De Candystop, aflevering 8. Hard van buiten

No M and me, we dont smoke. But it looks pretty awesome right? De Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

—-

Ik wist dat ik me zo zou voelen. Tenminste, als alles goed ging. Als ik het opbracht als stralende single alleen naar zijn show te gaan; er geen gênante dingen gebeurden. Als ik na de voorstelling een draai wist te geven aan dat ongemakkelijke wachtenennetdoenalsofjehetleukhebt. Een wachten dat Rafael even vaak wel dan niet afstrafte met een snel vertrek waarin hij alleen zijn meest opdringerige fans te woord stond, iets wat mijn eer te na was. En als in dat casual lijkende wijndrink koffieslurpmoment Rafael zacht over mijn wang streek, mijn kin ophief (ik las Stoner) zodat ik in zijn grote bruine ogen keek en hij zachtjes zuchtte:
“Lauren, mijn muze, je bent de ware voor mij.”
Dan zou ik mij nu zo voelen. Volstrekt over-de-top hysterisch gelukkig midden in de nacht met genoeg adrenaline om tot zes uur wakker te liggen terwijl de innerlijke chemie mijn hart tot gevaarlijke ritmes aanjaagt en het bloed als pure heroïne door mijn aderen stampt.
Alles was dus goed gegaan.
De locatie. Flash-back momentje: waar was ik dus niet? Ik was niet in het meest voor de hand liggende theater (dichtbij, hij speelt er vaak), maar uitgeweken naar een andere stad. Niet omdat het daar mooier was (Arabische zithoeken met wierook en muntthee), noch dat het kaartje goedkoper was (katjing!), maar een sierlijke blonde barman Sasha, met wie ik na Rafaels optreden en zijn weigering nog na te blijven (waar Sasha nog gevoeliger voor bleek te zijn dan ik) halfnaakt en onderhandelend over geslachtsdelen was geëindigd. Sasha, die werkte hier namelijk niet. En dat kwam mooi uit want for better or for worse, ik had geen zin om hem tegen te komen. De blonde god bezat de verleidingstechnieken van Cupido himself, inclusief de goedgevulde seksuele trukendoos van ma lief (hoewel die van mij gesloten moest blijven) maar de nacht hemels onderhandelen was mij al met al toch wat zwaar gevallen.
Het was prachtig om zo zwoel gekust te worden, en die intimiteit te voelen die alleen de onsterfelijken zo hoog kunnen laten oplopen omdat alleen zij het geduld opbrengen doucement, zachtaardig, langzaam en stroperig hun liefdesnet over je heen te draperen. En het hop! broek uit, get on with it scenario was volgens mijn lichaam die nacht ook een goed idee.
Maar mijn hoofd had er een stokje voor gestoken.
Ik was naar het theater gegaan om door Rafael betoverd te worden en niet om een nacht te pimpampetten met de God van de Liefde.
Zelfs niet als Rafael de magie met het aanknippen van het zaallicht had verbroken. Juist dan niet. Liever de teleurstelling van Rafael, op wie ik toen drie maanden verliefd was, dan de wensnacht met de gedroomde man van een ander. Letterlijk. Een week en twee onbeantwoorde berichten later, kwam ik erachter dat Sasha een vriendin had.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Een andere stad en geen scharreltjes dit keer.
Ik herkende hem eerst niet.
Ik zat na de voorstelling tussen de rood en paarse velours kussens in een comfortabel diepe bank, Frank Sinatra zong New York, ik begon aan Pluk van de Petteflet en wierp een ongeduldige blik richting de bar. Een donkere man, zijn gezicht viel weg in het tegenlicht, kletste aan een sta-tafel met twee anderen. Ik keek drie keer. Staarde. Tuurde. En concludeerde dat ik a. onbeleefd was en b. niet iedere man voor Rafael moest aanzien. Ook hier gingen donkere mensen wel eens naar het theater. Dat was nog geen reden ze aan te gapen alsof de jaren vijftig waren teruggekeerd. Mijn wijn was op. Ik liet Pluk en mijn tas onbewaakt achter en zette er stevig de pas in richting bar. De donkere man kwam dichterbij. Het was hem wel.
“Hoi,” glimlachte Rafael.
“Ik kom zo ook bij jou.”
“Leuk!” antwoordde ik verrast.
Leuk, dat ik al een jaar verliefd ben op een man die ik blijkbaar niet eens herken tot hij zich frontaal in mijn blikveld gooit. Leuk, dat het godverdomme niet over gaat. Leuk, dat je een vriendin hebt waardoor het nooit iets was tussen ons. Nooit is. En ook nooit zal worden. Heel leuk.
Ik bestelde koffie.
De vriendin van Rafael kende ik sinds ik in mijn naïviteit op een feest op een vrije kruk naast een jonge blondine was gaan zitten. Rafael was ook uitgenodigd, en ik zat nog moed te verzamelen, vastbesloten mij aan hem voor te stellen (hier heb ik vorige keer over geblogd, en ga die lijdensweg niet herhalen), toen hij achter mij langs liep, en de blonde schouders naast me omarmde. Hij fluisterde wat in haar oor, neusde het giechelende oorschelpje. De roomblanke arm strengelde terug, de volle maat 38 draaide haar billen en de katachtige ogen, vrij van make-up, wierpen een lonkende blik op de warme mannenhand die over haar gespierde onderrug gleed.
Met andere woorden: mevrouw leek op mij.
Maar dan jonger, leuker en vooral veel slimmer.
Ze hervatte een gesprek met haar vriendin (over watersnood in Noord India, de Arabische Lente, of de achtergronden van het Libor schandaal). Ik zette alle zeilen bij om geen tsunami aan zelfkastijding te ontketenen.
Rafael hield woord. Net toen ik wilde opkijken waar hij nou bleef (ik was toe aan Zaza, mijn favoriete hoofdstuk) liep hij mijn kant op, en groette mij terwijl hij een plek uitkoos. Hij squatte de kussens in, waarbij zijn t-shirt een paar centimeter opkroop en ik heel even de allerlaatste kilo’s rond zijn taille zag, voor ze zorgvuldig in de bank werden verstopt. Ik complimenteerde hem met de voorstelling, babbelde over de ontwikkeling die het stuk had gemaakt, en bewonderde ongemerkt zijn ranke vingers en handen die zijn echte bouw verraadden.
“Een krachtig en pezig lijf” zo omschrijft hij zichzelf in een roman die zich in de toekomst afspeelt.
Dat deed mij denken aan Benjamin, de man die ik had kunnen vergeten dankzij Rafael. De handen waren een voorbode, een belofte. Op een dag zou ook Rafael wakker worden met een platte buik, een fortuin op de bank, een onberispelijke garderobe en een trouwring om zijn vinger.
“Je gezicht,” flapte ik eruit, alsof ik iets vreselijks had gezien.
“Je bent zo afgevallen.”
Jukbeenderen. De krachtige kaken. Zelfs zijn sensuele mond en de kinderlijk ronde ogen voegden zich naar de volwassen trekken. Het was even stil, alsof we geen van beide geloofden dat ik zo’n domme opmerking had durven maken.
“Jij prefereert een dikker hoofd?” merkte hij op.
Het bruine stemgeluid was niet onvriendelijk maar zijn uitdrukking miste de onschuld die ik zo bewonderd had.
De handen van Benjamin op een onduidelijke foto. De enige die recent was. Ze hielden iets duurs vast. Heel duur. En ik wist niet welk bloed aan hem kleefde, of wie zijn morele kompas was geweest in al die jaren dat we elkaar niet hadden gezien. Maar wel dat ik zijn last aan niemand toewenste. Zeker niet aan Rafael.
Ik koos mijn woorden zorgvuldig, en sprak langzaam om mijn twijfel en emoties te verbergen.
“Ik weet dat je gewichtsproblemen had. Al heel lang. Dus ik weet hoe belangrijk dit voor je is. Ik ben blij voor jou.”
Een vriend komt hem aflossen, Bob. Een soort Pluk van de Petteflet die vanaf zijn veertiende verkering heeft met Aagje. Rafael heeft ook een andere beste vriend Bas, die lijkt ook op Pluk, maar dan een Pluk die Aagje op haar vijftiende met kind heeft geschopt en de Torteltuin opkoopt om er een racebaan voor kraanwagens aan te leggen. Als het engeltje en het duiveltje verschijnen Bob en Bas beurtelings aan zijn zijde.
“Hoi Bob, wat leuk jou te zien. Je lijkt een beetje op Pluk.”
Ik grabbel in mijn tas en wapper even met het boek.
“Gelukkig,” zucht Bob.
“Als je maar nooit zegt dat ik op Bas lijk. Daar word ik zo moe van.”
“Bas lijkt ook op Pluk,” zeg ik. “Maar jij lijkt niet op Bas. Bas is de anti-Pluk.”
Rafael is opgestaan, en naar de twee allerlaatste bezoekers gelopen die nog geen aandacht hebben gehad. De jonge meisjes verwelkomen de ster met verbazing. Een verliefde giechel vermengt zich met jazz.

LS Harteveld Facebook 
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen