De Candystop, aflevering 3. Zoete broodjes bakken

zoete broodjesDe Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

Ik sta nog te tekenen voor ontvangst als Marieke de straat in fietst.
“HOI!”
Eigenlijk wil ik in mijn kinderstemmetje “Hoi lieverd!” zeggen, maar Marieke gruwelt ervan als ik dat soort dingen (haar armen afknuffelen, haar haar vlechten, in haar gezicht likken) doe als er andere mensen bij zijn. Desondanks denkt men niet zelden dat we lesbisch zijn.
“Hoi..” stuurt ze haar fiets de stoep op en kijkt met haar knalblauwe Jip en Janneke oogjes verontschuldigend naar de bezorger en dan naar mij.
“Ik heb een tv gekregen. Tenminste dat denk ik. Ik heb ook kleren besteld.”
Marieke inspecteert de doos.
“Er staat breekbaar. Dat is de tv.”
De doos past precies door de smalle strook gang langs mijn geparkeerde fiets.
Op mijn grote bedbank in de woonkamer, 1,40 bij 2 altijd uitgeklapt, wat mijn moeder de speelstand noemt, serveer ik forse zelfgebakken haverkoeken met palmsuiker. Ieder drie. En voor Marieke is er echte melk voor in de cappuccino. Ik weet nu al dat ik het restant morgen zelf in de koffie doe want weggooien is zonde. Net als maandag toen ik de restjes van het weekend op moest maken.
“Kijk! Als dank voor het oppassen,” geef ik haar een Yoga Journal.
“Ook namens Max en Willem.”
Max staart indringend naar Marieke die op haar zij is gaan liggen. Zijn hoofdje piept vanachter haar knieholtes omhoog.
“Straks mag je er weer op. Ik moet even mijn koeken verteren,” sust Marieke.
“Ik zal je zo missen, als je ooit in India gaat wonen,” verzucht ik. Niet alleen ben ik dan mijn menselijke My Little Pony kwijt, ook is zij de overnight-oppas voor de poezen. Ze kruipen ’s nachts bij haar in bed, en gedragen zich veel beter dan bij mij.
“Ik heb bedacht dat ik op een universiteit wil gaan werken,” kondigt ze aan. “En ik heb al contacten.”
Mijn moeder heeft dit weekend uitgelegd dat mijn vader in Afrika niet alleen hoofd was van de faculteit, maar dat alle Nederlanders om ons heen daar werkten. En dat hij die hele staf in Nederland had gerekruteerd.
“Ik vond ons huis al zo groot,” zeg ik tegen Marieke. “Maar ik dacht dat dat toeval was. Wacht. Ik heb nog wel ergens een foto.”
Ik kom terug met een album waar onze witte koloniale villa instaat.
“Kijk, en daar zie je nog een stukje van de rotonde, dat was op ons erf, en hier paarden, en achter stonden huisjes van het personeel,” ratel ik. “En dit is de kok, maar die hadden we maar een half jaar. Zo’n goede hebben we nooit meer gekregen.”
Een foto binnen, vogelperspectief van de kamer. Kurkdroog parket, vale poefjes van Afrikaans leer. Een wandrek met een zwart wit televisie die het niet deed.
“Van binnen was ‘t heel sober. Kijk maar.”
Marieke knikt.
“Heel sober. Behalve dan dat jullie een kok hadden.”
“Ja, maar die hoorde bij het huis.”
Ik zie dit niet geruststellend is. Net als de hond, slik ik dan ook in.
“Zal ik de tv uitpakken?” vraag ik. “Of wil je al weg?”
Marieke schuift over de bank zodat ze het beter kan zien.
“Nee, ik blijf nog even. Ik wil wel eens zien hoe je dat doet. Zo zonder personeel.”
Terwijl ik zowel kleding als de tv uitpak, vertel ik over een ontmoeting die middag in de stad. Een paar keer per jaar word ik benaderd om een domeinnaam te verkopen, waar iemand wilde plannen mee heeft. Dit keer kwam het verzoek van een vlotte eind twintiger met zijn eigen bedrijf.
Marieke is hoogst verontwaardigd.
“Je moet het altijd melden als je afspreekt!”
“Ja, maar het was iets zakelijks!” sputter ik.
“Ik wist niet dat ik hem leuk zou vinden!”
Marieke wil er niets van weten.
“Je had afgesproken met een vreemde man. Dat moet je altijd doorgeven!”
“Ok, ok. Maar goed, het was dus heel leuk. Hij deed me denken aan Sasha. Beetje rossig. Je weet wel, waar ik toen halfnaakt mee geëindigd was.”
“Ja, dat weet ik nog!” wordt Marieke nu echt boos.
“Dat had je namelijk ook al niet doorgegeven. Ik begin een patroon te zien. Alleen de donkere mannen meld je. Racist.”
Zuid-Amerikanen, Molukkers, half-indo’s, Italianen, zelfs de veertig plussers zijn keurig gemeld aan dating-achterwacht Marieke.
“Je eindigt nog eens verkracht in de greppel.”
Ik kan een glimlach niet onderdrukken.
“Mag dat ook door een neger?”
Mijn televisie blijkt een mini-exemplaar te zijn. Ik kan hem terugsturen maar kies ervoor mijn hele kamer om te gooien zodat ik het miniatuur scherm wel vanaf de speelbank kan zien.
Tv. Video. Dvd. In een hoek stapelen de elektrische apparaten op die ik weg wil doen.
Marieke draait zich om, Max klimt op haar buik.
“Ik dacht trouwens dat jij na Jax met sekspensioen zou gaan?” merkt ze op.
Jax is al acht maanden mijn minnaar. We proberen uit elkaar te gaan, maar dat lukt nog niet erg.
“Jax en ik zijn nog bij elkaar,” werp ik tegen.
Het sekspensioen was ik inderdaad vergeten. Maar we moeten allemaal langer doorwerken.

LS Harteveld Facebook
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen