De Maitresse – het verloren rolmodel | aflevering 1 Ben jij een maitresse?

467full-scarlett-johansson Ik heb nooit gedacht dat ik een maîtresse zou worden.
Het leken me koude nare vrouwen. Ook toen Mr.Big en ik bij elkaar kwamen, lagen de zaken wat mij betreft heel simpel.
Hij en zijn vrouw hadden vaak ruzie en bijna-scheidingen dus mijn komst in zijn leven was het duwtje dat hij nodig had om er een punt achter te zetten.
Dacht ik.
Want er gebeurde niets.
Ik doorliep alle fases van ongeloof tot boosheid tot ik me realiseerde dat de rol van minnares me eigenlijk pastte als een jas. En dat ik inmiddels zo aan die jas gehecht was dat als ze stuk zou gaan, ik precies zo’n zelfde zou kopen.
Ik was geen minnares omdat de omstandigheden nou eenmaal zo waren. Het bleek een rol die in mijn DNA verankerd lag.

Een seksuele voorkeur

De laatste jaren is het erg in zwang om je seksuele oriëntatie als fluïde te zien. Gay is niet gay, straight is niet straight. Er is een spectrum waar we allemaal zorgeloos van links naar rechts zwalken, al naar gelang wie we tegenkomen. Als onderzoekende kleuters willen we overal een keer een vinger of een tong instoppen.
Misschien dat deze alinea verraadt dat ik dit de reinste onzin vind.
Dan reken ik tijden van schaarste niet mee, noch het politieke of het religieuze klimaat waar je in leeft, noch de economische situatie. Ik zie seksuele voorkeur als datgene dat je zou kiezen als je In The Land of Plenty woont, vrij bent om je al dan niet spreekwoordelijke piemel achterna te lopen, én om aan je partner en relatie precies de eisen te stellen die jij wilt. Leef je uit.
Een twintig jaar jonger fotomodel dat Nietzsche met je bespreekt?
Gaan we regelen.
Een toegewijde moeder van je kinderen die nooit vraagt waar je nou weer hebt gezeten?
Consider it done.
In ieder stadje een ander schatje, waar je s nachts om half twee nog dronken aan mag bellen?
Op ieder potje past een dekseltje.
Het is voornamelijk het ongeloof dat je niet mag vragen wat je wil, waardoor seksuele voorkeuren genegeerd worden. Ik word vaak benijd door vrouwen in relaties, omdat ik in hun ogen vrij ben om losse seksuele contacten te hebben. Mijn minnaar Mr.Big heeft tenslotte geen recht van spreken, want hij is zelf getrouwd. Even afgezien van of die redenering klopt, gaan deze vriendinnen voorbij aan het gegeven dat ik helemaal geen losse contacten wil hebben.
Ik vind het idee van scharreltjes verschrikkelijk.
Eén keer seks hebben is voor mij net zo iets als na iedere maaltijd een nieuwe kok gaan zoeken: ik ben allang blij als ik een restaurant heb gevonden dat me aanstaat.
Dit is het hart van de seksuele voorkeur van een maitresse;
Ze moet niet na iedere maaltijd een nieuwe kok willen, en een sterke voorkeur hebben voor één vaste minnaar.
Maar dat is nog maar de helft van het verhaal. Tenslotte heeft het gros van de getrouwde mensen van Zeeland tot Zeewolde ook huwelijkse trouw aan één partner beloofd. Op het kenmerk van één partner willen, word je nog geen minnares.
Daarvoor moet je dieper kijken, naar wat er broeit onder haar koele verschijning.

De Compersionist

Comperisionisme is het blij zijn voor een ander als hij of zij een betekenisvolle relatie heeft, of opgewonden worden als je partner seks heeft met een ander. Het wordt ook wel het omgekeerde van jaloezie genoemd, maar ik zie het meer een uitwisseling van seksuele energie.
Ik heb zelf geen zin in andere mannen in mijn leven, of God forbid, aan mijn lijf. Maar ik ben dol op de tweedehandsliefdesenergie, van een partner die de bloemetjes buitenzet.
Kijk, ik ben zo monogaam als een solitaire zwaan; ik wil maar één partner en hij mag niet in dezelfde vijver zitten. Ik leid dus, zelfverkozen, een heel saai leven.
Er gebeurt helemaal niets.
Ik dobber een beetje rond in het rimpelloze water, mijmerend over de mannelijke zwaan die ergens de wereld onveilig aan het maken is. Maar als die mannelijke zwaan dan komt, dan wil ik wel wat spanning voelen.
Dat hij niet landt met de mededeling dat hij net zes weken zelf alleen in zijn vijver heeft gezeten. Of huisarrest heeft gekregen van zijn vrouw, en s avonds zijn eten tussen de duiven in de schuur moest eten.
Hoe vervelend ik dat ook voor hem vind; zo zijn we niet getrouwd natuurlijk.
Mijn minnaar is het entertainment.
Ik wil via hem de opwinding van de jacht voelen, en overspoeld worden met een baklading testosteron die zijn weerga niet kent. Zodat ik daarna weer niets liever wens dan wekenlang eenzaam dobberen over het gladde water.
Natuurlijk is mijn zwanencompersionism er maar één.
Ik kan maar heel weinig beweging en drama aan. Ik twijfel nog of ik in-my-face geprikkeld wil worden, dat ik echt zie dat hij zoent of vrijt met een ander, maar tot nu toe heb ik daar niet op aan gestuurd.
En hij ook niet.
Ik denk wel dat ik het heel erg opwindend vind om dat te zien, maar het is dus nog niet gebeurd.
Maar er zijn ook andere vormen van compersionisme. Je kunt je voorstellen dat je onderdeel bent van een commune of harem; dat je dagelijks kunt zien dat je partner ook een ander heeft.
Dit brengt me bij het volgende kenmerk van een maîtresse.
Want een maitresse woont namelijk nooit in een commune. Ze is solitair

Alleen en nooit eenzaam

Ik heb me vaak verbaasd over luidruchtige business coaches, performers, en yoga docenten, die beweren “introverts” te zijn. Dan denk ik al snel: “Ja, zo kunnen we allemaal wel wat beweren.”
Ik vond het een debiele gedachte dat iemand die zich ongemakkelijk voelde in gezelschap, en verlegen was, dit luidkeels van de daken ging roepen. Of überhaupt een beroep in de schijnwerpers koos.
Maar inmiddels heb ik een andere definitie van “introverts” gehoord, die aansluit bij wat ik zelf ervaar: Een introvert verliest energie als hij te lang in gezelschap is, en laadt op als hij alleen is.
Een extrovert daarentegen, verliest energie als hij te lang alleen is, en laadt in gezelschap op.
Ik heb al sinds jaar en dag een soort gruwelspelletje met mezelf. Dan stel ik me voor dat ik aanspoel op een onbewoond eiland en mag kiezen tussen: of ik spoel met de groep aan.
Of alleen.
En dat ik dan natuurlijk alleen kies, en ondertussen ga gruwelen over hoe verschrikkelijk het zou zijn om met een groep op een eiland te zitten. En hoe blij ik zou zijn dat ik alleen was.
Dit is het kenmerk van wat ik solitaire mensen noem. Mensen die net als tijgers en orang oetans alleen samenkomen om te paren, en hun energie weer opladen in hun eentje.
Er zit ook geen grens aan bij mij.
Ik kan één dag alleen zijn. Twee. Drie. Ik schrijf heel veel, dus ik verveel me nooit. Kan ik lekker doorwerken. Ik heb geen Netflix want ik kijk toch geen series, en de stapel dvd’s naast mijn tv gaat heel langzaam. Meestal wordt iedere film in vijf eetmomenten opgedeeld.
Ik zit dus zelden twee uur voor de tv, en al helemaal niet terwijl ik eigenlijk liever menselijk contact zou willen. Mijn isolement is volkomen zelfverkozen.
Ik weet nog dat toen ik kind was, ik het vreselijk vond. Zo n familie. De ouder/kind relatie vond ik überhaupt al een zeer ongezonde machtsverhouding, maar pas later realiseerde ik me dat het in één huis wonen met vier mensen, die ook nog een family unit vormen, voor mij bijzonder onaantrekkelijk was.
Gelukkig is het met de familierelaties allemaal goedgekomen, en ik ben ook dankbaar voor alle liefde die ik heb gekregen, en nog steeds krijg. Maar mensen kinderen!
Wat is het inschikken geweest.
Solitairen laden dus op als ze alleen zijn, en krijgen stress van permanent gezelschap.
Dan hebben we nu drie kenmerken van de minnares:
Ze wil maar één man.
Ze wil dat hij wel andere partners heeft.
En ze wil alleen wonen.
Dan is er nog één kenmerk waar ze aan moet voldoen, en van alles wat ik tot nu toe heb besproken is dit waarschijnlijk nog het meest vernieuwend.
Ze moet van geheimen houden.

De verboden vrucht

Ik heb jarenlang gedacht dat ik iets had met open relaties. En zelfs dat de “oplossing” van een ingedutte relatie (ook voor mij) lag in seks met een andere man. En daar thuis eerlijk over zijn.
Niets was minder waar.
Ten eerste druist dit in tegen mijn voorkeur voor het hebben van maar één partner. Maar daarnaast kom je met openheid op het gebied van de polyamorie.
Whole different ballgame.
Ik begrijp t wel, waarom ik decennia lang op het verkeerde pad heb gezeten. Want uiteindelijk is polyamorie de enige niet-monogame relatievorm die een beetje iets aan PR heeft gedaan. Want in principe valt seks met andere mensen dan je vaste partner gewoon onder vreemdgaan. En dat wil natuurlijk niemand.
Dus trekken en duwen we onszelf en onze omgeving net zolang tot alles in een hokje past:
Of je bent monogaam en eerlijk tegen je partner.
Of je bent polyamorisch en eerlijk tegen meerdere partners.
En ik geef toe dat ik ook mijn minnaar Mr.Big lange tijd een closet case polyamorist heb genoemd. Dat ik dacht dat als hij maar inzag dat hij relaties met meerdere vrouwen nodig had, het “probleem” opgelost zou zijn.
Tot ik me realiseerde dat de geheimhouding ook iets deed in ons contact.
En ik zag ineens een patroon bij mezelf; de behoefte aan geheimzinnigheid.
In het verleden heb ik ook andere relaties geheimgehouden. Daar was altijd een reden voor maar ik besef dat deze niet zwaarwegend was, Het had veel meer te maken met dat geheimhouding voor mij genotsverhogend werkte.
Natuurlijk! Als je een nieuw vriendje hebt is t superleuk om hem aan je familie voor te stellen, en aan je vrienden. Maar na twee weken is de lol daar ook wel vanaf, en dan ben je je opwindende geheimhouding kwijt.
Dus neem maar van mij aan dat als jij constant in situaties terecht komt waarbij je je relaties niet vertelt, dit waarschijnlijk betekent dat jij hier ook wel bij vaart. Ik heb een seks coach wel eens horen zeggen dat de combinatie van geheimhouding en elkaar niet of nauwelijks zien “a desire machine” is. Dat ga je met de openhartige communicatie van de polyamorie nooit bereiken.
 En met een transparant huwelijk ook niet.
Want dat is natuurlijk de belangrijkste reden dat het geheim is; er is een derde in het spel.
Daarover gaat het volgende hoofdstuk;
It Takes Three to Tango

 <3LSH
An Unexamined Life is Not Worth Living

Vond je dit een leuke post?
volg LS Harteveld op Twitter
of kom erbij op Facebook

De Maitresse wordt mijn tweede sleutelwerk voor solitaire vrouwen.
Het eerste is; Witte Tijgerin
Een pad voor solitaire vrouwen die juist meerdere partners willen.

De Witte Tijgerin (€5) is op voorraad bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen.
De Feeks regelt ook alle online bestellingen.
Yoga cursisten kunnen het ook bij mij kopen, dan neem ik het voor je mee naar de les.

Ik schrijf Nederlandstalige columns, over films, mijn moeder en Johan Fretz, op Zeg maar Lauren.