oneerbaar voorstel moet is vragen naar de bekende weg.”
Alsof ik dat niet wist.
“Jij kent de waarheid over Valentino. And I don’t want to screw this one up.”
“Je hebt twee keuzes,” somde Damian op. “Of je doet het, en dan krijg je spijt. Of je doet het niet en dan krijg je nog veel meer spijt.”
Ik knikte. “Een duivels dilemma. Ik kom er zelf ook niet uit.”
“Misschien stoppen met nadenken, en het gewoon doen,” oordeelde Damian. Wat na drie dagen tobben een aanlokkelijk idee was.
“Ben jij dan back-up?” vroeg ik. “Marieke is weg. Voor als er iets mis gaat.”
“Zoals?”
“Weet ik veel. Straks word ik verkracht ofzo.”
“Dan moet ik ingrijpen?”
We grinnikten. Eindelijk wat lucht. “Ik zie mijzelf al terug appen: Ik hoor het al, jij hebt ‘t naar je zin. Have fun!
“Help! Hij heeft zijn broer meegenomen!” schaterde ik alle opgepropte spanning weg.
Jaloers!
“Hij wil een heel weekend komen hè,” was ik ineens weer praktisch. “Ik wil liever minder. Dat hij ‘s avonds weggaat.”
“Nou zeg! Wil die jongen lekker romantisch bij je blijven slapen. Schop jij hem de deur uit.”
Bij het idee romantisch te slapen, prikten mij ogen. “Ik trek dat echt niet. Ik moet nu al huilen bij het idee dat hij weggaat…..”
Damian reikte mij een blauw servet aan.
“Als je het van tevoren weet valt het toch wel mee? Het ergste zijn degene die net doen alsof ze terugkomen en dan niets meer van zich laten horen.”
“Kun jij mij niet opvrolijken daarna? Dat we een sleep-over doen met gay porn.”
“Dat helpt niet. Dan ben je echt beyond gay porn.”

Ondanks de wijn en het nachtelijke uur bleef ik opmerkelijk helder. De winterse kou striemde, een herinnering aan de geselende pijn die ik vermeden had. Op de deurmat struikelde ik over een kat en een grote krant. “De voorpagina!” stond er op een sticky in het krabbelhandschrift van mijn zusje. Nee, Lauren. Niet doen. Níet ingaan op zijn idiote voorstel. Negeer zijn verdomd mooie gezicht en de verleidelijke ogen.
Ik sloot mijn ogen en schreef iets vreselijks:
Hoi Sam, ik heb nagedacht over je voorstel. Zeg jij maar wanneer.

 

Zondag 15 december – maandag 16 december
nacht

Het is twee maanden en drie weken dat ik begon met dit dagboek en “iets met suiker, melk, en geen alcohol”. Dates met Damian, Louka, het zondagse eten bij mijn zusje en haar gezin. Veel met Marieke geweest. Een opwindende meet en greet met Rafael. Mijn come-back als erotica schrijfster. En de fysieke kwalen waarmee ik mijn boek begon zijn stabiel, verminderd of helemaal verdwenen. Een schat aan mooie ervaringen om met veel genoegen op terug te kijken.

Mijn cover voor Dutch American Diary/LS Diary staat op mijn harde schijf. Het Grote Editen is begonnen. En naast dat dubbelboek heb ik een stevige start voor mijn erotica, en een veelbelovend manuscript Mango. De aanvragen voor proefles in de nieuwe studio stromen binnen, en ik ga meer geld verdienen dan ik uit kan geven. 2014 wordt een prachtig jaar.

Maar ik heb ook gefaald. Ha ha! Wat jij wil. Dat is een halve week geleden. En wat zeggen die dagen veel. Vooral dat het er helemaal niet om gaat wat ik wil. Ik zou willen dat je over watdeneukhetookis heenstapt en gewoon antwoordt op mijn berichten. Ik zou willen dat het warmbloedige onverschrokken brok mannelijkheid, dat niets aan duidelijkheid te wensen overliet, verleidde, tegengas gaf, mij uitlachtte of desnoods boos werd. Alles beter dan de agressie van de stilte. Valentino’s stilte. Valentino’s zwijgen. Waaruit hij furieus kon ontwaken als je een email stuurde, sms of kaartje. Zonder ooit te refereren naar alle keren dat hij zelf de aandacht had gevraagd. Tot zijn reactie zo onredelijk was, dat ik mijzelf beloofde nooit meer contact te zoeken.

Van de zomer, ik was met Damian, het was ongewoon druk in de stad. Onrustig speurde ik de mensenmassa. Iedere kroegtijger, of nachtclubbezoeker kon Valentino zijn. Ik had een relatie met Jax.
“Damian, dit is toch niet normaal! Ik ben nog steeds verliefd.”
“Onvervulde verlangens schatje. Zou je met Valentino naar bed gaan?”
Ik aarzelde. “Nee. Dat zou vernederend zijn.”
Alsof ik vier jaar na dato nog enige eer te redden had.

Het moet een paar dagen na je eerste televisieoptreden zijn geweest dat ik mij realiseerde dat Valentino eindelijk weg was. Foetsie! Just like that. Met geen mogelijkheid kreeg ik nog een helder beeld van hem, of uitgesproken emotie. Voor het eerst was ik oprecht blij dat ik nee had gezegd die nacht. Ik had mij niet laten gebruiken, en er was een hoge prijs voor betaald, maar het was voorbij. En ik wilde zien wie mijn verlosser was.

22 november 2013 ontmoette ik je. Op de dag af vier jaar nadat Valentino en ik met elkaar in bed eindigden. Je had eenzelfde onverbiddelijke schoonheid maar met een aanlokkelijk element: Vuur. Er brandde een laaiende drive tot veroveren, bezitten, opvreten. En waar ik bij Valentino nooit aan seks dacht, dacht ik er bij jou alleen maar aan. Duizend-en-één manieren om het te doen. Hoewel ik die nacht huilde, net zoals ik dat deed bij Valentino. Maar ik was al lang blij dat die pathetische tranen nu eens voor iemand anders waren.

Ha ha! Wat jij wil. Vier dagen geleden, en ik ben je dus kwijt. Naar het waarom zal het gissen blijven. Met dit dagboek, een fictieve verdraaiing van de werkelijkheid die jij als geen ander kent, was het verleidelijk in te vullen wat er in jouw hoofd omgaat, of om excuses te verzinnen waarom ik ja had gezegd. Ik zou er voorwaarden bij kunnen verzinnen, verstandige eisen waardoor ik mijzelf fysiek en mentaal zou beschermen, en niet als hoer of triest geval te boek zou staan. Niet zou verbranden. Maar dat zou een leugen zijn. Het moment dat ik Ja zei, waren die voorwaarden er niet. Ik was bereid het onvermijdelijke te laten gebeuren, en de consequenties te dragen. Kom maar langs. Laat het maar gebeuren. Face your demons. Maar ik had buiten jou gerekend.

Ooohh, wat er in jouw hoofd omgaat!! Wat is het fucking verleidelijk het in te vullen. Maar ik hou mij aan mijn belofte, ik zeg er niets over. Alleen dat er ergens in mij een klein stemmetje is dat zegt dat misschien, heel misschien, jij mij wel geen pijn wilde doen. Dat iemand die al moet huilen bij de sterren als ze je handtekening in haar boek heeft, het misschien wel niet verdient om gebruikt, uitgewoond of beschimpt te worden.

En dat kleine stemmetje zegt: Dank je wel. Dank je wel, Sam.

 

 

3 comments to De Suikerstop afl. 17: Het Suikerfeest.

Leave a Reply

  

  

  

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>