A Type | Time Capsule

The Beastie Boys and Madonna mid 80s

The Beastie Boys and Madonna mid 80s

Things that inspired me
Monday 16 August to Thursday 19 August

2021/ 1996 (1996 performance project)

1. Madonna and the Beastie Boys with water pistols

Just a picture I saw on Twitter, that I loved! 
I collected it, because I had just wasted precious time and email correspondence on not just one, but two companies offering to type me, and then giving health advice, in particular for sleeping better.
And I had actually bought that.

I ended up hating both of them, and not finding them any good in typing me, at least not in this phase of my life when I don’t even know how it is possible that I never seem to sleep through the night anymore.
I unsubscribed from both of them, and all trial subscriptions have been revoked.

Then I saw the picture of Madonna and the Beastie Boys, and remembered that for me the answer is always to have more fun, sex and laughter in my life.
Regardless what the problem is.

I should pick up my Sexual Odyssey!
Have not thought about that project for weeks.

And I bet writing about that first thing AM, will also have me up and running in the morning in no-time.

2. Creatives get to email first!

Related to the subject of rhythm, was a conversation I had with my creativity coach Sara,
You can check out her Academy here. ]
about how I need to do what HAS to get done, first, including email, before I can start my creative work.
I cannot hold off the worldly obligations and put creativity first, even when ideally I do think that is the correct order. 

And another aspect was that I often have many tabs open, while I write or do other “deep work”. When technically, “deep work” suggests you focus.
But in my opinion, I can focus better if I do a bit of wandering around.
Like staring out of the window.

Social media are windows on the world.
They do not feel like I m having a tea party while I m trying to write.

She explained that for most people deep work is difficult;
But that for creatives it’s their home, their default. 
So the temptation for us to lose ourselves on social media, is not there.
It’s way more tempting to retreat back into our creative world.

For me this concluded into the following shocking insight;
I do not have to wall off the world to concentrate.
And the fact that I don’t want to start deep work until the things in the world are taken care of, actually indicates the opposite.

I have to wall off my deep work, to be in the world.

238418835_395441758616754_4689841793827410317_n3. Katrina Ruth

Since late 2016, I ve followed the business coach Katrina Ruth
She’s my number one recommendation to build soul-based business.

I received her new offer for a 30 Day Sales Course, I signed up.
If she speaks to you
(you can check her Facebook incl free  blogposts and free live trainings here),
then you are invited to sign up too:
The deep discount ends in a few days, but the link of the program will stay up.

Wrap Up

I think those three are it for today!

I had more inspiration and insights, but I want to keep these posts a bit manageable in how long they turn out.

This blog, Time Capsules, is a week old.
I m writing less often than I thought I would, but these time capsules do the trick of making sure my inspiration gets consolidated.
That I don’t lose it.

And the way I do that is by passing it on to you.
Hopefully you like it! 
Today’s was very coaching-oriented, but the way I see it the larger topics of art/ film/ and business, will all have their place here.

And I’ll find us some extra water pistols and Madonna, before it gets too heavy!

Next episode of Time Capsules

I have two inspiring days ahead of me, and expect the next episode of Time Capsules to be written Sunday morning.

~Lauren/LS Harteveld
An unexamined life is not worth living


My time capsules are a written out collection of things that I have come into contact with, and that will influence my art.

The project is inspired by Warhol, who created one time capsule (box) a month, collecting physical objects.

Time Capsules is a stand-alone project.
You cannot subscribe to this blog, but you can follow Time Capsules on

My diaries en erotica are available in my BOOK SHOP

Free Guy & Free Me | Time Capsule

Click photo to see the new 2021 trailer, after this 2020 movie was pushed forward, because of Covid

Click photo to see the new 2021 trailer, after this 2020 movie was pushed forward, because of Covid

Things that influenced me this weekend, 14 and 15 August
2021/ 1996 (1996 performance project)

1. Free Guy, movie

Free Guy is a Disney movie about Guy, a non-playable character (an extra, an unimportant character) in a video game.
He has come to live and starts thinking for himself because the source of the game is a (stolen) code that allows Artificial Intelligence to develop.

This stolen source code is designed by two young programmers.
In the real world they’re Millie, who becomes a Trinity-like (Trinity from the Matrix movies)-Molotov Girl when she enters the game;
And her male design partner Keys, who now works for customer service within the company that stole their code.
These two are the unacknowledged brains and heart, of the popular game Free City, and they try to retrieve evidence that their work was stolen.

The character Guy, who has been programmed by Keys to look out for and dream of, a girl who behaves just like Millie does, becomes their ally when he “awakens” in the game, and becomes the first non-playable character to start taking part of the game.

Although I do not game, and did not have any references from that area (although I heard the famous gamers of the film, were in fact cameos of actual famous gamers!) Free Guy was a wonderfully warm and entertaining movie.
Even for me ;)

2. My Daily Schedule

Where the past two weeks were spent, already feeling way more grounded, because I had managed to draw up a map of who I am – how the different personas and parts of me go together;
This weekend I managed to draw up a map of the sequence, priorities, of what it is I actually do or “should be” doing, if I want to focus on building my business.
“Should be” has quotation marks because I know myself well enough to know, that for me making something a should is the quickest way to never do it again.
Only when I have full freedom, can anything of value be created.
So these shoulds are based on the natural order I do things, with only minor adaptations.

An example of such a minor adaptation to what comes naturally to me:
To no longer share things when I see them, or send things out when I have them ready, but to batch up all online/interactive tasks to once a day, and to stay offline the rest of the day.

I m not including the schedule/drawing here, because it’s rather complicated and I think it deserves a little more context and explanation before you should invest your time in it.

But I wrote a blogpost, a letter to my creativity coach Sara, that includes the schedule, as well as guide to what it means.
This is the blogpost with the schedule:
Three Stars Are Born 

Next episode of Time Capsules

I started this new blog Time Capsules,  about the things that inspire me, right before the weekend.
So naturally there was both more inspiration as well as more time to write.

This is the first workweek and I don’t know how it will pan out, either on the inspiration front or how much time there is to write.
I have a call with my creativity coach, so that’s something to look out for, and that will very likely make it to the next Time Capsule.

But I expect to be back end of the week at the latest. 

~Lauren/LS Harteveld
An unexamined life is not worth living


My time capsules are a written out collection of things that I have come into contact with, and that will influence my art.

The project is inspired by Warhol, who created one time capsule (box) a month, collecting physical objects.

Time Capsules is a stand-alone project.
You cannot subscribe to this blog, but you can follow Time Capsules on


“Allemoal Inne” + 2 other things from Lauren Harteveld’s Mother | Time Capsule

Things that influenced me yesterday Friday August 13
2021/ 1996 (1996 performance project)

credit photo (filename) Bundesarchiv_Bild_183-32292-0001,_Brachhaben,_Einzelbauer

credit photo (filename) Bundesarchiv_Bild_183-32292-0001,_Brachhaben,_Einzelbauer

My most important inspiration today came from being with my mother.
After creating the map of who I am, which I drew for my creativity coach*, and rekindling or maybe finally falling properly in love with the life and work of Andy Warhol,
our bond has become even stronger.
Over the past few days, I frequently sent her emails with Aha moments.

My mother and father both took care of my cultural education, but I m positive she was the one who was responsible for the parental gift of Andy Warhol’s Diaries and a book box with two books about cats.

I found the diaries on our local site, where I looked them up out of curiosity and regret because I do not have them anymore.
Art books were definitely the bulkiest of all, and it was a category I cleared somewhere between 2005-2010, with the exception of a Keith Haring biography.

I went on our local ebay to see if the Warhol Diaries were on it, and saw my edition had unmistakably been a first edition.

I saw this book (1988-1993) auctioned for even more than the diaries, €125 dollar.

When Googling the cat book for a picture I noticed this book (1988-1993) had become even more of a collector’s item than the diaries. They ve auctioned for €125

The book with the two cats, were partially drawn by “Andy Warhol’s Mother”.
Not only did I remember that, from when I had them, but I had also seen this in a documentary I had watched about Andy Warhol.

Andy Warhol was artistically encouraged by his mother, and she even moved in with him when he was already a successful artist in New York.
Many say this was a good thing, because she was definitely more skilled at taking care of him than he was, and the two loved spending time together.
When she lived with him, she would work for him occasionally, and that’s how she ended up drawing the cats for him.
In the photo with this blogpost you can see her name on the cover as “Andy Warhol’s Mother”.

My mother told me about her resolution to make a collage of the time we’re living in, and her first ideas about what it was she wanted to capture.
She referred to her collage of 25 years ago, and I asked if I could see that.

And although I m sure she had shown it to me, somewhere in the past two years as well, it was as if I saw it with fresh eyes.
And I couldn’t believe what had happened!

Because I ve been on a diary writing project, where I describe my life as if it’s taking place 25 years ago*.
In the first line of this post you can see a link to this project where it is now 1996.

So I live in 2021, but for my art or performance, mindset, I try to live in 1996 as often as I think about it.
Which is, I admit, not that often.
And yet this project which started in 2019 (1994) still intrigues me, I write in the diary two times a month on average, and it is currently my longest running project.

Having my mother make a visual time frame exactly of those years, was stunning.
You can see photos I took from my mother’s 1995 1996 project in this Tweet or this Facebook post.

My mother also shared some memories of my father.

In the 50s maybe even 60s, boys wore short pants because the knees of longer pants would tear, need constant mending, would be too costly for the large families.
The moment when, as a boy, you received your first pair of long pants, were almost an initiation ritual.
The sign you were no longer a child.

Which probably explained why my father never wore short pants, afterwards. Regardless of how hard my mother tried to persuade him.
But in what would unexpectedly be his last summer, he tried one of the pants she had made for him, from a set of long pants which she had cut off.
Presumably because the knees were torn, I guess!

But my father tried them on, after having refused for years and years, and he absolutely loved them. He wouldn’t part with them for the rest of summer.

And my mother also told me how she was involved in the division of the heritage, from his family. Which they handled with an in-family auction.
My mother was the auction master, but she also bought some things for herself that no one wanted.
One was a zinc seed tray.

My mother’s interests are very similar to mine, a combination of diary writing or personal history, local history, and international art.
Her picks on the family auction of my father’s family were different to what the direct family wanted.
So she bought different things.

She even started writing a script for a series for Dutch television, in collaboration with my uncle who did not buy anything on the auction itself, but who was the one who researched our genealogy and who has written about our family history.

The title of this series would have been “Allemoal Inne”, which means “One for each”, and it referred to the hayforks, which had to be divided too.
But because haymaking had been an activity that had always involved multiple people, there had been ample hayforks.
So they did not have to be auctioned, there was one for each.

“Allemoal inne.”

~Lauren/LS Harteveld
An unexamined life is not worth living

* mentioned in this time capsule
1. the map of who I am, is written out and the drawing inserted at the end, of this blogpost to my coach Sara
2. my performance project where I live as if it happens 25 years ago, can be found in the tabs/menu of my main website laurenharteveld.com

timecapsuletwoABOUT TIME CAPSULES 

My time capsules are a written out collection of things that I have come into contact with, and that will influence my art.

The project is Inspired by Warhol, who created one time capsule (box) a month, collecting physical objects.

Time Capsules is a stand-alone project.
You cannot subscribe to this blog, but you can follow Time Capsules on


Origin story + Nikki | Time Capsule

Things that influenced me today Thursday August 12
2021/ 1996 ( 1996 performance project)

artworks-000595848771-cb8pe3-t500x5001.  Andy Warhol’s Time Capsules

The most important thing I have come into contact with today, are Andy Warhol’s time capsules.
Around 1 AM, wide awake as always, I Googled for people who time capsuled themselves as art.
So they pretend to live in a different time.

The reason I was looking for that, was because I have been on a project to pretend to be living 25 years ago.
By the fact that I was Googling on my phone
when it was supposedly 1996, illustrates I still have not nailed it after two years.

A search that must have been somewhere in the lines of “time capsule art” did not give new hits for people living in a different era – a Victorian Couple and a woman living in 1958 are the most famous ones – but it gave me Warhol’s time capsules, and I had never heard of that.

Over the course of today I toyed with the idea of using that for my art. It seemed like a brilliant way to combine my art, which I make under different names (Lauren Harteveld is my alter-ego)

The idea to create one page a day where I collect everything I make, including a mention of letters I write, and other creativity that is not for the public.
The idea appealed to me to have it all collected – that letters were written, vision board cards were laminated, and other intangible forms of art were expressed.

But precisely because I work under multiple names, and really think they should all be found by whomever is there to find them-
I do not want to cross link them-
that is the reason I decided to go to the more fundamental art.

What were my artistic expressions, that make this day unique?

What influenced me, that makes this day unique?

What you are reading now, is my very first time capsule, of Thursday 12th August, 2021.

2 Transgender

I went to buy a gift, and I was helped by a transgender, and it really struck a chord with me.
I hope to see more diversity in all jobs. Also contemplated if I myself would get more transgender.
I ve always looked androgynous as a child, and in my 20s as well, when I had short hair.

I started wondering if I would ever go back to that, since that is definitely what came natural to me.

3 Nikki

For a few days, I had beenb61d43383e2be24aaa5168f6c9f95235 aware that I had made a spelling mistake for my blog that is set in 1996.
Instead of giving my pen-pal the name “Nikki”, inspired by Nikki Sixx, I had misspelled it to “Nicky” 
I had no idea in how many of the 1996 blog posts this had happened, but I didn’t like the inconsistency.
However, I put it off all the time to correct it.

The character of Nikki, is a British bootleg trader with whom Lauren1996 corresponds.
She tells him all her secrets, the two have something beautiful going there.
Even when it is only on paper.

But I knew that blogging about him as Nicky was doing their relationship short.
And today, when I got home late and really thought I had nothing more to give, I made Nicky,  Nikki again.

And then I started this time capsule project and it was way, way too late.
God I really feel so horrible now. And my kitchen is an absolute mess, I just came home, tossed my bag in, and got behind the computer.
Eating whatever could be prepared in under 5 minutes.
(grapefruits with nuts)

My next capsule will be written in the morning, probably Saturday morning 14th.

Nikki’s name turned out to have been misspelled in only one blog post; Last weekend’s.
This is the new updated post:

Undocumented Birthday Sex (NSFW) | 1996 diary


~Lauren/LS Harteveld
An unexamined life is not worth living


timecapsuletwoABOUT TIME CAPSULES 

My time capsules are a written out collection of things that I have come into contact with, and that will influence my art.

The project is Inspired by Warhol, who created one time capsule (box) a month, collecting physical objects.

Time Capsules is a stand-alone project.
You cannot subscribe to this blog, but you can follow Time Capsules on


Ik wil hier 1 keer heel diep over nadenken en daarna nooit meer

ed73e24fc88b2f7ca508afe7a8017222Ik denk dat de meesten wel weten waar dit artikel over gaat, aangezien het een beslissing is die we allemaal dit jaar moeten nemen.
Maar zo niet:
Ik ga het verder niet uitleggen.

Ik denk altijd maar aan de Tank Girl film waarin de wereld geen water meer heeft, en de mensen in angst leven voor de dictatoriale water maatschappij.
Tank Girl zit bij de rebellen.

De rebellen hebben niet de illusie te kunnen winnen, ze doen t gewoon met wat er is.
Maar ze leven niet in angst, en zijn bereid hun leven te geven om door te kunnen gaan met hoe zij kiezen te leven.
Ze zijn in wezen a-moreel.

Zo’n rebel ben ik.
Ik heb niet de illusie dat ik de wereld kan veranderen, en ik ben bereid mijn leven te geven om mijn leven op te pakken zodra dat weer kan.
En waarschijnlijk is de snelste weg daar naartoe om me te laten vaccineren, met wat er ook maar in dat flesje zit als mijn nummer “up” is.

Dit stuk is zodat ik er nog één keer over nagedacht heb, waarom ik dit doe.
Zodat als het fout gaat, ik het terug kan lezen:
“Oh ja. Helder verhaal.”
En als ik niet meer de hersencellen of tijd van leven heb hiervoor, dan was het overbodig.
Maar goed ik heb er een uur voor uitgetrokken, dus dat is ook nog wel een keer te overzien. 

Ik kan trouwens nu mijn hart al voelen.
Sinds 2017 ofzo, heb ik hartklachten. Maar ik heb ze al 1,5 jaar niet gehad. Maar nu ik dit type voel ik de stekende pijn. Dus denk ik: “Oh ja. Zoveel doet het me.”
Zoveel doet een jaar binnen zitten met een mens.

Ik zou mijn linkerarm nog geven om weer terug te kunnen naar normaal.
Dus laat ik me vaccineren?

Denk ik dat het risico’s heeft?
Zeker nadat je een jaar hebt zitten verpieteren. Eenzaamheid, disconnect, dissociatie waren de echte risico’s. Die zijn al genomen, die rekening wordt al 12 maanden betaald.
Dus shoot me up.

Ben ik anti-vaccinaties, in het algemeen?
Nee. “Give me everything you ve got.”
Maar ik ben wel kritisch naar wat er wordt uitgedeeld.
Bij HPV bijvoorbeeld kwam ik erachter dat in America een uitgebreid vaccin gegeven wordt, dat ook tegen genitale wratten beschermd. maar dat de SOA stichting dat er hier een jaar of twee geleden bijvoorbeeld nog niet door had gekregen.
Wij vaccineren dus alleen tegen kanker. 

Ben ik anti-preventief testen in het algemeen?
Ik heb eerst gewoon meegedaan aan bevolkingsonderzoeken, maar dat was omdat ik dat lekkere gevoel als alles in orde was, ook wel fijn vond.
Nadat ik de stress en jarenlange controles en trajecten zag die dat gaf bij mensen met negatieve uitslag, heb ik besloten dat ik liever 40 jaar eerder sterf dan ooit nog mee te doen aan preventieve onderzoeken.

Na eenzaamheid is angst funest voor me.
Ik heb angst voor ziekte het afgelopen jaar buiten de deur weten te houden. Ik heb alleen last van sociale angst; 
Na ieder contact hou ik er 10 dagen rekening mee dat ik gebeld word door de GGD en of tot testen en isolatie, en agenda omkieperen word gedwongen;
Of mijn poot stijfhoud, en een echte rebel word, die weigert mee te werken.

Gelukkig heb ik de keus nog niet hoeven maken.

Wat me dwars zit met vaccineren zijn twee dingen.

De eerste is dat dit geen klassiek vaccin is. Alleen de Chinese vaccins zijn dat. Het vertrouwen dat ik heb in de reactie van mijn eigen lichaam, is dus niet gebaseerd op de technologie die nu gebruikt is.
En het volle vertrouwen dat ik normaal heb in vaccins, heb ik nu dus ook niet.

Ik neem de prik dus alleen uit sociale overwegingen, want voor mijn individuele gezondheid denk ik dat het beter zou zijn natuurlijk immuniteit op te bouwen, dan dit vaccin te nemen.
Voor een optie voor het Chinese vaccin zou ik wel bewust en zelfs met vreugde kiezen.
Dan heb ik én een klassieke vaccinatie bescherming tegen C. 
En het is goed voor mijn sociale mogelijkheden, want ik ben gevaccineerd.

Wat me brengt bij mijn tweede bezwaar;
De sociale voordelen lijken tegen te vallen.

Mensen hebben het erover dat “er” misschien vliegtuigmaatschappijen zijn die vaccinaties gaan eisen enzovoorts.
Maar voor mij speelt nog meer dat het test-trace-quarantaine-isolatie-eenzaamheid-10-dagen-vagevuur-na-elk-contact scenario, muurvast lijkt te zitten.

Het lijkt er dus op dat ik straks gevaccineerd ben met een vaccin waar ik geen vertrouwen in heb medisch gezien, en liever niet had willen nemen.
En dat het voor mijn sociale angsten niets doet.

Sociale contacten blijven net zo ingewikkeld als ze nu zijn.

Maar ik kan wel vliegen.

~Lauren/LS Harteveld

Dit is mijn alleroudste site…. ik gebruik hem eigenlijk alleen als ik me heel slecht voel.
*sad face*

Ik werk tegenwoordig fulltime onder mijn eigen naam, maar schrijf ook regelmatig als Lauren Harteveld.

Meestal op deze site (Engels)

En als ik weer naar de film kan, deze:

Hechting, autisme, narcisme en de Corona crisis

In Harry Potter zat een personage dat Professor Lockhart heette, die altijd zichzelf op de cover van al zijn boeken zette. Ik hartje Professor Lockhart.

In Harry Potter zat een personage, Professor Lockhart, dat altijd zichzelf op de cover van al zijn boeken zette.
Hartje Professor Lockhart.

Dit stuk brengt de onderwerpen narcisme en autisme bij elkaar, aangevuld met de hechtingstheorie die Martin Appelo gebruikt om aan te geven waar narcisme vandaan komt.
En om aan te geven hoe de verschillend gehechte groepen met de Corona crisis omgaan.
Zijn uitingen in de media dit jaar, hebben mij enorm geholpen om mijn eigen angsten en disconnect met de rest van de samenleving, te kunnen plaatsen;
Maar het is A. Niet compleet want ik heb maar drie dingen gelezen en gezien.
Die deel ik zo.
B. Heb ik minimaal 50% zelf toegevoegd. De conclusies of visies van dit blog zijn dus de mijne.
Maar C! Het is allemaal ook heel erg deprimerend.
Dus dit stuk werkt eigenlijk alleen wonderen als je toch al issues had, dan kun je straks misschien plaatsen waar het vandaan komt.
Het kan ook zijn dat het erger wordt.
Daarom staat dit stuk ook op mijn oudste site, waar een beetje the odd ones out staan.
Mijn blogs over film en (vrolijkere) boeken staan op  Zeg Maar Lauren.

Maar daar wil ik dit dus pertinent niet op.
Je bent dus gewaarschuwd.

Remind me, dat ik aan het einde van dit blog mijn Wonder Filmpjes erbij doe, waardoor je jezelf weer zonnig kunt resetten.
En de mensen bij wie zonnig resetten met die filmpjes niet lukt, die hebben waarschijnlijk weer totaal geen last van de zwaarte van dit stuk.

Dus laten we beginnen!

De Narcist

Martin Appelo is al meer dan tien jaar beroemd als psycholoog, maar ik kwam zijn werk gisteren pas tegen.
A sight for sore eyes, hoewel je dat bij iemands werk geloof ik niet zo noemt.
Maar eindelijk iemand die om te beginnen zichzelf gewoon narcist noemt.
Daar hou ik als autist wel van, van duidelijkheid.

Plus, en dit beviel me ook supergoed, die de narcist wél verantwoordelijk houdt voor zijn of haar eigen daden, maar die een far cry was van het beeld dat door slachtoffers van narcisten, gefaalde behandelaars van narcisten, en iedereen die er last van heeft gehad dat narcisten bestaan, is voorgeschoteld;
Namelijk dat het monsters zijn die in eerste instantie charmant over zullen komen maar die uiteindelijk monsters blijven.
Het aantal YouTube channels met narcist-bashing en het aantal boeken over narcist-bashing is schrikbarend hoog.
Waar de autist (waar ik mezelf onder schaar) zich een jaar of tien geleden geredeemed heeft, en wij niet meer als ongevoelig worden gezien maar wel als sociaal incapabel (maar nu op een knuffelige niet-vijandige manier), gaat men voor de narcist nog steeds vol op het orgel over zoveel slechtheid.
Terwijl narcist is trauma, hè!
Ik bedoel, ik zit er niet op te wachten om het stokje van de meest gehate classificatie uit de DSM (nou, de psychopaat, die gaat ook niet echt lekker) van ze over te nemen, maar de autist is ten eerste gewoon zo geboren, maar ten tweede identificeert het merendeel zichzelf zo.
Wij zijn niet zo geworden omdat we mishandeld zijn:
Dit was al zo, en wij herkennen onszelf erin.
Daarom moeten jullie nu allemaal ogenblikkelijk stoppen met narcist bashen, en eens een beetje verantwoordelijkheid gaan nemen voor dat je je grenzen niet op orde hebt als je zo n last hebt van zo n narcist.
Maar goed, over vol op t orgel gesproken, daar liet ik me dus even gaan.

Waar waren we?
Oh ja, Martin Appelo!

Begin dit jaar verscheen “Hecht Niet”; Een boek waar narcisme als gevolg van een slechte hechting wordt uitgelegd. En ook een boek dat toevallig aan de vooravond van de Corona crisis verscheen, waardoor in de webinars en interviews, deze verschillende hechtingsstijlen konden worden uitgelegd met als voorbeeld:
“Hoe reageert iemand op Corona?”

Ik heb zoals ik al zei maar een paar dingen gezien en gelezen, en sluit bovendien niet uit dat ik een fout maak in hoe ik het onthouden heb, dus bij deze de bronnen, dan kun je het zelf naluisteren.

Podcast Mag Ik Je Wat Vragen SPECIAL – Aflevering 26 
artikel AD: Wat te doen als veilige hechting ontbreekt

Ik heb de podcast twee keer geluisterd, en het webinar tot na 1 uur s nachts zitten luisteren omdat ik het zo compelling vond, dat ik het niet los kon laten.
Ik overweeg ook Martin Appelo’s boek Hecht Niet te kopen omdat de therapie die hij voor narcisten voorstelt me super aansprak; Het is namelijk volledig cognitief!
Maar dat heb ik dus nog niet gedaan (maar kan hier)

Met zijn twee boeken over narcisme – “Hecht Niet” is zijn tweede – geeft Martin Appelo daarmee een welkom tegenwicht aan de demonisering van narcisme.
Bovendien hebben “ze”, deze narcisten die dus bijna niet geholpen kunnen worden, er dus ook nog echt wat aan.
Zolang behandeling zo moeilijk is, én zolang er demoniserende YouTube channels bestaan waarin narcisten verantwoordelijk worden gehouden voor zo ongeveer alles wat er mis kan gaan in menselijke relaties, denk ik dat dit boek sowieso verplicht omarmd moet worden.

De andere reden is dat we de narcisten hard nodig hebben deze Corona crisis. En ik als autist al helemaal!
Maar laten we eerst de hechtingsstijlen onder loep nemen, en dan kijken waarom zowel de autist (waar Appelo het nooit over heeft) als de narcist, een bijzondere positie innemen in de Covid tijd.

De Hechtingsstijlen

1. Veilig gehecht – 65% 

Dit is het merendeel van de mensen.
Ze kunnen goed relaties aangaan, maken niet overal ruzie, ze worden begrepen, en zijn gelukkig. Ze weten dat er van ze gehouden wordt, en ze zijn ook zelfstandig en draaien zichzelf niet binnenstebuiten om te pleasen.
Dit geluk heeft een prijs.
En nu wreekt het zich dat al mijn bronnen gesproken zijn en ik niet even lekker door de sheets kan flippen, om het rijtje over te schrijven van alle gebieden waarin de Veilig Gehechte Mens een niet op de waarheid gebaseerd beeld van de werkelijkheid heeft, but trust me on this;
Het zijn er nogal wat.
En als dit optimistische beeld van onsterfelijkheid, onaantastbaarheid en geloof in een goede wereld, wordt aangetast, dan is er P A N I E K! 
Voor 65% van de mensen levert dit virus, het fysieke gevaar ervan, alsook het besef dat we allemaal met elkaar verbonden zijn en dat er maar 1 gek tussen hoeft te zitten die niet meedoet aan je carefully crafted oplossing voor Corona en zijn virussen overal achterlaat, ongelofelijk veel stress op.
En dit is dus de “gezonde” reactie!

Als jij in maart echt dacht: “Nou, dat is wat zo’n virus! We moeten direct maatregelen nemen!”
Helemaal gezond, helemaal goed. 
Bespaart de GGZ’s weer een hoop werk.

Wel even een kleine waarschuwing: Je staat in de survivalstand op je reptielenbrein omdat de stress je neo-cortex heeft uitgeschakeld. Je kunt, of kon, dus niet meer helder nadenken.
Als de eerste paniek eraf is en je misschien zelfs deze zomer gewoon lekker met de kids naar de camping bent geweest, en met “ach, het gaat om het idee” er maar een beetje een slag naar hebt geslagen met de regels, dan ben je weer genezen.
All systems clear.
Je illusie die wij gezond noemen, is weer hersteld.

Maar 35% van de mensen heeft deze illusie nooit gehad omdat zij onveilig gehecht zijn.
Normaal keivervelend, maar dat bleek in 2020 heel praktisch;
Het hele Corona virus sluit namelijk gewoon aan bij het wereldbeeld dat ze altijd al hadden, en als hun coping style redelijk autonoom is dan maakt dit virus ze zelfs de pis niet lauw.

Dit is deze fascinerende groep mensen:

Slecht gehecht type 1: Angstig gehecht 15%

Dit zijn mensen die wel liefde, aandacht en zelfbevestiging hebben gehad als kind, maar niet altijd. Daardoor hebben ze het idee dat ze liefde moeten verdienen.
Dit uit zich in extreem please gedrag, want ook in Coronatijd gaat de hustle voor liefde gewoon door!
Zij willen dus het beste jongetje van de klas zijn, want anders zien ze de bui al hangen en krijgen zij straks geen liefde meer.
Ze kunnen bijvoorbeeld plotseling in de zorg gaan werken: Want dat is de plek waar je nu verzekerd bent van liefde.

Mensen die angstig gehecht zijn hebben alleen last van de Corona crisis als het hun supply van liefde in gevaar brengt.
Als ze hun schaapjes op het droge hebben, en bijvoorbeeld een fijne relatie hebben of een liefdevol gezin, dan zijn ze autonoom en hebben geen last van de crisis.

Slecht gehecht type 2: Vermijdend gehecht 10%

Deze mensen kregen geen liefde en aandacht, en hebben als reactie daarop een volledig autonome levensstijl ontwikkeld.
Ze zijn zo gewend hun eigen boontjes te doppen, dat het feit dat we nu allemaal geïsoleerd in onze eigen bubbels moeten leven, voor hen nauwelijks als een ingrijpende verandering wordt ervaren.

Slecht gehecht type 1, Angstig Gehecht, kan nog in de problemen komen en een liefdestekort oplopen, maar de Vermijdend Gehechte is er zo aan gewend dat hij niks krijgt, die krijgt nu gewoon ook niks.
“What else is new,” denken ze.

Slecht gehecht type 3: Gedesorganiseerd gehecht 10% 

Opgegroeid met gebrek aan liefde, te weinig liefde, of juist – daar hebben we het nog helemaal niet over gehad – dat de kinderen niet losgelaten en niet autonoom mochten worden - 
maar dan in combinatie met geweld.

Deze slechtst gehechte groep, is de groep die met therapie nauwelijks meer te bereiken is, en waar ook de narcisten onder vallen.
Maar niet alle mensen die gedesorganiseerde hechting hebben zijn narcistisch (hopelijk zei ik dat ten overvloede).

Maar het is wel in deze groep, dat we ons vertrouwen zouden moeten leggen, in Covid times. Omdat zij zoveel trauma hebben meegemaakt, zijn zij de enige waar deze crisis nog geen deuk in hun pakje boter heeft geslagen, laat staan in hun neocortex.

Ik heb een filmpje gezien van een zeer sterke coach, die bij nader inzien gedesorganiseerd gehecht moet zijn geweest.
Samen met een vriend besprak hij jaren geleden al wat ze zouden doen als de Apocalyps kwam. Zouden ze hun imperium dan drijvende zouden kunnen houden?
Waarop hij vol vertrouwen zei dat hij ook dan succesvol zou zijn:
“I would adjust like a motherfucker.”

Het wordt dus pas serieus als dreiging het niveau van de Apocalyps heeft én dan wordt er ogenblikkelijk een nieuwe strategie bedacht om ook dan nog geld te verdienen en succesvol te zijn.

Chaos is zo geïnternaliseerd bij de gedesorganiseerde mensen, dat zij in deze Corona crisis geen enkele verandering van hun realiteit ervaren.
Ze kunnen het er zelfs beter op gaan doen, omdat hun skill, namelijk omgaan met onzekerheid en chaos, ineens in premium demand is.
Het verschijnsel dat er in tijden van recessie en dergelijke, sterkere, narcistischere leiders worden gekozen, is hier een goed voorbeeld van.
Die blijven tenminste overeind staan.

Ook ik merk (als autist) dat ik Martin Appelo als narcist, en dit is iets wat ik altijd al heb gehad, prettig vind om naar te luisteren.
Het idee dat iemand arrogant of zelfingenomen is, of dat het alleen maar over hem gaat en dat dat erg zou zijn, die ideeën zijn mij volkomen vreemd.
Ik word daar heel rustig van, van dat soort mensen.
Maar, ik ben dan ook iemand die gewoon aan de bel trekt of wegloopt als t klaar is, in plaats van dat ik iets jaren laat dooretteren en er dan een boek over volschrijf hoe verschrikkelijk iemand was.
Dus zo n narcist: dat maakt mij dan weer de pis niet lauw.

Mijn zacht en fuzzy gevoel bij narcisten, die door anderen als verschrikkelijk en indringend ervaren worden, wordt ook door Appelo verklaart:
Ik ben namelijk angstig gehecht, en heb geen partner of kinderen waar ik around the clock liefde van krijg. Wel familie trouwens! Maar tijdens de lockdown zagen we elkaar niet, dus het was belangrijk dat ik mijn contact met de rest van de wereld ook in t oog hield.
Ik heb trouwens besloten dat ik een relatie wil en samenwonen, omdat ik “dit nooit meer mee wil maken”; Een beslissing die met de kennis van Appelo ook ineens heel goed begrepen en geduid kan worden!
Als Angstig Gehechte kost het me veel teveel moeite iedere keer in de echte wereld mijn liefdeskostje bij elkaar te scharrelen.
Eén crisis erover heen en de boel ligt op z’n gat.
Dat moet beter kunnen.

Maar ik dwaal af!

De reden dat de Angstig Gehechten zich richten op de narcisten/ sterke leiders in de groep, is omdat deze doorgaans de leider is die ook door de Veilig Gehechte groep gevolgd wordt.
Die legt de nieuwe regels uit, en daarmee de voorwaarden waar ik aan moet voldoen om liefde te krijgen.

En nu kom ik op autisme! 

Autisme en Angstig Gehecht

Want ik zie twee mogelijkheden:
Of: Ik ben angstig gehecht, en dit wordt gecompliceerd door mijn autisme.
Of: Ik ben automatisch angstig gehecht omdat ik autistisch ben.
Dit laatste sluit heel erg goed aan bij dingen die ik vaker heb gehoord over autisme:
Dat omdat je alle mogelijkheden “ziet”, en geen verschil ziet tussen wat belangrijk is, en waar je gewoon alle adviezen in de wind mag slaan en lekker even mag gaan bijtanken met de kids op de camping, je per definitie niet goed kunt hechten.
Je zou van geïnternaliseerd wantrouwen kunnen spreken:
Waar Angstige Hechting bij niet-autistische mensen een gevolg is van de wereld om hen heen, durf ik te beweren dat Angstige Hechting het hoogst haalbare is bij autisme, en het door omstandigheden kan verergeren naar Vermijdend Gehecht en Gedesorganiseerd Gehecht.
Het ligt dus niet aan de wereld, het ligt aan hen.
Dit is natuurlijk heel verdrietig.
Ik voeg filmpjes toe straks, misschien heb je daar wat aan, maar desalniettemin;

Kleine troost is dat autisten daarmee dus wél horen bij de 35% die ze alle 7 op een rijtje heeft, en geen rooskleurig “Iedereen houdt van mij en alles komt goed” wereldbeeld hebben, maar ja, zoals we al zagen, is dat wel nodig om gelukkig te zijn.
Again: filmpjes coming! ;) 

Maar waar ik tot ik Appelo ontdekte wél wist dat:
– ik hyper gefrustreerd raak van alle onduidelijkheid van de regels waar we aan moeten voldoen, maar nog veel meer dat er hele mensenmassa’s ze niet opvolgen maar ik zeker weet dat ik ze wel op moet volgen of ik word verstoten
– en ik ook wist dat mijn autisme hiermee te maken had, omdat niet-autistische mensen zich onderdeel voelen van de maatschappij en ik niet.
Gaf de invalshoek van de Angstig Gehechte me écht het laatste puzzelstukje! 
Dat het dus gaat om LIEFDE!

Daarom blijf ik proberen het te volgen, daarom blijf ik proberen de regels toe te passen zodat ik misschien nog liefde krijg.
Maar ook daarom:
Dat ik na de Two Puncher de Jonge/ Rutte, waardoor we nu opgerold kunnen worden en tot tien dagen binnen zitten gegaslight omdat we OP EEN TERRAS hebben gezeten;
Dat ik zoiets had van:
Ik ga wat nuttigs doen met mijn leven.

Na vijf maanden Angstig Gehecht te zijn geweest, ga ik nu over op de Vermijdende Hechting. Dat zijn autonome mensen die je niet aan de kop moet zeuren.
Ik denk dat ze ook geen persconferenties volgen, want ze hoeven toch niks meer van de wereld.
In principe schijnt het zo te zijn dat je je hechtingsstijl niet kunt veranderen, maar dat zullen we nog wel eens zien.

I m gonna adjust like a motherfucker.

~Lauren/LS Harteveld

Dit zijn de audio’s die helpen jezelf veilig en fijn te voelen.

The Game of Life & How to Play It (1925) by Florence Scovel Shinn (1871-1940) *Read by Lila*

Your Word is Your Wand by Florence Scovel Shinn (1928) (Read by Lila)

The Secret Door to Success (1940) by Florence Scovel Shinn (1871-1940) *Read by Lila*

My diaries en erotica are available at my BOOK SHOP

coming soon: new books

1. Reboot – a hero’s journey. Diary 2017-2020
3. Big Mistress – confessions, columns and sex advice from the other woman
4. Blote Kont- (Dutch)
5. ALL THE THINGS – unpublished work 2010 – 2020

The best way to receive updates on when these books are ready is to follow my 
English blog which I established in 2018:

Nederlands blog:


Niet alle vijftienjarigen (wachten tot de seks begint)

ongeveer 1994, bij een huisgenootje op de verjaardag

ongeveer 1994, bij een huisgenootje op de verjaardag

Eigenlijk had bij deze blogpost een foto moeten staan van toen ik 15 was. 
Of eigenlijk had er helemaal geen foto van mezelf bij moeten staan, want ik wil ff low profile met de LS Harteveld.
Onder mijn eigen naam ben ik namelijk de afgelopen maanden veel zichtbaarder geworden, en ik heb geen zin om per ongeluk (God forbid) hier ineens bekend te worden.
Face and all.
Maar ik kreeg een dag of 10 geleden zulke leuke foto’s van toen ik een jaar of 22 was, en blijkbaar mijn mes even aflikte voor de foto, terwijl ik vermoedelijk aan het nadenken was of ik tijdens de seks mijn cowboyboots (rechts op de foto) aan zou trekken.
Of zoiets.
Ik weet niet wat ik dacht!
Wel dat life sweet was.
Ik zat in het honeymoon eerste jaar met de man bij wie ik 14 jaar zou blijven. Eindelijk had ik seks met iemand waar ik én tot misselijk makends toe verliefd op was; die niet meteen wegliep én die net zo avontuurlijk was in bed als ik.

Daar had ik verrekte lang op moeten wachten.

En zojuist, toen ik 25 jaar na die foto in de hal mijn slangenleren laarzen aantrok, en zag dat mijn donkere spijkerbroek slijtplekken op de knieën heeft, en ik tegen mijn spiegelbeeld zei met een brede grijns:
 ”Ja, want ik zit echt heel vaak op mijn knieën.”
(feitelijk zei ik dit in gedachte tegen een leuke man, maar daar ga ik hier verder niet op in)
En ik op mijn beurt weer moest lachen om die brede grijns van die dame in de spiegel, toen dacht ik:
“Jongens, dit is toch gewoon niet te toen zo!”

Tot het me te binnen schoot dat het voor anderen waarschijnlijk wél te doen is.
Dat iedereen boven de 18 nu waarschijnlijk echt diep verontrust is over het virus, en zich braaf aan de regels houdt. Niet omdat ze anders gezeik krijgen, maar omdat ze ten diepste geloven dat 1,5 meter afstand houden een kleine prijs is om te betalen om te mogen blijven leven, en voor anderen om te mogen blijven leven.
Kijk, t gaat mij er niet om of die prijs te hoog of te laag is; Maar het interesseert mij werkelijk geen lor wat er besloten wordt.
Ik heb zoiets van:

Behalve dan dat als ik slijtplekken op mijn knieën zie, ik me realiseer dat als het aan The Memo-people ligt, ik 2 jaar geen seks ga hebben. 
Er zijn écht grenzen.
Ik zal geen illegale poker parties bezoeken of om één of andere flutreden gaan lopen chillen met z’n allen: Maar om een niet heel moeilijk te herleiden reden moet ik de laatste week vaak denken aan een fin-de-siècle evenement met de naam “The Houston (3-digit number)”.
Het werkelijke aantal vul ik niet in om geen po r n osearches op mijn site te krijgen.

Ik zit echt niet zozeer nu aan mijn taks, maar aangezien seks-met-iemand-anders-dan-je-wettelijke-echtgenoot-of-partner, dé grote olifant met een stijve is die midden in de 1,5 meter samenleving staat en waar niemand het over heeft, heb ik zoiets van:
Dan kan ik dus feitelijk net zo goed nu seks hebben.

Als het er toch op neerkomt dat we hierin gewoon ons eigen plan moeten trekken en onze booty met rode string tegen de krib moeten gooien, then now is as good a time as any.

Nogmaals, ik ga geen risico’s nemen voor mannen die ik niet ken, of die Maybe’s zijn (Die ken ik überhaupt nauwelijks – Ik ken alleen Hell Yesses! En Ik voel me gevleid maar nee dankje’s.)
Maar verder lijkt t me een mooie gelegenheid om open kaart te gaan spelen, en duidelijk te maken dat ik t er wel voor over heb.

Volgens mij ben ik een beetje afgedwaald, maar het kwartje dat dus viel toen ik daar op mijn knieën grapjes tegen mijn spiegelbeeld aan het maken was, was dat ik, toen ik jong was, vond dat t veels te lang duurde voordat de seks begon.
Ik had niet perse een hekel aan school ofzo. Maar je kon dat toch onmogelijk serieus nemen, vergeleken met leuke jongens en seks.
Aangezien pubers erom bekend staan dat ze een obsessie hebben met seks, ging ik ervan uit dat al mijn leeftijdsgenoten dat ook vonden.
Dat er geen puber was die dacht dat school iets anders was dan tijdvulling als je niks beters te doen had.

Pas veel later toen mijn generatie ging trouwen, banen nam, en zich vrijwillig liet inmetselen in hun doorzonwoning met hypotheek en kinderen, dacht ik:
“Ja maar jullie wilden gewoon helemaal nooit seks!”

Pas toen ging ik terugrekenen, en realiseerde ik me dat mijn leeftijdsgenoten nooit ook maar enige echte oprechte interesse erin getoond hadden.
En (en!) dat degene die wel een spannend seksleven hadden later alsnog een gesettled leven gingen hebben.

Nou heb ik zelf door een aids-fobie kei- en keihard moeten werken om mijn seksleven echt goed te krijgen. En t dus niet in 1 of andere veilige verkering te parkeren, een relatievorm waar ik niet warm of koud van werd.
Dus het is een beetje moeilijk te vergelijken.

Maar desondanks kan ik me met geen mogelijkheid voorstellen dat als ik wél een goede start had kunnen maken qua psychische gezondheid, en niet twee decennia geplaagd was geweest door paniekaanvallen, dat ik me dan halverwege de 30 wel vrijwillig had laten opsluiten in een rijtjeshuis met een ovulatietest en een man.

Met andere woorden, pas toen iedereen enthousiast een lange termijn relatie in holde na de studententijd, en daar 10 jaar later nog zat, vielen me de schellen van de ogen:
“You gotta be fucking kidding me.”
En ik begon terug te rekenen, en zag dat ik nooit ook maar enig bewijs had gezien dat andere mensen seks belangrijk hadden gevonden.
Ze vonden RELATIES belangrijk, een vaste partner, een goede baan.
En binnen die beperkingen waren ze geïnteresseerd in de seks zo goed mogelijk maken.
En waarschijnlijk was ook in de pubertijd, de periode waarin men wat avontuurlijker is, het verschil tussen mij en hen al levensgroot.
Ik herinner me nog een wat onwerkelijk gesprek met een heel erg leuk vriendje dat al vanaf zijn veertiende vriendinnetjes had, en dat om redenen die mij nooit helemaal duidelijk zijn geworden, in mij geïnteresseerd was.
Toen ik een keer iets liet vallen dat ik gewoon lekker van hem genoot, maar me verder geen illusies maakte over hoe belangrijk ik voor hem was, was hij heel erg beledigd en in de war.
Dat werd echt een heel ding.
Misschien was hij ook wel verdrietig ofzo, ik weet t niet, maar t gelde niet echt lekker tussen ons als ik hem erop wees dat hij niet erg lang bij zijn meisjes bleef, dus dat ik helemaal vrede had met de tijdelijkheid ervan.
Zijn voor mij onbegrijpelijke reactie was wel één van de vele tekenen dat je niet geacht werd seks zonder hoop op een lange termijn relatie, te waarderen.
Een beetje zoals dat mijn ouders vonden dat je kaas en ei alleen met brood moest eten, terwijl ik geen enkele reden zie waarom ik een eitje of kaas niet los zou eten.
Zo was het met relaties ook: Seks en een relatie hoorden bij elkaar.
Voor anderen was de relatie het bewijs dat je de persoon belangrijk vond, en waardeerde.
Terwijl voor mij de seks daar het bewijs van was.
Dit verklaart ook dat mijn vriendje en ik elkaar niet begrepen:
Hij dacht dat ik hem als persoon niet belangrijk vond, omdat ik de relatie niet belangrijk vond.
Terwijl ik dus nu 30 jaar later nog over hem schrijf.

Maar goed, de relatie: Dáár diende je in te geloven.
Dáár moest je focus liggen.
Als je focus op seks lag, of van elkaar genieten zoals ik het meestal iets breder omschrijf, dan was dat automatisch een belediging voor de persoon.

Geen wonder dat ik er dus geen vertrouwen in heb dat er ooit een realistische tijdlijn gaat komen wanneer de mensen die geen relatie hebben weer seks mogen hebben.
Want die komt er niet.
Seks alleen bestaat niet.
Als je geen relatie hebt, bestaat alleen het woord “daten”. 
En dat je met alle risico’s van dien, niet een beetje bij kaarslicht met z’n tweeën lispelend over de Rioja moet gaan hangen, met iemand met wie het uiteindelijk niks wordt, dat begrijpen we natuurlijk wel.
Ik pleit er dan ook voor, om de gelegenheid te gebruiken om onze dating routines te verseksualiseren, en niet in real life af te spreken, tenzij je:
– of klaar bent om te ballen.
– of klaar bent om samen te gaan wonen.

Het is dat, of wachten tot de seks begint.
Maar dat is mij in het verleden in elk geval heel slecht bevallen.

~Lauren/LS Harteveld
My diaries en erotica are available at my BOOK SHOP

coming soon: new books

1. Reboot – a hero’s journey. Diary 2017-2020
3. Big Mistress – confessions, columns and sex advice from the other woman
4. Blote Kont- (Dutch)
5. ALL THE THINGS – unpublished work 2010 – 2020

The best way to receive updates on when these books are ready is to follow my 
English blog which I established in 2018:

Nederlands blog: