Categoriearchief: Blog


#DailyKat speaks about my father. About me. About you?

click the photo and start the livestream at 16'20"

click the photo and start the live stream at 16’20” (don’t forget to come back with < )

At breakfast, I was listening to new uploads from Katrina Ruth on YouTube. I curate a playlist THE KATRINA RUTH FREE TRAINING LIST ON YOUTUBE and to keep it under a hundred videos, I “need to” (as if that is not sheer pleasure in itself) select which new Katrina Ruth videos will go on it.
But this morning I not just heard a training that will make it to the list; it also blew me away.
And it will therefor stay on the list until the end of time.
Now technically, the message of the live stream is identical to a blog she wrote the night before the live stream;
 I’M SENSITIVE AND ANXIOUS, EASILY AGITATED, AND I KIND OF REALLY HATE PEOPLE, A LOT OF THE TIME … She also refers to this blog in her live stream. Two weeks ago I read and used that blog for a project where I select one quote a day, #DailyKat.
But this is the live stream she created the next day, while she was playing hooky on a ClickFunnel event she had been very verbal about (in a negative way) before attending. She only went to get her team up to speed or introduced on how to use funnels.
Not because she had chosen it for herself.
So here she was, sitting on a sunny rock at a Disney Resort where the event was, live streaming at exactly the same moment everybody would walk through the park on their break. So they could not talk to her.
That whole setting was the message right there. It told exactly what kind of person she is. And that I am.
And that to this day, I have always assumed other people are too! But that they either do a better job hiding it.
OR they are actually more evolved species than me. Less spoiled, more mature, more APPRECIATIVE of other people’s knowledge, and presence and not so (Katrina Ruth’s capitals coming up again) GODDAMN FUCKING PICKY ABOUT WHO THEY HANG OUT WITH AND COUNTING EVERY TORTUROUS MINUTE OF IT.
I want to tell you a story about my late father.
Whose anti-social character traits have started to speak to me in a number of ways. I ve come to realize that I have them too. It’s just that I still feel uneasy owning them the way he did. As if being female means I should be social, and pleasing. Which my father was absolutely incapable of, unless he felt like it. Or unless he thought the stakes were high. Which usually had to do with career-like situations.
But whenever there was company at our house which were not my father’s friends, relatives, nor his business contacts? My father would read the newspaper. If he had for some unknown reason agreed to “attend” a birthday on my mother’s side of the family? Where attend means to physically be in the same room, f.e. because they had another appointment in that same area later that day. He would read a newspaper until that one aunt would come in (also a notorious no-shower) who everybody found difficult and overbearing; and he’d welcome her to the room as if it was his party that he had organized especially for her.
Imagine the stir that gave.
But also as sort of a side note: People who think smartphones are the reason we are having less social conversation, and are less “present” nowadays, have obviously never met my father. They’ve been studying a bunch of amateurs. The real pros have been butting out of conversations and social etiquette since the beginning of time. And by the way? That is EXACTLY why I think most people are like my father, and like me, and maybe like you;
the smartphone is just a tool that can be used to create some much needed me-time, to disconnect from the outer world in favor of the inner.
To reconnect with what’s inside, even if it’s just for five seconds.
I m not talking about actually RESPONDING to messages. Or being in any way reactive on your smart phone out of fear of missing out. I mean that for a lot of people their smart phone is a sanctuary where they can retreat, much like my father retreated in the newspaper.
Somebody should write about that;
how staying online in  a responsive way is actually misusing a medium that has the potential to be as sacred and introspective as a church.
So my father knew exactly when he wanted to show up, and when he didn’t. And although I personally would have benefited from him showing up for his family, instead of just starting to get involved when we were teens and he could focus on education and career –
I have to hand it to him;
He was teaching by example like a mofo.
To stay true to yourself. To choose your battles. To not waste your precious time, energy and your LIFE, – another Kat quote coming up –
“Dancing to the beat of somebody else’s drum.”
Lessons that seem to have been tailored to his oldest daughter in particular. That was my education, right there!
No wonder that I walked out on every job, every training, every education OR decided to do exactly what was required to get the diploma or whatever it was I needed out of it. No wonder I live alone, work alone, beg my friends to never invite me to parties, and celebrate my birthday with all my friends individually.
No wonder I only have people I have a real connection with in my yoga classes. And some of my classes are not even on the public page anymore; they’re so intimate we just call it a friends group.
But as a result, I AM always present. I speak highly of my students, I love to them bits, I would love to go on a date for my birthday with each and every on of them. And I know I teach my best and most inspired classes in my entire 15 year old career.
And most of the times even without reading a newspaper. ;)

{ follow #DailyKat on the page, Twitter, or Facebook }

M Yoga Nijmegen en online

Video below. People like you and me starts 16’20”
– needing lots of me-time
– walking out of personal development seminars and Landmark on her first day before 11 am
– creating from what’s within
– her and her clients: mornings always to yourself
– her and her clients: events also w time off from 4-7.30 pm because they (introvert people) get depleted more easily
– your job is to tune into your soul and listen to what it’s telling you in every area of your life. Down to the tiniest thing: does this decision/ desire/ action taking come from within?
Or from something outside that you trust and put your faith in more than in yourself?

The brutal truth about being an artist- review of the movie “Mother!” {incl spoilers}

by LS Harteveld

screen-shot-2017-08-03-at-5-03-12-pmLet me clear something up. When the guy at the box office said:
“This is the worst movie I ve seen all year, but I recommend it to everyone because it brings up so much discussion.”
He wasn’t lying. At least not about the being the worst movie of the year part. But it didn’t bring up any discussion between me and my friend. In fact we were eager to discuss Atomic Blonde.
We had seen Atomic Blonde weeks before, and not only had it changed our lives, we also felt stained from the “Mother!” experience. As if we were afraid our memories of Atomic Blonde would become less bright, if we didn’t relive them quickly.
Fortunately we both seem to have the same urge, so we discussed how this manifesto of female power – which takes place in Berlin 1989 including matching soundtrack and slick black-and-white dressed style icon Charlize Theron – had given us the most inspiring role model since Uma Thurman’s Kill Bill.
The box office guy and his friends had discussed Mother! for three hours, after seeing it. But this was nothing compared to the impact of Atomic Blonde. My friend and me were on our third week of discussing it. We had been a little bumbed out that we had spent money on Mother! But as soon as we realized we had been able to preserve the memory of Atomic Blonde, which will not be released on dvd till December – we were relieved.
Our real treasure was still intact.
A few days later I was on a train. It was late, I was dead tired and I didn’t have the energy to write or to read. Much to my own surprise, I started watching “Mother explained” videos on YouTube. You can do this with every movie, and it gives you reviews from vloggers/channels that have specialized in watching and reviewing films.
I had done the same thing for Atomic Blonde, because the story line is impossible to follow. So now I did the same for Mother! Not because I had not been able to understand the story, but to find out what the director had meant to convey.
Everything, from this point onward, is thanks to the “Mother explained” videos on YouTube. If it hadn’t been for those, the story would have ended with me and my friend erasing the memory of it as quickly and thoroughly as possible.
On the surface Mother is about a young woman totally occupied with the refurbishment of an old mansion, restoring it to its former glory after a fire burned it to the ground. She lives there with her husband, a poet with a writer’s block. He is eventually inspired by a man, who he lets into their house, and from thereon more and more people come in, who behave like a plague. But they admire the poet and he feels very forgiving towards them.
Ultimately their presence destroys their house, and it takes the life of their infant and of his wife.
And then he recreates his world again. He lives in the same house (which he recreated with his mind. Her refurbishment was merely an embellishment) with a similar young woman. And the cycle will repeat itself.
One dialogue at the end captivates the drama that is going on. And I don’t have the script, so I do this by recollection, but it was something like;
“Who are you?” the young woman asks.
“I am me. I create,” the man answers. “That’s what I do.”
And with that you also understand that he also destroys, if only by proxy by inviting all the people in who clearly cannot be trusted around anything you value. Let alone around your wife, and the house that she has symbiotic ties to.
He destroys Life, so that he can rebuild it, recreate it. Whereas she symbolizes a preserving power, for which ultimately creators, artists, have little respect. Or maybe it’s not that they don’t respect is, it’s more that you can’t change the nature of the beast. A creator must create, and for that there must first be a need.
He must destroy.
I am a writer and I am familiar with his need to create. Although aside from this fictional poet, I usually feel little affiliation to other writers. Their art (writing) seems to be optional, as if they have a choice to write or not. I see this in particular if there is a writer’s block.
To me a writer’s block can mean one of two things;
1. You are making yourself write stuff you don’t want to write. And you’re confusing it with Art.
I can imagine that if you are caught up in thinking “What do people want to read?” or if you are under contract from a magazine to publish a certain amount of words about a certain topic, that every writer could suffer from a writer’s block.
But then this work that you’re set out to do here, is not going to be brilliant anyway. So train yourself to please your audience enough to make money with your craft, and be done with it. But don’t confuse this with Art. You re just doing your job.
Just like someone who collects garbage will be more inspired to do so on one day than the other, and yet his audience will be equally pleased and relieved that he came by to do his work.
The same way the audience will like reading your column.
But get over the idea that it needs to be groundbreaking, because it doesn’t. It needs to pay the bills, end of story.
The most interesting reason behind this form of writers block is when you are actually avoiding to do your true work! You know which book, which topic, which scary as fuck thing that you could fail massively at, you are supposed to write. But you make yourself write something else instead.
And then you block.
Be glad you did! It’s a gift from God to prevent you putting time and effort into something that is not your true purpose. Which brings me to number two.
2. Writing is not your art
I am currently making daily yoga videos. Or at least that’s what I am supposed to do. Even right now, Wednesday 27 September 1 pm, I am supposed to be on my yoga mat and do one to two hours of filming. The neighbors and the neighborhood are quiet. The lighting is perfect. Everything is.. Except for one thing: I NEED to write this review of Mother. The insights have developed in my head last night; A sleepless, drama filled night with heart pains, a sick cat, and a ton of resolutions to do better and work less and save my life.
I was going to be like the “Mother!” woman. Nurture my preserving energies, and activities, by prioritizing making slow, mindful, unpretentious yoga videos (I am a yoga teacher). Every day, two hours of breathing and yoga. I knew it would save my life.
But let’s take a different spin.
How about if I would call this a “video block”, okay? And I go around saying to people:
“I have a video block! I know I am supposed to have a great video channel, and be a world famous video yoga teacher, if I would only get around to actually doing it!”
How believable would that be on a scale from zero to one? Minus ten?
No one would believe that because it’s bullshit.
My purpose, my art, that which I cannot NOT do, is writing. The reason I am making myself, or at least trying to make myself, create those videos every day is to get enough relaxation into my life to not die from writing. To get less nights where I think I ll get a heart attack this year.
If you have to squeeze out your writing, the way I have to squeeze out my videos?
Then please let it be about writing being healthy for you. Or that it’s some sort of self-reflection tool that a therapist made you use. Or it’s something you want to do to pay the bills, like I said in 1. Any excuse will satisfy me, except one; you claiming that writing is your passion. Because clearly it’s not. And worst case scenario, you are actually missing out on your real passion because you are trying to be a writer. Maybe you are a different kind of artist (like a vlogger, using a different medium) or – and this would be even better;
you’re a gardener, or an interior decorator, or a real yoga teacher.
Someone with a predominantly preservative energy. Then focus on that. And bless you! Because like I said- I am planning two hours of non-writing non-creating into my day, because creating is eating me alive.
And since last night I know I can’t afford that.
My cat and me were in bed, both in bad shape and not doing too well. And I realized that for years I had been saying:
“I don’t have time for illness or rest. I need to get my books out, and then I ll see what’s left of my life and body.”
And now my books are out, All ten of them.
And I raised the blankets to let my cat Max in or out for the twentieth time that night and I realized that no one was going to be here for him if I die. No one is going to be home at four to six hour intervals to give him canned food, love and cuddles. To clear up his vomit in the middle of the night, and to let him sleep fur-to-skin like mother and baby.
He even wakes me up, before he has to vomit whereas normal cats want solitude if they feel sick.
No one is going to take care of Max the way I do;
Spending every night at home, hiring a baby sitter when I go away for more than half a day, and giving him his daily medicine cocktail which took months to come up with and help from a VET that wasn’t too strikt with the rules and regulations.
Without my love and care Max would have died a long time ago.
How is it possible that I have been so obsessed with my creative work that I thought getting those books out, was what was going to provide meaning to my life? And even worse;
That I was free to die after, apparently leaving Max behind?
On one side I feel blessed my writing is non-negotiable. Not an option. It’s like breathing: even if I wanted to I couldn’t NOT do it. And I intend to stay far from situations where writing is a job, or a choice.
But on the other hand I am motivated, now more than ever, to cultivate the preserving, Mother like energy in me. To give my body its rest, and to most of all keep it alive as long as little Max needs me.
And then, just like in the movie, I am free to let the Mother side of me crash and burn the whole place down. After which the Creator in me will rebuild every particle. Not by choice.
But because it’s who I am.

An Unexamined Life is Not Worth Living

My books are available internationally, at my Lulu store +
in Nederland neemt Boekhandel de Feeks sinds deze week de distributie op zich!

Het boek van de maand oktober is de jaren 80 coming of age novelle Mango
Mango staat tijdelijk gratis online & is op voorraad bij de Feeks (Nijmegen + webshop).

Mijn online yoga is te volgen bij M Yoga, net als de lessen in Nijmegen.

Honey, where art thou?

1994 madonna-q-magazine-1994-2

If it wasn’t for this post, you would start wandering this site, and get the eerie feeling something was terribly wrong… You would find some pretty steamy erotica from 2015, together with an abandoned diary, but where was the writer? Where was Miss Harteveld? The promise that she was working on her books, and the revelation that she had her coming out: those were the only signs she had made it into the new year.


You would shriek, and maybe you would shed a tear.
Or look on Twitter if you could find me there.
Which is where I live anyway, so that should be the first place for you to check.

But I have a new blog, The 100 Day Tutelage of Hsi Lai.
And I wanted this to be all new and fresh, so for 100 days you can find my posts there.
Just click the link, and leave me your email address.

And the only bodily fluids involved so far, are of the sexual kind.




That day LS Harteveld had her coming out‏

5 quotescover-JPG-42

Someone said: OMG how did your mom respond to your coming out?
My mom has known about me being LS Harteveld, ever since the first letter went to paper in 2006.
She’s known that I quit my long term relationship a few months later, so I could explore being in love and sex all over again. I planned on treating myself to a second adolescence. A care-free one.
And she was all for that.
So no, my mom was not even informed on my coming out.

And by the way: if you are already subscribed to my yoga blog, if you re a family member, if you’re a close friend, or if you are one of the few male authors I definitely would, then you can stop reading now.
You ll know where to go, where to find me, and the only thing you MIGHT have missed is to sign up for this exclusive new blog. It’s about the 100 Day Tutelage of Hsi Lai, and it will contain oral sex.
Off you go now.

So there we are. Just you and me. You, a reader who has enjoyed my erotica and diaries for 6 years now, without pressing me to come out. To reveal myself. And if you did, I probably blocked you and kicked you off my mailing list.

I want to thank you. From the bottom of my heart.
I can’t tell you how wonderful it has been to shoot root and to grow as a writer, a lover, a human, with a pen name. I needed that. And after 6 years of writing this blog, LS Harteveld has become her own woman. She’ll stay on as the part of me that writes and as my media personality. But yes… there is more. Another side of me.

The woman you see at the top of this post is Suzanne L. Beenackers.

SHE is the one who writes funny, personal posts on yoga, every week since January 2015.

SHE is the one who has her own YouTube Channel, since September 2015. Where you can follow playlists such as #GirlBoss or The Erotica Series. And then she starts episode 1 with an exercise “the banana”, and giggles.

SHE is the one who teaches at a Dutch channel ominously named Rebel Yoga, where you can follow her courses for a super affordable fee.

SHE is the one who has a small basement studio in the heart of Nijmegen, where she’ll start a series of classes on The Sexual Teachings of the White Tigress, on Monday March 7.

SHE is the garden variety yoga teacher who just rewrote the home page of her company M Yoga. And it now oooooozes LS Harteveld.

All those years, I feared the day you would find out, that I was Suzanne L. Beenackers. Or that some jilted lover would out me, because he was angry. Or the new girlfriend of a jilted lover, or whatever. I feared someone would tell you my real name, when in the end it was just the other way around.

Because I never had to tell you I was Suzanne Beenackers.

The only coming out I had, was to tell the world that after 10 years of writing and being single, I had become the writer, the lover, the woman, #GirlBoss and White Tigress in the making.

I had become LS Harteveld.

With love,


The Way of The Trickster‏

Big 0078504400000258-2881507-image-a-49_1419043664509Hi Sweeties!

I’ve been leading this totally offline mediocre life since early December, and it’s paying off in an expansive creative force that could last me till 2017. So I won’t be online till early March, maybe later.


If you reread 2015’s blog posts you can notice how I ve developed a new life-changing (or better: game changing) theory. Twelve months ago I had my ominous meet cute with Mister Big, and invented the “Major League”:
a place to date but only if I was ready to up my game, to go to the next level. If I was prepared to be challenged and see if I could get something out of it, without being crushed. Without giving up beforehand.
And I did.
Twelve months later, I’m still alive, and I’m putting my game theory to paper. Or in my case, an off-line laptop from 1998, which is basically the same thing.

Because we need a new name, a new role model, for every soul who wants to get smarter, quicker, stronger; to become more flexible and more creative. We need to embrace our Trickster ways and start reaping the benefits (and having fun!) of this highly active and exciting spiritual path.

And since Mindfulness is taking the world by passive aggressive force, time is running out, and I’m writing my ass off to get this done. It’s called:

The Way of The Trickster
How I saved my business, conquered death and won a man’s heart.
Well, two out of three anyway.

I’m now on a 100 day quest to establish all those things, so if you don’t hear from me again, know my final thoughts were happy ones :)

Trickster will also be the first self-help book that is (drumroll)
Or did you really think I was going to leave my luscious naked body being handled in all sorts of hopefully non-consensual ways out of it? Maybe he could take me over a meditation pillow, just for narrative sake…..

The Way of The Trickster will be the first sensual sexual self-help book in the history of mankind, and if I fail to get this done, we all have to get back to Mindfulness.

Game ON, my friends.


I won’t be online and keep in touch by newsletter and email. 

Monogamie als Zwarte Piet

Simone van Saarloosdoor LS Harteveld

Mijn exemplaar van het Het Monogame Drama van Simone van Saarloos dat gisteren pas in de winkels lag, is nu al toegetakeld met fluoriserend roze marker. Als de coating van de kaft niet zo glad zou zijn zou ook de ontroerende kop op de achterflap niet ontkomen zijn aan mijn drang iedere levensles, spitse constatering, en missing link in mijn eigen ontwikkeling te markeren als lijdraad voor de tweede helft van mijn leven. Het kopje op de achterflap van Het Monogame Drama is:

Een Ode aan de Single als Wereldverbeteraar en Levenskunstenaar

Pas toen het er zo stond, en ik een traantje wegpinkte, realiseerde ik mij hoe miskend ik mij had gevoeld. Totaal niet gesteund door de maatschappij. Blijkbaar had ik er toch last van dat stelletjes en gezinnen (en überhaupt mensen met kinderen) standaard verheven worden boven singles, en was ik ergens in de monogamie-roltrap van Simone van Saarloos gaan geloven; waarin alle eerdere relaties alleen in dienst staan van de weg naar boven. Dat je niet geacht wordt een beetje rond te krabbelen op hetzelfde plateau in een relatie die nergens heengaat. Terwijl ik wist dat mijn werk als levenskunstenaar en positie als single, bijzonder was, bewust was, en alleen daarom al prijzenswaardig. Maar een ode, nee, die had ik nog nooit gehad.

Het essay Het Monogame Drama laat zien dat het ideaal van de monogame relatie, is geworteld in een maatschappij die uit angst voor chaos en onzekerheid, haar probeert uit te bannen. Daar tegenover stelt zij het leven van singles, polygamen, polyamoren, samengestelde gezinnen, alternatieve gezinsvormen rondom alleenstaanden en homoseksuele stellen met een kinderwens. Zij zijn gedwongen geweest over hun relatievorm na te denken, en komen daarmee volgens Simone als winnaar uit de bus: hun relaties zijn stabieler, vrijer, en t is ook voor de kids een stuk lekkerder opgroeien als de biologische paps en mams niet hun hele ziel en zaligheid op elkaar projecteren, maar eerst nadenken over een werkbare vorm; één die flexibel kan reageren op veranderende omstandigheden. En in het creëren van een flexibele, en dus sterke, structuur slagen deze niet-kerngezinnen meestal een stuk beter dan het monogame ideaal waarin het gezin een soort huis is waar men zich slechts naar binnen hoeft te vechten, en er vervolgens t leven veilig uit kan zitten.

Voor ik de eerste streep marker zette, vroeg ik mij af wat Simone ervan zou vinden als ze haar boek zo uitgeleefd ter signeren voor zich kreeg. Was het wel verstandig dit te doen, of zou het de verhoudingen verstoren? Het proces dat zich toen in mijn hoofd afspeelde was identiek aan datgene wat Simone bepleit: Kijk naar jezelf. Wat doet het met je?
Waarom maakte ik mij druk wat Simone ervan zou zeggen als ik haar boek had volgekliederd?
En als my worst fears bewaarheid zouden worden en ze zou weigeren het te signeren, was dat dan een reden om het niet te doen?
Simone’s boek zit vol met taboes die ze gewetenloos (of juist gewetensvol dus) tegen het licht houdt. En één daarvan is ons taboe iets te weigeren dat wordt gegeven. Ze komt met een prachtig voorbeeld van haar vader die vlak na een ruzie met zijn vrouw dit afreageert op Simone, die in de speelgoedwinkel iets uit mag zoeken. Hij dringt haar allemaal cadeau’s op. Wil ze dit niet? Dat misschien? De aandacht mist. Simone begint te huilen.
Het taboe zit niet alleen in het iets weigeren dat wordt gegeven, zoals Simone op dat moment het cadeau van haar vader niet kan weigeren, maar ook in het iets geven dat geweigerd kan worden, waardoor we angstig worden en ervoor kiezen dan maar niets te geven om onszelf het risico te besparen afgewezen te worden. Zoals ik overwoog mijn boek maagdelijk te houden, zodat Simone mij er niet op kon afwijzen. Terwijl ik nu, mét mijn beduimelde exemplaar, Simone de ruimte geef te reageren zoals ze wil. Zoals ik iedereen de ruimte wens te geven te reageren zoals zij willen. Zoals ik ook van iedereen de ruimte wens te krijgen te reageren zoals ik wil én te geven wat ik wil.
Maar een monogame relatie is een relatie waarbij ik het boek precies zo aanlever zoals Simone dat wil, zodat zij van mij blijft houden. En als ik desondanks wil krassen en schrijven in het boek, koop ik een nieuwe voor daarnaast. Want het cover-to-cover uitgeleefde exemplaar zou haar maar pijn doen, en ik wil haar geen pijn doen.
Door deze vergelijking wordt duidelijk dat monogamie mij de mogelijkheid ontneemt mijzelf te laten zien, en ik ga kontendraaien om maar niet afgewezen te worden. En ik ontneem Simone de mogelijkheid mij te zien, en te waarderen of af te wijzen op wie ik “echt” ben. Monogamie wordt zo de dood in de pot voor persoonlijke groei.

In de vele interviews met Simone is zij genuanceerder. Daarin zegt zij: Iedere relatievorm, mits bewust gekozen, is goed. Daarmee neemt zij afstand van het demoniseren van monogamie. En terecht. Want het probleem zit niet in de relatievorm, maar in de onwil van mensen deze bewust aan te gaan en zich vervolgens wél beklagen (of op zijn minst verbazen) over alle problemen en onvrede die eruit voortkomen.

Dit artikel heet: Monogamie als Zwarte Piet. Dit komt van de uitdrukking “Zwarte Pieten”- iets of iemand de Zwarte Piet toeschuiven. Dit is nooit terecht. Ook in Simone’s essay is het feitelijk onterecht dat ze de monogame relatie de schuld in de schoenen schuift. De ingedutte beklemmende monogame relatie waarin beide partners naar hartenlust elkaar overal de schuld van geven is een gevolg van een veel dieper probleem: namelijk het onvermogen of de onwil om verantwoordelijkheid te nemen voor je gevoelens. Om als je de Zwarte Piet trekt je af te vragen: Wat doet dit met mij? En hoe kan ik hier op een andere manier naar kijken zodat ik uit mijn kinderlijke gekwetste reactie kom? Ik ben het niet eens met Simone die suggereert dat haar relaties soms op hetzelfde niveau blijven: ze is van de roltrap gestapt en speelt het “spel” van de relatie, om het spel. No way. Zij staat ook een roltrap. Ik sta op een roltrap! Alleen gaat die van ons ergens anders heen: in plaatst van het eindpunt van het monogame (monomane!) kerngezin, leidt die van ons tot zelfkennis, bewustzijn en een sterkere game play. Wij kunnen steeds sterkere spelers aan, steeds moeilijkere situaties, die steeds meer van ons vragen. Ik noem dit op dit blog The Major League. Een niveau waarop letterlijk alleen The Players zitten. De Don Juan’s en hun vrouwelijke tegenhangers;  Zij die spelen met de liefde. En er gebeurt van alles: er wordt vals gespeeld. De regels zijn onduidelijk. Je wordt continu met jezelf geconfronteerd. Maar uiteindelijk is dit voor “ons” levenskunstenaars, wel het niveau waarop we uitgedaagd worden. Waarop wij onszelf persoonlijk kunnen ontwikkelen.

De speltheorie kan trouwens wel degelijk ook voor gezinnen en monogamisten opgaan: hun gameplay kan sterker worden bij ieder kind, bij t in huis nemen van ieder pleegkind, verhuizingen, organiseren van feestjes en t verzorgen van 50 glutenvrije, notenvrije, verantwoorde traktaties die om 8 uur s ochtends mee naar school moeten. Ik zeg niet dat er hier geen uitdagingen zijn, maar zij kiezen ervoor de structuur, de relatievorm, vast te leggen, en dat komt ze duur te staan als deze structuur flexibiliteit mist, en dus niet bestand is tegen veranderingen in gezinssamenstelling/ inkomen/ bedreigingen in de vorm van nieuwe geliefden. Dan moet je alsnog je randvoorwaarden/ vorm gaan bijstellen, terwijl je je daar nou juist niet mee bezig wil houden omdat er zoveel werk te doen is.

Het idee van de speltheorie versus de monogame relatie sluit aan bij een wijdverbreide aanname dat je mag/ moet rondfladderen als je jong bent en tegelijkertijd dat er iets mis is als je boven de dertig “nog” geen vaste relatie hebt. Individuele verschillen in belastbaarheid, talent voor monogamie etc, daargelaten zou het in zijn algemeenheid juist andersom moeten zijn: monogamie is een veilige start van je liefdesleven. Het is het ondiepe, waar je niet kunt verdrinken, en naar behoren leert zwemmen. Maar wie na zijn dertigste nog niet zelfstandig kan zwemmen, en rekent op de haak van de zwemleraar of de aanwezigheid van de kustwacht om hem te redden, die mist zelfstandigheid. Als monogamie een vaste plaats zou hebben, dan is zij er om de zwakkere of de beginners te beschermen. Zij is de vaste grond voor wie de roltrap nog helemaal niet op durft. Voor wie nog geen verantwoordelijkheid kan nemen voor zijn eigen gevoelens, en niet in staat is tot zelfreflectie.

Met vijf december is ook de Zwarte Pieten discussie in bredere zin weer relevant. Deze ontvouwt zich op dezelfde wijze als het vraagstuk monogamie: Tegenstanders van Zwarte Piet en monogamie claimen dat zij erover hebben nagedacht. Voorstanders claimen in beide gevallen dat het nu eenmaal zo hoort. En ik zie een overeenkomst in de oorzaak van waarom men elkaar niet begrijpt:
Voorstanders van monogamie en Zwarte Piet houden vast aan de vorm, zonder zichzelf vragen te willen stellen als:
Wat doet deze discussie met mij?
Waar komt die weerstand vandaan dit onderwerp opnieuw te bekijken en te definiëren?
En hoe kan ik hiernaar kijken zodat ik uit mijn kinderlijke reactie kom?
Maar ook tegenstanders van Zwarte Piet, maken een fout. En het is dezelfde, en wat mij betreft de enige, fout die Simone van Saarloos maakt: zij verheffen bewustzijn tot de norm. Tot “het goede”.
Het maakt niet uit welke relatievorm, als hij maar bewust is aangegaan.
Het maakt niet uit of je voor of tegen Zwarte Piet bent, maar als je de discussie niet aan wilt gaan, dán ben je een slecht mens.

Maar die mensen willen helemaal niet naar zichzelf kijken. Of ze kunnen het niet. Zelfreflectie is de nieuwe randvoorwaarde, het nieuwe verlichtingsideaal. En daarmee is gebrek aan zelfreflectie het nieuwe taboe, of de nieuwe waterscheiding in onze samenleving; zij dit dat wel kunnen en zij die dat niet kunnen. Of niet willen.
En dit speelt niet alleen bij relatievormen – waar hele volksstammen het echt heerlijk vinden alles wat er mis is in hun leven te projecteren op hun partner (of gebrek aan partner) maar bijvoorbeeld ook bij de gezondheidszorg; de preventieve screening op kanker (bevolkingsonderzoeken) wordt ons als nationaal kalmeringsmiddel door de strot geduwd om een existentiële angst weg te duwen. Terwijl de vraag: Waarom word ik hier zo bang van? Niet gesteld wordt. Noch: hoe kunnen we de bevolking helpen anders te denken zodat zij uit hun onvolwassen reactie komen?

De vraag: Wat doet deze onzekerheid met mij, en hoe kan ik hiermee omgaan? Is er één die door de maatschappij standaard wordt beantwoord met van tevoren al gedoemde poging de onzekerheid weg te nemen. Van Saarloos legt dit feilloos bloot. Een systeem moet juist daarom zo gebouwd zijn dat t sterker wordt van de reactie op veranderende omstandigheden. Dat t transformeert en muteert, en daar steeds beter en sneller in wordt. Het systeem kan als het ware zijn eigen game play verbeteren, en daarmee tot in de lengte van dagen op hoog niveau blijven meespelen. Daarentegen is een samenleving die het wegnemen van risico’s als voornaamste defense meganism heeft, kwetsbaar en heeft daarom slechts de keus tussen leren buigen of eerst barsten. 

De onmogelijkheid van het ombuigen van monogamie naar vrijheid, van Zwarte Piet naar gewoon Piet, van een starre op angst gebaseerde samenleving naar een weerbare en flexibele, zit in het gebrek aan zelfreflectie. In het onvermogen met een afstand naar het eigen handelen en de eigen emoties te kunnen kijken. En het onvermogen van Simone van Saarloos, en van mij, zit in het idee dat iedereen tot zelfreflectie in staat is en daar dan ook nog iets mee wil. Wij hebben geen geduld met mensen die ergens in de angstige krochten van het onverlichte bestaan trouwend, kinderen producerend, bang voor alles en nergens verantwoordelijkheid voor nemend, ronddolen. Dus daarom moeten wij ons afvragen:
Waarom vind ik het zo erg dat zij hiervoor kiezen?
Wat doet dit met mij?
Hoe kan ik hier anders over denken zodat ik uit mijn kinderlijke, betweterige houding kom?

Dit vermogen tot zelfreflectie is de kracht van Simone van Saarloos en van mij. Dit is onze flexibiliteit, ons talent, en hiermee kunnen wij met een gerust hart iedere verbinding aangaan;  Wij benoemen, analyseren, reflecteren. Mensen relatievormen aanpraten zoals Simone en ik die hebben, is het paard achter de wagen spannen. Dat draagt absoluut niet bij aan hun welzijn, noch aan dat van ons. Dus linksom of rechtsom, monogamie verdient geen Zwarte Piet. En hoewel beide alleen als concept bestaan, staat het je vrij er rotsvast in te geloven.







In Praise of Thierry Baudet


Ik ga DWDD van een jaar geleden niet terugkijken waarin Thierry Baudet, wild guess, vermoedelijk iets over zijn boek wilde zeggen en gedwongen werd t ergens anders over te hebben. Noch ga ik het originele niet-verknipte videofilmpje raadplegen waarop te zien schijnt te zijn dat Julian Leblanc geen vrouwonvriendelijke zielepoot is. Ik ga zelfs niet, en neem mij dit gerust kwalijk, in mijn eigen geest te rade waarom Thierry vorig jaar ook bij mij in t vakje “vrouwhatende eikel” terecht was gekomen, en dat ik zelfs de aanbeveling van een door ons beide zeer bewonderde schrijver dat t een toffe gast was, letterlijk van tafel wuifde. Of we t alsjeblieft ergens anders over konden hebben. Ik ga t feit dat t Universum, God of stom toeval hem 24 uur later breeduit mijn stoelrij liet blokkeren in t theater, toen ik op zoek was naar mijn stoelnummer en ik dus Oh God niet langs hem wel langs hem Jezus ik ga niets zeggen oh ik ga toch wel iets zeggen langs hem ging maar de kans voorbij liet gaan écht wat te zeggen. Bijvoorbeeld: ik ben superbevooroordeeld over jou. Denk je dat t zin heeft t daar over te hebben?

Twee weken geleden zag ik Thierry Baudet bij Powned, wat ik voor t eerst sinds 1973 zag, na een aankondiging over niet-monogame relaties. Er werd een ervaringsdeskundige opgevoerd die een relatie had, maar zij en haar partner gingen soms ook met een ander naar bed. Een grote moeheid maakte zich van mij meester. Wat een volkomen burgerlijk emotieloos onderwerp. Voor alleen de seks iemand anders. Laat dan maar zitten, denk ik dan.
“Alleen de seks?” fact-checkte ook panel-lid Baudet of hij t goed gehoord had.
De dame knikte gretig en glunderde dat ze wel monogaam was in de liefde.
“Seks zonder liefde vind ik totaal niet interessant,” zei hij tegen de presentator. Wat een slimme zet was, want nu was zijn kritische opmerking minder persoonlijk. Een beetje zoals je in de tweede kamer via de voorzitter praat om aan te geven dat t je werk is iemand van repliek te dienen, maar je hierna gewoon samen aan de bar kunt zitten.
Thierry beloofde dat hij dit ook zou doen. Met beide dames. Alweer een uitgekookte strategie want opnieuw gaf hij aan dat alles nog open lag en beide dames een kans maakten.
Sinds ik t boek heb gelezen begrijp ik dat de hoofdpersoon G. en Thierry dus minimaal één overeenkomst hebben; ze weten hoe t spel gespeeld wordt. Zelf noem ik dat The Major League: waar alleen de echte players zitten.
Ik ben er na 8 jaar single zijn ingestapt en ik leef nog steeds, mijn hart doet t nog, en ik ben ook nog niet gedegradeerd. Misschien dat ik als één van de weinige vrouwen die uberhaupt in deze League speelt, dan ook een betere partij ben om dit boek, en Thierry, op zijn game play te beoordelen dan de verder ongetwijfeld rete-bekwame recensenten die zich er vorig jaar over hebben gebogen. Want Godallejezuschristus WATEENGEZEUR!!!

Nogmaals- ik ga niet alles teruglezen. Vorige week, toen ik na de Powned uitzending het boek Voorwaardelijke Liefde tweedehands (want nooit een herdruk gekregen) had besteld en dus een uurtje of 48 nieuwsgierigheid naar Thierry moest zien stuk te slaan, heb ik door de boekbesprekingen gescrold. Ik maak een kapstok van de random onterechte kwalificaties die ik toevallig heb onthouden. 

Het boek zou oninteressant zijn.
Laat ik bij mijzelf beginnen: ik lees 2 romans per jaar. Dat zijn degene die door mijn “fictie lees ik niet” tijdsfilter heen glippen, dus wat zich daar doorheen ramt is per definitie niet oninteressant.
Maar ook sec gesproken: als je een boek over een door zijn moeder mishandeld en misbruikt jongetje dat opgroeit tot een magistrale vrouwenversierder, die even haatdragend als liefdevol is, oninteressant wil noemen, dan praat je gewoon poep.

De jeugdscenes zouden overbodig zijn.
Tenzij je denkt dat vrouwenhaat geen uitleg behoeft, lijkt t mij toch wel een soort van relevant dat de moeder van de completely messed up hoofdpersoon G. een angstaanjagende mengeling was van lieve briefjes neerleggen, en sadistische lijfstraffen. En dat zijn oudere zusje een empathieloze sociopaat was die hem seksueel vernederde met haar vriendinnen. Bij de meeste lezers kweekt die achtergrond informatie toch een soort van, zeg maar, begrip, dat zoiets geen ideale voedingsbodem is voor een evenwichtige persoonlijkheid. Wat best handig is als je je lezertjes nog mee wilt nemen tot het bittere einde van een door G. uitgedachte vrouwenbesnijdenis.

Hoofdpersoon G zou niet ambivalent genoeg zijn
G zou geen sympathie wekken omdat hij alleen maar sterk is. Een vijf jarig jongetje dat helemaal bloot in zijn ballen wordt geprikt met een aanwijsstok? Een volwassen man die als een post traumatische stress stoornis over and over again terugdenkt hoe hij t op de commode niet kon ophouden en in zijn eigen gezicht plaste? Hoeveel zwakte heb je nodig? 

De recensies waren dus niet goed en de media richtte zich indertijd op het metier van, en de ethiek rondom, vrouwen versieren. Dat is een keuze, maar in dit geval wellicht wel een wat jammere. Want t boek snijdt ook andere gevoelige onderwerpen aan; en roept ook andere vragen op. Hele andere. En die zijn nu niet beantwoord.

Ten eerste; vrouwen die seks en liefde scheiden. Alsof het om een verworven recht gaat. Ik weet dat t voorkomt, vooral – maar niet uitsluitend- in de leeftijdsfase begin en halverwege de twintig. Maar wat schiet je ermee op? Dit is iets wat mij zo vaak heeft verbaasd, en ik zag dat maar als mijn eigen tekortkoming. Bij personage Marie wordt haar maagdelijkheid door haar omgeving geduid als teken van mislukking, maar in hoeverre is het fijn zo n tweeling als Tessa en Madelon te zijn? Hoogopgeleid, populair, uitdagend en ondernemend zeker als t op seks aankomt. In hoeverre is de seksuele ontdekkingstocht die in de meisjes- en vrouwenbladen wordt voorgespiegeld als ideaalbeeld van onafhankelijkheid en vrouwelijke kracht, niet een holle eenzame huls? Een put waar je met iedere one-night stand dieper inzakt.  

Is het ideaal van de hoogopgeleide vrouw die tijdens haar studie volop experimenteert, niet hoognodig toe aan verfijning? Een customized seksuele revolutie, waarin trouw zijn aan jezelf, aan wat bij jouw behoeftes past aan seks en emotionele verbondenheid, het nieuwe twee punt nul wordt.

Ten tweede, het taboe op zwakte bij mannen. Sociale zwakte, fysieke zwakte, maatschappelijke zwakte. En deed ik twee weken geleden nog de uitspraak Er is niets zo gevaarlijk als mannen die zich vervelen (verwijzend naar de werkeloosheid door de explosieve bevolkingsgroei in het midden oosten de afgelopen 50 jaar en de bende die t daar nu is) deze uitspraak is bijna identiek aan Er is niets zo gevaarlijk als mannen die zwak zijn. Sociaal zwak, financieel zwak, maatschappelijk. Je hoeft niet heel veel fantasie te gebruiken om te zien dat de huidige xenofobie een angst is voor zwakke mannen. Iets wat we als samenleving het liefst demoniseren. En ik geloof dat ik zojuist op een pijnlijke conclusie ben gestuit…

Waarom is precies een jaar geleden de roman Voorwaardelijke Liefde van Thierry Baudet, over een zwakke man die alle vrouwen kan krijgen, om ze uiteindelijk te knechten en te besnijden, waarom is dat boek gehaat, gefileerd en uitgekotst?

Omdat wij als samenleving zo bang zijn voor zwakke mannen, en hun omgang met vrouwen, dat we verblind en doof door angst, de boodschap niet meer zien, en de boodschapper niet meer horen. Zelfs niet als dit een charmante, intellectueel van 1 meter 83 met vlotte coupe en dito babbel is. Nee- juist dan niet.

Lees hier het vervolg
Waarom Thierry Baudet een goeie foute man is (maart 2017)