De Candystop, aflevering 11. Mon Cheri

Give her a blue hood and I say the Virgin Mary is among usDe Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

Daphne woont driehoog, in een rommelig dun hoekpand, met zicht over de grachten en houten kraakvloeren die van bewoner op bewoner in de lak worden gezet. De postzegel appartementjes hebben een keur aan onlogische indelingen, kabouterdoorstapjes en zware balken die de lage plafonds, nog verder verlagen. Aan de muren open kledingplanken met rommelige stapels, reisgidsen, kunstkaarten. Een keukentje dat tot het plafond is volgestapeld met kruiden.
Haar onbewerkte tafel was ooit van mijn ouders. Zij tekende er wilde dieren, en ik knipte plaatjes van Danny de Munk. Vandaag zit er een jongetje aan, haar neefje.
“Is het lekker Bo?” vraag ik.
Bo’s vingers druipen van de Belgische mayonaise. Aandachtig slaat hij gade hoe Daphne een varen verplaatst en de stoel die net nog als bijzettafel diende, voor mij aanschuift.
“Do we still have normal mayonaise?” vraagt Julian vanuit de koelkast.
We verorberen de twee familiezakken friet en Julian maakt koffie na.
“Kom maar door!” haalt Daphne huiselijk een vaatdoekje over de tafel.
“Laat die vent van je maar eens zien.”
Daphne is een wolvin. Een vriendin die in en uit mijn leven zwerft, maar trouw en vergevingsgezind. Ik duik in mijn tas voor het boek van Sam.
“Die jongens van jou brengen ons wel altijd mooi bij elkaar,” merkt ze op.
Ze was vorig jaar ook mee naar Rafael, en bestudeert de foto op de achterflap.
“En je hebt absoluut smaak.”
“Waar gaan jullie heen?” vraagt Bo vanaf de vloer. Hij speelt op een keyboard van Julian, met twee wijsvingers tegelijk springt hij over de toetsen.
“We gaan naar een meneer,” zegt Daphne.
“Tante Laurie is verliefd.”
Hij kijkt mij een beetje bedrukt aan.
“Tante Laurie is verliefd op iemand van de televisie,” verduidelijk ik.
“Ooooooh!” roept Bo alsof hij al lang weet wat dat betekent.
“Zeker om dittuh!”
Hij steekt zijn arm omhoog en schuift zijn duim en vingers in een geld gebaar driftig over elkaar.
Vijf uur. We moeten gaan. Bo en Julian doen ons uitgeleide met een quatre main.
Sams doodserieuze debat is in een licht pand. Doorzichtige vloeren, melkwitte ruiten, en een zaal zo hoog dat de zwarte concertvleugel opgaat in de zee van bezette tafels. De klassieke klanken waar ik de hele week al naar luister zwemmen ons tegemoet.
In een rood strak t-shirt wiegt een gespierde torso mee over de toetsen. Af en toe kijkt hij serieus naar een roodharige dame in een strakke rok en badge, op haar arm een map, in de andere hand een pen, en onder haar drukke gebaren staan vijf etniciteiten twintigers.
Keurig gekleed.
De roodharige vrouw praat druk in steenkolen Engels. Sams blik dwaalt tussen de persvrouw en de gastsprekers, en dan laat hij zijn hoofd weer meedeinen met de melodie.
Ik glimlach een gigantische blije apengrijns.
Er wacht een glazen ruimte met drie camera’s en rijen stoelen. Achterste druk, voorin steeds leger.
“Kom. We gaan vooraan zitten.”
Loodzwaar. De presentator geeft bij voorbaat iedere poging op lucht te brengen in het debat, en dat is ook wel zo verstandig. Dat het op de wereld wemelt van de dictators, de genocides en de martelpoelen, dat mag best eens gezegd. En dat het vluchtelingenbeleid van Nederland krom en onrechtvaardig is, daar kijkt ook niemand van op. Gelaten komt de stroom van onrecht over ons heen.
Uiteraard duurt het allemaal verschrikkelijk lang.
Mijn hoofd wordt steeds heter, dorstig kijk ik naar de kannen koud water waar Sam op gezette tijden uit bijschenkt. Dan staat hij op van zijn draaikruk en maakt, met losse veters, een stemmig rondje waterschenken langs het panel.
Soms met een steunbetuiging of een geïnteresseerde vraag, in ongeoefend Engels met een Amsterdams Marokkaans accent. De presentator vertaalt het restant Nederlandse woorden.
Tegen de tijd dat Sam zelf aan de beurt komt, had het debat al twintig minuten afgelopen moeten zijn.
“Sam! It’s your turn. Tell us why you’re here.”
“Yes. I will. But can I please go pee first?”
In de korte pauze bedenken we een slimme vraag en biecht ik op tussen alle mensenschendingen door per ongeluk al een blik te hebben gewisseld.
“Oh ja! Zo’n blik die klikt, opent, vastzuigt…. Tot aan je stuit.”
Daphne heeft hem dus ook gehad. Sam komt terug. Met gestrikte sneakers.
Sam is in de spotlight. Eindelijk mag ik hem ongeremd bestuderen. De bijna wrede bouw met de massieve schouders. Het symmetrische gezicht met de hartvormige mond. Het schaamteloos draaien met de stoel. De donkere irissen lichten aan de onderkant donkerblauw op, een schouwspel van duivelse vlammen. Uiteraard vergeten we totaal wat we wilden vragen. En dan is het afgelopen.
We mengen ons tussen de gasten en Daphne geeft haar kaartje aan een vluchtelinge die rechtsbijstand nodig heeft. Met een dubbele cum laude was ze voor iedere functie overgekwalificeerd, maar haar brain power is nooit te koop geweest. Momenteel is ze kunsthandelaar en hondenfluisteraar. Ik steek een echtpaar een hart onder riem, en maak een praatje met de presentator.
Ineens staat hij er.
Alsof hij de dans overneemt tikt hij de presentator op de schouder. Ik schud hem de hand. Hij herhaalt mijn naam. Lauw-rrrren. De rilling is er weer. Tot in mijn tenen dit keer.
We talk shop. Ik over zijn boek, hij over mijn blog, en we wisselen wat kennis uit die de ander wellicht kan helpen. Ik vraag of hij mijn boek wil signeren en ik lees over zijn schouder mee, wat niet mag. Thuis pas.
“Maar wat ga je nou doen hierna?” vraag ik, terwijl ik dociel de andere kant op kijk.
“Want ik zie je nergens aangekondigd. Dit vandaag was het enige.”
“Iets doen?” geeft hij mij lachend het boek terug.
“Ik heb als een kluizenaar geleefd man! Drie. Jaar. Lang.”
De woorden stoten, hard en geil. En wat doet die jongen in vredesnaam met de letter r?
“Tweede boek? Ooit, weet je! De mozlim cultuur eens grrondig onder handen nemen. Eerrrst feesten!”
Ik negeer mijn lichaam dat in een soort vreugdedansje wil uitbreken (Feesten! Vet de shit weet je!) en schud gedecideerd mijn hoofd. De meest veelbelovende Marokkaan van Nederland met een pot pretpillen de Jimmy’s insturen? Not on my shift.          
“Ben je niet geboekt voor scholen?” verbreek ik de jubelstemming.
“Je schrijft voor die kids. Ga maar gewoon iedere dag een school bezoeken. Kun je mooi de kost verdienen.”
“Betaalt dat? Echt? Tof!”
Sam lijkt oprecht verrast bij het idee zich niet dood te hoeven feesten.
“Tuurlijk betaalt dat. En je kunt ook stukken schrijven in opdracht.
Heb je al een boekhouder enzo?”
Bij het woord boekhouder deinst Sam naar achter.
“Regelen! En je tour langs boekhandels? Website? De festivals van 2014?”
Sam kijkt alsof hij geen andere uitweg ziet dan zich acuut in een delirium te zuipen. Ineens schiet mij een gevestigde schrijver te binnen. Zo jong als hij was bij zijn debuut, zo is hij ook een half leven te vroeg de eminence grise voor een hele generatie die alles tussen Mulisch en hem gemist heeft. Ik bijvoorbeeld. Sam bewondert hem in stilte, en ik heb door mijn grote mond een warm plekje in zijn hart.
“Weet je, de Grijze kan je hier alles over vertellen.”
Mijn stem klinkt moederlijk. Als ik dit doorschuif, kunnen we daarna weer gewoon flirten.
“Ik wil wel een goed woordje voor je doen.”
Sams handen frutselen nog wat bevreesd door de zakken van zijn wijde broek.
“Denk je echt dat hij dat zou willen dan?”
Hij fluistert bijna. Zelfs de harde z is verzacht, voor zover zijn ramharde accent dat toelaat. Twee grote bruine ogen. En ineens reflecteert het blauw, maar nu koel en diep, als maanlicht in zee.
“Oh nu moet je stoppen hoor!” dreig ik.
“Te lief. Ik knijp al bijna in je wang.”
Een mannelijke grijns. De handen vliegen los, de schouders rechten en een offensief testosteron straalt mijn kant op.
Het debat aquarium loopt langzaam leeg. Sam verzamelt zijn spullen, vrienden, uitgever en de vriendin die ongetwijfeld ergens moet rondlopen. Het is te laat om naar huis te gaan en Jacquelines soep met verse gember te maken. Na een kort overleg en een appje aan Julian strijken Daphne en ik neer in de banken van het restaurant. We krijgen eindelijk ons eigen water en lurken de eerste hitte weg.
Ik speur over het menu.
“Ik moet echt iets kleins hoor, meer krijg ik niet op.”
Ik plaats mijn hand beschermend op mijn buik.
“Oh, jij zit natuurlijk met een knoop,” schat Daphne in.
“Ik ook alleen een voorgerecht.”
In mij trekken de scheepsjongens van de Bonte Koe nog wat strakker.
“Salade met verse vijgen en die warme toastjes,” kies ik.
“Dat wordt dan twee keer.”
Daphne drinkt rood en ik drink wit.
“Jij ziet er altijd zo koel uit,” leg ik mijn vingers tegen haar huid die altijd lichtgebruind is alsof ze zo van een zeilboot is gestapt. Wat vaak ook zo is.
“Ik krijg altijd zo’n rood heet hoofd.”
“Mooi toch juist!”
Ze tekent imaginaire rondjes voor haar wangen.
“Stralend gezond! Niks aan doen hoor.”
Haar staalblauwe ogen lachen. Miss Sunkissed by the Ocean. Een lange blond bruine vlecht kronkelt langs haar lange hals naar voren.
Sam is nu aan deze kant van het raam. Ik voel een drug door mijn lijf gieren, die niks met potjes of pillen te maken heeft. Ik kijk niet naar hem, mijn blik glijdt over de koele tegels, langs de glanzende piano, hopt van tafel naar tafel, maar ik zie geen gezichten. Alsof ik schaapjes tel.
“Ik vond het heel grappig van dat hij moest pee-en,” grinnik ik.
“But I’m hopelessly biased.”
“Inderdaad. Als Gordon dat had gezegd had je het echt niet leuk gevonden.”
Verstoord kijk ik haar aan dat ze ook maar de naam Gordon laat vallen.
“We zitten hier nog bij Sam he? Sacred grounds. Niet vloeken.”
Bo is opgehaald. Julian appt dat hij geen honger heeft en straks wel iets komt drinken.
“They have a piano!” probeert Daphne hem over te halen.
Was dat Sam daar links achter, bij de wc? Een groepje bontkraagjes staat bij de uitgang, lummelend rondom een beeld. Een dunne spies met daarop een walvisachtig brons. Een sierlijke zwemmer vliegt over het dier, en houdt zich vast met minuscule handen. Haar gewichtsloze lichaam buigt achterover, de spichtige beentjes als minaretten de lucht in.
“Heb jij zijn vriendin gezien trouwens?” vraagt Daphne.
Ik schud tevreden van nee.
“Dus hij zat niet de hele tijd hinderlijk aan haar te plukken. Hinderlijk als in: voor mij.”
We krijgen salade, toasten een tweede keer, en ik prik hapjes naar binnen. Poppenhapjes. Maar het smaakt goed. Daphne begint over hoe onintelligent het hele fenomeen democratie is.
“Weet ik. In de Griekse tijd deden ze dat ook heel anders. Met wijze mannen ofzo.”
“Ja, dat klopt!” Daphne is blij dat ik ook eindelijk iets weet.
“De polis. Maar na het samenvoegen van het publieke met het private domein, kreeg je een maatschappij.”
Ik zie iemand terugkomen van de wc, maar het is Sam niet. Was het Sam net wel? Waar is hij? De wasbeerkraagjes zijn weg. Het beeld staat weer alleen. Het iele poppetje stort in een wanhoopsduik op de bronzen reuzevis. Ik draai mijn bord. Ik lust helemaal geen artisjokkenhartjes.
“…maar de Joodse gemeenschap was daar natuurlijk laaiend over,” kabbelt Daphne’s stem verder.
“Waarom?”
Waarom wordt mijn hart door een koude hand dichtgeknepen en vallen mijn longen stil, alsof ze niet meer weten wat ze met de lucht aan moeten.
“Ja, die wilden natuurlijk dat Eichmann een monster was. Niet dat genocide in iedere democratie kan voorkomen. Foutje in t systeem. Sorry, bedankt.”
Een schaduw in mijn ooghoek, een trilling van de lucht, en ik wend mij ernaar toe. Sams rijzende verschijning. Een superieure blik en triomfantelijke tred over het lichtgeaderde marmer. Hij legt zijn hand in het voorbijgaan heel even op mijn leuning.
“Eet smakelijk dames.”
Zijn rug houdt oogcontact en aan de andere zijde van de zaal, keert hij zich om bij een tafel met een grote groep. Zwanger van lof halen ze de schrijver in hun midden. Hij schuift aan, en zegt iets waar iedereen om moet lachen.
“Oh die weet echt wel welk effect hij heeft op vrouwen,” grinnikt Daphne naast me.
“Met zijn Eet smakelijk dames. En ik weet alweer wat we wilden vragen! Of er ook Marokkanen positief waren. Dat ze het een mooi boek vonden.”
Tevreden rijgt ze een stuk schimmelkaas aan haar vork.
“Ga jij het hem vragen?”
De tafel van Sam deint gebroederlijk heen en weer. Een jonge vrouw zit kaarsrecht en blokkeert mijn uitzicht.
“Sam is nu echt met zijn eigen mensen bezig,” staar ik.
“Het enige waar je hem nu nog mee mag lastig vallen is: Blowjob, wc, over vijf minuten.”
Daphne knikt bedachtzaam over haar wijn. Haar lippen strelen tegen het glas.
“Dat zal hij nog wel leuk vinden ja. Over zes maanden kun je daar ook niet meer mee aankomen.”
Julian komt bij ons derde glas wijn. Hij informeert naar onze avond en moet lachen als ik antwoord dat ik aan het worshippen ben and you’re blocking the view sweetheart.
“Who are you worshipping?”
“The writer of course!”
Ik pak het boek er weer bij, en terwijl Julian de kaft bestudeert vult Daphne aan dat hij “really great hair” heeft. Net als Julian, die alleen daarop al wint van iedere Nederlandse veertiger.
“I have to go in half an hour though,” de spijt schuurt in mijn stem.
“Up at six.”
Kut wat een spijt. Een dag vrijwilligerswerk op een bouwplaats. Middeleeuwse kelders uitgraven.
“Ah.. Pity. Would you like me to keep blocking your view or to play some piano for you, Lo-ren?”
Piano. Please.
Julian neemt plaats en heel ijl begint het, het Koppige Lied, de Canto Ostinato. Ik hoor het. Sam hoort het. Zijn gezicht breekt open, de ogen krijgen die vrouwelijke glans, naar mij, naar Daphne, en dan naar Julian, die really great hair naar zijn piano ziet komen.
Sam knielt, kin in, zwarte lange wimpers op, en vraagt iets.
Julian knikt en lacht. Of course. En de sierlijke Italiaan schuift over het krukje naar zijn helft en de jonge Marokkaan schuift aan, dij aan dij. De openingsmelodie herhaalt, Allargando. Julian geeft ruimte. Een voorslag van Sams linkerhand, één maat. Rechterhand, Piccolo.
 Ze trillen, kabbelen, golven. Perfecte harmonie.
 Amoroso.

LS Harteveld Facebook 
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen

De Candystop, aflevering 10. Zout of roe

Lauren weet het even allemaal niet meerDe Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

donderdag 21 november 2013             
23.00
Hele avondles gegeven. Moe, koud en rillerig.

 Impunity.
Het begon met één woord. Een woord waar ik de betekenis van moest opzoeken, en dat ik zelfs in het Nederlands niet direct kon plaatsen. Straffeloosheid? Dat je ongestraft je mening mag uiten? Of straffeloosheid als het ongestraft onderdrukken van persvrijheid? Het laten verdwijnen van mensen die tegen een systeem in opstand komen?
Terwijl ik nog worstelde met de betekenis (waar ging Sams debat vrijdag in Godsnaam over?), kwamen er steeds meer Engelse woorden bij, Engelse zinnen, herinneringen die geen Nederlands equivalent hadden.  En ik luisterde naar klassieke muziek die Sam mooi vond, en hoorde Engels in de elegante melodie.
Oh nee, niet weer. Ik wil dit niet. I made my peace, I don’t want to go back there.
Jacqueline keerde terug naar Australië, en met haar verdween het koffiedrinken op weekdagen, haar heerlijke soep (adagium: there is no such thing as too much ginger), de lange emails, de avonden wijndrinken en praten, praten, vooral veel praten.
Zes jaar lang had ik vrienden, minnaars, yoga cursisten die Engels spraken, en mij tweetalig maakten. Ik werd verliefd op mijn negentien jarige leerling, en op een Amerikaanse expatriate, en begon te schrijven.
“I am thirty-six years old and nothing is happening here.”
Terwijl wat er gebeurde zo ingrijpend was dat er een tweede taal voor nodig was om er afstand van te nemen.
Een tweede persoonlijkheid.
Niet ik, was die vrouw, die haar professionaliteit schaadde door het aan te leggen met een mooie jongen. Ik was het niet, met wie de Amerikaan zijn vriendin bedroog. Ik was het niet, die Dutch American Diary schreef.
Impunity. Ik kon ongestraft mijn gang gaan.
De eigenaar van de sportschool hoorde pas van mijn gekwijl over de jonge student nadat ik ontslag had genomen, en haalde zijn schouders op. Al zijn instructeurs deden het, hij was er zelf ook niet vies van. De jongen vertelde het zijn broer, zijn vrienden, zelfs zijn vader. Zijn vriendin sloeg hij over. En entry voor entry legde ik alles vast, publiceerde online, en nu ligt Dutch American Diary bij Jacqueline voor een laatste revisie voor papier. Het boek is klaar, en ik spreek weer Nederlands.
Until this week. When the drop of that single word, Impunity, became a stream of English sentences. A flow of doubt and guilt. And the story retold itself years later, in misty grays.
Because who was right and who was wrong?
Had I been a loving yoga teacher, or had I been the aggressor who got away unpunished? Tomorrow, The Day to End Impunity, will be the day that I meet Sam. And whatever happens, I hope it’s a story that I am able to tell in Dutch.
Or maybe I should stop worrying about being a bad girl and stick with Jacqueline’s wisdom.
There is no such thing, as too much ginger.

LS Harteveld Facebook 
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen

De Candystop, aflevering 9. Fireballs

Art for Freedom Revolution by MadonnaDe Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

—-

Yes! Weer een cursist die meeging. Sinds de heropening van het café maakten ze weer tijd voor post-yoga soja cappuccino (de veganist), thee met een uitsmijter (suikervrije cursist), en Etsy en ik kozen voor varianten op koffie met kannen melk en zoet kleefgebak. De ober liep met onze bestelling weg en wij worstelden met fleece dekens en appelgroene kussens totdat we stevig in de stoelen zaten.
“Dus! Hoe was de voorstelling?” zette Etsy in.
Ze schoof een windlicht aan de kant voor vrij zicht.
“Naar het theater geweest?” vroeg de suikervrije cursist.
“Wat leuk.”
Etsy knikte namens mij.
“Jaaaaaa. Naar Rafael. Want daar is ze op.”
“Is dat die van dat debat?” vroeg de veganist, verwijzend naar een mooie mannen link die had gestuurd.
“Ik heb nog geen tijd gehad het te bekijken.”
“Nee, dat is Sam, die is nieuw. Rafael is al een jaar.”
En ik vertelde in geuren en kleuren hoe geweldig de voorstelling was en hoe eeuwig zonde dat Rafael bezet was.
“En die vriendin is ook echt betrokken bij de wereld,” tetterde ik verder.
“Ik doe niet aan politiek of zingeving, maar zij dus wel. En Rafael was afgevallen. Maar volgens mij kun je beter te zwaar zijn. Better face, better ass. Zeker op mijn leeftijd.”
“True,” beaamde Etsy, een stevige Hollandse meid van begin twintig.
“Anders ben je op je vijftigste toch een beetje zo’n zak met botten.”
“Nou nou,” nuanceerde de suikervrije.
“Dat valt toch wel mee.”
“Ok,” verzuchtte Etsy.
“Op je zestigste dan.”
De drankjes kwamen, Etsy en ik roofden de koekjes. Ik had berichten van Jax gemist.
“Panda aan het werk? <3 ”
Hij bezocht een cliënt in de buurt en wilde langskomen. En na twee maanden niet te zijn aangeraakt, had ik daar graag voor getekend.
Officieel was het uit, maar Jax was een man waar ik een zwak voor hield. Niet in de laatste plaats omdat hij verre van een zak met botten was.
Waar Nike plussend Nederland, green smoothie nippend en broodmijdend tegen de kilo’s streed, dronk Jax cola, pakte altijd de auto, en rookte hij een pakje per dag. Hij had een vol Aziatisch gezicht, een gladde troetelbuik, en een gespierde torso omdat hij in zijn pubertijd een keer een dumbbell had opgeraapt. Jax gaf me op tijd te eten, liet me s middags een dutje doen, en hij neukte me alsof hij de nieuwe Thaise eigenaar van Yab Yum was. Kijk, dat mag terugkomen.
Met spijt en drie X-jes schreef ik dat ik helaas verplichtingen had.
De deur van het café haperde, en na iedere bezoeker tochtte het koud in mijn rug. Een pluizig herdertje dribbelde binnen.
“Zou je de deur dicht willen doen?” vroeg ik zijn baasje.
Aan de andere kant van het lijntje liep een vrouw van middelbare leeftijd.
“I’m sorry, I don’t speak Dutch.”
“Could you close the door please? It’s jammed.”
Het Amerikaans rolde in lage vloeiende klanken van mijn tong. Ik genoot er nog steeds van, zonder het als een verdienste van mijzelf te beschouwen. Zoals een ander zou kunnen genieten van zijn spiegelbeeld. Etsy begon een aanklacht over honden bij de buren van haar ouders, die met hun geblaf de hele straat wakker hielden.
“Daar heb je halsbanden voor wist je dat?” suggereerde ze, en wierp driegend een blik richting pup.
“Met stroomstoten.”
“Die zou je ook voor mensen kunnen gebruiken,” deed de veganiste er nog een schepje bovenop.
“Gebeurt ook,” pareerde Etsy, die met de agressiefste gehandicapten werkte.
“Maar op mijn groep niet. Daar heb ik wel voor gezorgd.”
De veganiste was aangeslagen. Ze had het als grapje bedoeld. Dat stroombanden nog steeds dagelijkse realiteit waren bij de zorg voor gehandicapten, was van een gruwelijkheid die niet strookte met haar wereld, waarin zelfs het kleinste organisme een beschermde status genoot.
“Mij schokt het niet,” zei ik.
“Het is handhaving, een noodgreep. Wat mij schokt is wat ze vroeger als behandeling voorschreven. Iemands hersenpan lichten. Shock therapie. IJsbaden. Zelfs bij lastige pubers. Het Derde Rijk had nog kunnen leren van wat er hier in de jaren vijftig gebeurde, en tot ver in de jaren zeventig. En de zaak eens goed uitzoeken, zoals met de kerk, ho maar. En je wordt niet zomaar schizofreen hè, of onhandelbaar. Dat waren kwetsbare getraumatiseerde kinderen. En dat sloten we dan op bij Josef Mengele.”
Etsy kauwde afwezig op een staafje suiker.
“Ach, je kunt het niemand kwalijk nemen,” verzachtte ze.
“De intentie was goed. Het was met de kennis van die tijd.”
De veganiste viel haar bij.
“Misschien kijken we over dertig jaar zo naar hoe we nu met dieren omgaan.”
“Wie stemt er eigenlijk partij van de Dieren?” vroeg ik.
Ook Rafael had zo’n rondje door zijn publiek gemaakt. Met uitzondering van mij, had iedereen ongemakkelijk gereageerd, alsof hij hun pincode vroeg. Ik daarentegen, kreeg zonder omhaal alle drie de pincodes. En een suggestie de politiek in te gaan.
“Want zo niet-betrokken ben je niet hè?”
Ik zuchtte.
“Ja. Ooit. Als offer aan de samenleving. Dan geef ik vijf of tien jaar van mijn leven. Maar het lijkt mij zo afschuwelijk. Ik stel het steeds uit.” Zeventig-urige werkweken. Eindeloos vergaderen. Dossiers waar geen mens meer kop of staart in kon ontdekken. En alles, alles korte termijn. Nergens werden fundamentele keuzes gemaakt, en zelfs de keuze ze niet te maken werd niet gemaakt. Het was een cultuur van pappen, nathouden en toedekken en als er ergens een kind door zijn vader werd vermoord, dan moest er opeens extra geld heen.
“Ik word zo moe dat er nooit iets fundamenteels wordt besloten,” klaagde ik.
“Ik snap heel goed dat er weinig geld is. En dat je niet iedereen kunt redden, en niet ieder initiatief kunt steunen. Maar wees consequent. Regeren is vooruitzien, maar vooral accepteren dat je moet kiezen. En investeren in degene die het hardste roept, dan beloon je dus slecht gedrag. Een soort: Foei. En hier heb je een zak met geld.
Het was wederom Etsy die hem intikte.
“Precies. Wij krijgen meer geld, als we kunnen laten zien dat het escaleert. Wat bloederige incidenten. Maar als we goed draaien, moeten we het extra geld inleveren.”
De ober knipoogde en zette het lekkers neer op voorwaarde dat we het over iets anders gingen hebben.
“Ik moet op tijd gevoed,” verontschuldigde ik mij.
En de veganiste zei dat we het gewoon weer over mannen zouden hebben.
“Maar het was dus leuk met Rafael?”
Heerlijk.
En volgende week Sam.
Sam was idool nummer twee, en Sam was nieuw. Net als Rafael was hij schrijver, had ik het boek met plezier gelezen, en mocht hij erover vertellen op tv. Mooi-boy Sam streek door zijn zwarte lokken, aaide zijn stevige kin en begon een felle analyse over de achterstandspositie van Marokkaanse jongeren zoals hij.
De rest van de tafel bij de talkshow knikte.
Het waren vrouwen die klaar zaten om het thema “vrouwen die geen zin in seks hebben” te bespreken. Dit was vrij surrealistisch omdat op dat moment iedereen zin had in seks.
Het eerste Marokkaanse sekssymbool van Nederland rondde zijn betoog af. Hij had in acht minuten meer voor de emancipatie van Marokkanen gedaan dan welke politicus dan ook nog kon afbreken.
“Sam komt naar The Day of Impunity,” zei ik.
“Een debat. Impunity. Mooi woord. Betekent straffeloosheid.”
“Dat Sam ongestraft moet kunnen schrijven?” vroeg de suikervrije cursist.
Ik moest toegeven dat ik die associatie ook had gemaakt, maar schudde mijn hoofd.
“Nee. Dat het aanvallen of doden van journalisten en kunstenaars niet ongestraft mag blijven. Freedom of speech, of art. Dat soort dingen. ”
Ik dacht aan de Secret Project van Madonna. You better be prepared to die for what you believe in. Ik liet haar woorden wel eens door mijn mond gaan, alsof ik proefde hoe lang ik de smaak zou kunnen verdragen.
Een yogadocent wordt verliefd op haar leerling.
Schrijft over seks.
En mijn visie is zo links dat er geen hokje voor is.
You better be prepared to die.
Dat kwam dus na het moment dat mensen niet meer naar je les kwamen. Na het moment dat je aan de schandpaal was genageld. En misschien al wel voor het moment dat je een wetsvoorstel had ingeleverd om een aantal onpopulaire maatregelen erdoor te rammen.
You better be prepared.              
“De voertaal is Engels,” zei ik.
“Wie weet, ga ik wel wat zeggen.”
 You better.

LS Harteveld Facebook 
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen

De Candystop, aflevering 8. Hard van buiten

No M and me, we dont smoke. But it looks pretty awesome right? De Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

—-

Ik wist dat ik me zo zou voelen. Tenminste, als alles goed ging. Als ik het opbracht als stralende single alleen naar zijn show te gaan; er geen gênante dingen gebeurden. Als ik na de voorstelling een draai wist te geven aan dat ongemakkelijke wachtenennetdoenalsofjehetleukhebt. Een wachten dat Rafael even vaak wel dan niet afstrafte met een snel vertrek waarin hij alleen zijn meest opdringerige fans te woord stond, iets wat mijn eer te na was. En als in dat casual lijkende wijndrink koffieslurpmoment Rafael zacht over mijn wang streek, mijn kin ophief (ik las Stoner) zodat ik in zijn grote bruine ogen keek en hij zachtjes zuchtte:
“Lauren, mijn muze, je bent de ware voor mij.”
Dan zou ik mij nu zo voelen. Volstrekt over-de-top hysterisch gelukkig midden in de nacht met genoeg adrenaline om tot zes uur wakker te liggen terwijl de innerlijke chemie mijn hart tot gevaarlijke ritmes aanjaagt en het bloed als pure heroïne door mijn aderen stampt.
Alles was dus goed gegaan.
De locatie. Flash-back momentje: waar was ik dus niet? Ik was niet in het meest voor de hand liggende theater (dichtbij, hij speelt er vaak), maar uitgeweken naar een andere stad. Niet omdat het daar mooier was (Arabische zithoeken met wierook en muntthee), noch dat het kaartje goedkoper was (katjing!), maar een sierlijke blonde barman Sasha, met wie ik na Rafaels optreden en zijn weigering nog na te blijven (waar Sasha nog gevoeliger voor bleek te zijn dan ik) halfnaakt en onderhandelend over geslachtsdelen was geëindigd. Sasha, die werkte hier namelijk niet. En dat kwam mooi uit want for better or for worse, ik had geen zin om hem tegen te komen. De blonde god bezat de verleidingstechnieken van Cupido himself, inclusief de goedgevulde seksuele trukendoos van ma lief (hoewel die van mij gesloten moest blijven) maar de nacht hemels onderhandelen was mij al met al toch wat zwaar gevallen.
Het was prachtig om zo zwoel gekust te worden, en die intimiteit te voelen die alleen de onsterfelijken zo hoog kunnen laten oplopen omdat alleen zij het geduld opbrengen doucement, zachtaardig, langzaam en stroperig hun liefdesnet over je heen te draperen. En het hop! broek uit, get on with it scenario was volgens mijn lichaam die nacht ook een goed idee.
Maar mijn hoofd had er een stokje voor gestoken.
Ik was naar het theater gegaan om door Rafael betoverd te worden en niet om een nacht te pimpampetten met de God van de Liefde.
Zelfs niet als Rafael de magie met het aanknippen van het zaallicht had verbroken. Juist dan niet. Liever de teleurstelling van Rafael, op wie ik toen drie maanden verliefd was, dan de wensnacht met de gedroomde man van een ander. Letterlijk. Een week en twee onbeantwoorde berichten later, kwam ik erachter dat Sasha een vriendin had.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Een andere stad en geen scharreltjes dit keer.
Ik herkende hem eerst niet.
Ik zat na de voorstelling tussen de rood en paarse velours kussens in een comfortabel diepe bank, Frank Sinatra zong New York, ik begon aan Pluk van de Petteflet en wierp een ongeduldige blik richting de bar. Een donkere man, zijn gezicht viel weg in het tegenlicht, kletste aan een sta-tafel met twee anderen. Ik keek drie keer. Staarde. Tuurde. En concludeerde dat ik a. onbeleefd was en b. niet iedere man voor Rafael moest aanzien. Ook hier gingen donkere mensen wel eens naar het theater. Dat was nog geen reden ze aan te gapen alsof de jaren vijftig waren teruggekeerd. Mijn wijn was op. Ik liet Pluk en mijn tas onbewaakt achter en zette er stevig de pas in richting bar. De donkere man kwam dichterbij. Het was hem wel.
“Hoi,” glimlachte Rafael.
“Ik kom zo ook bij jou.”
“Leuk!” antwoordde ik verrast.
Leuk, dat ik al een jaar verliefd ben op een man die ik blijkbaar niet eens herken tot hij zich frontaal in mijn blikveld gooit. Leuk, dat het godverdomme niet over gaat. Leuk, dat je een vriendin hebt waardoor het nooit iets was tussen ons. Nooit is. En ook nooit zal worden. Heel leuk.
Ik bestelde koffie.
De vriendin van Rafael kende ik sinds ik in mijn naïviteit op een feest op een vrije kruk naast een jonge blondine was gaan zitten. Rafael was ook uitgenodigd, en ik zat nog moed te verzamelen, vastbesloten mij aan hem voor te stellen (hier heb ik vorige keer over geblogd, en ga die lijdensweg niet herhalen), toen hij achter mij langs liep, en de blonde schouders naast me omarmde. Hij fluisterde wat in haar oor, neusde het giechelende oorschelpje. De roomblanke arm strengelde terug, de volle maat 38 draaide haar billen en de katachtige ogen, vrij van make-up, wierpen een lonkende blik op de warme mannenhand die over haar gespierde onderrug gleed.
Met andere woorden: mevrouw leek op mij.
Maar dan jonger, leuker en vooral veel slimmer.
Ze hervatte een gesprek met haar vriendin (over watersnood in Noord India, de Arabische Lente, of de achtergronden van het Libor schandaal). Ik zette alle zeilen bij om geen tsunami aan zelfkastijding te ontketenen.
Rafael hield woord. Net toen ik wilde opkijken waar hij nou bleef (ik was toe aan Zaza, mijn favoriete hoofdstuk) liep hij mijn kant op, en groette mij terwijl hij een plek uitkoos. Hij squatte de kussens in, waarbij zijn t-shirt een paar centimeter opkroop en ik heel even de allerlaatste kilo’s rond zijn taille zag, voor ze zorgvuldig in de bank werden verstopt. Ik complimenteerde hem met de voorstelling, babbelde over de ontwikkeling die het stuk had gemaakt, en bewonderde ongemerkt zijn ranke vingers en handen die zijn echte bouw verraadden.
“Een krachtig en pezig lijf” zo omschrijft hij zichzelf in een roman die zich in de toekomst afspeelt.
Dat deed mij denken aan Benjamin, de man die ik had kunnen vergeten dankzij Rafael. De handen waren een voorbode, een belofte. Op een dag zou ook Rafael wakker worden met een platte buik, een fortuin op de bank, een onberispelijke garderobe en een trouwring om zijn vinger.
“Je gezicht,” flapte ik eruit, alsof ik iets vreselijks had gezien.
“Je bent zo afgevallen.”
Jukbeenderen. De krachtige kaken. Zelfs zijn sensuele mond en de kinderlijk ronde ogen voegden zich naar de volwassen trekken. Het was even stil, alsof we geen van beide geloofden dat ik zo’n domme opmerking had durven maken.
“Jij prefereert een dikker hoofd?” merkte hij op.
Het bruine stemgeluid was niet onvriendelijk maar zijn uitdrukking miste de onschuld die ik zo bewonderd had.
De handen van Benjamin op een onduidelijke foto. De enige die recent was. Ze hielden iets duurs vast. Heel duur. En ik wist niet welk bloed aan hem kleefde, of wie zijn morele kompas was geweest in al die jaren dat we elkaar niet hadden gezien. Maar wel dat ik zijn last aan niemand toewenste. Zeker niet aan Rafael.
Ik koos mijn woorden zorgvuldig, en sprak langzaam om mijn twijfel en emoties te verbergen.
“Ik weet dat je gewichtsproblemen had. Al heel lang. Dus ik weet hoe belangrijk dit voor je is. Ik ben blij voor jou.”
Een vriend komt hem aflossen, Bob. Een soort Pluk van de Petteflet die vanaf zijn veertiende verkering heeft met Aagje. Rafael heeft ook een andere beste vriend Bas, die lijkt ook op Pluk, maar dan een Pluk die Aagje op haar vijftiende met kind heeft geschopt en de Torteltuin opkoopt om er een racebaan voor kraanwagens aan te leggen. Als het engeltje en het duiveltje verschijnen Bob en Bas beurtelings aan zijn zijde.
“Hoi Bob, wat leuk jou te zien. Je lijkt een beetje op Pluk.”
Ik grabbel in mijn tas en wapper even met het boek.
“Gelukkig,” zucht Bob.
“Als je maar nooit zegt dat ik op Bas lijk. Daar word ik zo moe van.”
“Bas lijkt ook op Pluk,” zeg ik. “Maar jij lijkt niet op Bas. Bas is de anti-Pluk.”
Rafael is opgestaan, en naar de twee allerlaatste bezoekers gelopen die nog geen aandacht hebben gehad. De jonge meisjes verwelkomen de ster met verbazing. Een verliefde giechel vermengt zich met jazz.

LS Harteveld Facebook 
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen

De Candystop, aflevering 7. Spekje naar mijn bekje

dat effect dus...De Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

—-

Ik masturbeer weer. Pas toen ik mij na de bevredigende sessie op mijn slaapzij nestelde realiseerde ik mij dat ik ermee was gestopt.
Wanneer? Drie weken geleden? Vier?
En hoewel ik ook moet gissen naar het waarom (De break-up met Jax? Getob over mijn gezondheid?) wist ik glashelder waarom ik ineens weer zin had: het had een Amsterdams Marokkaans accent, met het vocabulaire van Oud Zuid, en had twee pornografische passages uit zijn net verschenen debuut voorgelezen.
Laat ik hem Sam noemen.
Begin twintig, schrijft, charmeert, ik kom hier nog op terug.
Tegen mijn goede voornemens in, checkte ik al bij het vale ochtendlicht mijn Twitter en werd beloond met een DM.
“Heb je wel eens telefoonseks gehad?”
Blijkbaar vervulde ik ook rollen in fantasieën waar ik het bestaan niet van afwist. Ik stond op, nam de roman mee, poetste mijn tanden, en schreed met twee katten in mijn kielzog de trap af. Ik had zin in yoga terwijl ik vrij was.
Eind oktober werd ik door Rafael (eind twintig, schrijft, theatert, hier kom ik ook op terug) gewezen op een documentaire die mij niet zozeer deed twijfelen aan mijn seksualiteit, maar wel aan mijn integriteit. Het ging over een homoseksuele man die het met een meisje gaat doen. De homo concludeerde dat in zijn zelfgebouwde homohokje het poezenluikje nu kon klapperen. In elk geval een beetje.
En ik?
Deze cougar heeft een groot territorium, er is géén poezenluikje, en wie mag komen spelen is jong of bruin, vaak beide. Maar de documentaire maakte duidelijk dat dat bekrompen is. En dat ik racistisch en oppervlakkig ben. Maar dat wist ik al. Ik moest gewoon ophouden met die jonge kerels en een rossige man trouwen van hooguit een jaartje of tien jonger. Net als Madonna op mijn leeftijd. Dan gingen we laatste kans baby’tjes maken. Het feit dat ik rond deze tijd subiet stopte met masturberen gaf wellicht al aan dat ik niet stond te trappelen.
En toen kwam Sam. Mysterieuze, eloquente kleerkast Sam, die met zijn donkere wimpers knipperde, wijsvinger en duim L-shaped om zijn kin steunde, en zijn hoofd heel even kantelde voor hij de vraag van de talkshow host beantwoordde.  De harde z rolde over tafel. Verontwaardiging kleurde zijn stem. De zinnen waren afgemeten, rauw, en de teleurstelling prikte in zijn ogen. De heteroseksuele interviewer gebruikte onwillekeurig zijn ik-begrijp-je-lief blik.
“Misschien kun je een stukje voorlezen. Waar maakt men zich precies zo druk om?”
En hoewel ik wist wat er kon komen, ik was al eerder op zo’n stuk luisterporno van hem gestuit, was het effect er niet minder om. Sams seksscènes zijn nergens wreed of agressief, maar zijn Marokkaanse tongval en provocerend luide stemgeluid – als het over seks gaat raakt hij heel strategisch de controle over zijn volumeknop kwijt – maken het ondergaan van deze voordracht tot een auditieve aanranding waar je je hoofd afdraait, neurotisch beurtelings bijt en zuigt op je vingers en spastisch met je benen spartelt. Het enige wat nog erger zou zijn dan dat hij doorstoot, is dat hij zou stoppen.
Hij stopte.
Ik voelde mij vies.
Ze zullen zeggen dat ik muzen inruil, Rafael voor Sam, alsof ik een hogere klasse auto wil. Maar ik heb geen auto, en muzen zijn altijd complementair.
Rafael en Sam hebben weinig gemeen. Sam is Marokkaans, of beide ouders zijn dat. Hij draagt een retrokuif, slaat zijn reebruine ogen naar de tafel terwijl hij zijn kleine hartvormige mond onmerkbaar tuit. Zijn schrijfstijl is gemengd. Van liederlijk Wolkeriaans tot korte zinnetjes.
Soms maar één woord.
Maar goed.
Waar Sams haar tot in de puntjes geföhnd is, zijn tops zich aan zijn sportschooltorso vastzuigen, en zijn stem wars is van subtiliteit of nuance, heeft Rafael lak aan uiterlijk vertoon. Zijn net iets te zware lijf gedijt in sportieve vesten. Zijn stem is luid, zijn zinnen buigen zich diplomatiek en hij kan zingen, acteren en imiteren. Van Freek de Jonge tot het Surinaams van zijn moeder. Arrogantie is slechts een spel, voor als hij een pak draagt, maar liever zit hij met open lach te knikken, de interviewer aansporend vooral alles op tafel te gooien. Zelfs criticasters lokt hij met zijn kinderlijk grote ogen uit tot een vrolijk duel van argumenten. Ik bezoek zijn shows regelmatig en heb mij bij één gelegenheid voorgesteld, zodat hij in ieder geval wist wie die vreemde blogs over hem schreef. Vond dat ik hem dat verschuldigd was. Al mijn moed en vierentachtig rampscenario’s verzameld, en mijzelf na een vooraankondiging (om hem niet te overrompelen), twee glazen wijn en een mojito zo ver gekregen.
“Hé! Ik ken jou hè,” zei de man die uitstekend met kritiek kan omgaan, maar waarvan ik geen idee had hoe het met bewonderaars zou aflopen.
“Dankjewel. Ook voor al je complimenten.”
Het is laat en ik ril. De kou trekt vanuit de tuin naar binnen. Ik heb geen kattenluikje en ze willen zo vaak naar binnen en buiten dat ik de deur openlaat. De week van Sam is voorbij. Volgende week ga ik naar een show van Rafael. En Madonna is alweer jaren aan de jonge donkere mannen.
We gaan naar bed.

LS Harteveld Facebook 
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen

De Candystop, aflevering 6. Zuurbal

Madonna 2002De Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

woensdag 23 oktober 2013

 We. Wat een lelijk woord is dat toch. Als in: we wonen op het platteland, uit de mond van Daan die je computer van MS Office staat te voorzien in een verlaten winkel. Alsof de letters m-i-n-e op zijn voorhoofd verschijnen. Met een hartje op de i. Zo’n meisje dat ’s zomers Doc Martens onder haar dunne zomerjurkje draagt. De installatiestreep schatte dat het nog een kwartier zou duren.
“Ik zou ook later terug kunnen komen, maar met mijn mailbox open lijkt me dat niet zo’n goed idee.”
Mijn naam staat rechts bovenin te shinen. € 140,- en daarvoor eist Microschoft ook nog gekoppeld te worden aan je email. Daan schenkt me weer die schalkse glimlach.
“Je begrijpt dat je nu natuurlijk helemaal niet meer weg kunt hè?”
Dankzij hem is mijn computer schoon, snel en Microsoft Word gaat mij € 600 opmaakkosten per boek besparen. Dat ik Daan er niet bij krijg, daar kan ik mee leven.

donderdag 24 oktober

Terwijl Daan en ik in flirtmodus level 5 de laatste hand aan mijn computer legden, prikte een opgerold tape randje onder mijn trui. Een watje aan de binnenkant van mijn elleboog. De leukoplast heeft een plakkerige striem achtergelaten en de naald een zwarte buts. Het suikerarme dieet heeft ervoor gezorgd dat de zeurend terugkerende pijn bij mijn lever/ nieren/ galblaas/ godwatzitdaarallemaal, licht is verbeterd, en kordaat besloot ik de hele zone door te lichten. Morgen de uitslag.

maandag 28 oktober

Check, check, check. Mijn nieren doen het, lever too, schildklier functioneert. De drie biggies hebben dus niets te maken mijn klachten. En dan nu de vierde. De reden dat ik overweeg dit dagboek te stoppen. In het theater heet zoiets een zak. Er zit een zak in dit dagboek, en nog veel erger, er zit een zak in mijn leven. Want het vierde zijn: galstenen.
Of beter gezegd: de mogelijkheid dat ik die heb.
Of nog specifieker: het feit dat ik een veertig plus vrouw ben die erover schrijft.
Alleen het onderwerp gezondheid al. Kan ik godverdomme niets interessanters verzinnen? Dit lijf opgebruiken, of het desnoods met gierende sirenes en acuut levensgevaar afvoeren voor een spectaculaire operatie? Maar niet dit.
“We kunnen een echo van je bovenbuik maken,” opperde de huisarts.  “Dan weet je het zeker. Heb je last als je vet eet?”
“Iedere week friet met mayonaise. Merk ik niks van. Ik hoef die echo niet.”
“Niet alle vrouwen hebben die ernstige pijnklachten. En het is te behandelen.”
Er volgde een luchtig operatie verslag. Een paar kleine sneetjes. Kijkoperatie.
“Je bent in een uurtje klaar.”
“Laat toch niets doen,” bedankte ik.
“De lijdensdruk is niet hoog genoeg.”
Dat betekent over my dead body maar dan in hun eigen taal.
Er is een theorie uit de yoga dat een vrouw die tweeënveertig wordt, teruggaat naar de basis. Life at forty-two: Je gaat samenwonen met een nieuwe man, wordt zwanger van een laatste kans baby. Maar je kunt ook failliet gaan of ziek worden. En er is een theorie van LS Harteveld, dat je daarom voor je tweeënveertigste alles moet hebben gedaan wat je nog wilt bereiken, omdat je daarna in een zeurende ouwe sok verandert.  Die zwangerschap en die man kan ik nog wel ontlopen maar met mijn gezeik over pijntjes en kwalen voldoe ik ruimschoots aan het beeld van zeurende sok. Ik word volgend jaar pas tweeënveertig, en schrijf nu al een dagboek over suikervrij leven om gezond te worden. En ik ben er helemaal klaar mee.
Ja, natuurlijk schaam ik mij dat ik Dutch American Diary zo lang niet heb gepubliceerd. En dat Mango al sinds 2011 onaangeroerd is. Ik schaam mij voor jaren zonder seks, en het lef daar ook nog over te schrijven, maar ook voor afgewezen mannen, gekwetste moeders en bedrogen echtgenotes. Maar daarvoor komt geen excuus. Ik zal het nog talloze malen weer doen.
Maar ik ben wel klaar met kwakkelen, met pijntjes hebben, met de verantwoordelijkheid dit lichaam gezond te houden, terwijl het blijkbaar zo’n verlangen heeft uit elkaar te vallen. Val maar, val maar; ik vang je. Ik raap je op, en zolang je het doet gaan we verder.
In de tijd die ons rest schrijven we sprankelende boeken, publiceren we erotica, beminnen boeiende mannen en bevrijden ons van ieder juk, ieder dogma, en onthouden ons van elke lafhartige poging ziekte of dood te ontlopen. Laat het leven maar komen. Nu.

LS Harteveld Facebook 
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen

De Candystop, aflevering 5. Hard Candy

hbz-november-2013-madonna-reem-acra-2-deDe Candystop
Eerste druk
© 2017
alle rechten voorbehouden

Om de privacy te waarborgen zijn namen, data, gebeurtenissen en plaatsen gewijzigd. Dit boek bevat fictie en is niet bedoeld voor waarheidsvinding.

“Wat vind je van de Secret Project?” vraag ik Damian, die twijfelend in zijn slagroom begint te spatelen.
Damian is de enige die weet wie er zestien augustus jarig is, wat “The divorce albums” zijn en dus ook geen introductie hoeft op het zeventien minuten durende zwart-wit filmpje dat Madonna heeft gepost.
Damian schuift over de stoel.
“Wat doe je er lang over,” concludeer ik.
“Toen ik vroeg wat je van Daan vond, was je veel sneller.”
Daan werkt in de computerwinkel. Hij reanimeert mijn computer.
“In een T-shirt,” zoals Damian vaststelde.
Secret Project is Madonna’s stilistische aanklacht tegen iedere beperking van individuele vrijheid. Er zijn verwijzingen naar artiesten in de vernietigingskampen, en speeches die Madonna gaf tijdens haar laatste tour. Alles gefilmd in een lugubere gevangenis, een set die geboekt was voor een commercial van Madonna’s lingerie. Maar opdrachtgever Macy’s bliefde haar uitdragerij van SM artikelen niet. Met een tas vol pikzwarte goodies, de geboekte locatie, Steven Klein, en dansers kreeg Madonna’s aanklacht vorm.
Damian concludeert:
“Het bewijst dat Madonna altijd de grenzen op zal blijven zoeken. En nooit zal teren op eerdere successen. Ze neemt risico’s.”
Ik knik.
“Meest controversiële sinds American Life. Net zo gun-happy ook.”
“Ik geloof niet dat Amerika haar dat album heeft vergeven. Het is nooit meer helemaal goed gekomen.”
Na een hele avond orakelen over jonge mannen, vermeende homo’s, en het wel en wee van mijn yogajuf zijn en schrijverschap, besluiten we de avond met het bespreken van onze favoriete Madonna albums.

MDNA (2012)
 De vechtscheiding wordt een waar Tarantino spektakel, afgewisseld met ongebonden vrolijkheid. De visuele orgie Girl Gone Wild werd binnen een week gekuist, en de vuigste elementen vervangen door meer Madonna kronkelend in haar onderbroek. Alleen Vimeo heeft het origineel nog, waar homo’s elkaar appellikkend broeierig aankijken met kohl omrande ogen. Een in leer gestreelde penis wipt omhoog. Masturberende mannenbillen. Schatgraven: Falling Free. Het meest persoonlijke laatste nummer, waar Madonna haar ziel blootlegt.

American Life (2003)             
 Met hubby Guy Ritchie op een landgoed in Engeland (“The Bush years. It was a good time to be out of the country”) was dit het album waarmee ze scheidde van Amerika. Met weer een afgekeurde titelvideo, de juiste snaar in de ontroerende laatste nummers, en de single Hollywood als mijn persoonlijke favoriet.

Ray of Light (1998)   
 Verlicht door de komst van dochter Lourdes maakte Madonna haar Magnum Opus. Maria verering en mantra’s vermengd met het nieuwe leven en haar tragisch gestorven moeder, alles op de bubbels en gitaren van William Orbit. Een waar meesterwerk.

Erotica (1992)
 Het boek heette Sex, The Girly Show opende met een topless paaldanseres, en de cd Erotica was het muzikale hart van The Sex Years; de meest overbelichte én ondergewaardeerde periode uit haar carrière. Het begon in 1990 met de prelude Justify my Love met Lenny Kravitz, en liep door tot de reprise I Want You met Massive Attack (1995). Donkere dansbeats en emotionele ontboezemingen; Erotica hit me like a truck.

“Kom donderdag maar,” nodigde ik Damian uit. “Kan ik direct Victor evalueren.”
Die middag is Victor voor het eerst bij mij thuis geweest.
“Ik begrijp het niet,” roerde ik in de chili zonder carne.
“Het is een aantrekkelijk man, maar ik heb geen seksuele verlangens. Terwijl hij mij wel wil.”
“Wat voor type is het?” informeerde Damian.
“Verdachte hobby’s? Stijldansen ofzo?”
Ik schudde van nee.
“Hardlopen. Google maar. Echt een leuke man. Mijn computer heeft zich trouwens verslikt in onze gay porn. Doet je telefoon het?”
Damian bekeek Victor in Victor & Rolf. Victor met rossig hipster baardje. Victor in jeans en sneakers, de look waarmee ik hem zie als hij geen zakelijke afspraken heeft.
“Gordon. Gerard Joling. Ik krijg wel verdachte foto’s hier hoor,” riep Damian van de bank.
Hij gniffelde de keuken in. “Je raadsel is opgelost.”
Een amateuristisch hardloopkiekje met tien verschillende interpretaties van doe-eens-gek, en één sierlijke pose van Victor met zijn hand op zijn heup.
“Dus toch,” verzuchtte ik.
Met eenenveertig ben ik mannelijker dan stagiaires, clubgenootjes, hipstermeisjes. En waarschijnlijk dus ook more ballsy dan de twenty-something vrouw van Victor.
“Ik ben echt zo’n overgangsmodelletje.”
We aten een veganistische schotel met yoghurtsaus, omdat Damian flexi-veganist is. En als toetje serveerde ik een ordinair Almhofje. Mijn suikervrije maand was inmiddels ook heel rekbaar.
“Victor heeft ook een hele verfijnde smaak,” klaagde ik. Rozemarijn. Olijven. Geitenkaas. Het ging er allemaal met smaak in.
“Mijn soort mannen lust alleen maar friet, vlees en cola. Dan zeggen ze het toetje was heel lekker.”
Ik wees met mijn lepel in Damians bakje hazelnoot mousse.
“Als jij zo’n man was, zou ik er ook geen rauwe choconips op strooien.”
Damian knikte begrijpend.
“Als ik zo’n man was waren we niet aan het toetje toekomen.”
“Damian, liefje,” bewerkte ik mijn gay best friend na het eten.
“Zou jij misschien mee willen naar de stad om mijn computer op te halen? Met jouw auto, en dat je mij daarna weer thuisbrengt.”
Damians gespeelde verontwaardiging smolt ik met “er werkt een hele leuke jongen” en “dan gaan we daarna nog iets drinken.”
De dagen voor de computer crash:
Na vastlopen, opkrabbelen en proefdrukken, mijn DIY boek Dutch American Diary overgedragen aan een vormgever.
Vertraging: anderhalf jaar.
Daling omzet afgelopen twaalf maanden: 25%
Besloten yogastudio z.s.m. goedkoper onder te brengen.
Onverwachte belastingaanslag € 1000
Betalen boekhouder jaarrekening € 600,-
Twee consulten van vijf minuten en een netjes afgezegde MRI € 260,-
Allemaal dingen waar ik een computervrije week lang niet aan hoefde te denken. Mijn phone email functioneerde marginaal zodat ik hooguit twee regels kon schrijven, en met een beetje geluk ook versturen voordat hij ze opat. Ik zat in het paradijs van de sociaal geïsoleerden.
“Links!” sis ik Damian toe op de drempel van de shop.
Drie jongens hangen slungelig over de counter voor een beeldscherm.
“Duh!” sist Damian terug.
“Voor jou,” kijkt de middelste jongen op.
Daan zwiert naar een andere balie.
“Hij is weer helemaal klaar hoor.”
Ik krijg een up-beat debriefing over micro-onderdelen, virussen en allemaal vieze dingen die ik met mijn computer heb gedaan.
“Er zit ook een virusscanner op. En hier is je Windows,” geeft Daan twee discs, een glimlach en een rekening van € 160,-
Treuzelende miezer. Toeterende auto’s op de donkere zebrapaden. Nog voor we bij de kroeg zijn vraag ik een review aan Damian.
“En? Dus?”
“Ja. Wel leuk.”
Damian bestelt warme chocolademelk met slagroom en ik heb drank nodig.
“Ik begrijp niet wat er met mij aan de hand is,” zucht ik na twee rode wijn.
“Ik wil geen seks meer met Jax. Niet met Victor. En volgende week komt (naam heel jong vriendje uit 2010) maar daar heb ik geen seksuele gevoelens bij. Ik word langzaam frigide.”
Damian schraapt langs de randen van zijn beker.
“Nee, jij wilt Daan,” likt hij de laatste room van zijn lepel.
“Madge zou trots op je zijn.”

LS Harteveld Facebook 
Twitter 

De Candystop is samen met 9 andere boeken verkrijgbaar in mijn shop
Let op dat je de goede winkel kiest:
Nederlandse vlaggetje rechtsboven

De Candystop kost €10 + verzendkosten en is alleen verkrijgbaar bij de Lulu shop.
Mijn verzameld werk Het Boek Benjamin, waar ook De Candystop inzit, kost €45 en is ook verkrijgbaar bij Boekhandel de Feeks in Nijmegen