De Candystop, aflevering 6. Zuurbal

Madonna 2002De Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

woensdag 23 oktober 2013

 We. Wat een lelijk woord is dat toch. Als in: we wonen op het platteland, uit de mond van Daan die je computer van MS Office staat te voorzien in een verlaten winkel. Alsof de letters m-i-n-e op zijn voorhoofd verschijnen. Met een hartje op de i. Zo’n meisje dat ’s zomers Doc Martens onder haar dunne zomerjurkje draagt. De installatiestreep schatte dat het nog een kwartier zou duren.
“Ik zou ook later terug kunnen komen, maar met mijn mailbox open lijkt me dat niet zo’n goed idee.”
Mijn naam staat rechts bovenin te shinen. € 140,- en daarvoor eist Microschoft ook nog gekoppeld te worden aan je email. Daan schenkt me weer die schalkse glimlach.
“Je begrijpt dat je nu natuurlijk helemaal niet meer weg kunt hè?”
Dankzij hem is mijn computer schoon, snel en Microsoft Word gaat mij € 600 opmaakkosten per boek besparen. Dat ik Daan er niet bij krijg, daar kan ik mee leven.

donderdag 24 oktober

Terwijl Daan en ik in flirtmodus level 5 de laatste hand aan mijn computer legden, prikte een opgerold tape randje onder mijn trui. Een watje aan de binnenkant van mijn elleboog. De leukoplast heeft een plakkerige striem achtergelaten en de naald een zwarte buts. Het suikerarme dieet heeft ervoor gezorgd dat de zeurend terugkerende pijn bij mijn lever/ nieren/ galblaas/ godwatzitdaarallemaal, licht is verbeterd, en kordaat besloot ik de hele zone door te lichten. Morgen de uitslag.

maandag 28 oktober

Check, check, check. Mijn nieren doen het, lever too, schildklier functioneert. De drie biggies hebben dus niets te maken mijn klachten. En dan nu de vierde. De reden dat ik overweeg dit dagboek te stoppen. In het theater heet zoiets een zak. Er zit een zak in dit dagboek, en nog veel erger, er zit een zak in mijn leven. Want het vierde zijn: galstenen.
Of beter gezegd: de mogelijkheid dat ik die heb.
Of nog specifieker: het feit dat ik een veertig plus vrouw ben die erover schrijft.
Alleen het onderwerp gezondheid al. Kan ik godverdomme niets interessanters verzinnen? Dit lijf opgebruiken, of het desnoods met gierende sirenes en acuut levensgevaar afvoeren voor een spectaculaire operatie? Maar niet dit.
“We kunnen een echo van je bovenbuik maken,” opperde de huisarts.  “Dan weet je het zeker. Heb je last als je vet eet?”
“Iedere week friet met mayonaise. Merk ik niks van. Ik hoef die echo niet.”
“Niet alle vrouwen hebben die ernstige pijnklachten. En het is te behandelen.”
Er volgde een luchtig operatie verslag. Een paar kleine sneetjes. Kijkoperatie.
“Je bent in een uurtje klaar.”
“Laat toch niets doen,” bedankte ik.
“De lijdensdruk is niet hoog genoeg.”
Dat betekent over my dead body maar dan in hun eigen taal.
Er is een theorie uit de yoga dat een vrouw die tweeënveertig wordt, teruggaat naar de basis. Life at forty-two: Je gaat samenwonen met een nieuwe man, wordt zwanger van een laatste kans baby. Maar je kunt ook failliet gaan of ziek worden. En er is een theorie van LS Harteveld, dat je daarom voor je tweeënveertigste alles moet hebben gedaan wat je nog wilt bereiken, omdat je daarna in een zeurende ouwe sok verandert.  Die zwangerschap en die man kan ik nog wel ontlopen maar met mijn gezeik over pijntjes en kwalen voldoe ik ruimschoots aan het beeld van zeurende sok. Ik word volgend jaar pas tweeënveertig, en schrijf nu al een dagboek over suikervrij leven om gezond te worden. En ik ben er helemaal klaar mee.
Ja, natuurlijk schaam ik mij dat ik Dutch American Diary zo lang niet heb gepubliceerd. En dat Mango al sinds 2011 onaangeroerd is. Ik schaam mij voor jaren zonder seks, en het lef daar ook nog over te schrijven, maar ook voor afgewezen mannen, gekwetste moeders en bedrogen echtgenotes. Maar daarvoor komt geen excuus. Ik zal het nog talloze malen weer doen.
Maar ik ben wel klaar met kwakkelen, met pijntjes hebben, met de verantwoordelijkheid dit lichaam gezond te houden, terwijl het blijkbaar zo’n verlangen heeft uit elkaar te vallen. Val maar, val maar; ik vang je. Ik raap je op, en zolang je het doet gaan we verder.
In de tijd die ons rest schrijven we sprankelende boeken, publiceren we erotica, beminnen boeiende mannen en bevrijden ons van ieder juk, ieder dogma, en onthouden ons van elke lafhartige poging ziekte of dood te ontlopen. Laat het leven maar komen. Nu.

LS Harteveld Facebook 
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen