De Suikerstop afl.15: Toverbal

De denkers of de doeners. De players of de losers. De ho’s of de bro’s. Lauren twijfelt waar ze bijhoort.

 

Zaterdag 30 november

Het houdt niet op. Sam is inmiddels een maand beroemd en kranten en opiniebladen glibberen zich in bochten om toch maar wéér over hem te mogen schrijven. Eerst een interview, toen de boekbespreking, en vervolgens wisten ze allemaal ergens een rubriek te vinden waar Sam ook in kon. Pagina groot, geflankeerd met verse foto, werd de jeune premier van de Nederlandse letteren dan weer geportretteerd in een zeven espresso durend vraaggesprek, waarbij iedere wijsheid werd opgetekend (“Smacht niet, maar omhels wie je wel kunt omarmen.”) Nederland is ten prooi gevallen aan een collectieve media verliefdheid die sinds Obama niet meer is voorgekomen. Ik ben dus de enige niet, maar ik schrijf zonder het alibi een connaisseur van het genre te zijn. Tenzij het genre jonge mooie mannen is.

Daphne reageerde uitgelaten op de foto’s van onze avond in Sam’s aura. Ze bleek ook de foto’s van Rafael nog niet te hebben. Het was een mengelmoes van selfies en professionele foto’s. “Het wordt een hele serie zo! Veelbelovende schrijvers die bezocht worden door weelderige dames die op-zich-voldaan van Vlaamse friet de heren komen bezoeken en beoordelen.” Daphne vond ‘t spannender nu er twee idolen waren. Verschillend als dag en nacht. Bij Rafael zou je een lief telefoontje krijgen, een handgeschreven brief en een bos rode rozen omdat jullie al een week samen zijn. Bij Sam word je van zijn Facebook gedonderd voor je de vlekken uit je jurk hebt gespoeld.

Ik moet nu weg. Moment suprème met de verhuurder van de nieuwe yogaruimte. Wish me luck.

 

18.00

Contract binnen! Ik ga verhuizen! Het gesprek bestond uit één vraag, of ik de borg kon betalen, en het antwoord bleek Ja, natuurlijk! te zijn. Binnen! De vreugde van deze mijlpaal bracht op de fiets een stroom van Happy Thoughts teweeg. Over condooms. En dat iemand daar eens wat liefs over moet zeggen.

Condooms. Werelduitvinding! Nooit was er iets dat tegelijk zo geil en toch veilig was. Onbeschermde seks zegt dingen als Ik vertrouw jou helemaal (zaaaaaiiii), We zijn al tien jaar samen (gaaaap), We zijn in Oh Oh Cherso of We gaan een kindje maken (GADVER). Een condoom daarentegen zegt Je kent me niet, Ik ben spannend, en Ik ga in jou klaarkomen voor de lekker. Daarnaast zegt hij ook Door mij krijg je geen herpes, genitale wratten of baarmoederhalskanker, maar sceptici beweren dat ze dat alleen bij mij zeggen. In elk geval, condooms zijn mijn vriend. Ik hartje condooms. En voor de vrouwen heb ik nog een tip: doe het werk. Omdoen, afdoen, opruimen, en hem wassen met een warme washand die je daarna direct in de was gooit. Voer tussentijdse checks uit. Mocht het condoom geknapt zijn, dan bij deze mijn felicitaties voor de afmetingen van meneer, pak een nieuwe en gebruik een lik glijmiddel, probleem opgelost. Verder hoor ik verhalen over condooms die kwijt raken, afglijden, of na de daad op ongebruikelijke plaatsen opduiken (of er in stukjes uitgepeuterd moeten worden). Zodra je de leiding neemt over het condoom (niet over andere dingen hè, dat raad ik ten zeerste af), gebeurt dat allemaal niet meer. Condooms gaan alleen een eigen leven leiden als t mannetje de baas is.

Ik heb een deprimerende zuster monoloog over alle gruwelijke ziektes je met orale seks oploopt maar dat is meer iets voor als ik weer depressief over mijn sterfelijkheid pieker. Of misschien zelfs dan wel niet.

 

23.00

Net de cover van Dutch American Diary binnen gekregen en mijn scherm ondergekwijld van geluk. Daarom doe ik dus aan self-publishing, omdat een uitgever een vrouw een bloem op de cover geeft, een half open mond, of een mistige haarlok, navel, of nog erger EEN TEKENING. Een schrijver levert zijn manuscript aan als een tube verf en de uitgever bepaalt of hij er een meesterwerk mee schildert of de schutting. Toegegeven, de boeken van Sam en Rafael zijn stijlvol uitgegeven, maar dat is het eerste jaar. Want bestsellers hebben de eer te degraderen tot schurftige pocket, breedboek op vloeipapier, of duizend keer gevouwen in een luciferdoosje over de toonbank te gaan. En daarna komt de onleesbare Engelse vertaling.

En natuurlijk maak je als self-publisher fouten. Maar ik zit echt veel liever in mijn eigen rotzooi, dan in de spuuglelijke pinguinpockets van een ander.

 

Zondag 1 december, 2013.

Taart gegeten met Marieke om te vieren dat ik de studio heb. Ik bekende de hele dag te willen Sint shoppen maar mijzelf er niet toe kon zetten.
“Ik ben zo lamlendig van die verkoudheid. Staar de hele dag een beetje voor mij uit.”
“Maar wanneer vieren jullie t dan?”
“Vrijdag.”
“Oh, maar dan is het toch ook nog veels te vroeg om te beginnen! Dat heeft helemaal geen zin.”
Ze gaf mij een grote grijns. Ik begin ieder jaar te laat, en haal dan met halsbrekende toeren de eindstreep. Eindstreep = 15 cadeautjes met sonnetten, olleke bollekes, aa bb-tjes, en Sintgezangen die een customized tekst hebben gekregen. Dat haal ik nog makkelijk.

 

20.00

Eten gemaakt bij mijn zusje en haar familie. Mijn nichtje (5, poppenmoeder, schrijft verhalen) sluipt al drie weken rond in een pietenpakje. Door haar verkoudheid was zwarte piet vandaag spookachtig wit en klonk als een Gremlin die onder water staat.
“Mogen baby’s ook hun schoen zetten?” raspte ze aan haar vader.
“Natuurlijk,” antwoordde mijn zwager. “Maar ze krijgen geen cadeautjes, want ze zingen niet.”
“Jij kreeg lekker ook niks!” giert ze. De hele dag is het al feest omdat haar vader een roe in zijn laars kreeg. Zijn briefje Graag afvullen tot aan de rand was wel weg. Mijn nichtje had gisteravond enorm gebaald dat zij niet zulke grote schoenen had. Hun zoon daarentegen, was in zijn kleutertijd eerst bevangen door schaamte dat zijn vader de Sint zo onder druk zette, en ‘s ochtends had hij de helft van zijn snoepzakje aan zijn teleurgestelde vader aangeboden.

Ik kookte mijn groentela op ze leeg, in Franse stijl (met verse kruiden en aardappels) en we aten vega balletjes uit de oven. Toen ik weg ging, hield mijn zusje haar kusreflex in: “Oh ja, je was verkouden.”
“Ja. Je mag niet je tong in mijn neus steken.”
“Geeft niets. Dan doen we dat de volgende keer weer.”

Thuis vond ik een chocoladeletter in mijn tas. Een slaaf-vrije.

 

22.30

Gaat ‘m niet worden. Voor t eerst in jaren moet ik lessen afzeggen. Ik zie het niet zitten les te geven terwijl ik niet eens door mijn neus kan ademen en hoest als een open tbc-er. Juist deze week wilde ik de mensen vertellen dat ik een nieuwe studio heb en ze verleiden zich in te schrijven. Beetje lastig verleiden met een neus vol snot en een mond die zwakzinnig openhangt. Dan maar nu geld terug, en hopen dat ze volgend jaar doorgaan.

 

nacht

Ik ben klaar. Met veel gezwoeg mijn ziekmelding gecombineerd met een inschrijving voor het nieuwe seizoen. Ik voel mij met de minuut beroerder. Iedere kriebelende adem in mijn keel heeft de dreiging van een hoestbui. Door mijn neus ademen gaat nauwelijks en iedere keer als ik mijn hoofd naar beneden hang om in de koelkast te kijken of een drinkbakje van de poezen te verversen hoest ik mijn longen binnenstebuiten. Verstandig besluit deze week een stap terug te doen.

 

maandag 2 december – dinsdag 3 december
nacht

Done. Wat een dag. Volgens hotmail heb sinds vanmorgen 20 zakelijke emails verstuurd en 83 aan cursisten (een bulkmail meegerekend als 1), één lastige situatie in redelijke banen weten te leiden,  25 tissues volgesnoten, nul frisse lucht gehad en ben ik niet aan Sinterklaas toegekomen. Dat moet morgen anders. Er wordt gedicht en niet gemaild; er wordt geshopt en niet gewerkt. Ik ga een hele stapel top Sinterijen produceren. An die arbeit. En hatsjie!

 

woensdag 4 december – donderdag 5 december
nacht

Ik droeg mijn imitatieleren broek, trico achterkant, vacuüm om mijn vormen heen, en het viel Louka direct op. “Zooooo!” sprak hij waarderend.
“Is mijn cougarbroek,” straalde ik.
Louka (half 30, platonisch vriendje) nam mij mee naar een friettent die ik nog niet kende. Nadat ik een foutieve bestelling had laten weggooien, waar ik overigens best voor wilde betalen maar het leven is te kort voor frietsaus, zaten we aan de handgesneden friet en Belgische mayo en bespraken de twee maanden dat we elkaar niet hadden gezien. Louka had zijn onderneming met een serie buitenlandse reizen uit het slop getrokken, en zich ingegraven in zijn relatie waarin hij quote in principe monogaam was. Louka is geen cheater maar hij deint graag mee met de stroom. En na meer alcohol gaat dat nog beter. Maar nu voer hij al een paar seizoenen exclusief op het schip van zijn vriendin.
“En jij? Nog spannende dingen?”
Ik begon met volle mond te knikken. “Rafael gezien! En Sam. Sam is nieuw. Heb je kranten en tv een beetje gevolgd? Het is een hele mooie schrijver.”
We Googelden Sam. “Oh ja die, die!” gilde ik bijna de friet uit mijn mond bij de foto van zijn eerst tv optreden. “Daar kun je t zien. Kijk eens hoe vrouwelijk!”
De haarscherpe still klikte precies het moment dat de diepzwarte wimpers opslaan, het hoofd gekanteld, duim en wijsvinger als een fotolijstje erom, uitnodigend getuit lachje. Een Arabische prins van Disney, geliefd bij allen. Teder streelde ik het gladde schermpje.
“Dus ik dacht die is homo, maar dat is niet zo. Hij is alleen vrouwelijk naar mannen. Bij vrouwen is hij mannelijk. Ambigu.” Ik sprak het uit alsof het een woord was uit een verzonnen taal.
“Je lievelings! Lekker d’r tussenin, ” concludeerde Louka.
Ik fronste. “Kweenie. Hij heeft wel een broer.”
Louka verzamelde hoofdschuddend onze lege zakjes. “Jij bent veel erger dan ik.”

We gingen naar een bruin café, in een straat waar ik nooit uitging. We bespraken whatever happened to beaujolais en dronken Merlot en koffie. Ik vertelde over mijn groupie behoeftes tijdens mijn real life ontmoeting met Sam.
“Dat ik hem op de wc een blowjob had gegeven. Dat is toch jammer, dat ik dat dan niet doe?”
“Ja. Doe je in parkeergarages ook niet moeilijk over.”
Ik verslikte mij bijna in mijn Chocotoff. “Ik moest toch weten of ik Jax daarbeneden ook leuk vond!”
“Want? Dat is ook wel eens niet? Weet niet of ik het antwoord in detail wil horen.”
Een Chocotoff lang legde ik smakkend uit, illustreerde op mijn noteblok, en nam puntsgewijs de randvoorwaarden door voor hair management, hygiëne, ondergoed.
“Maar als ‘t niet in orde was, kon je toch niet stoppen?”
“Tuurlijk wel. Ik had nergens om gevraagd. Jax kwam ermee, die wilde gepijpt worden. Het ging stapje voor stapje. Ik had kunnen zeggen Dit gaat te ver. Stop dat ding terug.
“Ja. Maar dat deed je niet. 1-0 voor Jax.”

Jax had mij altijd vertroeteld met dagelijkse telefoontjes, en was net zo betrouwbaar als hij dominant was. En ik wentelde mij in zijn aandacht, en gaf mij gewillig over.
“Ik heb ook een dominante kant,”  bekende ik. “Maar die werkt alleen als iemand heel jong is.”
“Ja, heel jong,” streelde Louka mijn gladleren been. “En ambigu.”

 

5 comments to De Suikerstop afl.15: Toverbal

Leave a Reply

  

  

  

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>