De Candystop, aflevering 7. Spekje naar mijn bekje

dat effect dus...De Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

—-

Ik masturbeer weer. Pas toen ik mij na de bevredigende sessie op mijn slaapzij nestelde realiseerde ik mij dat ik ermee was gestopt.
Wanneer? Drie weken geleden? Vier?
En hoewel ik ook moet gissen naar het waarom (De break-up met Jax? Getob over mijn gezondheid?) wist ik glashelder waarom ik ineens weer zin had: het had een Amsterdams Marokkaans accent, met het vocabulaire van Oud Zuid, en had twee pornografische passages uit zijn net verschenen debuut voorgelezen.
Laat ik hem Sam noemen.
Begin twintig, schrijft, charmeert, ik kom hier nog op terug.
Tegen mijn goede voornemens in, checkte ik al bij het vale ochtendlicht mijn Twitter en werd beloond met een DM.
“Heb je wel eens telefoonseks gehad?”
Blijkbaar vervulde ik ook rollen in fantasieën waar ik het bestaan niet van afwist. Ik stond op, nam de roman mee, poetste mijn tanden, en schreed met twee katten in mijn kielzog de trap af. Ik had zin in yoga terwijl ik vrij was.
Eind oktober werd ik door Rafael (eind twintig, schrijft, theatert, hier kom ik ook op terug) gewezen op een documentaire die mij niet zozeer deed twijfelen aan mijn seksualiteit, maar wel aan mijn integriteit. Het ging over een homoseksuele man die het met een meisje gaat doen. De homo concludeerde dat in zijn zelfgebouwde homohokje het poezenluikje nu kon klapperen. In elk geval een beetje.
En ik?
Deze cougar heeft een groot territorium, er is géén poezenluikje, en wie mag komen spelen is jong of bruin, vaak beide. Maar de documentaire maakte duidelijk dat dat bekrompen is. En dat ik racistisch en oppervlakkig ben. Maar dat wist ik al. Ik moest gewoon ophouden met die jonge kerels en een rossige man trouwen van hooguit een jaartje of tien jonger. Net als Madonna op mijn leeftijd. Dan gingen we laatste kans baby’tjes maken. Het feit dat ik rond deze tijd subiet stopte met masturberen gaf wellicht al aan dat ik niet stond te trappelen.
En toen kwam Sam. Mysterieuze, eloquente kleerkast Sam, die met zijn donkere wimpers knipperde, wijsvinger en duim L-shaped om zijn kin steunde, en zijn hoofd heel even kantelde voor hij de vraag van de talkshow host beantwoordde.  De harde z rolde over tafel. Verontwaardiging kleurde zijn stem. De zinnen waren afgemeten, rauw, en de teleurstelling prikte in zijn ogen. De heteroseksuele interviewer gebruikte onwillekeurig zijn ik-begrijp-je-lief blik.
“Misschien kun je een stukje voorlezen. Waar maakt men zich precies zo druk om?”
En hoewel ik wist wat er kon komen, ik was al eerder op zo’n stuk luisterporno van hem gestuit, was het effect er niet minder om. Sams seksscènes zijn nergens wreed of agressief, maar zijn Marokkaanse tongval en provocerend luide stemgeluid – als het over seks gaat raakt hij heel strategisch de controle over zijn volumeknop kwijt – maken het ondergaan van deze voordracht tot een auditieve aanranding waar je je hoofd afdraait, neurotisch beurtelings bijt en zuigt op je vingers en spastisch met je benen spartelt. Het enige wat nog erger zou zijn dan dat hij doorstoot, is dat hij zou stoppen.
Hij stopte.
Ik voelde mij vies.
Ze zullen zeggen dat ik muzen inruil, Rafael voor Sam, alsof ik een hogere klasse auto wil. Maar ik heb geen auto, en muzen zijn altijd complementair.
Rafael en Sam hebben weinig gemeen. Sam is Marokkaans, of beide ouders zijn dat. Hij draagt een retrokuif, slaat zijn reebruine ogen naar de tafel terwijl hij zijn kleine hartvormige mond onmerkbaar tuit. Zijn schrijfstijl is gemengd. Van liederlijk Wolkeriaans tot korte zinnetjes.
Soms maar één woord.
Maar goed.
Waar Sams haar tot in de puntjes geföhnd is, zijn tops zich aan zijn sportschooltorso vastzuigen, en zijn stem wars is van subtiliteit of nuance, heeft Rafael lak aan uiterlijk vertoon. Zijn net iets te zware lijf gedijt in sportieve vesten. Zijn stem is luid, zijn zinnen buigen zich diplomatiek en hij kan zingen, acteren en imiteren. Van Freek de Jonge tot het Surinaams van zijn moeder. Arrogantie is slechts een spel, voor als hij een pak draagt, maar liever zit hij met open lach te knikken, de interviewer aansporend vooral alles op tafel te gooien. Zelfs criticasters lokt hij met zijn kinderlijk grote ogen uit tot een vrolijk duel van argumenten. Ik bezoek zijn shows regelmatig en heb mij bij één gelegenheid voorgesteld, zodat hij in ieder geval wist wie die vreemde blogs over hem schreef. Vond dat ik hem dat verschuldigd was. Al mijn moed en vierentachtig rampscenario’s verzameld, en mijzelf na een vooraankondiging (om hem niet te overrompelen), twee glazen wijn en een mojito zo ver gekregen.
“Hé! Ik ken jou hè,” zei de man die uitstekend met kritiek kan omgaan, maar waarvan ik geen idee had hoe het met bewonderaars zou aflopen.
“Dankjewel. Ook voor al je complimenten.”
Het is laat en ik ril. De kou trekt vanuit de tuin naar binnen. Ik heb geen kattenluikje en ze willen zo vaak naar binnen en buiten dat ik de deur openlaat. De week van Sam is voorbij. Volgende week ga ik naar een show van Rafael. En Madonna is alweer jaren aan de jonge donkere mannen.
We gaan naar bed.

LS Harteveld Facebook 
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen