De Candystop, aflevering 9. Fireballs

Art for Freedom Revolution by MadonnaDe Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

—-

Yes! Weer een cursist die meeging. Sinds de heropening van het café maakten ze weer tijd voor post-yoga soja cappuccino (de veganist), thee met een uitsmijter (suikervrije cursist), en Etsy en ik kozen voor varianten op koffie met kannen melk en zoet kleefgebak. De ober liep met onze bestelling weg en wij worstelden met fleece dekens en appelgroene kussens totdat we stevig in de stoelen zaten.
“Dus! Hoe was de voorstelling?” zette Etsy in.
Ze schoof een windlicht aan de kant voor vrij zicht.
“Naar het theater geweest?” vroeg de suikervrije cursist.
“Wat leuk.”
Etsy knikte namens mij.
“Jaaaaaa. Naar Rafael. Want daar is ze op.”
“Is dat die van dat debat?” vroeg de veganist, verwijzend naar een mooie mannen link die had gestuurd.
“Ik heb nog geen tijd gehad het te bekijken.”
“Nee, dat is Sam, die is nieuw. Rafael is al een jaar.”
En ik vertelde in geuren en kleuren hoe geweldig de voorstelling was en hoe eeuwig zonde dat Rafael bezet was.
“En die vriendin is ook echt betrokken bij de wereld,” tetterde ik verder.
“Ik doe niet aan politiek of zingeving, maar zij dus wel. En Rafael was afgevallen. Maar volgens mij kun je beter te zwaar zijn. Better face, better ass. Zeker op mijn leeftijd.”
“True,” beaamde Etsy, een stevige Hollandse meid van begin twintig.
“Anders ben je op je vijftigste toch een beetje zo’n zak met botten.”
“Nou nou,” nuanceerde de suikervrije.
“Dat valt toch wel mee.”
“Ok,” verzuchtte Etsy.
“Op je zestigste dan.”
De drankjes kwamen, Etsy en ik roofden de koekjes. Ik had berichten van Jax gemist.
“Panda aan het werk? <3 ”
Hij bezocht een cliënt in de buurt en wilde langskomen. En na twee maanden niet te zijn aangeraakt, had ik daar graag voor getekend.
Officieel was het uit, maar Jax was een man waar ik een zwak voor hield. Niet in de laatste plaats omdat hij verre van een zak met botten was.
Waar Nike plussend Nederland, green smoothie nippend en broodmijdend tegen de kilo’s streed, dronk Jax cola, pakte altijd de auto, en rookte hij een pakje per dag. Hij had een vol Aziatisch gezicht, een gladde troetelbuik, en een gespierde torso omdat hij in zijn pubertijd een keer een dumbbell had opgeraapt. Jax gaf me op tijd te eten, liet me s middags een dutje doen, en hij neukte me alsof hij de nieuwe Thaise eigenaar van Yab Yum was. Kijk, dat mag terugkomen.
Met spijt en drie X-jes schreef ik dat ik helaas verplichtingen had.
De deur van het café haperde, en na iedere bezoeker tochtte het koud in mijn rug. Een pluizig herdertje dribbelde binnen.
“Zou je de deur dicht willen doen?” vroeg ik zijn baasje.
Aan de andere kant van het lijntje liep een vrouw van middelbare leeftijd.
“I’m sorry, I don’t speak Dutch.”
“Could you close the door please? It’s jammed.”
Het Amerikaans rolde in lage vloeiende klanken van mijn tong. Ik genoot er nog steeds van, zonder het als een verdienste van mijzelf te beschouwen. Zoals een ander zou kunnen genieten van zijn spiegelbeeld. Etsy begon een aanklacht over honden bij de buren van haar ouders, die met hun geblaf de hele straat wakker hielden.
“Daar heb je halsbanden voor wist je dat?” suggereerde ze, en wierp driegend een blik richting pup.
“Met stroomstoten.”
“Die zou je ook voor mensen kunnen gebruiken,” deed de veganiste er nog een schepje bovenop.
“Gebeurt ook,” pareerde Etsy, die met de agressiefste gehandicapten werkte.
“Maar op mijn groep niet. Daar heb ik wel voor gezorgd.”
De veganiste was aangeslagen. Ze had het als grapje bedoeld. Dat stroombanden nog steeds dagelijkse realiteit waren bij de zorg voor gehandicapten, was van een gruwelijkheid die niet strookte met haar wereld, waarin zelfs het kleinste organisme een beschermde status genoot.
“Mij schokt het niet,” zei ik.
“Het is handhaving, een noodgreep. Wat mij schokt is wat ze vroeger als behandeling voorschreven. Iemands hersenpan lichten. Shock therapie. IJsbaden. Zelfs bij lastige pubers. Het Derde Rijk had nog kunnen leren van wat er hier in de jaren vijftig gebeurde, en tot ver in de jaren zeventig. En de zaak eens goed uitzoeken, zoals met de kerk, ho maar. En je wordt niet zomaar schizofreen hè, of onhandelbaar. Dat waren kwetsbare getraumatiseerde kinderen. En dat sloten we dan op bij Josef Mengele.”
Etsy kauwde afwezig op een staafje suiker.
“Ach, je kunt het niemand kwalijk nemen,” verzachtte ze.
“De intentie was goed. Het was met de kennis van die tijd.”
De veganiste viel haar bij.
“Misschien kijken we over dertig jaar zo naar hoe we nu met dieren omgaan.”
“Wie stemt er eigenlijk partij van de Dieren?” vroeg ik.
Ook Rafael had zo’n rondje door zijn publiek gemaakt. Met uitzondering van mij, had iedereen ongemakkelijk gereageerd, alsof hij hun pincode vroeg. Ik daarentegen, kreeg zonder omhaal alle drie de pincodes. En een suggestie de politiek in te gaan.
“Want zo niet-betrokken ben je niet hè?”
Ik zuchtte.
“Ja. Ooit. Als offer aan de samenleving. Dan geef ik vijf of tien jaar van mijn leven. Maar het lijkt mij zo afschuwelijk. Ik stel het steeds uit.” Zeventig-urige werkweken. Eindeloos vergaderen. Dossiers waar geen mens meer kop of staart in kon ontdekken. En alles, alles korte termijn. Nergens werden fundamentele keuzes gemaakt, en zelfs de keuze ze niet te maken werd niet gemaakt. Het was een cultuur van pappen, nathouden en toedekken en als er ergens een kind door zijn vader werd vermoord, dan moest er opeens extra geld heen.
“Ik word zo moe dat er nooit iets fundamenteels wordt besloten,” klaagde ik.
“Ik snap heel goed dat er weinig geld is. En dat je niet iedereen kunt redden, en niet ieder initiatief kunt steunen. Maar wees consequent. Regeren is vooruitzien, maar vooral accepteren dat je moet kiezen. En investeren in degene die het hardste roept, dan beloon je dus slecht gedrag. Een soort: Foei. En hier heb je een zak met geld.
Het was wederom Etsy die hem intikte.
“Precies. Wij krijgen meer geld, als we kunnen laten zien dat het escaleert. Wat bloederige incidenten. Maar als we goed draaien, moeten we het extra geld inleveren.”
De ober knipoogde en zette het lekkers neer op voorwaarde dat we het over iets anders gingen hebben.
“Ik moet op tijd gevoed,” verontschuldigde ik mij.
En de veganiste zei dat we het gewoon weer over mannen zouden hebben.
“Maar het was dus leuk met Rafael?”
Heerlijk.
En volgende week Sam.
Sam was idool nummer twee, en Sam was nieuw. Net als Rafael was hij schrijver, had ik het boek met plezier gelezen, en mocht hij erover vertellen op tv. Mooi-boy Sam streek door zijn zwarte lokken, aaide zijn stevige kin en begon een felle analyse over de achterstandspositie van Marokkaanse jongeren zoals hij.
De rest van de tafel bij de talkshow knikte.
Het waren vrouwen die klaar zaten om het thema “vrouwen die geen zin in seks hebben” te bespreken. Dit was vrij surrealistisch omdat op dat moment iedereen zin had in seks.
Het eerste Marokkaanse sekssymbool van Nederland rondde zijn betoog af. Hij had in acht minuten meer voor de emancipatie van Marokkanen gedaan dan welke politicus dan ook nog kon afbreken.
“Sam komt naar The Day of Impunity,” zei ik.
“Een debat. Impunity. Mooi woord. Betekent straffeloosheid.”
“Dat Sam ongestraft moet kunnen schrijven?” vroeg de suikervrije cursist.
Ik moest toegeven dat ik die associatie ook had gemaakt, maar schudde mijn hoofd.
“Nee. Dat het aanvallen of doden van journalisten en kunstenaars niet ongestraft mag blijven. Freedom of speech, of art. Dat soort dingen. ”
Ik dacht aan de Secret Project van Madonna. You better be prepared to die for what you believe in. Ik liet haar woorden wel eens door mijn mond gaan, alsof ik proefde hoe lang ik de smaak zou kunnen verdragen.
Een yogadocent wordt verliefd op haar leerling.
Schrijft over seks.
En mijn visie is zo links dat er geen hokje voor is.
You better be prepared to die.
Dat kwam dus na het moment dat mensen niet meer naar je les kwamen. Na het moment dat je aan de schandpaal was genageld. En misschien al wel voor het moment dat je een wetsvoorstel had ingeleverd om een aantal onpopulaire maatregelen erdoor te rammen.
You better be prepared.              
“De voertaal is Engels,” zei ik.
“Wie weet, ga ik wel wat zeggen.”
 You better.

LS Harteveld Facebook 
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen