Er waren verklaringen, studies. Geleerden die vertelden [...]
|
|
|
|
Wesley had al drie keer eerder een eerstejaars verleid, en in september een Creoolse “neef” tijdelijk kost en inwoning gegeven. Toch voelde Luciano ook nu jaloezie, dat er een ander was onder zijn dak. Onder hun dak. De zak koffiebonen kraakte toen hij de schaar erin zette. De koffiemachine roffelde. Ieder geluid overstemde het weinige dat er nog te horen viel. Het was minuten geleden dat de fluisterende stemmen verstomden. Hij vroeg zich af waarom dit meisje Wesley vertrouwde. Via een vriendin? Of was het de Hugo Boss waarmee hij direct van tafel de stad in was gegaan? Luciano twijfelde hoeveel koppen hij wilde maken. Toen hij de melk door de luidruchtige stomer haalde klonk er een korte gil, die overging in onderdrukt gejammer. [...] Ze ligt met haar benen opgetrokken op ons bed, en smoort haar giechel met een wijsvinger die ze tussen haar tanden duwt. De harde klik [...] No Wesley! Not Paco. Not Paco. Not Paco. The plaster wall next to the loft bed said not Paco. The cramped space between his matrass and the ceiling whispered not Paco. His breath, quickened by nightmares he’d forgotten, begged not Paco. The memory of an infuriated Wesley emerged in front of the wall. “Yes, just like you were! Paco wants me to rape him. He’s begging for it.” Despite the fact that Wesley spoke English instead of Dutch, because Paco was there, and despite the fact that there was not an ounce of regret in Wesley’s aggressive attitude, Lars was relieved that his secret was out. Rape. It even had a name. A name spoken out loud in the kitchen of the old student house, heard by him, by Wesley, and by Paco, who was sitting on the kitchen bench in a high closed red dress with cut sleeves. With his sculpted lean arms he was a striking Michelle Obama imitation. [...] Haar koffie ververste zichzelf. De bekers stonden schoon in de kast. Soms herinnerde de in drieën gevouwen theedoek op de radiator dat de jongen ook in het atelier was geweest. Hij sprak wel eens als zij rookte terwijl de verf droogde. Iemand zou hem meer aandacht moeten geven. Lilith wierp een blik op haar schilderij. Het kunstlicht vervormde het relief van het blonde haar. De nachtblauwe achtergrond sloeg dicht. Haar blanke lichaam zweefde over het doek. Ze dacht erover om het spleetje iets open te zetten, en de binnenste schaamlippen groter te maken. Dat onschuldige spaarpotje irriteerde haar al de hele serie. [...] Niet Paco. Niet Paco. Niet Paco. De gipswand naast zijn hoogslaper zei Niet Paco. De benauwde meter tussen het bed en het plafond zweeg Niet Paco. Zijn adem, snel en gejaagd van nachtmerries die hij was vergeten, smeekte Niet Paco. De woedende arrogante kop van Wesley doemde op voor de muur. “Yes, just like you were ! Paco wants me to rape him. He’s begging for it.” [...] |
|
|
Copyright 2011 L.S. Harteveld. Design by AlfaBetty, code by Valentijn |
|