Auteursarchief: LS Harteveld

My advice on making babies

BW-1425CosLately I ve been witness to several women who may remain childless, not because they want to get the most out of their sex life slash love life slash soap opera worthy life – as I do, although “porn movie worthy life” would probably be a more accurate description – but because they cannot find the right man.

Some will say it as simple as that:
I want children but I can’t find the right man
Some will keep it up in the air:
I would like to have children if the right man comes along
And with some the man is a phantom, who-shall-not-be-named:
*soft sigh*
“Oh well, I would just looove to have children too.”
*soft sigh again*

What I have learned in all those years of being single, in order to have the most interesting, well-documented life I could possibly imagine, is the stubborn persistence of what I call: 
The Cinderella Complex
It’s the idea that a man will make your life complete. 
Now we’re all familiar with the Cinderella from the fairy tale, who was saved from child labor and slavery by her prince, and with the girls who in the 50s and 60s married a nice boy of the same religion or political color, for the purpose of having babies and living happily ever after.
I think we can all agree fairy tale characters are not really true:
Cinderella was never a real person.
And go ask around how that happily ever after turned out for those women.

My guess is that most of the women of that post war generation would have killed to have all the opportunities young women nowadays have.
To be educated, to have access to housing, to be able to love freely.
And to not be frowned upon if you have “a messy life”.
There is a book even, an American one “In praise of messy lives”, to celebrate the way people live together, much more dynamically than the nuclear family of the 20th century.
When the author visited the Netherlands she was amazed that we already had messy lives that we praised and everyone accepted! I don’t think her book became a bestseller here. But despite our liberal way of thinking, I still find evidence of the ancient Cinderella complex everywhere.
To begin with, in my own mind:
For years I thought learning to enjoy sex fully, to face my demons, grow stronger mentally, etcetera, a GUY was required.
Not just any guy but someone caring, understanding, wise, and really really sexy and good looking of course. He would save me from all my sexual fears and heal all my mental wounds and in his skillful hands I would find lots of pleasure and be sculpted into a sex goddess.
Okay, no pressure! ;)

Because it was “merely” a sexual path I aspired, it took me some time to realize I had just another version of the Cinderella complex. I was NOT taking responsibility for my own needs and wants! I was waiting for someone else to save me, my own sexual prince.
I could forgive myself the mistake, but couldn’t help but think what if I had known this 8 years ago when I became single? Before the heartache and most of all the disappointment that he was never a prince?
I would have been able to enjoy the men for who they were, and the situation for what it was. And deal with my own mental mess, instead of expecting him to fix it or be there for me.

I’m not going to describe all the wonderful ways in which you, lovely gorgeous woman who would make a terrific and responsible mother, can organize your life, and commit yourself to your desire to become a mother. 
But if I would hear someone say: 
I want to have a great lover but I can’t find the right man.
I would like to do a whole sexual bucket list if the right man came along.
*soft sigh*
“Oh well, I would just looove to have a great sex life”
*soft sigh again*

I would ask: What’s keeping you?


My advice on making babies will be published in my new book:
Big Mistress
confessions from the other woman

To read new posts and updates follow Twitter;
or subscribe to my diary HERE 

NEW  connect on Linkedin

Gives a 25% discount on all prices
Select your store f.e. Nederland or United States
with the flag in the upper right corner.


Greetings from a powerful witch

galadriel_green_3Do you know how ninety-nine percent of women in relationships,
women who ever had a relationship,
or women who consider to maybe one day get into a relationship,
respond to my presence?
Just in general terms, give it a go.
And this could be either how they respond to my presence in real life, but it could also very well mean how they instinctively respond the moment they hear I exist.
Or even how  someone like me, in theory, could exist.
Somewhere, on any of the seven continents or in any the seven seas.
Here’s a hint.
Just imagine you have children and a convicted child molester becomes your new neighbor.
That’s it.
That’s the response.
And you know what?
It didn’t even start when I became a secret mistress!
A situation I accidentally gotten myself into, at a time when I was seriously in love and absolutely certain he’d choose for me.
And then he never did.
I’m glad he didn’t, but that’s a story for another day.
But now that I m here I can see that being a mistress fits me, with my love for secrecy and rebellion.
It certainly has its challenges, but being judged by other women is something I’ve had to deal with all my life.
It didn’t start when I became a mistress.
My ex of fourteen years had to break all ties with me, before his new girlfriend moved in with him.
The new girlfriend of an ex-boyfriend started stalking me, and calling me in the middle of the night.
Another ex-boyfriend called me and asked me to lie to his new girlfriend when our relationship had ended. When at the time he had never bothered to tell me that he had started seeing someone else, and that we were now having a secret affair.
But it’s not just a new girlfriend thing.
If I talk to men decades older than me at a party, their wives drag them away from me.
And the men let themselves be dragged, let’s be honest.
I once saw my lover charm the most beautiful woman in a bar practically out of her pants, and it made me want him even more. I love a man out in the field!
So for me personally?
The less involved a man would be with other women, the bigger our problem would be.
But other women seem to think that the less involved their beau is with other women, the better.
The reason I am currently so aware of this is because I was about to start dating someone new. It’s nothing sexual, I m happy with my secret lover.
It’s just that I have a male circle of friends, and I like the company of men.
And from that perspective, I asked a guy out on a date.
He said yes, but couldn’t schedule within 48 hours, which is my preferred time window for these things.
But he did immediately suggested one week later.
I considered that a good sign, and decided to make an exception. Even though he wanted to see me on a weekday that I don’t easily give away because it seems to be my lover’s preferred day to invite me over.
So therefor this friendship date with this new man, could cost me a night of hot steamy sex.
But I said yes, next week is fine.
Then it happened!
I could just feel him not wanting to see me in a public bar. He brought it casually, and quite suave referring back to something I said I wanted to do. But I could definitely feel the pull there… in his direction.
Yet I insisted on meeting in a public place.
It wasn’t just because of the security risks of going somewhere I wasn’t familiar;
Nor about the risk of giving off the “wrong signal”, meeting him in a less casual setting.
Those things could have been covered in another way.
But I ve promised myself a long time ago, I would always make a point of seeing someone in public. AND in the town where he lived.

His ability to come up with a cover (f.e. that I m someone he does business with), or that he stands up for himself at home (and says he’s free to go out for coffee with whomever he wants), is a test of his worthiness.
I chose to ignore his hints, and in a friendly yet decisive manner I brought our messages back to date, time and a public place. Which he seemed to get along with until then suddenly the final message where I suggested a “where” stayed unanswered.
So then when the date came, a week later, I was pretty curious if I would still hear from him. When I didn’t, I texted him, ninety minutes before our date. Lighthearted, carefree.
He responded by calling me with vague excuses and even an accusation wh
y I had not texted him sooner. I gave him a strike three, you’re out.
One – trying to pull me into a secluded environment on our first date.
Two – not answering the final message the week before.
Three – forgetting our date
And four – God! I even gave him FOUR chances?! – making that my fault by accusing me.
Despite his firm assurance that he would contact me for another date, and my own friendly Oscar worthy performance of being nice; all I thought was:
I will never date any man who is ashamed of me, or who forgets we have a date, or who doesn’t even have the decency to call it off.
So although I didn’t know exactly why he had stood me up, I had seen the first signs of his reluctance the week before. I never expected to get more clarity, until, oh hail Facebook, a post caught my eye.
Merely hours before I texted him if we were still on, he and a woman had made their relationship public on Facebook.
I know EXACTLY what happened!
week 1.
The day I invited him on a date.
He and his now girlfriend were dating but being the player that he is, he was stalling it. He wasn’t committing, and neither was she. She was probably playing hard to get, or telling her girlfriends she didn’t know if he would be serious relationship material, a good father to their future children, and so on… She pretended she wasn’t full-on interested. But she was losing because it was clear that he too, was not eager to take their dating to the next level.
I called and asked him out.
He knew that she wouldn’t like it if he still saw other women but also, technically, they were not together yet. They had not discussed exclusivity, nor the subtleties of platonic friendships… What was allowed and what wasn’t?
They had both played it safe by beating around the bush and he was about to use the opportunities that offered.
He said yes to seeing me.
But because he preferred us seeing each other not to cost him anything, he wanted to see me at a low risk location. Which I refused and he became less enthusiastic (hence the not answering the last message) but he didn’t cancel it either.
week 2.
The day of the date
In the seven days that passed, she finds out, or he mentions that he’s going on a platonic date with me. She totally flips into “LIKE HELL YOU RE NOT” modus, forgetting all her doubts about him, and becomes obsessed with the idea that at ALL cost she must stop this from happening, and that he must choose for her immediately.
It is clear that the only sign she’ll accept as a sign of his commitment to her, is THE modern day sign of a serious relationship:
The dreaded Facebook status.

It was an example of all those relationships in which my presence plays an important role, even though I m not there. The Idea Of Me appears, and pretty loosely tied arrangements are locked in overnight. Marriages which have been sleeping for years, are suddenly wide awake.
Partners are forced to think about how much their relationship is worth to them.
And at the risk of losing it forever if they make the wrong choice.
It is difficult not to get drunk with power on all that fear. As if I was a powerful witch!
I could see myself as strong as Galadriel in Lord of the Rings:
Instead of a Dark Lord, you would have a queen, not dark but beautiful and terrible as the dawn! Tempestuous as the sea, and stronger than the foundations of the earth!
All shall love me and despair!
Just think of all the relationships that went next level because of me. All the couples that married because I galvanized their relationship, at a critical stage.
Even the marriages that were getting stale, and that suddenly turned into exciting things that could go either way!
All because of the high pressure pot of women forcing their man to choose for them.
And to forever turn their backs on me.

You’re welcome.

An unexamined life is not worth living

Greetings from a powerful witch will be published in my new book:
Big Mistress
confessions from the other woman

To read new posts and updates follow Twitter;
or subscribe to my diary HERE 

NEW  connect on Linkedin

Gives a 25% discount on all prices
Select your store f.e. Nederland or United States
with the flag in the upper right corner.


De Candystop, hele boek

candystop cover screenshot

Waar de Nederlandse literatuur tot stilstand komt door een Marokkaanse lekkernij.

Getergd door een rits onduidelijke medische klachten, besluit Lauren geen suiker meer te eten, geen Chardonnay meer te nemen, en geen latte macchiato’s meer te drinken. Na een paar weken is ze zo apathisch dat ze zelfs vergeet te masturberen. Tot een jonge Marokkaanse god op tv verschijnt die tegen Lauren zegt; “LauRRRen! WakkeRRR woRRRden! Ik ben ook schRRRijveRRR en ik heb ook een leuk leven!” Dat is zo. Sam doet de vier s’en. Hij schrijft, hij sport, hij sekst en hij slaapt. Ineens weet Lauren nog steeds niet waar het naartoe moet met haar leven, maar ze is wel klaarwakker. Zeker als ze erachter komt, dat Sam binnen een week een optreden geeft bij haar om de hoek. Sam doet haar denken aan een verboden relatie met haar leerling, iets waar ze gemengde gevoelens over heeft. Sam wil die best met haar onderzoeken, maar hij vraag een prijs…

1. De koek is op
2. Dank je de koekoek
3. Zoete broodjes bakken
4. ‘t Deeg is lekkerder dan de koek
5. Hard Candy
6. Zuurbal
7. Spekje naar mijn bekje
8. Hard van buiten
9. Fireballs
10. Zout of roe
11. Mon Cheri
13. Zak vol koekjes, speelgoed en prentenboekjes
14. Tough tough dolls

15. Toverbal
16. Rozijntje
17. Het Suikerfeest (slot)

De Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

LS Harteveld Facebook

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen


De Candystop, aflevering 17. Het Suikerfeest (slot)

920_uma-thurman-and-quentin-tarantino-dating-2806De Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.


 Ik glijd onder het shirt, de buik warm en gepantserd onder mijn streling, en stroop de dunne stof omhoog. Hij trekt het over zijn hoofd. De gladde torso glanst verleidelijk. Een minutieus laagje vet het allerlaatste bewijs van zijn jeugd. De lichtbruine huid is onbuigzaam onder mijn likken, de gespierde armen golvend, ik voel handen mijn broek in gaan. Zijn adem is loom, rustig, alleen zijn harde pik laat interesse zien in mij, maar zijn heupen rusten in de bank. Onwillekeurig schok ik, schud de handen eruit.
De wijn benevelt het denken.
Waarom laat ik hem niet toe? Ik voel een krachtige hand voor. Mijn vocht zegt ja. Ik zeg nee. Hij opent zijn ogen. Groot en reebruin met een blauwe glans. De zoen is onverstoorbaar. De hand verdwijnt en trekt mij halfslachtig dichterbij.
Om half vier ‘s nachts sluit ik zijn voordeur en zuig de winterlucht in mijn rozige lichaam, angst en eenzaamheid laaien fel op. Ik kijk omhoog naar de rieten doorzichtige gordijnen.
Niemand kijkt terug.

vrijdag 13 december 2013

Mijn cursisten zaten al aan de koffie toen ik binnenkwam. Etsy had een dirty chai latte en ze acteer-kibbelde met recht-voor-zijn-raap Rieneke wie het koekje van de veganistische cursist mocht hebben. Ook twee roeivriendinnen bleken niet van de koekjes te zijn.
“Daar wil ik er ook wel eentje van!” zei ik.
Etsy, Rieneke en ik knabbelden, terwijl de roeivriendinnen vertelden over een surfvakantie met een Belgische surfleraar die hele volksstammen aan zijn zachte g reeg. Zij waren over het hoofd gezien.
“Hij zei: Ik dagggggt da jullie tweekes een stelleke waren.
We stelden vast dat het bij vrouwen ook wel moeilijk te zien was.
“Nou, bij mannen ook hoor,” pleitte ik.
“Etsy, hoe laat is het? Mag ik het al over Sam hebben?”
Ik had het al weken over Sam bij de post-yoga lunch. We waren nog luidruchtiger dan normaal.
“Om half één pas!” kopte Etsy hem direct in.
De roeimeisjes moesten bijgepraat worden wie Sam was, en Etsy zocht het filmpje op dat ik iedere keer imiteerde.
“Ze doet het heel goed,” complimenteerde Etsy.
“Zo praat Sam echt. Maar die zij doet die krijg ik er niet op.”
You Tube bleek de standaard instellingen gewijzigd te hebben, waardoor het gros van de filmpjes van het laatste half jaar niet beschikbaar was voor mobiele telefoon. Etsy klikte een fitness filmpje aan dat van voor die tijd was, en daarom wel speelde. Sam was aan het fitnessen met zijn broer.
“Alleen dat al,” verbaasde ik mij over het filmpje, dat niet tot mijn favorieten behoorde omdat hij er niet in sprak en ik zijn stem miste.
“Hier druipt de homo erotiek toch al van af of niet?”
De roeisters keken sprakeloos toe naar het onbeschaamde krachtgepats. Rieneke had genoeg gezien en zei net iets te hard;
“Ok, wie gaat die jongen vertellen dat hij homo is?”
“Niemand!” zei de veganist, die mij wel vaker feilloos aanvoelde.
“Zo is dat,” beaamde ik.
On topic: Ik heb nieuws. Sam wil bij mij langskomen. Een heel weekend!”
Ik werd opnieuw meegezogen in de euforie en het totale ongeloof van een tafel vol oestrogeen. Toen na vijf minuten onverstaanbaar gegil iedereen zijn verstand er weer bij had, liepen de reacties uiteen.
“Knap je nu niet een beetje op hem af? Wanneer. Niet eens of het mag!”
“Hij heeft toch een vriendin? Raar.”
“Mannen die vreemd gaan? Dat hoor je inderdaad nooit.”
“Ja, maar als je nou echt ja zegt, komt hij dan ook?”
“Kan het misschien wat zachter? Wij verstaan elkaar nauwelijks.”
Deze inbreuk van de tafel naast ons werd gepareerd door Rieneke. “Misschien als uw zoon zijn muts afzet, dat hij u dan wel kan horen.”
Een laat-twintiger met een losvallende beany en een vlassig baardje schonk ons een dodelijke blik, die geen enkel houvast vond op de tafel vol vrouwen die zich net verlustigd hadden aan twee metroseksuele halfgoden. Na de verhuizing van de studio zouden we hier nooit meer komen. Het leek of ons laatste restje decorum was afgevallen.
“Sam komt wel,” zei ik beslist.
“Die bluft niet. Maar toen ik naast hem stond kon ik mijn eigen naam niet eens onthouden.”
“Is toch niet erg,” stelde de roeister gerust.
“Hoeft hij jouw naam ook niet te onthouden. En desnoods schrijf je het maar op je hand.”
Ze keek in haar palm, kantelde, hield hem verder weg en dichterbij.
“Laaaa.. Luuuu.. Kun jij t nog lezen?” stak ze haar palm onder de neus van haar roeizusje.
De vrolijke reacties beurden mij op maar ik bleef piekeren.
“Het is zo overweldigend. Ik zou willen dat ik me niet zo mee liet slepen.”
“Je mee laten slepen is ook een gave,” reageerde Etsy.
“Ook al zou je hem liever om elf uur ‘s avonds op Sam-Uit zetten. Die app is er niet.”
“De Sam-uit app is er wel..”
Ik vertelde dat ik had teruggeschreven dat ik erover moest nadenken, en het vijfwoordige antwoord Ha ha! Wat jij wil had gekregen. Wat een paniekerig ziek gevoel had veroorzaakt waarin ik met geen mogelijkheid een zinnige gedachte kreeg.
“Ik ben zo verliefd, ik heb aan heel weinig genoeg. Alleen zijn stem horen. Alleen zoenen,” zei ik spijtig omdat hij daar nooit mee akkoord zou gaan.
“Ik wil een vinger en hij de hele hand!”
Het lachsalvo denderde nog door toen de uiterst redelijke eigenaar kwam vragen of het nu toch echt zachter kon. Er waren klachten. We boden beschroomd onze excuses aan.
Sams dagboek;
“Gevraagd of ik langs mocht komen. Mocht niet. Tien anderen geneukt.”
Ik organiseer dat Sam komt voorlezen.
Tegen de afspraak in trakteert hij ons op de sappige scènes.

Na nog een half uur fluisterend fantaseren, wachtten er werk en andere verplichtingen en namen we afscheid. De gelederen waren gesloten. Ik moest het doen. Voor de literatuur. Deze kans voorbij laten gaan was hoogverraad aan dit blog, en alles wat ik de afgelopen maanden besloten had. Carpe diem.
Thuis zette ik de computer aan voor ik mijn jas uit had. Ik adresseerde terwijl mijn katten hongerig over het bureau patrouilleerden.
Hoi Sam, vraagje. Heb je zin om anders een keer voor te lezen? Mijn cursisten willen al kaartjes kopen! Doen we iets voor Kerst ofzo.

zaterdag 14 december- zondag 15 december

Damian gaf me drie kusjes in onze vaste lounge bar.
“Wat fijn dat je er bent!” begroette ik mijn gay best friend.
“Waarom reageerde je nou niet?”
Net als bij Sam, stond Damians Fb status permanent op een lichtgrijs telefoon icoontje waar ik de betekenis nooit van begreep.
“Ik controleer echt niet iedere melding. Dat is mijn tablet!”
Ik kon mij niet voorstellen dat iemand op een oersaaie zaterdagmiddag niet de behoefte had even te klikken naar de hartenkreet van een vriendin. Zelfs mijn post dat Madonna en Brahim uit elkaar waren had hij niet geliked.
“Maar wat heb je vandaag gedaan dan?” drong ik aan.
Hij had mijn optie Ben je het aan het doen ofzo? al lacherig naast zich neergelegd op Facebook.
“Zeker de hele middag Annie kijken met de poezen op de bank.”
“Nou!” riep Damian betrapt.
“Jij mag niet meer raden!”
Het screenshot van Sams aanbod was verstuurd als Hartverzakking.jpg. Mijn neutrale voorstel voor de Kerst had ik eruit geknipt. Damian zou mij levend villen.
We bestelden nacho’s met Gorgonzola-dip en witte wijn. Damian sloeg de introductie over.
“Aan mij vragen wat je met een oneerbaar voorstel moet is vragen naar de bekende weg.”
Alsof ik dat niet wist.
“Jij kent de waarheid over Valentino. And I don’t want to screw this one up.”
“Je hebt twee keuzes,” zei Damian.
“Of je doet het, en dan krijg je spijt. Of je doet het niet en dan krijg je nog veel meer spijt.”
Ik knikte.
“Een duivels dilemma. Ik kom er zelf ook niet uit.”
“Misschien stoppen met nadenken, en het gewoon doen,” oordeelde Damian.
Wat na drie dagen tobben een aanlokkelijk idee was.
“Ben jij dan back-up?” vroeg ik.
“Marieke is weg. Voor als er iets mis gaat.”
“Weet ik veel. Straks word ik verkracht ofzo.”
“Dan moet ik ingrijpen?”
We grinnikten. Eindelijk wat lucht.
“Ik zie mijzelf al terug appenIk hoor het al, jij hebt ‘t naar je zin. Have fun!
“Help! Hij heeft zijn broer meegenomen!” schaterde ik alle opgepropte spanning weg.
“Hij wil een heel weekend komen hè,” was ik ineens weer praktisch.
“Ik wil liever minder. Dat hij ‘s avonds weggaat.”
“Nou zeg! Wil die jongen lekker romantisch bij je blijven slapen. Schop jij hem de deur uit.”
Bij het idee romantisch te slapen, prikten mij ogen.
“Ik trek dat echt niet. Ik moet nu al huilen bij het idee dat hij weggaat..”
Damian reikte mij een blauw servet aan.
“Als je het van tevoren weet valt het toch wel mee? Het ergste zijn degene die net doen alsof ze terugkomen en dan niets meer van zich laten horen.”
“Kun jij mij niet opvrolijken daarna? Dat we een sleep-over doen met gay porn.”
“Dat helpt niet. Dan ben je echt beyond gay porn.”
Ik was op slag helder en nam een verstandig besluit.
De wijn benevelde, de winterse kou striemde, een herinnering aan de geselende pijn die ik definitief weigerde te ondergaan. Op de deurmat struikelde ik over een kat en een grote krant.
“De voorpagina!” stond er op een sticky in het krabbelhandschrift van mijn zusje.
Sams schoonheid blaakte tegemoet. Nee, Lauren. Niet doen. Níet ingaan op zijn idiote voorstel. Negeer zijn verdomd mooie gezicht en de verleidelijke ogen.
Ik sloot mijn ogen en schreef iets vreselijks.
 Hoi Sam, ik heb nagedacht over je voorstel. Zeg jij maar wanneer.

zondag 15 december – maandag 16 december

Het is twee maanden en drie weken dat ik begon met dit dagboek en “iets met suiker, melk, en geen alcohol”. Dates met Damian, Louka, het zondagse eten bij mijn zusje en haar gezin. Veel met Marieke geweest. Een opwindende meet & greet met Rafael. Mijn comeback als erotica schrijfster.
En de fysieke kwalen waarmee ik mijn boek begon zijn stabiel, verminderd of helemaal verdwenen. Een schat aan mooie ervaringen om met veel genoegen op terug te kijken.
Mijn cover voor Dutch American Diary/LS Diary staat op mijn harde schijf. Het Grote Editen is begonnen. En naast dat dubbelboek heb ik een stevige start voor mijn erotica, en een veelbelovend manuscript Mango. De aanvragen voor proefles in de nieuwe studio stromen binnen, en ik ga meer geld verdienen dan ik uit kan geven. 2014 wordt een prachtig jaar.
Maar ik heb ook gefaald. Ha ha! Wat jij wil. Dat is een halve week geleden. En wat zeggen die dagen veel. Vooral dat het er helemaal niet om gaat wat ik wil.
Ik zou willen dat je over watdeneukhetookis heenstapt en gewoon antwoordt op mijn berichten. Ik zou willen dat het warmbloedige onverschrokken brok mannelijkheid, dat niets aan duidelijkheid te wensen overliet, verleidde, tegengas gaf, mij uitlachte of desnoods boos werd. Alles beter dan de agressie van de stilte.
Valentino’s stilte.
Valentino’s zwijgen.
Waaruit hij furieus kon ontwaken als je een email stuurde, sms of kaartje. Zonder ooit te refereren naar alle keren dat hij zelf de aandacht had gevraagd. Tot zijn reactie zo onredelijk was, dat ik mijzelf beloofde nooit meer contact te zoeken.
Van de zomer. Ik was met Damian en het was ongewoon druk in de stad. Onrustig speurde ik de mensenmassa. Iedere kroegtijger, of nachtclubbezoeker kon Valentino zijn. Ik had een relatie met Jax.
“Damian, dit is toch niet normaal! Ik ben nog steeds verliefd.”
“Onvervulde verlangens schatje. Zou je met Valentino naar bed gaan?”
Ik aarzelde.
“Nee. Dat zou vernederend zijn.”
Alsof ik vier jaar na dato nog enige eer te redden had.
Het moet een paar dagen na je eerste televisieoptreden zijn geweest dat ik mij realiseerde dat Valentino eindelijk weg was.
Foetsie! Just like that.
 Met geen mogelijkheid kreeg ik nog een helder beeld van hem, of uitgesproken emotie. Voor het eerst was ik oprecht blij dat ik nee had gezegd die nacht. Ik had me niet laten gebruiken. Er was een hoge prijs voor betaald, maar het was voorbij. En ik wilde zien wie mijn verlosser was.
Ik ontmoette je op 22 november, 2013.
Op de dag af vier jaar nadat Valentino en ik met elkaar in bed eindigden. Je had eenzelfde onverbiddelijke schoonheid maar met een aanlokkelijk element: Vuur. Er brandde een laaiende drive tot veroveren, bezitten, opvreten. En waar ik bij Valentino nooit aan seks dacht, dacht ik er bij jou alleen maar aan. Duizend-en-één manieren om het te doen. Hoewel ik die nacht huilde, net zoals ik dat deed bij Valentino. Maar ik was al lang blij dat die pathetische tranen nu eens voor iemand anders waren.
Ha ha! Wat jij wil.
 Vier dagen geleden, en ik ben je dus kwijt.
Naar het waarom blijft het gissen. Met dit dagboek, een fictieve verdraaiing van de werkelijkheid die jij als geen ander kent, was het verleidelijk in te vullen wat er in jouw hoofd omgaat, of om excuses te verzinnen waarom ik ja had gezegd. Ik zou er voorwaarden bij kunnen verzinnen. Verstandige eisen waardoor ik mezelf fysiek en mentaal zou beschermen, en niet als hoer of triest geval te boek zou staan.
Niet zou verbranden.
Maar dat zou een leugen zijn. Het moment dat ik Ja zeiwaren die voorwaarden er niet. Ik was bereid het onvermijdelijke te laten gebeuren. En de consequenties te dragen. Kom maar langs. Laat het maar gebeuren. Face your demons. Maar ik had buiten jou gerekend.
Ooohh, wat er in jouw hoofd omgaat!
Wat is het fucking verleidelijk het in te vullen. Maar ik hou me aan mijn belofte, ik zeg er niets over. Alleen dat er ergens in mij een klein stemmetje is dat zegt dat misschien, heel misschien, je mij wel geen pijn wilde doen. Dat iemand die al moet huilen bij de sterren als ze je handtekening in haar boek heeft, het misschien wel niet verdient om gebruikt, uitgewoond of beschimpt te worden.
En dat kleine stemmetje zegt:
Dank je wel.
Dank je wel, lieve Sam.

LS Harteveld Facebook

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen

De Candystop, aflevering 16. Rozijntje

uma thurman plays meDe Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.


Mindfulness, daar heeft Lauren geen boodschap aan
Wat nog best lastig is, gezien haar baan
Waarschijnlijk wil ze daarom proberen
Het concept ‘mindlessness’ te exploreren
Wat haar verbazend goed blijkt af te gaan.

Mindlessness: een voorbeeld

Zo traint zij zichzelf in het zien zonder bril
Waarom dat zou werken? Omdat ze het wil!
Helaas: voor de lens
in het oog van een mens
maakt wat die mens wil geen enkel verschil.

zaterdag 7 december – zondag 8 december 2013

Afwas gedaan vanaf donderdag. Berg sokken en onderbroeken gevouwen, al het andere gestreken. Cursisten lesgeld voor mijn ziekweek teruggestort. Verwarming bijgevuld en onderlaken over mijn matras gedaan omdat ik nu weer in mijn bed kan slapen omdat het water uit de cv ook echt tot de eerste verdieping wordt rondgepompt. De puinhoop, het uitstellen: de cadeau-en-rijm verplichtingen rond Sinterklaas zorgden er voor dat ik zelfs mijn bed niet meer warm hield en op de bank sliep met de poezen. Grenzen verschoven.
Vanavond werd ik overvallen door melancholie. Ik was mijn blog aan het oppoetsen, wat tags aan het toevoegen en kopieerde de erotica zodat ik een start had voor een bundel, tot ik Rebound eruit trok. Dit verhaal heb ik altijd gezien als de prelude voor alle andere verhalen: een man en een vrouw die elkaar ontmoeten in een hotelkamer zonder te spreken of echt seks te hebben. Hierin zit de belofte van al het andere wat komen gaat. Dit was het eerste hoofdstuk. Ik plaatste het verhaal direct aan het begin van de bundel en verwende mijzelf met een re-read.
Daar was hij.
Benjamin. De man/mythe/herinnering waar ik door Rafael na een jarenlange zoete marteling van verlost was. Rafaels autobiografische fictie had in 2012 het wonder voltrokken. Zijn boek beschrijft zijn verleden (samen werden we verliefd op een jeugdliefde), zijn heden (ook ik was even weer zesentwintig en zocht mijn draai), zijn toekomst (hij is in de dertig en bezoekt de bruiloft van zijn ex). Na de bruiloft kan hij haar eindelijk loslaten, wordt een ster, lichtend voorbeeld voor allen, en ontstijgt daarmee zijn eigen tragedie.
Als dramatisch element verliest hij nog even een vader in de laatste hoofdstukken, wat ook zeg maar nogal binnenkwam.
Ik huilde mijzelf over de laatste pagina’s heen.
Ik ben nooit iets ontstegen, noch een ster geworden, maar het boek zorgde er wel voor dat ik eindelijk Benjamin kwijt was. In plaats daarvan was er Rafael, die als fors jongere celebrity, met superleuke verkering, minimaal even onbereikbaar was als Benjamin, maar in elk geval in Nederland woonde. Bovendien kon Rafael zonder problemen bewonderd worden, zolang we (ik dus) de grenzen van idool en fan bewaakten.
 Dutch American Diary ging over Benjamin en Valentino.
LS Diary ging over Rafael en Benjamin.
En de Suikerstop zou gaan over hoe ik stopte met suiker eten omdat ik een assorti aan enge medische klachten had. Het zou gaan over gezond leven.
Na een maand walgde ik zo van mijzelf en nog liever dood ging dan ooit nog een woord over mijn gezondheid te schrijven. Rafael liep de Suikerstop binnen. Sam denderde eroverheen. En nu is zelfs Benjamin in volle glorie terug.

Mindlessness: voorbeeld nr 2

Tegen ‘t verval wordt groente en blom
Tot groen-troebel sap gepureerd in een kom
De werking daarvan is nog nimmer bewezen
(Wat niemand verbaast die tot hier heeft gelezen)
Maar hee, het voelt goed en daar gaat het toch om?

Mindlessness: voorbeeld nr 3

U snapt wel dat zij heel goed op haar postuur let
Rustig aan doet met carbs en met suiker en vet
totdat ze met oudjaar
gewoon voor de zomaar
in ene keer dertien oliebollen wegzet.

woensdag 11 december – donderdag 12 december

Ik had een plan. Na drie dagen kwijtmaken aan allerlei onbenulligs én het schrijven van een levensbedreigend erotisch verhaal, was er nu een plan. Dit zou mij niet weer gebeuren.
Het begon met een filmpje over Rafaels show.
De camera registreerde zijn fysieke souplesse, de rollen die hij aantrok en afgooide, de gelikte montage plakte een keur van oneliners en liedjes back-to-back tegen elkaar aan. De genuanceerde belichting gaf zijn lichtbruine huid een magische glans en kleurde het palet aan gezichtsuitdrukkingen nog dieper in.
Facebook gaf niet de optie ik-vind-dit-by-far-het-mooiste-wat-ik-ooit-van-je-heb-gezien. Dus ik hield het bij Ik vind dit leuk.

Een klein pop-upje.
 Zij, een naam die ik kende en waar ik het liefst zo ver mogelijk vandaag wilde blijven, vond het ook leuk.
In het half uur dat het filmpje op zijn praktisch inactieve artiestenpagina stond, werd het door één ander iemand het geliked. Die leuke verkering.
Quelle horreur.
Ik vond het niet meer leuk.
Gelukkig vroeg Facebook verder niet naar details waarom ik ineens van mening was veranderd. Mijn like had ik dus kunnen wissen maar de beelden stonden op mijn interne harde schijf gegraveerd. En The closest thing to Benjamin had in mijn herrezen liefdesverdriet een vruchtbare bodem gevonden en begon met de boel eens stevig om te woelen. Binnen een uur zat ik achter de computer een erotisch verhaal te typen. Niet omdat ik daar tijd voor had, en niet omdat ik er zin in had. Maar omdat het ‘t enige was wat de pijn en de verwarring vorm kon geven.
Het ging over een vrouw die haar geliefde uit Rebound niet kon vergeten en bij een nieuwe man kortdurende verlichting vindt voor haar pijn. Hij is zijn jeugdliefde ook niet vergeten. Op een sombere manier hebben ze een volmaakt gelijkwaardige relatie. Voor de duur van een paar orgasmes in een exotisch onbenoemd land hier ver vandaan.
De deur was op slot, het stel was alleen. Ik schakelde over naar de eerste persoon enkelvoud, haar perspectief. Mijn middenrif zoog samen, alsof het te heet gewassen was en nu mijn ribben naar binnen trok. Ze huilde. Ik schreef door.
Eerste persoon enkelvoud. Zijn perspectief.
Hij troost. De pijn van zijn geliefde waar hij om haar drugsgebruik mee heeft gebroken, drukt hij uit in een wanhoopskus op haar hoofd, zijn ogen knijpt hij dicht. Mijn hart stak en ik schreef door.
Derde persoon tegenwoordige tijd, tijd voor actie.
Ze lacht, lijkt zich ineens te realiseren dat ze moet genieten van dit moment. Dat ze mag liefhebben, alle woorden kan zeggen die haar geliefde normaal niet bereiken, en de liefde mag consumeren. De seksscène glijdt op papier terwijl ademen steeds moeilijker gaat. Stoppen is geen optie. Afraffelen evenmin. Ik heb de lezer en mijzelf alinea’s meegesleept in deze tragedie, nu moet er ook iets te genieten zijn.
De pijn op mijn borst verergert, maar de zinnen stromen.
Een uur voor ik weer voor mijn yogales moet staan, steekt en stampt alles en ademt er nauwelijks iets meer. Het is af.
Tenzij ik het niet erg vond mijzelf nog vaker een hartaanval te schrijven, moest er een plan komen. Iets waardoor ik in een rustige evenwichtige vrouw zou veranderen (een yogalerares ofzo). Ik zou een gedicht gebruiken dat ik met Sinterklaas had gekregen, en dit framework zou ik gebruiken voor nu tot en met oud en nieuw. Ik zou twee-en-een-halve week prikkel-arm, social media vrij, afgeschermd voor Sam, Rafael en daarmee ook Benjamin, mijn leventje laten voortkabbelen. Ik zou tussen de versjes over Mindlessness piepkleine dagboek entries citeren, over het minimale wat ik meemaakte. Marieke zou op vakantie gaan en ik zou de lezer verzekeren dat ze op Oudejaarsdag zou terugkomen, om samen gezellig depressief de jaarwisseling te vieren. Ik zou stemmig Kerst vieren bij mijn doodzieke tante, en een diepzinnige gedachte of twee hieraan wijden.
Met Pieke, die nieuw leven in zich draagt, zou ik naar de Hobbit gaan.
En net als het blog ten onder dreigde te gaan aan dodelijke saaiheid zou ik een epische analyse maken van Rafael, want die was ten onrechte onderbelicht gebleven in dit blog. Sams ontembare ambitie en explosieve energie waren door mij onverdund op de pagina’s geknald maar Rafael was praktisch tot een vaalbruin muisje met een gewichtsprobleem gedegradeerd.
Dit beeld klopte niet.
Ik kende Rafael veel beter, wist hoe hij sprak, wat zijn zwakke kant was, zijn sterke. Ik genoot ook nu hij slank was van zijn gezicht tot het kleinste detail hoewel ik die om hem te beschermen nooit opschreef. En daarnaast had Rafael iets wat Sam niet had: ik vertrouwde hem. Zoals ik ook Benjamin vertrouw. Ik mag van ze houden, zij kunnen dat aan. Het is niet voor niets dat zowel Benjamin als Rafael doen alsof mijn blog niet bestaat. Dat is beter zo. Dan kan ik mijn emoties uiten en zij nemen slechts tot zich wat ze aanstaat, leggen al te intieme zaken naast zich neer, en zijn zo slim geen buitenechtelijk spielerei te beginnen met iemand die een blog bijhoudt.
Ze zijn onbereikbaar, betrouwbaar en vriendelijk. Ze nodigen niets uit wat ze niet willen, en leggen naast zich neer wat teveel is. Een hele stabiele situatie, met uitzondering van de momenten dat je een hartaanval krijgt omdat je een erotisch verhaal schrijft.
Nee, dan Sam.
Ik denk dat er weinig is bij Sam wat een minuut stil kan zitten. In iedere radioshow draait hij de stoel ongeduldig heen en weer, terwijl hij lacht, spreekt, provoceert, de wereld opvreet met huid en haar. Hij is op een missie een betere schrijver te worden door wie hij tegenkomt leeg te zuigen van emoties, meningen, talenten. Door deelgenoot, vertrouweling, getuige te zijn van alles wat jij te bieden hebt. En daarna blijf je leeg, gebroken en gebruikt achter.
Die analyse, die zou dus in mijn boring as hell blog staan. Vermengd met het Sint versje over Mindlessness.
Niets boeiends zou ik meemaken.
In december zou ik het toonbeeld van ascese en volwassenheid zijn. Ik zou Dutch American Diary/ LS Diary publiceren. Yoga doen. In een cocon van geestelijke rust dit blog in haiku’s afmaken! De verhaallijntjes in de Suikerstop gezellig aan elkaar breien en op 1 januari dit blog posten.
Het zou Verlicht eindigen: met de rozijn die ik van Sint had gekregen. Op 31 december zou ik die echt opeten. Heel bewust. Vijftien minuten lang, met onverdeelde aandacht. En daarmee mijn Pad naar Verlichting bekronen.
Het plan lag er dus. Maar het liep anders. Ik kreeg een berichtje. Het was kort.
“Hey, hoe is het met je?” schreef Sam.
“Wanneer kan ik eens een weekendje bij je langskomen?”
Ik zag mijn hart binnenstebuiten gekeerd en leeggezogen op de bank liggen. Marieke kwam terug van haar reis, gooide haar rugzak neer en stormde naar mij toe. Snikkend stortte zij zich op mijn levenloze lichaam. Er waren geen oliebollen gehaald.

Mindlessness: bent u daar nog? voorbeeld nr 4

Vandaar ook dat zij soms aan Oil Pulling doet
Want spoelen met olie, dat doet een mens goed!
Het concept is sympathiek
Maar het maakt haar steeds ziek
Wat haar toch op een idee brengen moet.


Op het vlak van mindlessly dingen beweren
Kan helemaal niemand Lauren nog iets leren
Dus wordt het zo zoetjesaan tijd te verbreden
Door aan dit cadeau aandacht te besteden
Probeer het in minstens 1 kwartier te consumeren!

LS Harteveld Facebook

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen

De Candystop, aflevering 15. Toverbal

tumblr_p246lrdGmO1vr9hswo2_1280De Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

zaterdag 30 november 2013

Het houdt niet op. Sam is inmiddels een maand beroemd en kranten en opiniebladen glibberen zich in bochten om toch maar wéér over hem te mogen schrijven. Eerst een interview, toen de boekbespreking, en vervolgens wisten ze allemaal ergens een rubriek te vinden waar Sam ook in kon. Pagina groot, geflankeerd met verse foto, werd de jeune premier van de Nederlandse letteren weer geportretteerd in een zeven espresso durend vraaggesprek, waarbij iedere wijsheid werd opgetekend.
 Smacht niet, maar omhels wie je wel kunt omarmen.
 Nederland is ten prooi gevallen aan een collectieve media verliefdheid die sinds Obama niet meer is voorgekomen. Ik ben dus niet de enige, maar ik schrijf zonder het alibi een connaisseur van het genre te zijn.
Tenzij het genre jonge mooie mannen is.
Daphne reageerde uitgelaten op de foto’s van onze avond in Sams aura. Ze bleek ook de foto’s van Rafael nog niet te hebben. Het was een mengelmoes van selfies en professionele foto’s.
“Het wordt een hele serie zo! Veelbelovende schrijvers die worden bezocht door weelderige dames die op-zich-voldaan van Vlaamse friet de heren komen bezoeken en beoordelen.”
Daphne vond ‘t spannender nu er twee idolen waren. Verschillend als dag en nacht. Bij Rafael zou je een lief telefoontje krijgen, een handgeschreven brief en een bos rode rozen omdat jullie al een week samen zijn. Bij Sam word je van zijn Facebook gedonderd voor je de vlekken uit je jurk hebt gespoeld.
Ik moet nu weg. Moment suprème met de verhuurder van de nieuwe yogaruimte. Wish me luck. 


Contract binnen! Ik ga verhuizen! Het gesprek bestond uit één vraag, of ik de borg kon betalen, en het antwoord bleek Ja, natuurlijk! te zijn. Binnen! De vreugde van deze mijlpaal bracht op de fiets een stroom aan Happy Thoughts teweeg. Over condooms. En dat iemand daar eens wat liefs over moet zeggen.
Condooms. Werelduitvinding!
Nooit was er iets dat tegelijk zo geil en toch veilig was.
Onbeschermde seks zegt dingen als
Ik vertrouw jou helemaal (zaaaaaiiii),
 We zijn al tien jaar samen (gaaaap),
We zijn in Oh Oh Cherso of
We gaan een kindje maken (GADVER).
Een condoom daarentegen zegt
Je kent me niet,
Ik ben spannend, en
Ik ga in jou klaarkomen voor de lekker.
Daarnaast zegt een condoom ook
Door mij krijg je geen herpes, genitale wratten of baarmoederhalskanker.
Maar sceptici beweren dat ze dat alleen bij mij zeggen. In elk geval, condooms zijn mijn vriend. Ik hartje condooms.
En voor de vrouwen heb ik nog een tip: doe het werk.
Omdoen, afdoen, opruimen, en hem wassen met een warme washand die je daarna direct in de was gooit. Voer tussentijdse checks uit. Mocht het condoom geknapt zijn, dan bij deze mijn felicitaties voor de afmetingen van meneer. Pak een nieuwe, gebruik een lik glijmiddel, en probleem opgelost.
Verder hoor ik verhalen over condooms die kwijt raken, afglijden, of na de daad op ongebruikelijke plaatsen opduiken (of er in stukjes uitgepeuterd moeten worden). Zodra je de leiding neemt over het condoom (niet over andere dingen hè, dat raad ik met klem af), gebeurt dat allemaal niet meer. Condooms gaan alleen een eigen leven leiden als ‘t mannetje de baas is.
Ik heb een deprimerende zuster monoloog over alle gruwelijke ziektes je met orale seks oploopt maar dat is meer iets voor als ik weer depressief over mijn sterfelijkheid pieker. Of misschien zelfs dan wel niet.


Net de cover van Dutch American Diary binnen gekregen en mijn scherm ondergekwijld van geluk. Daarom doe ik dus aan self-publishing. Omdat een uitgever een vrouwelijke auteur een bloem op de cover geeft, een half open mond, of een mistige haarlok, navel, of nog erger EEN TEKENING.
Een schrijver levert zijn manuscript aan als een tube verf en de uitgever bepaalt of hij er een meesterwerk mee schildert of de schutting. Toegegeven, de boeken van Sam en Rafael zijn stijlvol uitgegeven, maar dat is het eerste jaar. Want bestsellers hebben de eer te degraderen tot schurftige pocket, breedboek op vloeipapier, of duizend keer gevouwen in een luciferdoosje over de toonbank te gaan. En daarna komt de onleesbare Engelse vertaling.
En natuurlijk maak je als self-publisher fouten. Maar ik deal liever in mijn eigen rotzooi, dan met de spuuglelijke Rainbow pocket van een ander.

zondag 1 december

Taart gegeten met Marieke om te vieren dat ik de studio heb. Ik bekende de hele dag te willen Sint shoppen maar mijzelf er niet toe te kunnen zetten.
“Ik ben zo lamlendig van die verkoudheid. Staar de hele dag een beetje voor mij uit.”
“Maar wanneer vieren jullie het dan?”
“Oh, maar dan is het toch ook nog veels te vroeg om te beginnen! Dat heeft helemaal geen zin.”
Ik begin ieder jaar te laat, en haal dan met halsbrekende toeren de eindstreep. Eindstreep = 15 cadeautjes met sonnetten, olleke bollekes, aa bb-tjes, en Sintgezangen die een customized tekst hebben gekregen.
Dat haal ik nog makkelijk.


Eten gemaakt bij mijn zusje en haar familie. Mijn nichtje (vijf, poppenmoeder, schrijft verhalen) sluipt al drie weken rond in een pietenpakje. Door haar verkoudheid was zwarte piet vandaag spookachtig wit en klonk als een Gremlin die onder water staat.
“Mogen baby’s ook hun schoen zetten?” raspte ze tegen haar vader.
“Natuurlijk,” antwoordde mijn zwager.
“Maar ze krijgen geen cadeautjes, want ze zingen niet.”
“Jij kreeg lekker ook niks!” gierde ze.
De hele dag had ze al dolle pret omdat haar vader een roe in zijn laars had gekregen. Hij had namelijk een hele grote laars gezet met een briefje Graag afvullen tot aan de rand. Mijn nichtje baalde dat zij niet zulke grote schoenen had.
Haar oudere broer daarentegen, was in zijn kleutertijd bevangen door schaamte dat zijn vader de Sint met zo’n grote laars en vergelijkbaar brutaal briefje zo onder druk had gezet. ‘s Ochtends had hij de helft van zijn snoepzakje aan zijn teleurgestelde vader aangeboden.
Ik kookte mijn groentenla op ze leeg, in Franse stijl (met verse kruiden en aardappels) en we aten vegaballetjes uit de oven. Toen ik weg ging, hield mijn zusje haar kusreflex in.
“Oh ja, je was verkouden.”
“Ja. Je mag niet je tong in mijn neus steken.”
“Geeft niets. Dan doen we dat de volgende keer weer.”
Thuis vond ik een chocoladeletter in mijn tas. Een slaaf-vrije. 


Gaat ‘m niet worden. Voor t eerst in jaren moet ik lessen afzeggen. Ik zie het niet zitten les te geven terwijl ik niet eens door mijn neus kan ademen en hoest als een open tbc-er.
Juist deze week wilde ik de mensen vertellen dat ik een nieuwe studio heb en ze verleiden zich in te schrijven. Beetje lastig verleiden met een neus vol snot en een mond die zwakzinnig openhangt. Dan maar nu geld terug, en hopen dat ze volgend jaar doorgaan.


Ik ben klaar. Met veel gezwoeg mijn ziekmelding gecombineerd met een inschrijving voor het nieuwe seizoen. Ik voel mij met de minuut beroerder. Iedere kriebelende adem in mijn keel heeft de dreiging van een hoestbui. Door mijn neus ademen gaat nauwelijks en iedere keer als ik mijn hoofd naar beneden hang om in de koelkast te kijken of een drinkbakje van de poezen te verversen hoest ik mijn longen binnenstebuiten. Verstandig besluit deze week een stap terug te doen.

maandag 2 december – dinsdag 3 december

Done. Wat een dag. Ik heb twintig zakelijke emails verstuurd en drieëntachtig aan cursisten (een bulkmail meegerekend als 1); één lastige situatie in redelijke banen weten te leiden; vijfentwintig tissues volgesnoten; nul frisse lucht gehad en ben ik niet aan Sinterklaas toegekomen.
Dat moet morgen anders.
Er wordt gedicht en niet gemaild; er wordt geshopt en niet gewerkt. Ik ga een hele stapel top Sinterijen produceren. An die arbeit. En hatsjie!

woensdag 4 december – donderdag 5 december    

Ik droeg mijn imitatieleren broek, tricot achterkant, vacuüm om mijn vormen heen, en het viel Louka direct op.
“Zooooo!” sprak hij waarderend.
“Is mijn cougarbroek,” straalde ik.
Louka (half dertig, platonisch vriendje) nam mij mee naar een friettent die ik nog niet kende. Nadat ik een foutieve bestelling had laten weggooien, waar ik overigens best voor wilde betalen maar het leven is te kort voor frietsaus, zaten we aan de handgesneden friet en Belgische mayo en bespraken de twee maanden dat we elkaar niet hadden gezien.
Louka had zijn onderneming met een serie buitenlandse reizen uit het slop getrokken, en zich ingegraven in zijn relatie waarin hij quote in principe monogaam was. Louka is geen cheater maar hij deint graag mee met de stroom. En na meer alcohol gaat dat nog beter. Maar nu voer hij al een paar seizoenen exclusief op het schip van zijn vriendin.
“En jij? Nog spannende dingen?”
Ik begon met volle mond te knikken.
“Rafael gezien! En Sam. Sam is nieuw. Heb je kranten en tv een beetje gevolgd? Het is een hele mooie schrijver.”
We Googelden Sam.
“Oh ja die, die!” gilde ik bijna de friet uit mijn mond bij de foto van zijn eerst tv optreden.
“Daar kun je t zien. Kijk eens hoe vrouwelijk!”
De haarscherpe still klikte precies het moment dat de diepzwarte wimpers opslaan, het hoofd gekanteld, duim en wijsvinger als een fotolijstje erom, uitnodigend getuit lachje. Een Arabische prins van Disney, geliefd bij allen. Teder streelde ik het gladde schermpje.
“Dus ik dacht die is homo, maar dat is niet zo. Hij is alleen vrouwelijk naar mannen. Bij vrouwen is hij mannelijk. Ambigu.
Ik sprak het uit alsof het een woord was uit een verzonnen taal.
“Je lievelings! Lekker d’r tussenin, ” concludeerde Louka.
Ik fronste.
“Kweenie. Hij heeft wel een broer.”
Louka verzamelde hoofdschuddend onze lege zakjes.
“Jij bent veel erger dan ik.”
We gingen naar een bruin café, in een straat waar ik nooit uitging. We bespraken whatever happened to Beaujolais en dronken Merlot en koffie. Ik vertelde over mijn groupie behoeftes tijdens mijn real life ontmoeting met Sam.
“Dat ik hem op de wc geen blowjob heb gegeven. Dat is toch jammer, dat ik dat dan niet doe?”
“Ja. Doe je in parkeergarages ook niet moeilijk over.”
Ik verslikte mij bijna in mijn Chocotoff, maar het klopte. Althans, mijn eerste seksuele ervaring met Jax was inderdaad een blowjob in en parkeergarage. Dat had ik Louka indertijd zelf verteld.
“Ik moest toch weten of ik Jax daarbeneden ook leuk vond!”
“Want? Dat is ook wel eens niet? Weet niet of ik het antwoord in detail wil horen.”
Een Chocotoff lang legde ik smakkend uit, illustreerde op mijn notitieblok, en nam puntsgewijs de randvoorwaarden door voor hair management, hygiëne, ondergoed.
“Maar als ‘t niet in orde was, kon je toch niet stoppen?”
“Tuurlijk wel. Ik had nergens om gevraagd. Jax kwam ermee, die wilde gepijpt worden. Het ging stapje voor stapje. Ik had kunnen zeggen Dit gaat te ver. Stop dat ding terug.
“Ja. Maar dat deed je niet. 1-0 voor Jax.”
Jax had mij altijd vertroeteld met dagelijkse telefoontjes, en was net zo betrouwbaar als hij dominant was. En ik wentelde mij in zijn aandacht, en gaf mij gewillig over.
“Ik heb ook een dominante kant,”  bekende ik.
“Maar die werkt alleen als iemand heel jong is.”
“Ja, heel jong,” streelde Louka mijn gladleren been.
“En ambigu.”

LS Harteveld Facebook

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen

De Candystop, aflevering 14. Tough tough dolls

When life serves you lemons, wear sunglasses.De Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

Tuesday November 26, 2013
almost midnight, cold, trembling. Even after a whole pot of tea.

My sister tells me I am “going by the light”, being lured from story to story, losing hours, appointments, sleep, because a blogpost slash diary entry just needs to be written. But after two weeks of adventures and writing, I have reached the end of this. I can’t go on anymore. Jacqueline has been waiting for a week to review new chapters of Dutch American Diary; my graphic designer awaits my feedback on the covers; a once in a lifetime offer to move my yoga studio needs to be accepted. And tomorrow morning I have to teach.
No way that I can afford to lose another night’s sleep.
Sinterklaas. My family has sent me their wish lists and they’re waiting for mine. Tomorrow morning 7 a.m. I’ll be on it first thing. And JESUS how am I going to pull off that thirty-or-so presents and accompanying rhymes trick again?
At least with the blog, there was a light to follow in the first place.

Wednesday November 27
Midnight, feel just as chilly as yesterday, even after one pot of tea and an extra cup of hot chai.

I still have to write about the cold turkey drawback from novelist Sam; about Valentino my student, and something (or someone) that may explain my self-loathing for falling for my student. And I have kept Valentino from my diaries because I couldn’t face this. But I think the time has come. Tomorrow.

Thursday November 28

It all started with an article last week, on teacher-student ethics. I hooked up on chat with the writer, and right after complimenting him on the subtlety of his writing I told him to cover his ears and yelled BECAUSE MALE TEACHERS CAN BE SUCH PIGS!
This was only half a joke, and the other half had a name.
One that I have effectively kept from my journals, because it brings back too many unhappy memories. Let’s call him John. For the hard core yogis among us: is this a reference to John Friend?
Yes, of course.
Although my John was halfway thirty and didn’t carry that paunch that seems to be so characteristic for all fallen gurus and cursed yoga stars. What do they carry around in there? Corn?
For my own sake, I’ll keep this report as brief and painless as possible.  *breathe*
It was somewhere at the beginning of the millennium. My long term relationship had dried up, and my boyfriend knew I considered myself sexually available to other men. I was attending different yoga classes around the country, and ran into an overseas teacher. He was touring Europe and although we spoke just briefly we kept in touch.
A few months before his return to Europe, his emails became flirtatious. It became the most tantalizing, anticipation rich, months of my life. That is, until he actually arrived.
Just like I can fall in love at first glance, I can feel someone’s dark and filthy mood. He had just spent the night with a student who attended his workshop. He must have sensed she was going to “be trouble”. After weeks of trying to brush it off lighthearted, he would crush her with a Dear John.
But I didn’t know all that until years later.
At that moment all I felt was the bitterness of his foul mood, and my own disappointment.
More later. Still have to do the stuff for graphic designer and editor. And fuck I need a break from telling this.

Same day         
Midnight, now officially ill.

Throat is aching. After this I’ll get two days of sneezing, then two days of snot and then two weeks of coughing. With a little luck I can squeeze all the snot into the weekend and limit nuisance in class to a minimum. The soul searching writer idol infested lifestyle is taking its toll. Just when I am digging up some real gems.
The author of the yogic article wrote me and came up with an explanation why I think male teachers are pigs. He said I probably sacrificed being with someone, in order to be a “good and clean” yoga teacher. And that is the reason I am so resentful towards male teachers who just stick it into anything with a pulse. Although his choice of words was more neutral.
And he was spot on. I had tried to be good.
But in hindsight I made the wrong decision. Because the most harmful to my student, Valentino, was never if I had sex with him or not. But the uncontrollable downpour of love and emotions that I burdened him with. Maybe he felt it. Maybe he read it. And I gave him plenty of clues, the time we were together.
All he probably wanted was a blowjob in the sauna and a good story to tell his friends. The one thing I refused to give.
The first hours in bed after the debate with Sam, all I felt was my heart. It was like it was being sucked vacuum, like drawing poison from a wound. And it felt good, because it was the physical residue of Valentino, an echo of his presence.
Until the pain became stronger and my mouth turned dry. Breathing became harder. And then suddenly, it was gone. My cats were still sound asleep, one curled up in my neck, and one on my belly. I was gazing at the stars. I always keep the blinds up.
And then the tears came. Quiet but sad, like you’re mourning some past event. And I almost smiled, because this was familiar. It was the same solemn grief that I used to have when thinking about Valentino. But this was not Valentino. This was after meeting Sam. The same young age, the same beauty, and I’m sure he had the same immature expectations of cool promiscuous sex.
But with one big difference.
Sam was a famous writer, not a yoga student trusted to my care. With Sam, me suffering from projection, high sensitivity, or some fucked up mixture of wanting to mother and to mistress him, was alright. I had no responsibilities.
At 6 a.m. and without any sleep, I rose to volunteer at an archeological site, a medieval basement. I spent the whole day digging, and carrying debris to the surface, and I laughed with the archeologists who were making jokes about all the treasures they hoped to find. But nothing of value came up. But when we were finished, the walls were clear. As were the arches of the doorways, and the niche that was intended to hold a candle. You could walk around freely.
I haven’t cried anymore since.

LS Harteveld Facebook

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen