De Candystop, aflevering 2. Dank je de koekoek

4f68ed6bea02b2f003fb8be62cf52bddDe Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

vrijdagavond 27 september 2013

Het fluitsignaal snerpte al toen ik de roltrap opstormde. Gehaald. Wat met een treinreis van drie uur wel handig is. En door de overstap is één minuut te laat negenenvijftig minuten wachten, want in het noorden rijdt men volgens de roosters van de postkoets.
Marieke past op de katten en had mijn uitnodiging geaccepteerd te komen eten. Blijkbaar leest zij mijn blog niet, want zij heeft gedreigd onze vriendschap op te schorten als ik het waag suikervrij te eten. Ik schijn dan onuitstaanbaar te zijn. Tegen de tijd dat haar iets begon te dagen (chocolademousse van avocado en Stevia plant) kuste ik haar snel gedag en wees haar op de carrotcake met echte suiker en duimdik glazuur die voor haar klaarstond.
Onuitstaanbaar?
Als ik het aantal mensen tel dat ik vorig weekend heb uitgescholden, verwenst, of van een sub-zero IQ heb verdacht, denk ik: Ja.
Kijk ik naar mijn meelevende reactie op mijn ruziënde buren (laat die gast toch lekker in zijn sop gaarkoken) dan zeg ik: niet zo empathisch.
Mijn excursie naar de supermarkt vanmiddag: één keer gedwongen sterilisatie geopperd, en één man klein formaat olifant die friet eiste van zijn vrouw, van repliek gediend.
Niet aardig nee.
En as I write zit een reiziger, die zich ongevraagd in een telefoongesprek met mijn moeder wurmde, mijn aandacht te trekken met opmerkingen over willekeurig alles. Negeren die hap.
Maar vind ik het erg als hautaine narcistische gezondheidsfreak door het leven te gaan? Nope. Normaal ben ik de sociaal participerende burger zelve. Blinden mogen mijn arm vasthouden als ik ze behoedzaam door het verkeer leid. Meisjes neem ik in bescherming zodra iemand iets van ze wil. Kerels met halfdronken aanspreekkreten van twee bakjes verderop; ik sta ze vriendelijk te woord. Opscheppen over een niet-bestaande baan en een imaginair fortuin? Ik neem zelfs je visitekaartje aan. Nam dat aan. Stond te woord. Verleden tijd. En die blinden help ik alleen nog als we niet in dezelfde trein eindigen en ik er geen uur aan vastzit.
Het is altijd mijn stelling geweest dat mensen teveel eten om onaangename dingen te doen, te ondergaan, te overleven. Om tegen je wil in te werken, heb je brandstof nodig. Maar zoals dat gaat met de splinter en de balk, zag ik niet waarom ik zelf zoveel snoepte. Omdat ik dus aardig wilde zijn.
Little Miss Congeniality zag het als haar taak de verschopten te helpen, de gehavenden lief te hebben en mannen niet zover de grond in te trappen als ze feitelijk, onmiskenbaar, en met regelmaat, van harte hadden verdiend. Maar daar had ik wel een halve zak mokkaboontjes, een muffin of een meervoudig chocolate gechipt cookie voor nodig.

nacht 01.30

Trein 2 en 3 zaten zo vol dat ik niet kon schrijven zonder mijn Suikerdagboek aan om-een-praatje-verlegen-zittende, iedere-reden-aanklampende medepassagiers te flashen. Bovendien reed trein 1 met vertraging, waardoor ik niet wist of ik trein 2 ging halen, en vertrok trein 2 te laat waardoor ik niet wist of ik de postkoets nog zou halen.
Toch strak om half elf aangekomen en met mijn moeder thee gedronken met suikervrije Loveshock: een brosse rauwe chocoladereep, formaat van vier bonbons, gezoet met kokosbloesemsuiker. Mama heeft ze in verschillende exotische smaken gekocht.
“Maar die zijn wel € 3,- per stuk!” gilde ik.
“Ach, aan bonbons ben ik ook zo een tientje kwijt,” antwoordde ze laconiek.
In de koelkast bleken ook nog onbetaalbare aardbeien van Meinardi te staan, en Franse kaas in verschillende fases van schimmel die ik allemaal even smakelijk vind. Het banketbakkersgeslacht is niet voor één gat te vangen.

zondag 29 september
trein 1

Ik tik de blokjes Lovechock naar binnen of het krentjes zijn, en nog glijden mijn ogen dicht bij iedere koe, konijn, of reiger die langs mijn raampje zweeft. Gisteren had mama een fietstocht bedacht (ik kwam er later achter dat lichaamsbeweging bij haar niet per uur, maar per dagdeel gaat) langs wierden, wierden met graven, afgegraven wierden met graven, afgegraven wierden met graven en een kerk, en drie kanalen die door de werkverschaffing zijn aangelegd.
De hele middag waaide het met een kracht die voor een catamaranwedstrijd over het van Starkenborghkanaal reuze handig was geweest.
Dicht. Open. Koeien. Dicht. Open. Paarden. Volle acht uur slaap en mijn zicht bestaat uit dia’s van boerderijdieren.

trein 2

Ik had ook een soja koffie kunnen nemen, er is een Starbucks op Groningen CS. Maar aangezien de meeste sojamelk gezoet is, breek ik dan alsnog mijn suikergelofte. Dus ben ik voor de hoofdprijs gegaan – een cappuccino regularo met echte melko van de Julia’s. Groningen-Assen en nog steeds heb ik een opengesperde blik als een vogelverschrikker. Met dank aan de Julia’s en de rauwe chocola on time-delay.

trein 3

Uitgehongerd gooide ik gisteren om half zes mijn fiets tegen een oude kloostermuur en streken we neer op een terras. Mijn moeder kondigde aan “over een half uur wel honger te hebben”. Van schrik at ik de sprits met dubbele glazuurstreep op die naast mijn kopje thee lag. Dat was dus mijn eerste zonde na een hele week suikervrij. Ook vijf zachte pepermuntkussentjes opgegeten, maar geen wijn.

trein 4

Ik ben er bijna, na deze trein nog een half uur bus, en dan zit ik op een strandfeest met mijn nicht en andere directe familie van mijn vader. Van zijn gezin zijn de meeste zeer recent en jong overleden, en mijn vader is al jaren dood. Maar dat weerhoudt de grote groep neven en nichten niet om samen te komen, te flirten, te drinken en muziek te maken. Te dansen op de vulkaan.

laatste trein naar huis

De geluidsinstallatie was nog groter dan alle picknicktafels die in een krappe camper, vergezeld van een berg eten, het natuurgebied in waren ingesleept. Mijn neef speelde de blues, de nieuwste veroveringen van twee nichten vielen bij voor een jam sessie. Er waren kleine kinderen die groter waren geworden, vliegers die in bomen bleven hangen, en zitzakken die meeschoven met de zonnestralen totdat we vuren gingen maken, om ons warm te houden. En er was wijn. Heel veel wijn. Volgens mijn zus, en die is psycholoog dus die weet dingen, kost een koekje afslaan zoveel weerstand dat als er binnen een kwartier weer een koektrommel langskomt, je een handvol neemt. Wellicht verklaart dat waarom ik praktisch het wijnpak-met-tap uit Toscane aan mijn mond zette, nadat ik zeven keer in twee uur “Nee, dank je ik hoef niets” had gezegd. En na drie glazen Toscaanse wijn kwam ik naast de zichzelf aanvullende schaal met ProsciuttoPancetta en Capicollo marshmallows tegen. Ook deze bleken heel goed per beker genoten te worden.
Na zes uur zondigen in goed gezelschap, krabbelde ik in het stikkedonker naar de bushalte. Er werd ook met auto’s teruggereden, maar dat kon laat worden. Een half uur bus. Geen suiker gehad op het station, wel mijn tweede koffie met echte melk en een punt pizza met peperoni om het kwartet aan vleeswaren dat ik de hele dag had gegeten compleet te maken.
Vorige week de zoete verleiding weerstaan, maar deze week op alcohol en gitaarmuziek hard onderuit gegaan. En ik zou het zo weer doen.

LS Harteveld Facebook
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen